چپتر 720: دیگه لازم نیست بیای
چپتر 720: دیگه لازم نیست بیای
«هر کی هر چی میخواد بگه، من همیشه اول میام سراغ شما، ارشد. حتی اگه قلبم سوراخ شده باشه، باز هم اول میام دیدن شما. حتی اگه پدرم دعوام کنه، باز هم اول میام پیش شما. چی، باز هم اهریمن تیغه؟ خسته نشدی؟ بقیه شهریاران اهریمنی چی؟ اونا هر چقدر هم ناراحت بشن، باز هم اولویت با شماست، ارشد!»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حال خواندن کتاب بود و گئوم موگوک بیرون پنجره ایستاده بود و صدایش را بالا میبرد.
گئوم موگوک بعد از جدا شدن از اهریمن خندان پلیددل، مستقیم به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین آمده بود.
«الان داری تظاهر میکنی کتاب میخونی، ولی من خوب میدونم حتی یه کلمه هم ازش نمیفهمی. این رو هم میدونم که از دیدنم اونقدر خوشحالی که دلت میخواد بغلم کنی، ولی چون خجالتی هستی جلوی خودت رو میگیری. دیگه خودت رو کنترل نکن و احساست رو نشون بده! مگه زندگی سفری نیست که نمیدونیم فردا چی برامون میاره؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که به کتابش خیره شده بود، سرش را بلند کرد.
«تموم شد؟»
وقتی گئوم موگوک سرش را به نشانه تایید تکان داد، اهریمن تیغه پنبههایی را که در گوشهایش فرو کرده بود، بیرون آورد.
«این دیگه خیلی بیانصافیه! من در حالی که قلبم تیر خورده بود، از مرگ برگشتم و اومدم اینجا.»
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین حرفش را باور نکرد، گئوم موگوک سینهاش را برهنه کرد.
«این رو نگاه کن!»
چشمان اهریمن تیغه که تا لحظهای پیش با بیتفاوتی نگاه میکردند، ناگهان از تعجب گرد شدند.
جایی که تا چند لحظه پیش اثری از شوخی در آن بود، حالا با حیرت پر شده بود.
«اون زخم... اون دیگه چیه؟»
از آنجایی که اهریمن تیغه آسمان خونین خیلی جا خورده بود، گئوم موگوک سریع زخم را با لباسش پوشاند.
«نه، چیزی نیست. فقط یه خراش کوچیکه.»
در آن لحظه، هاله اهریمن تیغه آسمان خونین منفجر شد.
«اون مرد ماسکدار لعنتی!»
اهریمن تیغه از جا پرید.
به نظر میرسید آماده است تا همین حالا برود و اهریمن خندان پلیددل را پیدا کند.
قصد داشت او را به خاطر ناتوانی در محافظت درست از گئوم موگوک بازخواست کند.
واضح بود که اگر گئوم موگوک میگفت اهریمن خندان به او خنجر زده، پیرمرد قبل از اینکه بقیه ماجرا را بشنود، پرواز میکرد و میرفت.
«اگه اهریمن خندان نبود، من الان مرده بودم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به گئوم موگوک خیره شد.
خیلی وقت بود که اهریمن تیغه را اینطور عصبانی ندیده بود.
درست است، او در اصل همینطور بود.
گئوم موگوک فقط چون این مدت با او با ملایمت رفتار شده بود، این موضوع را فراموش کرده بود.
«این دفعه، اهریمن خندان حساب همه دشمنها رو رسید! واقعاً میگم!»
با این حرف، او موفق شد خشم اهریمن تیغه آسمان خونین را فرو بنشاند.
اهریمن تیغه دوباره سر جایش نشست.
«رقتانگیزه! نباید الان در سطحی باشی که دیگه شمشیر بهت اصابت نکنه؟»
«تعداد زیباروها خیلی زیاد بود، برای همین حواسم پرت شد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره شروع به خواندن کتابش کرد.
آیا به خاطر دیدن آن زخم بود؟ این بار او بود که اول صحبت کرد.
«یعنی به این زودی علاقهت رو به کتاب خوندن از دست دادی؟»
«اونقدر سرم شلوغ بود که وقتی برای کتاب خوندن پیدا نکردم.»
«همهش بهانهست. اگه اراده کنی، حتی موقع جنگیدن هم میتونی کتاب بخونی.»
