چپتر 719: حتماً به خاطر اینه که دست‌پختم رو امتحان نکردی
چپتر 719: حتماً به خاطر اینه که دست‌پختم رو امتحان نکردی
گئوم موگوک برای اولین بار او را با نامش صدا کرده بود.
چا ایران با چهرهای غافلگیرشده به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشد، با همان رسمیت قبلی با او رفتار کرد.
«از این به بعد، باید به اون مجسمههای اهریمنی عادت کنی.»
چا ایران کلماتی را که گئوم موگوک همین چند لحظه پیش به زبان آورده بود، در ذهن مرور کرد.
«چا ایران، به خونه خوش اومدی.»
او تا به حال هرگز تحت حمایت کسی نبود.
از زمانی که خودش را شناخته بود، زندگیاش بر پایه اتکا به خود چرخیده بود.
اما با شنیدن حرفهای گئوم موگوک، حسی عجیب در وجودش جوانه زد.
به دلیلی نامعلوم، احساس میکرد کسی از او محافظت میکند.
حسی شبیه به این بود که یک بزرگترِ واقعی سرش را نوازش کند و به او بگوید: «خوش اومدی.»
«حالا که زیردستِ رهبر جوان فرقه هستم، لطفاً راحت صحبت کنید.»
«بیا این کار رو نکنیم و مثل قبل ادامه بدیم.»
«چرا؟»
«گاهی اوقات، یه رهبر به زیردستی نیاز داره که باهاش کاملاً راحت نباشه تا از غرور و سستی جلوگیری بشه، موافق نیستی؟»
گئوم موگوک در حالی که به لی آن نگاه میکرد، این را گفت.
«همونطور که زیردستهایی هستن که بیقید و شرط طرف منن، باید زیردستهایی مثل تو هم باشن.»
در حقیقت، دلیل اصلیاش آک گون-هاک بود.
کسی از آینده خبر نداشت و این احتمال وجود داشت که او و آک گون-هاک در نهایت با هم باشند.
به خاطر ملاحظه حال او، گئوم موگوک نمیتوانست به سادگی با چا ایران خودمانی صحبت کند.
او چا ایران را به عنوان زیردست پذیرفته بود تا مطمئنترین محافظت را به او هدیه دهد.
«هر طور میلتونه.»
چا ایران به زیردستانش نگاه کرد.
آنها برخلاف همیشه، مضطرب و مرعوب به نظر میرسیدند.
البته که طبیعی بود.
این آدمکشها هر چقدر هم باتجربه بودند، چطور میتوانستند زیر فشار خردکننده فرقه الهی اهریمن آسمانی احساس حقارت نکنند؟
ساختمانهایی که تا بینهایت قد برافراشته بودند، مجسمههای اهریمنی ترسناکی که بین آنها برپا شده بود و پیروان اهریمنیِ خشمگینی که در همه جهات در رفتوآمد بودند.
و بیچهرگان بیشماری که مقابلشان ایستاده بودند.
«حرفهای رهبر جوان فرقه رو شنیدید، مگه نه؟ اینجا دیگه خونه ماست.»
«بله!»
آدمکشها با قدرت پاسخ دادند.
او با اعتماد به گئوم موگوک به اینجا آمده بود، اما زیردستانش با اعتماد به او قدم به این راه گذاشته بودند.
او کسی بود که باید از آنها محافظت میکرد.
در همین لحظه، گئوم موگوک رو به او کرد.
«حالا که رسیدی خونه، اول باید با پدر دیدار کنی. بیا با هم بریم، دوشیزه چا.»
با این حرف، چا ایران از شدت غافلگیری جا خورد.
رفتن به دیدار رهبر فرقه اهریمنی؟ اهریمن آسمانی؟
«چرا من؟»
«رسمه که بعد از بازگشت از ماموریت، ادای احترام کنیم. حالا که تو هم زیردست منی، دوشیزه چا، نباید تو هم ادای احترام کنی؟»
حرفش منطقی بود، به همین خاطر چا ایران نتوانست مخالفت کند.
