چپتر 712: قلبم رو سوراخ کن!

آن موجود باهوش بود.

مار خونین پرنده که مدام به قلبش حمله میکرد، استراتژیاش را تغییر داد.

شروع کرد به گاز گرفتن گذرگاههای درونی گئوم موگوک.

در ابتدا، گذرگاههای کماهمیت را گاز میگرفت تا واکنش گئوم موگوک را بسنجد.

وقتی گئوم موگوک به آن توجهی نکرد، شروع کرد به گاز گرفتن گذرگاههای مهم و مهمتر.

این استراتژی از این واقعیت سوءاستفاده میکرد که اگر او نیروی درونیاش را برای محافظت از گذرگاههایش تقسیم میکرد، قدرتی که از قلبش محافظت میکرد در نهایت ضعیف میشد.

البته، تا حدی حمله نمیکرد که گئوم موگوک را بکشد.

میدانست که اگر گئوم موگوک بمیرد، خودش هم خواهد مرد.

آن موجود واقعاً شبیه به یک موجود روحانی باهوش بود.

آنقدر سریع حرکت میکرد که او نمیتوانست شکارش کند.

در نهایت، چارهای نداشت جز اینکه وانمود کند قلبش را تسلیم کرده تا بتواند آن را به دام بیندازد.

او نیمی از قلبش را رها کرد و تمام نیروی درونیاش را بسیج کرد تا مانع از ورود آن به نیمه دیگر شود.

مار خونین پرنده وقتی وارد قلبش شد، دیگر از آنجا خارج نشد.

در ابتدا، فقط چنبره زد و بیحرکت ماند.

او فکر کرد که این مایهی آرامش است، اما اینطور نبود.

آن موجود قدرت را از طریق قلب جذب میکرد و حتی قویتر از زمانی میشد که در گذرگاههای درونیاش پرسه میزد.

در مقابل، گئوم موگوک به همان اندازه ضعیفتر میشد.

مار خونین پرنده که قدرتش را بازیابی کرده بود، شروع کرد به حمله به نیمهی باقیماندهی قلب او.

با قدرتی که با قبل قابلمقایسه نبود، راهش را به جلو باز میکرد.

گئوم موگوک تمام نیروی درونیاش را برای متوقف کردن مار خونین پرنده به کار گرفت.

او تحمل کرد و تحمل کرد.

در ابتدا، برای این بود که نگذارد به گذرگاههایش آسیبی برسد؛ حالا، برای این بود که نگذارد به قلبش آسیبی برسد.

مصرف انرژی ذهنیاش عظیم بود.

تحمل کردن با تمام توان و تمرکز، واقعاً دشوار بود.

میخواست فریاد بزند، اما این کار را نکرد.

چا ایران هم مطمئناً داشت تمام تلاشش را میکرد.

اگر او از وضعیتش باخبر میشد، در عجلهاش مرتکب اشتباه میشد.

بنابراین، گئوم موگوک تحمل کرد و تحمل کرد.

وقتی درد به اوج خود رسید، گئوم موگوک یک توهم دید.

او به تنهایی جلوی یک دیوار عظیم و در حال پیشروی را گرفته بود.

ذرهذره به عقب رانده میشد.

احساس میکرد که عضلات و استخوانهای تمام بدنش در حال ذوب شدن هستند.

میخواست بگذارد بازوهایش شل شوند و تسلیم شود.

اما گئوم موگوک تسلیم نشد.

او از آن آدمهایی نبود که فقط چون اوضاع سخت شده، دست از کار بکشد.

چه مدت را اینگونه تحمل کرده بود؟

تپ.

با نشانهای از حضور کسی در کنارش، گئوم موگوک سرش را چرخاند.

برای لحظهای، جا خورد.

کسی همراه با او دیوار را فشار میداد؛ او روح پلید خوشسیمایی از میان ارواح شرق، غرب، جنوب و شمالِ هنر اهریمنی نه مصیبت بود.

«تو چطور اینجایی؟»

تپ.

در همان لحظه، روح پلید دیگری در سمت مخالف ظاهر شد.

