چپتر 721: فرسنگها دورتر از استادی بزرگ
چپتر 721: فرسنگها دورتر از استادی بزرگ
تا زمانی که گئوم موگوک و سو دهریونگ فرقه مسیر جنوبی را ترک کردند، هوا تاریک شده بود.
سو دهریونگ در حالی که غرق در فکر بود، با چهرهای نگران قدم میزد.
«حالا که داری ازدواج میکنی، کلی فکر و خیال اومده سراغت، مگه نه؟»
«خواهرزن کوچکم یه بار یه چیزی بهم گفت.»
سو دهریونگ که قبلاً دنبال دان-یئون راه میافتاد و او را برادرزن صدا میزد، حالا خیلی راحتتر از همیشه او را خواهرزن کوچک صدا میکرد.
«میگفت خواهر بزرگش از فکر مراسم عروسی احساس سنگینی میکنه.»
گئوم موگوک میتوانست احساس او را درک کند.
او هیچکس را اینجا نمیشناخت و تنها خانوادهاش دو خواهر کوچکترش بودند.
«میگفت از اینکه مهمونی نداریم خجالت نمیکشه، اما نگران بود که مبادا برای من دردسر درست بشه. اون موقع فقط خندیدم و گفتم منم نه دوستی دارم و نه خانوادهای.»
اما باز هم، سو دهریونگ کسانی مثل لی آن و جانگ هو و همچنین بازرسها و مجریان قانون را داشت.
فقط حضور آنها کافی بود تا سمت داماد پر از مهمان شود.
«من به مسئله مهمونهای بانو دان رسیدگی میکنم.»
«واقعاً این کار رو برام میکنی؟»
وقتی گئوم موگوک سر تکان داد، چهره سو دهریونگ از شادی روشن شد.
«وقتی صحبتهای ازدواج جدی میشه، ممکنه آدم سر کوچکترین چیزها دلخور بشه. فارغ از هر چیزی، مراقب حرف زدنت باش.»
«چشم!»
«خب دیگه، فردا میبینمت.»
«فردا میبینمتون!»
گئوم موگوک در حالی که به پشت سر سو دهریونگ که با هیجان میدوید نگاه میکرد، لبخندی زد.
بله، ازدواج را باید زمانی انجام داد که اوضاع همینقدر خوب است، قبل از اینکه آدم چیز زیادی بفهمد.
گئوم موگوک دوباره به راه افتاد.
او به سمت اقامتگاهش نمیرفت، بلکه راهی روستای خاندان اهریمنی بود.
***
چراغهای میخانه می روان خاموش بودند.
جو چون-به بعد از اینکه حتی شاگرد میخانه هم به خانه رفته بود، به تنهایی مشغول تمیز کردن میخانه خالی بود.
در همان لحظه، صدایی که از شنیدنش بینهایت خوشحال میشد، از بیرون به گوش رسید.
«صاحبمیخانه.»
لحظهای که جو چون-به آن صدا را شنید، فریادی از شادی سر داد و به بیرون دوید.
«رهبر جوان فرقه!»
اما در آن عجله، پایش به آستانه در گیر کرد.
«اووه!»
درست زمانی که داشت به جلو پرتاب میشد تا با صورت به زمین بخورد، در میان هوا متوقف شد.
انرژی ملایمی از او محافظت میکرد.
احساس کرد سوار بر ابری نرم در هوا پرواز میکند و سپس درست مقابل گئوم موگوک به زمین نشست.
«فقط از دیدنتون خیلی خوشحال شدم! ممنونم، رهبر جوان فرقه!»
«صاحبمیخانه ما دیگه باید بیشتر از شمشیرهای پران، مراقب زمین خوردنش باشه.»
آن دو مرد روبروی هم ایستادند و لبخند درخشانی زدند.
جو چون-به چنان از دیدن او خوشحال بود که گئوم موگوک با خود فکر کرد اگر نمیآمد چه میشد.
از آنجایی که بعد از بازگشت از آخرین سفرش به خارج از فرقه، سرش خیلی شلوغ بود و نتوانسته بود جو چون-به را ببیند، زمان زیادی از آخرین دیدارشان میگذشت.
«حالت خوب بوده؟»
«به لطف شما، خوب بودم. رهبر جوان فرقه ما خوشتیپتر و باابهتتر از قبل شده.»