او از زیردستانش خواست همانجا منتظر بمانند و به دنبال گئوم موگوک، اهریمن خندان پلیددل و لی آن به سمت تالار اهریمن آسمانی به راه افتاد.
هر چه به تالار اهریمن آسمانی نزدیکتر میشدند، قلب چا ایران تندتر میتپید.
او حتی موقع رفتن به دشوارترین ماموریتهای ترور هم اینطور نمیلرزید.
در حالی که راه میرفتند، چا ایران با احتیاط پرسید:
«رهبر فرقه درباره آدمکشها چه فکری میکنه؟»
«ازشون متنفره.»
پاسخ چنان قاطع بود که چا ایران فکر کرد شاید اشتباه شنیده است.
«چقدر؟»
«خیلی زیاد ازشون متنفره.»
«لطفاً دقیقتر بگید.»
پاسخی که در پی آمد، باعث شد آرزو کند ای کاش اصلاً نپرسیده بود.
«دقیق نمیدونم، اما احتمالاً دومین چیزیه که توی دنیا ازش متنفره؟»
اهریمن آسمانی از امثال او به عنوان دومین چیز منفور در دنیا یاد میکرد و او حالا داشت به دیدارش میرفت؟ حتی در این شرایط هم نتوانست جلوی کنجکاویاش را بگیرد و پرسید:
«پس اولین چیز چیه؟»
«کسایی که از سم استفاده میکنن. پادشاه سمِ بیچاره ما.»
با وجود چنین موردِ اولِ مشخصی، او میتوانست بفهمد که رهبر فرقه واقعاً از آدمکشها به عنوان دومین گروه منفور بیزار است.
در حالی که او گیج و مبهوت ایستاده بود، گئوم موگوک نمک به زخمش پاشید.
«اینطوری راحتتر نیست؟»
چطور میتوانست بگوید راحتتر است، وقتی او اینقدر نگران و مضطرب بود؟
«اون در هر صورت ازت خوشش نمیاد، هر چقدر هم سعی کنی تحتتاثیر قرارش بدی؛ پس میتونی با خیال راحت بیخیال بشی. مگه چیزی خستهکنندهتر از چاپلوسی برای جلب رضایت کسی هم هست؟»
چا ایران طوری سرش را تکان داد که انگار باورش نمیشود.
در عین حال، حرفهای او به طرز عجیبی متقاعدکننده بود.
«لی آن احتمالاً وضعیتش سختتره. پدر تازگیها بهش علاقهمند شده.»
پدرش بعد از اینکه لی آن دخترخوانده اهریمن مشت شد، در رفتارش با او بسیار ملایمتر شده بود.
با شنیدن این حرف، لی آن آهی کشید.
«تا همین الان به هیچی فکر نمیکردم، اما شنیدن این حرف از زبون شما حالم رو بد کرد.»
بعد از چا ایران و لی آن، گئوم موگوک حالا پای اهریمن خندان پلیددل را هم وسط کشید.
«تو که راحتی، مگه نه، اهریمن خندان؟ تو قطعاً مورد توجه پدر قرار گرفتی.»
او کسی بود که پیش از پدرش، به تنهایی در کنار گئوم موگوک ایستاده بود.
آن وقت، اهریمن خندان پلیددل حرف غیرمنتظرهای زد.
«منم راحت نیستم.»
اهریمن خندان پلیددل طوری ادامه داد که انگار واقعاً از ته دل حرف میزند.
«مورد توجه بودن یه بحث جداست. من همیشه تمام تلاشم رو میکنم تا دل رهبر فرقه رو به دست بیارم.»
گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل با چشمهایشان لبخند زدند.
گئوم موگوک میدانست.
پدرش آدمهایی با وفاداری عمیق مثل اهریمن خندان پلیددل را دوست داشت.
او کسی نبود که از کسی متنفر شود، فقط به این خاطر که آن وفاداری مستقیماً نثار خودش نشده است.