اهریمن تیغه بعد از لحظهای مطالعه، سرش را بلند کرد.
او ساکت مانده بود و گئوم موگوک با خودش فکر میکرد که او دارد چه کار میکند، اما گئوم موگوک به دیوار کنار پنجره تکیه داده بود و به آسمان نگاه میکرد.
چقدر زمان اینگونه گذشت؟
گئوم موگوک ناگهان لب به سخن گشود.
«من از فردا وارد تمرین در خلوت میشم.»
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین سرش را بلند کرد، گئوم موگوک که به آسمان خیره شده بود، برگشت تا به او نگاه کند.
«ممکنه یه مدت طولانی طول بکشه.»
گئوم موگوک حس میکرد که کمال دهستاره به سرعت در حال نزدیک شدن است.
کمال درست مقابل چشمانش میدرخشید.
او قصد داشت با پدرش خداحافظی کند و بلافاصله وارد تمرین در خلوت شود.
و تصمیم داشت تا زمانی که به کمال نرسیده، از آنجا بیرون نیاید.
اگر دست خودش بود، حس میکرد میتواند در عرض چند روز به کمال برسد و بیرون بیاید، اما این فقط یک آرزو بود.
معلوم نبود یک ماه طول میکشد یا چندین سال.
حداقل این امید را داشت که با هنر مخفی زمان آسمانی، این کار زمان بیش از حد طولانیای نبرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین به درستی وضعیت فعلی گئوم موگوک را درک کرد.
«در آستانه کمال هستی؟»
«بله.»
با وجود اینکه خودش سوال را پرسیده بود، اهریمن تیغه در دلش از پاسخ مثبت او غافلگیر شد.
در چنین سن کمی در آستانه کمال در هنر اهریمنی نه مصیبت بودن؟ آیا تا به حال رهبر فرقهای بوده که به این سرعت به کمال رسیده باشد؟ اگر این حرف را کسی غیر از گئوم موگوک زده بود، باورش نمیکرد.
«حس میکردم که زیاد دور نیست.»
به دلیلی نامعلوم، اهریمن تیغه آسمان خونین تبریک نگفت یا حرفی از تشویق نزد.
او فقط در سکوت به گئوم موگوک خیره شد.
درست در همان لحظه، کسی وارد محوطه شد.
«رهبر جوان فرقه!»
کسی که با خوشحالی به سمت آنها دوید، سو دهریونگ بود که بعد از تمام کردن کارهایش برای تمرین آمده بود.
«کی برگشتید؟»
«همین چند وقت پیش.»
«دلم براتون تنگ شده بود!»
سو دهریونگ جلو دوید تا گئوم موگوک را در آغوش بگیرد.
گئوم موگوک به آرامی خودش را کنار کشید و به سبدی که در دستان او بود نگاهی انداخت.
داخلش شراب و غذا بود.
«این چیه؟ خوشمزه به نظر میاد!»
«این منطقه ممنوعهست!»
سو دهریونگ با عجله بدنش را چرخاند تا از سبد محافظت کند و بعد آن را برای اهریمن تیغه آسمان خونین برد.
«استاد، این غذاییه که بانو دان برای شما فرستادن.»
این غذایی بود که دان-آه درست کرده بود.
او اغلب برای استادِ سو دهریونگ، یعنی اهریمن تیغه آسمان خونین، غذا میپخت.
آن غذا که با مواد سالم تهیه شده بود، سرشار از صمیمیتی بود که در هیچ میخانهای پیدا نمیشد.
«بهش گفته بودم لازم نیست چیزی بفرسته.»
«ما موقع درست کردن غذای خودمون، فقط یه ذره بیشتر درست کردیم. لطفاً با خیال راحت میل کنید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین میدانست که این حرف درست نیست.
بیشتر غذاهایی که برایش میآوردند، از غذاهای موردعلاقهاش بودند.
«بهش بگو با لذت میخورم.»
«چشم، استاد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین غذا را گرفت و به داخل خانهاش رفت.
دستپخت دان-آه همیشه او را راضی میکرد، برای همین لبخند رضایتی بر لب داشت.
وقتی در حیاط تنها شدند، گئوم موگوک با لحنی خودمانی پرسید.
«حال بانو دان و خواهراش خوبه؟»
«بله، به لطف شما حالشون خوبه.»