«کاش همه زنهای دنیا چشمهایی مثل صاحبمیخانه ما داشتن.»
بعد از رد و بدل کردن احوالپرسی، هر دو به داخل رفتند.
با وجود اینکه میخانه برای شب تعطیل شده بود، جو چون-به آستینهایش را بالا زد.
«چند نفر قراره بیان؟ برم غذا رو آماده کنم.»
«قرار نیست کسی رو ببینم. فقط اومدم چون دلم میخواست یه نوشیدنی با تو بخورم.»
برای لحظهای، قلب جو چون-به از غرور و شادی لبریز شد.
او که بود؟ فقط پیرمردی که صاحب یک میخانه بود.
واقعاً سپاسگزار بود که گئوم موگوک او را به یاد آورده و اینطور به دیدنش آمده بود.
«نیاز به هیچ پیشغذایی نیست. بیا فقط یه نوشیدنی بخوریم.»
گئوم موگوک به طبقه دوم رفت.
صندلی همیشگیاش برق میزد.
کاملاً مشخص بود که جو چون-به چقدر به آن نقطه اهمیت میدهد، حتی وقتی مشتریای در کار نبود.
جو چون-به مقداری شراب و تنقلات ساده آورد.
«بیا، صاحبمیخانه. اول یه جام از شراب من بنوش.»
مثل همیشه، جو چون-به با چهرهای سرشار از احترام شراب را پذیرفت و با ادب برای گئوم موگوک نوشیدنی ریخت.
«خب، بیا بنوشیم.»
آن دو مرد جامهایشان را به هم زدند و سر کشیدند.
جو چون-به بدنش را چرخاند و تمام آن را یکباره نوشید.
«کارهایی که برای انجامشون بیرون رفته بودید، خوب پیش رفت؟»
با سوال جو چون-به، گئوم موگوک به نوشتههای روی دیوار نگاه کرد و گفت:
«تازه از نجات دادن یکی از افرادی که حرفهاشون رو اونجا به یادگار گذاشته بودن، برگشتم.»
«اوه خدای من!»
جو چون-به با چهرهای شگفتزده سرش را تکان داد، انگار که این چیزی بود که هرگز حتی نمیتوانست تصورش را بکند.
«توی روستای خاندان اهریمنی اتفاقی نیفتاده؟»
«وقتی مردم اینقدر نزدیک به هم زندگی میکنن، همیشه اتفاقاتی میافته.»
«برام تعریف کن.»
جو چون-به داستانهای مختلفی برایش تعریف کرد.
بچهای در خانواده یک بازرگان به دنیا آمده بود، کسی پایش آسیب دیده بود و شخص دیگری از اینجا نقلمکان کرده بود.
حتی در حالی که توطئهای برای کشتن رهبر اتحاد نامتعارف در جریان بود، زندگی آنها ادامه داشت.
حتی اگر فردا توطئه دیگری شکل میگرفت، حتی اگر جنگ بزرگی بین جناحهای راستین و اهریمنی شعلهور میشد، جو چون-به باز هم صبح درهای میخانه می روان را باز میکرد.
گئوم موگوک بالاخره حس کرد که به خانه بازگشته است.
وقتی میل به استادی بزرگ را که چشمانش را تیره کرده بود کنار زد، توانست جو چون-به را به وضوح ببیند.
«اون شخصی که اون جلو عروسک میفروشه رو میشناسی؟»
«البته که میشناسم.»
«یه عروسک جدید از ارباب جوان اول آورده.»
«آه! بالاخره اومد.»
جو چون-به به سمت پیشخوان دوید و جعبه کوچکی را با خود آورد.
«این رو خریدم که اگه رهبر جوان فرقه اومدن، بهتون بدم.»
گئوم موگوک جعبه را باز کرد.
آن چهره جدی، بدون شک متعلق به برادر بزرگترش بود.
گئوم موگوک عروسکهایی را که در اتاق پدرش چیده شده بود به یاد آورد.
شاید این عروسک هم همین حالا روی قفسه پدرش ایستاده بود.
«راستی صاحبمیخانه، تو فقط عروسک برادرم رو خریدی، نه مال من رو.»
جو چون-به طوری که انگار میدانست چنین حرفی زده میشود، گفت:
«من قبلاً سه تا از مال شما رو خریدم، رهبر جوان فرقه. یکیش تو خونهست و یکی دیگه رو هم فرستادم به زادگاهم.»