به همین دلیل بود که گئوم موگوک میتوانست به راحتی بگوید او مورد توجه قرار گرفته است.
اهریمن خندان پلیددل هم با دانستن این موضوع، تلاشش را میکرد.
در این میان، آنها به تالار اهریمن آسمانی رسیدند.
هیچکس نگهبان آنجا نبود.
تنها ستونهایی به شکل اهریمن که سقف بلند را نگه داشته بودند در ردیفهایی ایستاده بودند و در انتها دری عظیم قرار داشت.
اما چا ایران میتوانست آن را غریزی حس کند.
این فضا به هیچ وجه خالی نبود.
خطری مطلق که تنها برای یک مهمان ناخوانده آشکار میشد، در هر گوشه و کنار کمین کرده بود.
در واقع، به محض رسیدن آن چهار نفر، در خودبهخود باز شد.
این یعنی کسی داشت تماشا میکرد.
وقتی چا ایران قدم به تالار اهریمن آسمانی گذاشت، اولین چیزی که دید فرش قرمز بود.
و در انتهای آن مسیرِ خونین، مردی را دید که بر کرسی رایزن اعظم نشسته بود.
«پس اون رهبر فرقه اهریمنیه.»
حضور او حتی از دور هم کاملاً ملموس بود.
این حضوری قدرتمند بود که او هرگز در زندگیاش حس نکرده بود.
معمولاً وقتی هنرهای رزمی کسی به وضعیت غایی میرسد، حضور خود را پنهان میکند، اما رهبر فرقه اهریمنی انگار داشت میگفت:
«چرا باید خودم رو پنهان کنم؟»
آن چهار نفر مسیر خونین را طی کردند و به پایین کرسی رایزن اعظم رسیدند.
گئوم موگوک با صدای بلند به پدرش که در جای همیشگیاش نشسته بود، درود فرستاد.
«پدر، در غیاب من حالتون خوب بوده؟ من به سلامت برگشتم.»
نگاههایشان در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
گئوم ووجین بلافاصله متوجه پیشرفت پسرش شد.
«پیشرفت کردی.»
گئوم موگوک به اهریمن خندان پلیددل نگاه کرد و گفت:
«به لطف اهریمن خندان، فرصت بزرگی نصیبم شد.»
او هنوز گزارش دقیقی درباره مار خونین پرنده نداده بود.
حتی برای پدرش هم شنیدن گزارشی مبنی بر اینکه قلب پسرش سوراخ شده، تکاندهنده بود؛ بنابراین قصد داشت شخصاً به او بگوید.
وقتی او اعتبار این فرصت را به اهریمن خندان داد، او با آرامش گفت:
«من فقط طبق دستور، مدت کوتاهی کمک کردم.»
اهریمن خندان پلیددل بعد از این حرف متواضعانه، با احترام تعظیم کرد.
«برگشتم، رهبر فرقه.»
«سخت تلاش کردی.»
در واقع، چیزی که در چشمان گئوم ووجین نسبت به اهریمن خندان پلیددل دیده میشد، اعتماد بود.
اگر به او اعتماد نداشت، او را به تنهایی همراه با رهبر جوان فرقه به بیرون نمیفرستاد.
سپس، لی آن به او درود فرستاد.
«لی آن هستم، از ماموریت برگشتم.»
همانطور که گئوم موگوک گفته بود، نگاه گئوم ووجین وقتی به لی آن مینگریست، ملایم بود.
«سفر خوبی داشتی؟»
«به لطف توجه شما، به سلامت برگشتم.»
در نهایت، گئوم موگوک چا ایران را معرفی کرد.
«ایشون کسیه که در طول ماموریتم، زیردست من شد.»
چا ایران با احترام تعظیم کرد و به او درود فرستاد.
«نام من چا ایران هست. دیدار با شخص والامقامی مثل شما، افتخار بزرگیه.»
البته گئوم ووجین پیش از این گزارشی درباره او از عمارت فلکسای دریافت کرده بود.
