چپتر 72: خوش به حالت که موج عقبی هستی
چپتر 72: خوش به حالت که موج عقبی هستی
رهبر فرقه باد آسمان به نقطهای که آثار الهی در آن قرار داشتند، خیره شد.
او بارها و بارها نگاه کرد و حتی وقتی چشمهایش را میبست و دوباره باز میکرد، جایی که قرص خدای خون و نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی در آن بودند، همچنان خالی بود.
«منظره ناخوشایندیه. مثل یه زیبای بینقص که دوتا دندون جلوش رو از دست داده.»
با ناله رهبر فرقه باد آسمان، مرد زنجیرشده به زنگ تندر نگاه کرد و با صدایی آرام گفت:
«هنوز دندونهای نیش و آسیاش رو داره. هنوز میتونه حریفهاش رو گاز بگیره، یا فکش رو منقبض کنه و ارادهش رو استوار نگه داره.»
«هر بار که یه اثر الهی ناپدید میشه، تو هیجانزده میشی، مگه نه؟»
«از کجا فهمیدی؟ اگه غل و زنجیرم رو باز کنی، شاید حتی برات برقصم.»
رهبر فرقه باد آسمان آهی کشید.
«راستش رو بخوای، میترسم.»
«از چی میترسی؟»
«میترسم تمام اینها فقط یه رویای پوچ باشه. اینکه بیدار بشم و ببینم هیچی باقی نمونده. اونوقت پشیمون میشم، مگه نه؟ با خودم میگم: "آخه چی به سرم اومده بود که همه چیزم رو اینطوری فدا کردم؟"»
رهبر فرقه باد آسمان به مرد زنجیرشده نگاه کرد.
مرد زنجیرشده سرش را بلند کرد، موهای بلند و رهایش را به عقب زد و برای اولین بار پس از مدتها، چهرهاش را نشان داد.
«این تغییر ناگهانی برای چیه؟»
«دارم بهت نشون میدم که همین مرد بود که تسخیرت کرد تا همه چیزت رو فدا کنی.»
«دیوونه.»
حق با آن مرد بود.
او تسخیرِ ارباب جوان دوم نشده بود.
او تسخیرِ همین مردِ زنجیرشده شده بود؛ مردی که با افتخار ادعا میکرد او را تسخیر کرده و با لبخند از نابودیاش حرف میزد.
«چیکار باید بکنم تا چئونگ سئون رو به یه فرمانروای اهریمنی تبدیل کنم؟»
«باید فرمانروایان اهریمنی رو یکییکی از پا دربیاری تا بتونی اونها رو با خودت همراه کنی. باید خامشون کنی، متقاعدشون کنی و به سمت خودت بکشونیشون. این کار حداقل دوتا اثر الهی لازم داره. اگه بدشانس باشی، شاید یکی دیگه هم نیاز بشه.»
به نظر میرسید مرد زنجیرشده از قبل همه چیز را محاسبه کرده است، اما چهره رهبر فرقه باد آسمان عمیقاً در هم رفت.
«این روش غیرمستقیم توئه که بهم بگی روی ارباب جوان دوم سرمایهگذاری کنم؟ تو تا لحظه آخر طرف اون هستی.»
«تا کی میخوای به ارباب جوان دوم تکیه کنی؟ مثل یه مرد رفتار کن و خودت از پسش بربیا. من سودمندترین راه برای معامله با فرمانروایان اهریمنی رو بهت میگم.»
«بهت گفتم که تیکه ننداز!»
«حق با توئه. فقط همونجا بشین و هیچ کاری نکن.»
«این حرفیه که یه استراتژیست اعظم باید بزنه؟»
به محض اینکه حرف رهبر فرقه باد آسمان تمام شد، صدای جیرجیر زنجیرها بلند شد.
رهبر فرقه باد آسمان در برابر این اعتراض خاموش که میپرسید کدام استراتژیست اعظم در دنیا چنین غل و زنجیری به پا دارد، حرفی برای گفتن نداشت.
«این رو میگم چون تو من رو به چشم استراتژیست اعظمت میبینی. فقط همونجا بمون. گاهی اوقات، بهترین نتایج با هیچ کاری نکردن به دست میان.»