بعد از گپ زدن درباره این و آن، جو چون-به به طبقه پایین رفت و گفت که گئوم موگوک باید به راحتی و تنهایی نوشیدنیاش را بخورد.
او پیشنهاد شراب بیشتر را رد کرد و گفت نوشیدن در چنین روزی منجر به اشتباه میشود، بنابراین گئوم موگوک هم به او اصرار نکرد.
او فقط همان یک جام اول را نوشید.
گئوم موگوک مدتی را به تنهایی نوشید و سپس به طبقه اول نگاه کرد.
جو چون-به پشت پیشخوان زیر نور ماه نشسته بود و به بیرون پنجره نگاه میکرد.
ناگهان، تصویر اهریمن تیغه آسمان خونین در حال خواندن کتاب با قامت او همپوشانی پیدا کرد.
گئوم موگوک میدانست.
چیزی که اهریمن تیغه آسمان خونین از آن سخن گفته بود، همین وضعیت فعلی جو چون-به بود.
مهم نبود چقدر از دیدن او خوشحال بود، یا چقدر دلش میخواست با او بنوشد، جو چون-به مردی بود که بر اساس اصولش زندگی میکرد و تحت تأثیر احساسات زودگذر قرار نمیگرفت.
همین تصویر، خودِ آموزه اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
صاحبمیخانه، تو همین حالا هم به استادی بزرگ رسیدهای.
«صاحبمیخانه.»
وقتی گئوم موگوک صدایش کرد، جو چون-به به طبقه دوم نگاه کرد و پرسید:
«چیز دیگهای لازم دارید؟»
«لطفاً مقداری شراب خوب برام بستهبندی کن.»
«انگار قراره با یه آدم خاص ملاقات کنید.»
گئوم موگوک لبخندی زد و حرفی رمزآلود زد:
«دارم سعی میکنم از استادی بزرگ فرسنگها دورتر بشم.»
***
در میدان تمرین که با مشعلها روشن شده بود، رزمیکاران تا دیروقت مشغول تمرین بودند.
دوازده رزمیکار.
آنها رزمیکاران محافظ شخصی گئوم موگوک بودند که در حالی که یک آرایش شمشیرزنی واحد را تشکیل داده بودند، شمشیرهایشان را هماهنگ به حرکت درمیآوردند.
همه آنها با هم تمرین میکردند، بدون توجه به اینکه در نگهبانی روز بودند یا شب.
آنها دایرهای تشکیل داده بودند و شمشیرهایشان را همزمان به تمام جهات پرتاب میکردند.
آرایش شمشیری که تمرین میکردند، یک آرایش محافظتی بود که برای محافظت از یک نفر طراحی شده بود.
شاهرگ حیاتی یک آرایش شمشیر، هماهنگی و پیوستگی بود.
آنها نقاط ضعف یکدیگر را میپوشاندند و مانند یک بدن واحد حرکت میکردند.
نیروی پشت شمشیرهایشان فوقالعاده بود.
هاله آنها به مراتب تیزتر از زمانی بود که برای اولین بار نزد گئوم موگوک آمده بودند.
و به این ترتیب، بعد از یک دور تمرین.
ها، ها، ها.
فقط صدای نفسهای حبسشده در فضا میپیچید.
درست در همان لحظه، صدایی ناگهان به گوش رسید.
«دارید حسابی خوب میشید.»
محافظان که غافلگیر شده بودند، به عقب برگشتند.
گئوم موگوک در فضای وسط آرایش شمشیری که آنها از آن محافظت میکردند، نشسته بود.
«رهبر جوان فرقه!»
با فریاد جوک-یئون، رئیس محافظان، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«همگی همونطور که هستید بشینید.»
محافظان در حالی که رو به داخل دایره بودند، نشستند.
همه آنها چهرههایی متعجب داشتند.
دوازده نفر بودند، اما هیچکدام متوجه ورود رهبر جوان فرقه و نشستن او در وسط دایره نشده بودند.
«همه خسته هستید؟»
«خیر قربان!»
با پاسخ رعدآسای آنها، گئوم موگوک ابتدا به جوک-یئون توجه کرد.
«نگهبان جوک، میدونم تو کسی هستی که از همه سختتر تلاش میکنه.»
جوک-یئون از این حرفها غرق در لذت شد.