چا ایران با صدایی لرزان گفت:
«اگرچه من یه آدمکش بودم، اما از این به بعد قصد دارم زندگی جدیدی رو شروع کنم.»
اما در چهره گئوم ووجین هیچ اثری از خوشآمدگویی دیده نمیشد.
او حتی این حقیقت را که او را فردی نامطلوب میبیند، پنهان نکرد.
با آن نگاه سرد، گئوم موگوک رو به چا ایران گفت:
«شاید رتبهی آدمهایی که بابا ازشون بدش میاد دوم نباشه، بلکه اول باشه.»
نگاه گئوم ووجین که روی چا ایران بود، به سمت پسرش چرخید. دلیل سردی پدرش کاملاً مشخص بود.
«اگه هدف این زن نفوذ به فرقه اصلی باشه، چیکار میخوای بکنی؟»
اهریمن خندان پلیددل به گئوم موگوک خیره شد و از طرف دیگر، لی آن هم به او نگاه کرد. لحظهای که لی آن حرف گئوم ووجین را شنید، دلش هری ریخت. حرف گئوم ووجین به این معنی بود که مأموریت ترور هنوز هم ممکنه در جریان باشه. این چیزی بود که لی آن حتی یکبار هم بهش فکر نکرده بود.
«اگه این زن از اون احساسات ارزونت که باعث میشه راحت کشته بشی سوءاستفاده کرده باشه، چیکار میکنی؟»
اخیراً پدرش دیگر در صحبت دربارهی احساسات او از کلمهی «ارزون» استفاده نمیکرد؛ اما حالا دوباره این عبارت را به کار میبرد و او را بازخواست میکرد. داشت سرزنشش میکرد.
چا ایران سرش را چرخاند و به گئوم موگوک نگاه کرد. برعکس، او با حرف گئوم ووجین موافق بود. یک آدمکش کسی بود که به هر قیمتی هدفش را از پا درمیآورد. اگر واقعاً برای کشتن گئوم ووجین استخدام شده بود، میتوانست برای نزدیک شدن به او، اینطور اعتماد گئوم موگوک را جلب کند.
در حالی که همه منتظر بودند ببینند او چطور خودش را تبرئه میکند، پاسخی غیرمسئولانه از دهان گئوم موگوک خارج شد:
«تا اونجا فکر نکردم. اگه اینطوره، عمو هوی ازت محافظت میکنه، بابا.»
در واقع، او به این موضوع فکر کرده بود. چطور ممکن بود موقع آوردن یک آدمکش به فرقه اصلی، به این چیزها فکر نکند؟ اما این بار میدانست که هدف او قطعاً رهبر اتحاد نامتعارف بوده است؛ چون پیشگویی وجود داشت.
با وجود اینکه تمام این ماجرا را به پدرش گزارش داده بود، اینکه پدرش اینطور صحبت میکرد فقط مربوط به این اتفاق نبود، بلکه هشداری بود تا در آینده هم مراقب باشد. او نگران بود که نبودِ قاطعیت و سردی در پسرش، باعث خراب شدن کارها شود. چون طرف مقابل یک آدمکش بود، داشت از این فرصت استفاده میکرد تا منظورش را بهخوبی بفهماند.
در حالت عادی، حتی اگر از چا ایران ناراضی بود، فقط یکبار سر تکان میداد و از کنارش رد میشد. این روش پدرش برای برخورد با آدمهایی بود که از آنها خوشش نمیآمد. دقیقاً به خاطر قلبی بود که نگران پسرش بود که چنین سوالی مطرح میشد.
«به چه دلیلی رهبر جوان فرقه رو انتخاب کردی؟»
چا ایران بعد از لحظهای تامل، پاسخی غیرمنتظره داد:
«به خاطر چوبهای غذاخوری بود.»
در مقابل نگاه گئوم ووجین که انگار میپرسید منظورش چیست، چا ایران توضیح داد:
«وقتی کمپ زده بودیم، رهبر جوان فرقه یه کنده درخت رو برید تا چوب غذاخوری درست کنه. با نگاه کردن به اون چوبها، فکر کردم که میتونم به این آدم اعتماد کنم و دنبالش برم.»