این بار، یک روح پلید با ظاهری ترسناک بود.

با چهرهی ترسناکش نگاهی به گئوم موگوک انداخت و بعد شروع کرد به فشار دادن دیوار.

تپ.

این بار، موجودی با ظاهر مرموز در کنار روح پلید خوشسیما ظاهر شد و در نهایت، موجودی با ظاهر زیرک به آن یکی که ترسناک بود پیوست.

با همراهی آن چهار نفر که با هم دیوار را فشار میدادند، او دیگر به عقب رانده نمیشد.

گئوم موگوک غرق در شادی شد.

و در آخرین لحظه، چیزی جلوی نور را گرفت و سایهی عظیمی روی گئوم موگوک انداخت.

وقتی گئوم موگوک سرش را بلند کرد و به بالا نگریست، موجودی عظیم شروع کرد به فشار دادن دیوار.

روح اهریمن آسمانی؟

بله، روح اهریمن آسمانی بود.

آنقدر تاریک بود که نمیشد به وضوح دید، اما قطعاً روح اهریمن آسمانی بود.

با همکاری ارواح پلید و روح اهریمن آسمانی، دیوار دوباره شروع کرد به حرکت به سمت جلو.

«آه! حالا که حتی روح اهریمن آسمانی هم اومده، دیگه میتونم رهاش کنم.»

قدرت در بازوهای گئوم موگوک به تدریج از بین رفت.

با این حال، این توهم یک شیطان قلب بود که توسط ناخودآگاه گئوم موگوک ساخته شده بود، چون او بیش از حد تقلا میکرد.

در واقعیت، دیوار داشت به عقب رانده میشد.

شیاطین قلب اغلب با استفاده از کسانی که هدف بیشترین اعتماد را به آنها دارد، قلب فرد را متزلزل میکنند.

«آره، حالا میتونم یه کم استراحت کنم، مگه نه؟»

درست در همان لحظه بود، زمانی که قدرت داشت کاملاً از دستهایش خارج میشد.

از میان تاریکی، صدایی شنید که او را صدا میزد.

«رهبر جوان فرقه.»

این صدا؟ صدایی آشنا، که انگار از دور نجوا میشد.

اولین باری که صدا او را خواند، ضعیف به نظر میرسید، اما کلمات بعدی بلند به گوش رسیدند، مثل چی شمشیر آمیخته با نوری که تاریکی را میشکافد.

«من رسیدم، پس لطفاً چشمات رو باز کن!»

لحظهای که او به وضوح آن را به عنوان صدای اهریمن خندان پلیددل تشخیص داد.

چیزهای اطرافش شروع کردند به ناپدید شدن.

ارواح پلید یکییکی غیب شدند.

در آخر، روح اهریمن آسمانی ناپدید شد.

با از بین رفتن سایهای که روح اهریمن آسمانی ایجاد کرده بود، محیط اطرافش روشن شد.

آن لحظهای بود که شیطان قلب درهم شکست.

«رهبر جوان فرقه!»

با فریاد اهریمن خندان پلیددل، چشمهای گئوم موگوک ناگهان باز شدند.

اهریمن خندان پلیددل واقعاً آنجا بود و به او نگاه میکرد.

تنها در آن زمان بود که گئوم موگوک فهمید هر آنچه در توهم دیده بود، یک شیطان قلب بوده است.

«حالتون خوبه؟»

دو چشمی که از پشت نقاب به سمت گئوم موگوک دوخته شده بود، پر از نگرانی بود.

او حس کرده بود که گئوم موگوک در وضعیت خوبی نیست.

گئوم موگوک آخرین ذرهی توانش را بیرون کشید.

«قلبم رو سوراخ کن!»

با این کلمات، چشمهای اهریمن خندان پلیددل گرد شد.

او میتوانست بگوید که لحظهی پیشگویی آنها را یافته است.

اهریمن خندان پلیددل هم دربارهی آن پیشگویی خیلی فکر کرده بود.