او فقط برای اینکه مورد تحسین قرار بگیرد اینقدر سخت تلاش نمیکرد، اما شنیدن اینکه زحماتش دیده شده، او را واقعاً سپاسگزار کرد.
«میدونم محافظ من بودن کار سادهای نیست.»
وقتی برای اولینبار به عنوان محافظان رهبر جوان فرقه انتخاب شده بودن، احتمالاً انتظار چیز متفاوتی رو داشتن.
اونها احتمالاً تصور میکردن که همراه با رهبر جوان فرقه به کل سرزمینهای مرکزی سفر میکنن و انواع تجربهها رو به دست میارن.
اما بهجز یه سفر به بیرون از فرقه و محافظت از اون در زمان سرپرستی فرقه، بیشتر وقتشون رو صرف تمرین هنرهای رزمی کرده بودن.
جوک-یئون رو به گئوم موگوک کرد و گفت:
«ما فقط با این هدف تمرین کردیم که باید قویتر بشیم تا بتونیم از شما، رهبر جوان فرقه، محافظت کنیم.»
اما...
جوک-یئون با چهرهای که چیزی بین خنده و گریه بود، ادامه داد:
«شما حتی از قبل هم قویتر برگشتین.»
گئوم موگوک لبخندی به جوک-یئون زد.
«مگه من آدمیم که همینطوری محافظت هر کسی رو قبول کنم؟»
گئوم موگوک بقچهای رو که با خودش آورده بود، باز کرد.
محتویات داخلش به سمت همه پرواز کرد.
وووش! وووش! وووش!
چیزهایی که همزمان به پرواز دراومدن، جامهای شراب بودن.
او تصمیم گرفته بود با اونها بنوشه و دوازده جام با خودش آورده بود.
جامهای شراب تا انتها نرفتن، بلکه در مقابل اونها در هوا معلق موندن.
محافظها با چهرههایی شوکه به جامهایی که روبروشون شناور بود، خیره شدن.
فکری از ذهن همهشون گذشت.
مگه همچین چیزی ممکنه؟
گئوم موگوک حالا داشت قدرت الهیِ به حرکت درآوردن همزمان دوازده شیء رو با ارادهاش نشون میداد.
با احتساب جام خودش، تعدادشون به ۱۳ رسید و طولی نکشید که شد ۱۴ تا.
بهآرامی، یه بطری شراب در هوا شناور شد و شروع کرد به ریختن شراب در جامی که مقابل جوک-یئون معلق بود.
قلقل، قلقل.
بعد از پر کردن جام، بطری به سمت جام رزمیکار دیگهای حرکت کرد.
بطری سراغ رزمیکاری که دقیقاً کنارش بود نرفت.
جامی که سراغش رفت، متعلق به شماره ۲ بود.
او قبلاً به گئوم موگوک گفته بود که وقتی به بیرون میرن، اونها رو با نامهای رمز، از شماره ۱ تا شماره ۱۲ صدا میزنن.
بعد از پر کردن جام شماره ۲، بطری به سمت جام شماره ۳ که کمی دورتر نشسته بود رفت و بعد به سراغ جام شماره ۴.
گئوم موگوک بر اساس چیزهایی که اون زمان شنیده بود، همهشون رو دقیقاً به یاد داشت، از شماره ۲ تا جوانترینشون، شماره ۱۲.
محافظها در دلشون تحت تأثیر قرار گرفتن، چون فکر میکردن رهبر جوان فرقه چیز زیادی درباره اونها نمیدونه.
«شما همه ما رو به یاد داشتین.»
با لحن پراحساس جوک-یئون، گئوم موگوک چهرهای متأسف به خود گرفت.
مگه چقدر نسبت به اونها بیتفاوت بوده که با چنین چیزی تحت تأثیر قرار گرفتن؟
«قویتر بشین. اینطوریه که از من محافظت میکنین!»
گئوم موگوک از اونها عذرخواهی نکرد.
عذرخواهیای مثل «من شما رو مجبور به تمرین کردم تا خودم بتونم راحت اینطرف و اونطرف برم»، فقط غرور اونها رو بیشتر جریحهدار میکرد.
او امروز تصمیم بزرگی گرفته بود که عجله نکنه.