نه تنها دان-آه، بلکه دو خواهر کوچکترش، دان-بی و دان-یئون هم به خوبی با فرقه الهی اهریمن آسمانی سازگار شده بودند.
دان-بی به عنوان مامور اجرا و دان-یئون به عنوان عضوی از شاخه سایه شبح، هر کدام وظایفشان را به خوبی انجام میدادند.
دان-آه روی تمرینات هنرهای رزمیاش تمرکز کرده بود و در عین حال مراقب سو دهریونگ هم بود.
با اینکه او حاضر بود هر شغلی را در فرقه الهی اهریمن آسمانی قبول کند، حتی پارو کردن پهن اسب، اما تصمیم گرفته بود که فعلاً مراقبت از سو دهریونگ و خواهرهایش مهمتر است.
به خصوص سو دهریونگ که با وظایفش در عمارت دنیای زیرین و تمرینات هنرهای رزمی، برنامه طاقتفرسایی را تحمل میکرد، برای همین دان-آه مراقب سلامتیاش بود.
به لطف او، این روزها به سو دهریونگ زیاد میگفتند که سرحال به نظر میرسد.
«بانو دان رو اونقدر دوست داری؟ فقط فکر کردن بهش باعث میشه لبخند بزنی؟»
لبخند عریضی روی صورت سو دهریونگ نقش بست.
پاسخ در لبخندش بود.
«نمیخوای ازدواج کنی؟»
«من فقط بعد از شما میتونم ازدواج کنم، رهبر جوان. لطفاً راه رو باز کنید! بذارید کالسکه پشتی رد بشه!»
«راههای زیادی وجود داره، پس چرا اصرار داری از یه مسیر مسدود بیای و داد بزنی که بازش کنن؟»
«تنها راهی که من میرم، همون راهیه که شما میرید، رهبر جوان. من تمام عمرم دنبالروِ اون راه خواهم بود.»
«بهانه قشنگیه.»
گئوم موگوک چشمانش را ریز کرد و با تردید به سو دهریونگ نگاه کرد.
«چرا اینطوری نگام میکنید؟»
«اعتمادبهنفس نداری، مگه نه؟»
«آه، من رو چی فرض کردید؟ من دست راست شما، سو دهریونگ هستم. سو دهریونگ!»
«درسته، دست راست من که حتی یه بار هم درستحسابی با یه زن قرار نذاشته.»
سو دهریونگ بالاخره آهی کشید و احساسات واقعیاش را فاش کرد.
«راستش رو بخواید، نمیدونم. اینکه باید ازدواج کنم یا نه. اینکه میتونم ازش حمایت کنم یا نه.»
«اگه ارباب عمارت دنیای زیرینِ فرقه الهی اهریمن آسمانی چنین حرفی بزنه، پس هیچکس نمیتونه ازدواج کنه. در ضمن، چرا نگران حمایت کردن از اونی؟ اگه با بانو دان ازدواج کنی، اون کسیه که از تو حمایت میکنه.»
با توجه به شخصیت سرزنده و قاطع دان-آه، این موضوع کاملاً ممکن بود.
«به جای این حرفها، دلیل واقعی تردیدت رو بهم بگو.»
چطور میتوانست چشمان گئوم موگوک را فریب دهد؟ در نهایت، سو دهریونگ دلیل واقعی را فاش کرد.
«میترسم، از اینکه نکنه نتونم پدر خوبی باشم.»
گئوم موگوک نمیدانست سو دهریونگ با چنین دغدغهای دستوپنج نرم میکند.
مهم نبود آدمها چقدر به هم نزدیک باشند، اعماق قلبشان همیشه همینقدر عمیق بود.
«قبل از اینکه حتی ازدواج کنی نگران این موضوعی؟»
اما نتوانست به خودش اجازه دهد بگوید «این حرفها خیلی بهت میاد». این چیزی بود که خود گئوم موگوک هم نمیتوانست دربارهاش مطمئن باشد.
«من هیچوقت داشتن یه پدر خوب رو تجربه نکردم. نمیدونم چطور باید یکی باشم.»
سو دهریونگ واقعاً میخواست بداند.
«باید فقط برعکسِ کاری رو انجام بدم که پدرم کرد؟»
«فکر میکنی اینطوری جواب میده؟»
«احتمالاً نه، درسته؟»
سو دهریونگ آهی کشید.