بعد از مکثی کوتاه، رهبر فرقه باد آسمان پرسید:
«واقعاً درسته که این کار رو بکنیم؟»
«ارباب جوان دوم خودش میاد پیشت.»
«و بعدش؟»
«اون در ازای نشوندن چئونگ سئون روی صندلیِ یه فرمانروای اهریمنی، ازت یه اثر الهی میخواد.»
«یعنی این کار حتی برای ارباب جوان دوم هم ممکنه؟»
«باید باور داشته باشی. ما دیگه از پلی گذشتیم که راه برگشتی نداره.»
در همین لحظه، چئونگ سئون که در حیاط مشغول تمرین بود، خبری آورد.
«ارباب جوان دوم برای ملاقات اومدن.»
رهبر فرقه باد آسمان جا خورد و در عین حال، تحت تأثیر قرار گرفت.
چون همه چیز دقیقاً همانطور که مرد زنجیرشده پیشبینی کرده بود پیش میرفت، او این توهم را داشت که در موضع برتر قرار گرفته است.
«آدم بیصبریه.»
«دلیلش اینه که ما همیشه داریم به ارباب جوان دوم فکر میکنیم و دربارهش حرف میزنیم.»
«دیگه دربارهش حرف نزن! انقدر طرفش رو نگیر! ارباب تو منم، من!»
«پس کی بهت گفت که تبدیل به موج جلوییِ رودخونه یانگتسه بشی؟»
با شنیدن عبارت «موج جلویی رودخونه یانگتسه»، دل رهبر فرقه باد آسمان لرزید.
شاید مرد زنجیرشده این حرف را بدون فکرِ خاصی زده بود، اما تأثیر عمیقی روی رهبر فرقه باد آسمان گذاشت.
دلیلش این بود که او حس میکرد انگار توسط چیزی رانده میشود و به سمتی میرود که تمایلی به آن ندارد.
«آره، خوش به حالت که موج عقبیِ رودخونه یانگتسه هستی.»
وقتی تصمیم گرفته بود به دشت مرکزی بیاید، هرگز فکرش را هم نمیکرد که چنین گفتگویی با مرد زنجیرشده داشته باشد.
«واقعاً که آدم هیچوقت نمیتونه بفهمه حتی یه قدم جلوتر توی زندگی چی در انتظارشه.»
برای اولین بار، رهبر فرقه باد آسمان تنش ناآشنایی را حس کرد که ناشی از یک زندگی غیرقابلپیشبینی بود.
به عبارت دیگر، او تا به حال زندگی آرام و قابلپیشبینیای داشت.
***
وقتی به دیدن رهبر فرقه باد آسمان رفتم، چئونگ سئون هم آنجا بود.
او وسط حیاط مشغول تمرین بود و وقتی من را شناخت، مؤدبانه تعظیم کرد.
«درود بر شما، ارباب جوان دوم.»
زمانی که فرمانروای اهریمنی روحخوار زنده بود، رابطه ما سرد و بیتفاوت بود، انگار که به یک مرغ یا سگ نگاه کنیم، اما حالا اوضاع فرق کرده بود.
او برای حمایت از خودش به متحدان خارجی نیاز داشت و لازم بود که روی من، یعنی ارباب جوان دوم و ارباب عمارت دنیای زیرین، تأثیر خوبی بگذارد.
«شنیدم که شاگرد رهبر فرقه باد آسمان شدی، دوشیزه چئونگ. تبریک میگم.»
«ممنونم، ارباب جوان دوم.»
او احتمالاً نمیدانست.
اینکه تمام این اتفاقات زنجیرهوار از زمانی شروع شد که من اطلاعات را به سا یو-جونگ لو دادم.
«اومدم تا خبرهایی رو برای رهبر فرقه بیارم. دوشیزه چئونگ، تو هم باید گوش بدی.»
وقتی وارد شدیم، مرد زنجیرشده کمی سرش را بلند کرد و چشمهایمان برای لحظهای کوتاه با هم تلاقی کرد.