آیا او فقط باید وانمود میکرد که رهبر جوان فرقه را میکشد؟ یا باید بدلی را که به شکل رهبر جوان فرقه درآمده بود میکشت؟

اما او هرگز تصور نکرده بود که مجبور شود قلب گئوم موگوک واقعی را سوراخ کند.

دست گئوم موگوک مچ دست اهریمن خندان پلیددل را گرفت.

سپس، آن دست را به سمت قلب خودش کشید.

«به خودت اعتماد کن و سوراخش کن.»

با این حرکت، گئوم موگوک چشمهایش را بست.

در حالی که او در شیطان قلب گم شده بود، مار خونین پرنده از قبل به نیمهی دیگر قلبش هجوم برده بود.

هرچه بیشتر قلبش را اشغال میکرد، آن موجود قویتر میشد.

لحظهای که هوا دو-میونگ کلمات گئوم موگوک را برای سوراخ کردن قلبش شنید، فریاد زد:

«نه! متوقفش کنید!»

او به اشتباه فکر کرد که گئوم موگوک سعی دارد خودش را بکشد.

که ترجیح میدهد بمیرد تا اینکه کاملاً تحت سلطهی مار خونین پرنده درآید.

اگر گئوم موگوک میمرد، نه تنها مأموریت کشتن رهبر اتحاد نامتعارف شکست میخورد، بلکه آنها قادر به بازیابی انرژیهای موجود در بدن او هم نمیبودند.

بیست و چند نفر از زیردستان هوا دو-میونگ همزمان به جلو هجوم بردند.

بیچهرهها هم برای مقابله با آنها، همزمان خنجرهایشان را بیرون کشیدند.

شووو.

با جاخالی دادن از شمشیر اولین رزمیکاری که هجوم آورده بود، یکی از بیچهرهها خنجری را در سینهی او فرو کرد.

تپ!

رزمیکاری که حمله را مسدود کرد، حریف معمولیای نبود.

آنها به وضوح ماهرتر از کسانی بودند که در کوچه با آنها روبرو شده بودند.

با این حال، ده نفر از قویترین بیچهرههای دره بدکاران، نوعی از دشمن بودند که آنها هرگز قبلاً با آن روبرو نشده بودند.

درست زمانی که او دوباره شمشیرش را به جلو راند.

وووش! شتتت!

تکنیکهای انگشت بیچهره به سمت صورت او پرتاب شد.

او که انتظار چنین حملهای را نداشت، به سختی از اولی جاخالی داد، اما دومی گوشش را کند.

پاک!

لحظهای که حرکات رزمیکار خشمگین بزرگتر شد.

تومپ!

خنجر بیچهره قلب برافروختهی او را سوراخ کرد.

بیچهره بلافاصله خنجر را بیرون کشید و به سمت پهلو هجوم برد.

درست زمانی که دشمنی قصد داشت حملهای غافلگیرانه به پشت یک آدمکش زن در حال نبرد انجام دهد.

شیک.

همان بیچهره راه حریف را سد کرد و خنجری را در گردنش فرو برد.

پوک.

رزمیکاری که سعی کرد به بیچهرهای که آن آدمکش را نجات داده بود حمله کند، به دست آدمکش اول از پا درآمد.

هماهنگی بین بیچهرهها و آدمکشها بینقص بود.

آنها به یکدیگر کمک میکردند و مثل همرزمان با هم میجنگیدند.

هوا دو-میونگ با درک اینکه حریفان قویتر از حد انتظار هستند، دستوری به سه نفر کلاه حصیری که پشت سرش ایستاده بودند صادر کرد.

«همهشون رو بکشید!»

با این دستور، دو نفر از کلاه حصیریها، یک مرد و یک زن، ابتدا به جلو هجوم بردند.

زن از شمشیر و مرد از تیغه استفاده میکرد؛ مهارتهای آنها فوقالعاده بود.

شیک! سووووک!

چی شمشیر و نیروی تیغهی سریع و قدرتمند در حملهای غافلگیرانه به سمت بیچهرهی هلال ماه و بیچهرهی دارای نشان عنکبوت در کنارش پرتاب شد.

برای جاخالی دادن خیلی دیر شده بود!