گئوم موگوک اجازه داد او تا جایی که دلش میخواهد آه بکشد. از آنجایی که احساسی که مدتها سرکوب شده بود حالا بیرون ریخته بود، حتی اگر زمین هم کمی دهن باز میکرد مشکلی نبود.
«حتی اگه پدر خوبی هم داشتی، فکر میکنم این موضوع با اینکه خودت پدر خوبی بشی، دوتا مسئلهی جداست.»
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
«همونطور که تو و پدرت با هم فرق دارین، بچهای که به دنیا میاد هم با تو متفاوت خواهد بود. روشهایی که یه پدر خوب به کار برده، ممکنه برای اون بچه همونطور جواب نده. این چیزی نیست که بتونی با تماشا کردن یاد بگیری؛ فکر میکنم چیزیه که باید همونطور که به بچهت نگاه میکنی، کشفش کنی و روش مناسب برای اون بچه رو پیدا کنی.»
«!»
«مثل این میمونه که بدون اینکه بدونی حریفت کیه، قدم به میدان مبارزه بذاری. فقط میری اونجا و با خودت فکر میکنی: "مهم نیست حریفم کی باشه، این قراره به طرز وحشتناکی سخت باشه."»
حالت چهرهی سو دهریونگ نرمتر شد.
«پس در نهایت، همهش سخته؟»
«به خودت نگاه کن، به من نگاه کن. فکر میکنی بزرگ کردن بچهای مثل ما کار راحتی باشه؟»
با این حرف، چهرهی دلسرد سو دهریونگ از هم باز شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین که کنار پنجره نشسته بود و شراب مینوشید، میان حرفشان پرید.
«خانواده دشمنه، پس چرا یه بچه باید فرقی داشته باشه؟»
گئوم موگوک و سو دهریونگ با هم خندیدند.
گئوم موگوک به یک حقیقت اشاره کرد.
«و در وهلهی اول اصلاً لازم نیست نگران اون موضوع باشی.»
«چرا نه؟»
«دوشیزه دان مطمئن میشه که تو پدر خوبی بشی.»
با این حرف، سو دهریونگ لبخند درخشانی زد.
«رهبر جوان فرقه، شما که خودتون هنوز تجربهش نکردین، چطور اینقدر خوب میدونین؟»
«منم دیگه، میدونی که. رهبر جوان فرقهت.»
«البته، شما رهبر جوان فرقه مایید که همهچیز رو دربارهی دنیا میدونین!»
هر دو با هم خندیدند.
«همهش به خاطر شماست، رهبر جوان فرقه، که من میتونم چنین نگرانیهای شادی داشته باشم.»
«تا وقتی که این رو بدونی خوبه. بعداً با پول جبرانش کن.»
«من تا ابد با قلبم به جبران کردن ادامه میدم.»
گئوم موگوک چرخید تا آنجا را ترک کند.
«به این زودی میرین؟ خیلی وقت بود ندیده بودمتون، یکم بیشتر بمونین و وقت بگذرونیم!»
گئوم موگوک به سو دهریونگ که ناامید شده بود، گفت:
«تا مدتی نمیتونم ببینمت.»
به محض اینکه این حرف از دهانش خارج شد، اهریمن تیغه آسمان خونین که کنار پنجره جامش را خالی میکرد، گفت:
«فردا بیا اینجا.»
این یک دستور غیرمنتظره بود. او به وضوح گفته بود که وارد تمرین در انزوا میشود، با این حال به او گفته شده بود که بیرون بیاید.
گئوم موگوک بدون اینکه دلیلش را بپرسد، پاسخ داد:
«فردا میبینمتون.»
فردا متوجه میشد.
***
اما وقتی فردا فرا رسید، او دلیلش را نفهمید.
روز بعد، اهریمن تیغه آسمان خونین نگفت که چرا او را احضار کرده است. او فقط در همان جای دیروزی نشسته بود و کتاب میخواند.
«کاری هست که بخواین انجام بدم؟»
«نه.»
«چیزی هست که بخواین بگین؟»
«نه.»
«این روزها احساس تنهایی میکنین؟»
«این اتاق پر از دوسته.»
منظورش این بود که کتابها دوستانش هستند.
«احیاناً این اواخر بیدلیل زودرنج نشدین و فقط دلتون نمیخواد سر به سر کسی بذارین؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین پوزخندی زد.