از آخرین بار به بعد، ما به روش خاص خودمان به هم سلام میکردیم.
«موضوع چیه؟»
«بودای اهریمنی دست به کار شده.»
«بودای اهریمنی؟ چطوری؟»
«اون داره فرمانروایان اهریمنی رو متقاعد میکنه تا شاگرد اول، یانگ دو، رو به عنوان فرمانروای اهریمنی روحخوارِ بعدی انتخاب کنن.»
«لعنتی! اون مثلاً رفیقمه، ولی داره زیادهروی میکنه.»
«حالا که بودای اهریمنی رسماً وارد عمل شده، برای دوشیزه چئونگ سخت میشه که به مقام فرمانروای اهریمنی برسه.»
چئونگ سئون به آرامی لبش را گزید.
او ریسک بزرگی کرده بود تا به مقام فرمانروای اهریمنی برسد.
اگر حتی بعد از شاگردیِ رهبر فرقه باد آسمان هم در رسیدن به این مقام شکست میخورد، ممکن بود مجبور شود همراه او به سرزمینهای بیرونی برود.
«ارباب جوان دوم. هیچ راهی نیست که این بچه رو به مقام فرمانروای اهریمنی برسونیم؟ همونطور که میدونی، من نمیتونم اینجا توی فرقه الهی اهریمن آسمانی حرکتی انجام بدم.»
«یه راهی هست، اما اصلاً آسون نیست.»
«چیه؟»
«ما هم باید فرمانروایان اهریمنی رو با خودمون همراه کنیم. خوشبختانه، دوتا از ارشدها، یعنی اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، نسبت به من نظر مساعدی دارن. اگه ازشون بخوام، شاید...»
«خواهش میکنم، به ما کمک کنید.»
«لطفاً بهمون کمک کنید، ارباب جوان دوم.»
چئونگ سئون هم به اندازه رهبر فرقه باد آسمان ناامید و مستأصل بود.
«این کار به اون سادگی که به نظر میاد نیست.»
تظاهر به دشواری کردم، که البته کاملاً هم اغراقآمیز نبود.
«نمیدونم فرمانروایان اهریمنی که با دادن رأیشون موافقت میکنن، چه درخواستی خواهند داشت. حتی اگه همه چیز خوب پیش بره، باز هم به اون دو ارشد، یعنی اهریمن تیغه و فرمانروای شمشیر، بدهی بزرگی خواهم داشت.»
«مگه من و شاگردم اونایی نیستیم که داریم کمک میگیریم؟ من هرگز این لطفت رو فراموش نمیکنم.»
«فهمیدم، تمام تلاشم رو میکنم.»
«ممنونم. یه لحظه همینجا منتظر بمون.»
رهبر فرقه باد آسمان چئونگ سئون را بیرون فرستاد، انگار که میخواست در خلوت چیزی به من بگوید.
«میتونی بری بیرون و تمرین کنی.»
«چشم، استاد.»
چئونگ سئون قبل از بیرون رفتن، در برابر من تعظیم کرد.
چشمانش وقتی به من نگاه میکرد، لبریز از استیصال بود.
بعد از رفتن او، رهبر فرقه باد آسمان پرسید:
«این بار چی میخوای؟ باز هم یه گنجینه الهیه، مگه نه؟»
«نه.»
«نه؟»
رهبر فرقه باد آسمان جا خورد.
«تنها چیزی که از یه گنجینه الهی مهمتره، جونمه.»
این را شبیه به یک شوخی گفت، اما کلماتش حامل احساسات واقعیاش بودند.
برای چنین مردی، کلماتی شبیه به یک موهبت از دهانم جاری شد.
«این بار، هیچ چیزی نمیخوام.»
«هیچی؟»
«بله، هیچی.»
«واقعاً؟»
به نشانه تأیید سر تکان دادم و چهره رهبر فرقه باد آسمان از خوشحالی باز شد.
«وقتی نتایج مشخص شد، به یه نوشیدنی مهمونت میکنم.»