درست در همان لحظه!

فووووش! موج دیگری از نیرو به جلو خروشید.

بوم!

آن نیرو با چی شمشیر و نیروی تیغهی ورودی برخورد کرد.

کسی که جلوی بیچهرههای با نشان هلال ماه و عنکبوت فرود اومد، چا ایران بود.

اون با پرتاب کردن هر دو کف دستش و رها کردن «کف دست باران شبانه دوشیزه آسمانی»، اون دو نفر رو نجات داده بود.

«حریف شما منم.»

اون دو بیچهره نگاهی به چا ایران انداختن و دوباره به جلو یورش بردن.

موقعیتی نبود که بخوان تشکر کنن.

نگاه چا ایران از رزمیکارهای کلاه حصیری گذشت و به هوا دو-میونگ رسید.

نگاه اون روی چا ایران نبود؛ داشت پشت سر اون، به گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل نگاه میکرد.

میتونست عجله و اضطراب رو تو وجودش حس کنه.

شاید دلیل اینکه تا حالا اینقدر پشت بادبزنش قایم میشد، مخفی کردن همین اضطراب بود.

هوا دو-میونگ شخصاً به جلو پرید و جلوی چا ایران فرود اومد.

آخرین نفر از کلاهحصیریها هم از پشت سر پرواز کرد و اومد.

با توجه به حرکاتش، قطعاً رزمیکاری بود که وظیفه داشت از هوا دو-میونگ محافظت کنه.

هوا دو-میونگ هیچ قصدی برای حرف زدن با اون نداشت.

این رو هم میدونست که اون از اون آدمهایی نیست که فقط چون بهش بگن، کنار بره.

چوااااک.

جریان قدرتمندی از نیرو از بادبزنش بیرون زد.

درست وقتی چا ایران برای جاخالی دادن به بالا پرید، اون زن و مرد کلاهحصیری دوباره حمله کردن و با هم هماهنگ شدن.

اون با خنجرش شمشیر رو دفع کرد و مدام از تکنیکهای کف دست استفاده میکرد.

چا ایران با این عزم که نذاره حتی یه نفر رد بشه، با تمام توانش سد راهشون شد.

اما روبرو شدن با سه حریف به طور همزمان، از جمله هوا دو-میونگ، براش خیلی سنگین بود.

در نهایت، میون حملات پیدرپی، نتونست از انرژی تیغه اون مرد کلاهحصیری جاخالی بده.

تپ!

انرژی تیغه به بدنش برخورد کرد.

برای یه لحظه نیروی محافظش رو بالا برد، اما ضربه خیلی سهمگین بود.

ولی کنار نرفت.

حتی تو اون وضعیت، یه تکنیک کف دست به سمت مرد کلاهحصیری که اون ضربه رو زده بود، پرتاب کرد.

درست تو همون لحظه بود.

فوووپ!

زن کلاهحصیری تو یه چشمبههمزدن پرواز کرد و جلوی اون تو هوا معلق موند.

هنر حرکت فوقالعادهای بود، انگار که تو یه لحظه تو فضا جابهجا شده باشه.

شششک!

شمشیری همین حالا هم به سمت صورت چا ایران میرفت.

اگه تو حالت عادی بود، میتونست جاخالی بده، اما الان اوضاعش داغون بود.

نمیمرد، اما تو موقعیتی بود که نمیتونست جلوی یه جراحت جدی به صورتش رو بگیره.

درست تو همون لحظه بود.

سوویش!

یه خنجر به سرعت به سمت زن کلاهحصیری پرتاب شد.

کلنگ!

شمشیری که خنجر رو تو هوا دفع کرد، به حرکتش برای بریدن چا ایران ادامه داد.

اما چا ایران قبلاً از مسیر حمله فرار کرده بود.

کسی که خنجر رو پرتاب کرده بود، همون بیچهره با نشان عنکبوت بود که چا ایران قبلش نجاتش داده بود.

سواااِک! سواِک!

بدون اینکه بهش وقت استراحت بدن، نیرو مثل بارون روی سر چا ایران میریخت.