«اگه نه، پس چرا منو صدا کردین!»
هر چقدر هم که از کنارش سوال میکرد، اهریمن تیغه آسمان خونین چیزی به او نمیگفت. البته، او نمیتوانست همینطوری بگوید «اگه با من کاری ندارین، من میرم» و راهش را بکشد و برود. هر چه باشد، طرف مقابلش اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
آن بعدازظهر، یک خبر تکاندهنده از طرف سو دهریونگ اعلام شد.
«به دوشیزه دان گفتم.»
«چی رو بهش گفتی؟»
«اینکه میخوام باهاش ازدواج کنم.»
نه تنها گئوم موگوک، بلکه حتی اهریمن تیغه آسمان خونین هم جا خورد.
«واقعاً؟»
«مگه شما بهم نگفتین؟»
«من بهت نگفتم، ولی حتی اگه گفته بودم، رفتی و دقیقاً همون روز بعد انجامش دادی؟»
«تردید کردن چه فایدهای داره؟ حرفهای رهبر جوان فرقهی باهوشم حتماً درسته. و من مشتاق شدم که قدم به اون میدان مبارزه بذارم.»
«مگه نگفته بودی تا آخر عمر مسیر منو دنبال میکنی؟ اون گاری هنوز حرکت نکرده؟»
سو دهریونگ انگار که خجالتزده باشد سرش را پایین انداخت، اما حرفی را که باید میزد، زد.
«من خیلی پیرترم، مگه نه؟ اون گاریای که راه رو بسته منم. یه گاری پر از کود، همینه که هست.»
«خب دوشیزه دان چی گفت؟»
«گفت وقتی داشت غذا میخورد از شنیدن این حرف دستپاچه شده.»
گئوم موگوک با نگاهی ناباورانه پرسید:
«موقع غذا خوردن بهش گفتی؟»
«خودم به اندازهی کافی پشیمونم، پس لطفاً سر اون قسمتش منو دعوا نکنین. یهو وقتی داشتیم غذا میخوردیم، کلمات همینطوری از دهنم پریدن. اینکه میخوام تا آخر عمرم همینطوری روبروت بشینم و غذا بخورم.»
سو دهریونگ سرش را میان دستانش گرفت.
«آه! باید موقع خوندن یه شعر بهش میگفتم.»
گئوم موگوک با لبخند گفت:
«نه. اینطوری بهتر بود.»
«واقعاً کار درستی بود، مگه نه؟ لطفاً بهم بگین که بود.»
گئوم موگوک به سو دهریونگ که نگران بود مبادا گند زده باشد، با لبخند گفت:
«خوب کاری کردی. و اون گاری پر از کود نیست، پر از جواهره. تو پدر خوبی میشی.»
اشک در چشمان سو دهریونگ حلقه زد. او فکر کرده بود چیزی مثل ازدواج هرگز در زندگیاش اتفاق نخواهد افتاد.
«از اونجایی که داری ازدواج میکنی، باید بهترین عروسی ممکن باشه. از پدرم هم میخوام که خطبهخوان باشه.»
«رهبر فرقه؟»
چشمان سو دهریونگ از تعجب گرد شد.
«تو اولین رزمیکاری میشی که با خطبهخوانی اهریمن آسمانی ازدواج میکنه.»
به طور معمول، سو دهریونگ باید وحشت میکرد و سر و صدا راه میانداخت، اما حالا با احتیاط صحبت کرد.
«اگه واقعاً ازدواج کنم، خطبهخوان...»
سو دهریونگ به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد و گفت:
«دوست دارم از استادم خواهش کنم.»
برای لحظهای، اهریمن تیغه آسمان خونین از تعجب تکانی خورد. او انتظار نداشت که او خطبهخوانی رهبر فرقه را رد کند و در عوض از او بخواهد.
«استاد، من این رو از شما میخوام.»
اهریمن تیغه آسمان خونین پوزخندی زد و گفت:
«چه چیز عجیبی از استادی میخوای که خودش هرگز ازدواج نکرده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به تندی چرخید و به داخل خانهاش رفت. با دیدن این صحنه، رنگ از رخسار سو دهریونگ پرید.
«اشتباهی کردم؟»
اگرچه او به استادش نزدیکتر شده بود، اما سو دهریونگ هنوز او را فردی دشوار میدید و در کنارش محتاط بود.