«عجله کنین. از هر کس دیگهای بیشتر عجله کنین. ما نمیدونیم رهبر جوان فرقهمون کی رهبر فرقه میشه! نصفشب از خواب بیدار بشین و شمشیر بزنین! فهمیدین؟»
«بله!»
وقتی گئوم موگوک جامی رو که مقابلش شناور بود گرفت، دوازده محافظ هم جامهای خودشون رو گرفتن.
رهبر جوان فرقهای که قرار بود ازش محافظت کنن، کسی بود که در حالی که ۱۳ جام رو در هوا معلق نگه داشته بود، چنین حرفهایی میزد.
اونها باید از چنین شخصی محافظت میکردن، و وقتی چنین شخصی به اونها میگفت قویتر بشن، چطور میتونستن انگیزه نگیرن؟
«بهتون اجازه میدم. به قویتر شدن ادامه بدین.»
بعد از تموم شدن حرفش، گئوم موگوک شرابش رو نوشید و محافظها هم همزمان جامهای خودشون رو خالی کردن.
«و فردا، باید باابهت به نظر برسین، پس مطمئن بشین که لباسهاتون بهخوبی اتو شده باشن!»
***
چا ایران داشت از پنجره به بیرون نگاه میکرد.
اولین روز در فرقه الهی اهریمن آسمانی طلوع کرده بود.
اقامتگاهی که گئوم موگوک برای او آماده کرده بود، واقعاً عالی بود.
فقط اتاق خودش خوب نبود.
اتاقهایی که برای زیردستهاش در نظر گرفته شده بود هم تمیز و مرتب بودن.
توجه ویژهای به تختها و رختخوابها شده بود که همگی نو بودن.
همونطور که میگن، مشت نمونه خرواره.
دلیلی داشت که او اینجا بود.
در همین لحظه، آدمکش اول اومد و گزارش داد.
«ما آمادهایم.»
«بیاین بریم.»
گئوم موگوک همه اونها رو فراخوانده بود.
اونها به جای لباسهای مجللشون، رداهای رزمی پوشیده بودن.
زندگی جدیدی در حال آغاز شدن بود.
وقتی به زمین تمرین رسیدن که فاصله کمی با اقامتگاهشون داشت، افرادی از قبل منتظر بودن.
اونها شاخه سایه شبح به رهبری لی آن بودن.
جوخه اولِ جوخه سایه شبح به رهبری نقاب آبی، و جوخه دومِ جوخه سایه شبح به رهبری سو جین، با هالههایی فوقالعاده ایستاده بودن.
اونها نمونه کاملی از یه سازمان منضبط بودن.
لی آن در مقابل اونها ایستاد.
چا ایران حس کرد لی آن که در مقابل زیردستهاش ایستاده، با زمانی که او رو در آنهویی دیده بود، فرق داره.
«اون موقع هالهی واقعیش رو نشون نمیداد.»
لی آن، نقاب آبی و سو جین رو به چا ایران معرفی کرد.
نقاب آبی در اصل کسی بود که میتونست اهریمن خندان پلیددل بعدی بشه، بنابراین هالهاش اصلاً معمولی نبود، و هالهی سو جین هم بعد از بازگشت از تالار رزمی اژدهای زرد و پشت سر گذاشتن تمرینات طاقتفرسای هنرهای رزمی و هنرهای شبح تغییر کرده بود.
برخلاف چا ایران که با آرامش به اونها نگاه میکرد، آدمکشهای زن حس رقابت ناشناختهای داشتن.
از این به بعد، اونها باید به عنوان رزمیکار زندگی میکردن، نه آدمکش.
وقت اون رسیده بود که اعتمادبهنفسِ توانایی ترور هر کسی رو به اعتمادبهنفسِ توانایی مبارزه و شکست دادن هر کسی تبدیل کنن.
در همین لحظه، گئوم موگوک ظاهر شد.
دوازده محافظ در حالی که لباسهای رسمی گارد محافظ رو پوشیده بودن، پشت سر گئوم موگوک حرکت میکردن.
نماد محافظان تالار اهریمن آسمانی روی سینهشون گلدوزی شده بود.
اهریمنی که داخل یه سپر کشیده شده بود.
همچنین، واژه «اهریمن» با خطی قدرتمند روی ماسکهای سیاهی که پوشیده بودن، نقش بسته بود.
تمام افراد حاضر قدرتمند بودن، اما رزمیکارهای محافظ هم ذرهای از اونها کم نداشتن.