او از نگاه گئوم ووجین که انگار میتوانست تا اعماق قلبش را ببیند، فرار نکرد.
«و غذایی که رهبر جوان فرقه پخت و من با اون چوبها خوردم، خیلی خوشمزه بود.»
چا ایران دیگر چیزی نگفت، انگار تمام دلیلش همین بود. آیا طولانی نکردن توضیحاتش بود که باعث شد پدرش خوشش بیاید؟ کلماتی غیرمنتظره از بین لبهای پدرش که تا آن لحظه سرد بودند، جاری شد:
«حتماً به خاطر اینه که هنوز دستپخت من رو نچشیدی.»
با این حرف، چشمهای چا ایران از تعجب گرد شد. گئوم موگوک لبخندی زد و احساسات پدرش را به زبان آورد:
«اگه واقعاً به عنوان یه آدمکش اومده بودی، چنین دلیل مزخرفی نمیآوردی.»
او یک چیز دیگر هم به آن اضافه کرد:
«اصلاً نباید دستپخت بابا رو بخوری. چون اونوقت به جای من، به بابا سوگند وفاداری میخوری.»
با این چاپلوسی پسرش که مدتها بود نشنیده بود، گوشهی لب گئوم ووجین بالا رفت. او خطاب به چا ایران حرف زیادی نزد:
«خوش اومدی.»
***
در حالی که گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل به سمت تالار اهریمن آسمانی میرفتند، بیچهرگان با هم قاطی شدند. بیچهرگانی که برای استقبال آمده بودند، جلو رفتند و به بیچهرگانِ بازگشته خوشآمد گفتند. این ده بیچهره که از مأموریت برگشته بودند، ماهرترینها، از رتبهی اول تا دهم بودند، برای همین بیچهرگانِ زیادی دنبالشان راه افتادند.
آدمکش هفدهم زیرچشمی به بیچهرهی هلال ماه نگاه کرد. چند بیچهره هم برای خوشآمدگویی نزد بیچهرهی هلال ماه آمدند. گاهی آنقدر عجیب بودند که ترسناک به نظر میرسیدند، اما در لحظاتی مثل حالا، شبیه رزمیکارهای کاملاً عادی با روابط درستِ ارشد و جوانی بودند.
با دیدن آن صحنه، دل آدمکش هفدهم سنگین شد. تا قبل از اینکه به اینجا بیاید، امیدی داشت. احساساتش نسبت به او، موقع شستن سبزیجات به عنوان دستیار رهبر جوان فرقه، حتی بیشتر هم شده بود. اما حالا که به فرقه الهی اهریمن آسمانی آمده بود و او را میان دیگر بیچهرگان میدید، پیشحس شومی داشت که شاید رابطهاش با او تمام شده باشد.
در همین لحظه، کسی کنارش به آرامی گفت:
«فقط یه اتفاق بود.»
وقتی برگشت، آدمکش پنجم بود. او که تا حدی از جراحاتش بهبود یافته بود، حالا میتوانست خودش راه برود.
«فقط یه احساس زودگذر بود.»
او با دیدن اینکه آدمکش هفدهم به همراه بیچهرهی هلال ماه به عنوان دستیار انتخاب شده بودند، آه کشیده بود. او کسی بود که باید ازش دوری میکرد، اما با هم درگیر شده بودند. او نمیدانست که گئوم موگوک عمداً آن دو را کنار هم قرار داده است. نه، حتی اگر میدانست هم همین حرف را میزد.
«اگه با مردی مثل اون درگیر بشی، بدبخت میشی.»
«مگه سرنوشت ما چقدر باشکوهه؟»
«تو فرق داری.»