گئوم موگوک به پشتِ در حال دور شدنِ اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد و سعی کرد حالت چهرهاش را به یاد بیاورد. آیا لبخندی روی لبانش نقش نبسته بود؟
«نه، احتمالاً الان حالش خیلی خوبه.»
او حتماً به این خاطر داخل رفته بود که نمیتوانست جلوی لبخندش را بگیرد.
در همان لحظه، حرفهای بیمقدمهی اهریمن تیغه آسمان خونین از داخل خانه به گوش رسید.
«هر چقدر چیزی رو با ناامیدیِ بیشتری بخوای، اون بیشتر ازت دور میشه.»
برای لحظهای، گئوم موگوک جا خورد. کسی که حتی بیشتر جا خورد، سو دهریونگ بود. سو دهریونگ با چهرهای افسرده سرش را پایین انداخت.
«آه! من خیلی عجولانه تصمیم گرفتم. خیلی تند رفتم! چیکار باید بکنم؟»
او طبیعتاً فکر کرد که مخاطب آن حرفها خودش است، اما گئوم موگوک با نگاهی عمیق گفت:
«نه، اون داشت با من حرف میزد.»
لحظهای که گئوم موگوک حرفهای اهریمن تیغه آسمان خونین را شنید، متوجه شد. فهمید که چرا به او گفته شده بود به اقامتگاهش بیاید.
قلبش بیش از حد شتابزده شده بود. آنقدر که اهریمن تیغه آسمان خونین نگران شده بود.
بله، اگر قرار بود از ستاره هفتم به ستاره هشتم، یا از ستاره هشتم به ستاره نهم برود، اینقدر مستأصل نمیشد.
تسلط کامل بر هنر اهریمنی نه مصیبت.
چون سطحی از استادی که فقط در رویاهایش میدید درست مقابل چشمانش بود، قلب گئوم موگوک بدون اینکه خودش متوجه شود، بیتاب شده بود.
«وقتی چیزی رو حس میکنم، باید چنگ بزنم و بگیرمش!»
به همین دلیل بود که قلبش پر از میل به ورودِ فوری به انزوا و دستیابی به تسلط کامل شده بود. به طور معمول، او باید به دیدن شهریاران اهریمنی، جان هو و جو چون-به میرفت. اما حالا، ذهنش چنان روی تسلط کامل متمرکز شده بود که فقط میخواست به سمت میدانهای تمرین هجوم ببرد.
او از طریق تمرین در انزوا به ستاره نهم نرسیده بود؛ این نتیجهای نبود که از طریق چنین بیتابیای به دست آمده باشد، بلکه چیزی بود که میان مردم به دست آورده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین آن قلب شتابزده را نگه داشته و به او درسی داده بود. هر چه میل بزرگتر باشد، یک توهم بیشتر واقعی به نظر میرسد.
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و با صدای بلند گفت:
«من فردا هم میام.»
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین کنار پنجره ظاهر شد. انگار برای اینکه تایید کند افکار گئوم موگوک درست است، اهریمن تیغه آسمان خونین لبخندی زد و گفت:
«دیگه لازم نیست بیای.»
با دیدن آن لبخند گرم، فکری طبیعتاً در ذهنش شکل گرفت. آیا او واقعاً میتوانست بدون اهریمن تیغه آسمان خونین تا اینجا پیش بیاید؟ چون او اولین مهره میان شهریاران اهریمنی بود، آیا به همین خاطر نبود که توانسته بود تا اینجا به سلامت پیش بیاید؟
گئوم موگوک به سو دهریونگ که کنارش ایستاده بود و پلک میزد نگاه کرد و گفت:
«نه، من میام. باید بیام و برای عملیات بزرگِ ازدواجِ دست راستم برنامهریزی کنم.»
سو دهریونگ تکانی خورد و پرسید:
«مگه این چیزیه که به یه عملیات بزرگ نیاز داشته باشه؟»
گئوم موگوک، در حالی که روحیه شوخطبعش را پنهان میکرد، با نگاهی به طرز ترسناکی جدی، سرش را به نشانه تایید تکان داد.
«نمیتونم همینطوری بدون هیچ آمادگیای تو رو به اون میدان نبردِ خشن و بیپایان بفرستم، میتونم؟»