«علاوه بر اون، یه نوشیدنی؟»
«تو دوتا گنجینه الهی ارزشمند به من دادی، مگه نه؟ چه ببریم و چه ببازیم، بیا با هم بنوشیم.»
«کجا؟»
«باید همینجا باشه. با دزدیده شدن گنجینههای الهی، اگه تو پستت رو ترک کنی، همه شک میکنن، رهبر فرقه. خودم شراب و غذا رو میارم.»
البته، دلیل اصلی این نبود.
دلیلش این بود که میخواستم در همان مکانی که آن مردِ در زنجیر بود، بنوشم.
«اگه بشه، سعی میکنم شراب پیروزی باشه، نه شکست.»
با این حرف، از جا بلند شدم.
رهبر فرقه باد آسمان خوشحال بود، اما در عین حال، به وضوح گیج شده بود.
«محض احتیاط، باید شاگردت رو خوب آموزش بدی. ممکنه لازم بشه دوشیزه چئونگ با شاگرد اول، یانگ دو، مبارزه تمرینی داشته باشه.»
«این رو هم مد نظر دارم.»
«پس، من دیگه میرم.»
همین که خواستم خارج شوم، رو به رهبر فرقه باد آسمان برگشتم.
«آه، یه چیزی هست که میخوام بپرسم.»
«چیه؟»
«داشتم سعی میکردم توی فضایی که با هنر جابهجایی فضا-زمان ساخته شده، یه آسمون خلق کنم، اما فرمولش به نرمی متصل نمیشد. میتونم بپرسم که یه بار دیگه در این مورد توضیح بدید؟»
رهبر فرقه باد آسمان شوکه شد.
مردِ در زنجیر هم که نشسته بود، جا خورد.
او به ندرت واکنشی نشان میداد، اما این بار عکسالعمل داشت.
«برای پر کردن اون فضا، باید بتونی توی کمتر از یه ساعت خلقش کنی، مگه نه؟»
«همین حالا هم موفق شدم توی کمتر از یه ساعت خلقش کنم.»
«چی؟»
رهبر فرقه باد آسمان مبهوت ماند.
او قبلاً وقتی گفته بودم میتوانم آن را در چهار ساعت باز کنم، باور نکرده بود.
گفته بودم دفعه بعد مستقیماً به او نشان خواهم داد، پس طبیعی بود که از شنیدن اینکه زمانش را به یک ساعت رساندهام، غافلگیر شود.
«بهم نشون بده. اون وقت بهت میگم.»
«میخواید یه ساعت تمام منتظر بمونید؟»
«منتظر میمونم.»
«بسیار خب.»
بلافاصله شروع به خواندن فرمول کردم و هنر جابهجایی فضا-زمان را به اجرا درآوردم.
یک ساعت بعد، ما در فضایی بودیم که من خلق کرده بودم.
عمداً مردِ در زنجیر را هم همراه خودمان به آنجا آورده بودم.
رهبر فرقه باد آسمان غافلگیر شده بود و مردِ در زنجیر هم همینطور.
آسمونی پدیدار شده بود، اما آسمون عجیبی بود که توی جاهای مختلفش حفرههایی دیده میشد.
رهبر فرقه باد آسمان بعد از کمی نگاه کردن به اطراف، از من پرسید:
«اصلاً چرا اول از همه آسمون رو خلق کردی؟»
«آسمون رو دوست دارم. وقتی بهش نگاه میکنم، حس میکنم قلبِ گرفتهم باز میشه. حالا، ممنون میشم اگه توضیح بدید.»
«قول داده بودم، پس بهت یاد میدم.»
رهبر فرقه باد آسمان توضیح مفصلی درباره آن بخش از فرمول هنر جابهجایی فضا-زمان که فضا را پر میکند، داد.
در حقیقت، من میتوانستم یک آسمان بینقص خلق کنم.
اما تظاهر کرده بودم که نمیتوانم آن را درست بسازم تا به شکلی طبیعی، مهارتم را جلوی چشم آنها به رخ بکشم.
بعد از شنیدن توضیحات رهبر فرقه باد آسمان، یک ساعت دیگر گذشت و من فضای جدیدی باز کردم که در آن آسمان آبی وسیعی گسترده شده بود؛ منظرهای که آن دو را حتی بیشتر از قبل متعجب کرد.