متأسفانه، با وجود آدمکشهایی که پشت سرش میجنگیدن، چا ایران جاخالی نداد و در عوض تکنیک کف دستش رو رها کرد.

بوم! کابوم! کوااانگ!

از چپ و راست کلاهحصیریها و از روبرو هوا دو-میونگ؛ حملات هر سه روی چا ایران متمرکز شده بود.

درست وقتی که بدنش بالاخره از اون هجمه دچار جراحت درونی شد و تلوتلو خورد، یه نفر برای نجاتش خودش رو به جلو پرتاب کرد.

این بار، رزمیکار با نشان هلال ماه بود.

بیچهره هلال ماه، چا ایرانِ زخمی رو گرفت و عقبنشینی کرد.

آدمکشهای زن برای محافظت از اون هجوم آوردن.

بیچهرهها دور گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل یه حلقه تشکیل دادن.

چشمانشون که از مرگ نمیترسید، نشون میداد که حتی یه قدم هم عقب نمیشینن.

«همه رو نابود کنین!»

با فرمان هوا دو-میونگ، درست وقتی اون دو کلاهحصیری قدم به جلو گذاشتن، صدای دریده شدن گوشت توسط شمشیر شنیده شد.

پوک!

صدا از همون جایی اومد که بیچهرهها محاصرهاش کرده بودن.

وقتی بیچهرهها برگشتن، هوا دو-میونگ تونست صحنه رو از بین شکاف اونا ببینه.

خنجر اهریمن خندان پلیددل تو قلب گئوم موگوک فرو رفته بود.

برای یه لحظه چشمان هوا دو-میونگ گرد شد. «واقعاً به رهبر جوان فرقه خنجر زد؟»

میدونست که نزدیکترین فرمانروای اهریمنی به گئوم موگوک، اهریمن خندان پلیددل بود.

شاید در مورد بقیه فرمانروایان اهریمنی احتمالش رو میداد، اما فکر میکرد اهریمن خندان پلیددل هیچوقت نمیتونه گئوم موگوک رو بکشه.

بیچهرهها هم با چهرههایی غافلگیر شده صحنه رو تماشا کردن و بعد دوباره رو به جلو ایستادن.

آدمکشهای زن با وحشت به اون دو نفر خیره شده بودن.

اهریمن خندان پلیددل واقعاً قلب گئوم موگوک رو سوراخ کرده بود.

تو اون زمان، در حالی که چا ایران، بیچهرهها و آدمکشها وسط نبرد با دشمناشون بودن، اهریمن خندان پلیددل کف دستش رو روی قلب گئوم موگوک گذاشته بود و تمرکز میکرد.

برای اهریمن خندان پلیددل، تمام صداهای اطراف محو شده بود و فقط ضربان قلب گئوم موگوک رو حس میکرد.

تو اون لحظه، اهریمن خندان پلیددل یه پزشک الهی و یه پزشک اهریمنی بود.

انرژی بیگانهای که از قلب حس میشد.

میتونست حس کنه که مار خونین پرنده داره بر قلب غلبه میکنه.

غریزی میدونست؛ برای کشتن مار خونین پرنده، باید سرش رو... نه، جمجمهاش رو دقیقاً سوراخ میکرد.

اما اهریمن خندان پلیددل تردید داشت.

اگه اشتباه خنجر میزد، گئوم موگوک میمرد.

مشکل اینجا بود که مار خونین پرنده به شکل غیرقابلپیشبینی حرکت میکرد و به سمت دیگه قلب میرفت.

فقط یه فرصت وجود داشت.

همون لحظهای که اون موجود آخرین بخش قلب گئوم موگوک رو اشغال میکرد؛ همون لحظهای که اون آخرین فضای خالی رو میگرفت!

اهریمن خندان پلیددل منتظر اون لحظه موند.

با اینکه میدونست بیرون یه نبرد شدید در جریانه، اما تمام تمرکزش رو فقط روی مار خونین پرنده گذاشته بود.

و بالاخره!

لحظهای که مار خونین پرنده کاملاً قلب گئوم موگوک رو تسخیر کرد!