با دیدن اونها، چا ایران و آدمکشهای زن بار دیگه به یاد آوردن که گئوم موگوک رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی هست.
با ورود گئوم موگوک، همه حاضران همزمان و با احترام تعظیم کردن.
«به رهبر جوان فرقه درود میفرستیم!»
گئوم موگوک هم با احترام و با حرکت مشت در کف دست، درود اونها رو پاسخ داد.
با توجه به شرایط، او سری هم برای دان-یئون، جوانترین عضو شاخه سایه شبح، تکون داد.
سپس از چا ایران پرسید:
«خوب خوابیدی؟»
«بله، به لطف ملاحظه شما، خیلی عمیق خوابیدم.»
زنانی که پشت سر او ایستاده بودن هم همزمان سرشون رو به نشونه قدردانی فرود آوردن.
چطور میتونستن ندونن؟ که توجه ویژهای به اونها شده بود.
«قصد دارم مقام فرمانده شاخه رو بهت بدم. اما به اجازه رهبر فرقه نیاز دارم، پس باید کمی صبر کنی. در این بین، میتونی یه اسم انتخاب کنی.»
سپس، چا ایران حرف غیرمنتظرهای زد.
«اگر ممکنه، ما دوست داریم به شاخه سایه شبح ملحق بشیم.»
این واقعاً حرف غیرمنتظرهای بود.
«میدونی این یعنی چی؟»
«میدونم.»
این یعنی او زیر نظر لی آن قرار میگرفت.
نگاه چا ایران به سمت نقاب آبی و سو جین چرخید.
«اون دو نفر هم به نظر نمیرسن آدمهایی باشن که فقط در حد سرجوخه باقی بمونن.»
گئوم موگوک سپس اون دو نفر رو بهدرستی معرفی کرد.
«سرجوخه اول کسیه که از تبدیل شدن به اهریمن خندان پلیددل بعدی دست کشیده، و سرجوخه دوم از نوادگان دروازه شبح هست.»
همونطور که انتظار میرفت! چا ایران با نگاهی حاکی از درک مطلب سر تکون داد.
«برای ما که به عنوان آدمکش زندگی کردیم، زمان و تلاش زیادی لازمه تا بتونیم مثل رزمیکارها زندگی کنیم. من زیر نظر دوشیزه لی، نه، فرمانده شاخه لی، یاد میگیرم. و از اونجایی که تصمیم گرفتم به رهبر جوان فرقه خدمت کنم، معتقدم رتبه و مقام مهم نیست.»
گئوم موگوک فکر کرد که انتخاب او واقعاً هوشمندانه بوده.
با این حال، او کسی نبود که این تصمیم رو بگیره.
«لی آن. اونها رو به عنوان جوخه سوم قبول میکنی؟»
لی آن به چا ایران نگاه کرد.
دلایلی برای قبول کردن و دلایلی برای رد کردن وجود داشت.
تأمل او طولانی نشد.
به خاطر گئوم موگوک، و به خاطر نقاب آبی و سو جین، او باید اونها رو قبول میکرد.
چه سرجوخههای سنگین و باابهتی!
«من شما رو به عنوان سرجوخه سومِ شاخه سایه شبح قبول میکنم.»
چا ایران هم با احترام به لی آن تعظیم کرد.
«به فرمانده شاخه درود میفرستم.»
«مشتاق همکاری با شما هستم.»
این لحظهای بود که شاخه سایه شبح با اضافه شدن چا ایران بالاخره کامل شد.
گئوم موگوک با قلبی سرشار از احساس به اون سه زن نگاه کرد.
لی آن، سو جین و چا ایران.
سه زنی که در زندگی گذشته و زندگی فعلیاش جانش رو نجات داده بودن، حالا تحت نام شاخه سایه شبح گرد هم اومده بودن.
گئوم موگوک به چا ایران گفت:
«من اولین مأموریت رو دارم که مستقیماً به جوخه سومِ جوخه سایه شبح میدم.»
«بفرمایین.»
مأموریت گئوم موگوک چیزی بود که او هرگز تصورش رو هم نمیکرد.
«شما باید به عنوان مهمان در یه مراسم عروسی شرکت کنین.»
چا ایران برای لحظهای جا خورد، سپس با چشمانی سرد پرسید:
«کسی که باید بکشیم داماده؟ یا عروس؟»