این حرکتی نبود که فقط برای رهبر فرقه باد آسمان انجام داده باشم.
میخواستم مستقیماً به مردِ در زنجیر نشان دهم که چه استعدادی دارم.
داشتم خودنمایی میکردم؟ بله.
این یه نمایش عمدی از تکبر بود.
توی زندگی قبلیم، بزرگترین فضیلتی که برای یه رهبر حس میکردم، قدرت بود.
مهم نبود بقیه چی میگن، همه چیز به قدرت ختم میشد.
کسی که اونقدر قوی باشه که بتونی بهش اعتماد کنی و همه چیزت رو بهش بسپاری.
و من دیدمش.
چهره مردِ در زنجیر رو وقتی داشت به آسمون نگاه میکرد.
چشمهای شفاف و در عین حال تنهاش رو.
هنوز هم نمیدونم اون چه جور آدمیه.
اما یه چیز قطعی بود.
با اینکه بهش میگم مردِ در زنجیر، اما اون کسی بود که ظاهر و هالهش اصلاً با غل و زنجیر جور درنمیاومد.
* * *
بعد از رفتن گئوم موگوک، رهبر فرقه باد آسمان و مردِ در زنجیر برای مدتی در سکوت ماندند.
اولین کسی که لب به سخن گشود، رهبر فرقه باد آسمان بود.
«امروز، یه نابغه هنرهای رزمی رو دیدم.»
«اون باید یه پیکر رزمی آسمانی داشته باشه.»
«پیکر رزمی آسمانی؟ آره، بدون اون، غیرممکن بود بتونه هنر جابهجایی فضا-زمان رو به این سرعت یاد بگیره.»
«هنوز هم پشیمونی؟»
«چی؟ بابت دادن هنر جابهجایی فضا-زمان به اون؟ معلومه که پشیمونم. این حسِ از دست دادن، ربطی به توانایی طرف مقابل نداره، مگه نه؟»
«کسی چه میدونه با هنر رزمیای که تو بهش دادی، چه افسانههایی خلق میکنه، رهبر فرقه.»
«من همیشه این رو میگم، اگه اون افسانه درباره من نباشه، چه فایدهای داره؟»
«رهبر فرقه ما، تو مردی هستی که تسلیم شدن رو بلد نیست.»
«باز هم داری کنایه میزنی.»
«نه. فکر میکنم خوبه که صادقی.»
«چون تویی! چون تویی دارم صادقانه حرف میزنم. هیچ جای دیگه اینقدر نرم نیستم.»
او خودش به این راحتی افکار درونیاش را فاش میکرد، اما مردِ در زنجیر حتی یک بار هم حرفی از دلش نزد.
رهبر فرقه باد آسمان دلیل این موضوع را بهتر از هر کسی میدانست.
تا زمانی که آن زنجیرها را باز نمیکرد، هرگز از قلب واقعی آن مرد باخبر نمیشد.
اما از طرفی، او هرگز آن زنجیرها را باز نمیکرد.
«نمیذارم کسی تو رو از من بگیره.»
مردِ در زنجیر، چه از این احساس باخبر بود و چه نه، فقط به ارواح پلید حکشده روی زنگ تندر خیره شده بود.
«ارواح پلید دوباره دارن باهات حرف میزنن؟»
«دوباره میپرسن چرا اینطوری زندگی میکنم.»
«بهشون بگو همه همینطوری زندگی میکنن. ای روح پلید ملعون، همه همینطوری زندگی میکنن، تو مگه چی هستی که چنین چیزی میپرسی؟»
اما رهبر فرقه باد آسمان نمیدانست.
که در این لحظه، آن مرد داشت چیز کاملاً متفاوتی به روح پلید میگفت.
او داشت درباره کسی حرف میزد که به او گفته شده بود دیگر از او طرفداری نکند و دربارهاش حرف نزند.
روح پلید که به اندازه زنگ تندر دهانبسته به نظر میرسید، فقط در سکوت به حرفهای او گوش میداد.