خنجر اهریمن خندان پلیددل بدون هیچ صدایی هوا رو شکافت.

واژه «خنده» که روی خنجر حک شده بود، هوا رو شکافت.

با خنجری که گئوم موگوک بهش داده بود و با هنرهای رزمیای که گئوم موگوک بهش یاد داده بود، قلب گئوم موگوک رو سوراخ کرد.

تپ!

این یه فریب نبود؛ اونقدر عمیق زد که به قلب رسید.

سکوت لحظهای تو اون مکان حاکم شد.

همه به اون صحنه خیره شده بودن.

وقتی اهریمن خندان پلیددل خنجر رو بیرون کشید، سر گئوم موگوک پایین افتاد و خون از سینهاش جاری شد.

گئوم موگوک حتی یه ذره هم تکون نخورد.

واقعاً طوری به نظر میرسید که انگار مرده.

کسی که با تأخیر فریاد زد، هوا دو-میونگ بود.

«نه!»

فکر میکرد گئوم موگوک مرده.

اما اونی که مرده بود، مار خونین پرنده بود.

خنجر اهریمن خندان پلیددل موفق شده بود دقیقاً نقاط حیاتی مار خونین پرنده رو سوراخ کنه.

فشششش.

مار خونین پرنده که سرش سوراخ شده بود، انگار یه بار لرزید و بعد...

فشششششش.

بدن مار خونین پرنده کمکم شروع به ناپدید شدن کرد.

انرژی اکسیرهای فوقالعاده، گیاهان کمیاب و آثار الهی مختلف قلبش رو پر کرد.

اون انرژی مرموز، زخمی رو که خنجر تو قلبش ایجاد کرده بود، ترمیم کرد.

بدن گئوم موگوک شروع به جذب اون انرژی کرد.

این اولین بار بود.

هیچوقت سابقه نداشت که یه اکسیر از قلب شروع به جذب شدن کنه.

انرژیای که از قلبش بیرون میزد، تو گذرگاههای درونی و کل بدنش جاری شد.

یه انرژی باورنکردنی که قبلاً هرگز حس نکرده بود.

گئوم موگوک شروع کرد به تبدیل انرژی مار خونین پرنده که تمام گذرگاههای درونیش رو پر کرده بود، به نیروی درونی.

اهریمن خندان پلیددل در سکوت به گئوم موگوک نگاه میکرد.

انرژی گئوم موگوک اونقدر ضعیف بود که فقط اون چون نزدیکش بود، به سختی حسش میکرد.

اما اهریمن خندان پلیددل میتونست بفهمه؛ چهره گئوم موگوک آروم شده بود.

حتی لبخند محوی روی لبهاش نقش بسته بود، انگار که داشت یه خواب شیرین میدید.

«جواب داد.»

درست خنجر زده بود.

این اولین بار تو زندگیش بود که اینقدر مضطرب میشد.

حتی اگه قلب خودش هم بود، اینقدر استرس نمیگرفت.

پیشگویی محقق شد.

اون پیشگویی باورنکردنی که میگفت اون به گئوم موگوک خنجر میزنه، دقیقاً همونطور که گفته شده بود، به حقیقت پیوست.

تغییر مکان از روی سکو، احتمالاً به خاطر اون آدمکش زن بود.

چون اون نظرش رو عوض کرده بود، سکوی انتخاب زیباترین بانوی زیر آسمان از بین رفته بود.

درست همون موقع، صدای خشمگین هوا دو-میونگ شنیده شد.

«مرتیکه روانی! با این حال باز هم رهبر جوان فرقه رو کشتی؟»

اهریمن خندان پلیددل به آرومی سرش رو چرخوند تا به هوا دو-میونگ نگاه کنه.

دو چشمی که پشت نقاب بود، با سردی لبخند زدن و اون گفت:

«پس الان دیگه باید بدونی.»

از خنجری که تو دست اهریمن خندان پلیددل بود، خون گئوم موگوک قطرهقطره میچکید.

«اینکه هیچکسی نیست که نتونم بکشمش.»