آدمکش پنجم واقعاً نگران آدمکش هفدهم بود. توصیف یک آدمکش به عنوان «پاک»، چیز عجیبی بود؛ اما از نظر او، کسی که با این توصیفِ عجیب جور درمیآمد، آدمکش هفدهم بود. چطور میتوانست نگران نباشد وقتی چنین کسی داشت دلش را به یک پیرو طریقت اهریمنی میباخت، آن هم پیروی از دره بدکاران؟
در همین لحظه، گئوم موگوک، اهریمن خندان پلیددل، چا ایران و لی آن به آن نقطه برگشتند. بیچهرگان که به میل خودشان پراکنده شده بودند، در یک لحظه به صف شدند.
«پس لطفاً استراحت کنید، رهبر جوان فرقه.»
«بله، ممنونم، اهریمن خندان.»
آن دو با هم خداحافظی کردند. وقتی اهریمن خندان دور شد، تمام بیچهرگان پشت سرش راه افتادند. گئوم موگوک به لی آن گفت:
«تو دوشیزه چا رو به اقامتگاهش راهنمایی کن.»
«بله، حتماً.»
او در بین راه خبر داده بود، برای همین اقامتگاهشان آماده بود. گفته بود به هر کدامشان یک اتاق جداگانه بدهند تا همه بتوانند به راحتی استراحت کنند. به محض اینکه حرفش تمام شد، گئوم موگوک سبکبال به هوا پرید و به سمتی پرواز کرد.
«یعنی دلش برای کی اینقدر تنگ شده که اینطور عجله داره؟»
با حرف لی آن، چا ایران یاد چیزی افتاد که گئوم موگوک گفته بود؛ اینکه آنقدر سرش شلوغ خواهد بود که نمیتواند زیاد او را ببیند. انگار رها شدن از همین حالا شروع شده بود.
لی آن، چا ایران و آدمکشها را به سمت اقامتگاهشان برد. آدمکش هفدهم نمیتوانست از آنجا دل بکند و به بیچهرگانی که در دوردست راه میرفتند نگاه میکرد. وقتی برای لحظهای آنها را از نظر گم کرد، دیگر نمیتوانست تشخیص دهد رزمیکارِ هلال ماه کجاست.
آدمکش هفدهم ناخودآگاه آهی کشید. آدمکش پنجم که پشت سرش بود، گفت:
«بیا ما هم بریم. اینجا خیلی بزرگه، اگه حواسمون نباشه گم میشیم.»
گم شدن بین پیروان طریقت اهریمنی، فکری بود که حتی نمیخواست بهش فکر کند. درست در همان لحظهای که آدمکش هفدهم میخواست برگردد تا دنبال آدمکش پنجم برود...
از میان بیچهرگانی که در جهت مخالف راه میرفتند، یک بیچهره از بین همرزمانش راه باز کرد و بیرون آمد. در کمال تعجب، او بیچهرهی هلال ماه بود. او خنجری را که آدمکش هفدهم به عنوان هدیه به او داده بود، بیرون آورد.
آدمکش هفدهم ناامید شد. حالا که به فرقه برگشته بودند، او حتماً میخواست خنجر را پس بدهد تا به رابطهشان پایان دهد. اما موضوع این نبود.
بیچهرهی هلال ماه انگشت خودش را با خنجر برید و بعد با خون، یک خط موربِ بلند روی نقابش کشید.
شوق در چهرهی آدمکش هفدهم درخشید. او میتوانست بفهمد. بیچهرهی هلال ماه همین حالا روی نقابش خط کشیده بود تا او راحتتر بتواند بشناسدش.
«این نقابِ خطدار، منم.»
بیچهرهی هلال ماه بعد از کشیدن خط، دوباره چرخید و به سمت بیچهرگان دوید. در حالی که آدمکش هفدهم با چشمانی لرزان به آن صحنه نگاه میکرد، آدمکش پنجم از پشت سرش گفت:
«هفدهم، نه. اون واقعاً یه دیوونهست!»
لحظهای بود که یک زندگی جدید برای برخی، و عشقی جدید برای دیگری، به طور جدی آغاز میشد.