چپتر 723: سعی نکن تنهایی به دوشش بکشی

تاریخ عروسی سو دهریونگ تعیین شد.

با اینکه گفته بود هرطور دلش بخواد تصمیم میگیره، اما اهریمن تیغه آسمان خونین با دقت روزش رو انتخاب کرد و محض احتیاط که مبادا اشتباه انتخاب کرده باشه، حتی پیش رهبر فرقه باد آسمان و استراتژیست اعظم هم رفت تا تایید اونها رو هم بگیره.

از اونجایی که تاریخ انتخابشده نزدیک بود، سو دهریونگ و دان-آه با عجله شروع به آمادهسازی برای عروسی کردن.

در این میان، گئوم موگوک به دیدن اهریمن مشت رفت.

او میتونست ملاقات با بقیه شهریاران اهریمنی رو به تعویق بندازه، اما اهریمن مشت قبل از اینکه یه شهریار اهریمنی باشه، استادش بود.

با توجه به رابطهشون، حتی اگه اهریمن مشت سرزنشش میکرد و میگفت: «باید اول میومدی پیش من، نه اهریمن تیغه آسمان خونین!»، او حرفی برای گفتن نداشت.

اما اهریمن مشت چنین آدمی نبود.

او از اون تیپ آدمهایی بود که حتی اگه گئوم موگوک هر بار نفر آخر به دیدنش میرفت، باز هم به روش نمیاورد.

مردی شبیه به یه صخره بلند و مستحکم که گئوم موگوک زمانی میخواست اون رو در هم بشکنه.

و حالا، مردی که حتی از اون صخره هم فراتر رفته بود.

اهریمن مشت در پای اون صخره، چهارزانو نشسته و غرق در مراقبه بود.

گئوم موگوک بیصدا کنارش چهارزانو نشست.

او جلوی خودش رو گرفت تا ناخودآگاه تمرین تکنیک قلبیاش رو شروع نکنه.

حالا که فکرش رو میکرد، از یه جایی به بعد، دیگه مراقبههای معمولی رو کنار گذاشته بود.

هر وقت اینطور مینشست، یا تکنیک قلبیاش رو تمرین میکرد یا هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو.

او تلاش میکرد حتی یک لحظه رو هم هدر نده.

درسته، بهتره یه مدت به خودم سخت نگیرم.

بنابراین، فقط چشمانش رو بست.

روی تنفسش تمرکز نکرد.

فقط همینطور بیهدف نشست.

افکار مختلفی به ذهنش میومد و میرفت.

به برادرش، رهبر فرقه باد آسمان و گو وول فکر کرد.

همچنین به بقیه شهریاران اهریمنی فکر کرد.

باید زودتر برم ببینمشون، اگه دیر کنم ناامید میشن.

اما حتی وقتی احساس بیقراری میکرد، خودش رو آروم میکرد و با خودش میگفت: «این بیقراری دقیقاً همون چیزیه که اهریمن تیغه آسمان خونین بهم گفت نباید حسش کنم!»

چقدر زمان به همین منوال گذشت؟

«موگوک.»

با صدای اهریمن مشت که از کنارش بلند شد، گئوم موگوک چشمانش رو باز کرد.

به دلیلی، صداش با همیشه فرق داشت، برای همین گئوم موگوک از درون منقبض شد.

«بله، استاد.»

گئوم موگوک به اهریمن مشت که کنارش نشسته بود نگاه کرد.

اهریمن مشت که به صخره خیره شده بود، سرش رو چرخوند تا به او نگاه کنه.

با چنین نگاه عمیقی که به من داره، ممکنه چی بخواد بگه؟

سرانجام، کلمات غیرمنتظرهای از دهان اهریمن مشت خارج شد.

«دیگه هیچوقت چنین ریسکی نکن.»

تازه اون موقع بود که فهمید.

او حتماً درباره اینکه لی آن خنجر رو توی قلبش فرو کرده، شنیده بود.

کلماتِ «چاره دیگهای نداشتم» نوک زبانش اومد، اما گئوم موگوک اونها رو به زبون نیاورد.

اهریمن مشت که از جوانی همراه پدرش در دنیای رزمی پرسه زده بود، اینطور نبود که چنین شرایطی رو درک نکنه.

اهریمن مشت از اون آدمهایی نبود که بگه «ریسک نکن».

او از اونهایی بود که میگفت «هیچوقت عقبنشینی نکن».

«متوجهم استاد.»

درسته، چیزی نبود که نتونه ازش اجتناب کنه.

او میتونست از اون پیشگویی دوری کنه.

وقتی بانوی عمارت گل آسمانی پیشگویی رو بهش گفت، میتونست فقط به فرقه اصلی برگرده.

اما چون او از اون آدمهایی بود که از پیشگوییها فرار نمیکرد و در عوض به دلِ سرنوشت میزد، پیشگویی محقق شده بود.

«از این به بعد، هر کاری که میکنی فقط به خودت مربوط نمیشه.»

گئوم موگوک معنای سنگینِ پشت حرفهای اهریمن مشت رو میدونست.

آدمهای زیادی که به او وصل بودن.

غمی که مرگش به اندازه تعداد همون آدمها ایجاد میکرد.

اما دلیلی که اهریمن مشت الان داشت این رو میگفت، احتمالاً فقط با در نظر گرفتن غمِ یک نفر بود.

غمِ پدرش.

چون او پدرش رو بهتر از هر کسی میشناخت.

بنابراین، حرفهای الانِ اهریمن مشت با این جمله یکی بود:

اگه بمیری، جنگی بین طریقت اهریمنی و راستین درمیگیره.

علاوه بر این، برخلافِ قبل از بازگشتش، پدرش به تسلط کامل دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیده بود.

شهریاران اهریمنی هم نسبت به قبل قویتر شده بودن.

فریادهای عزاداری برای مرگ من، تبدیل به طبلهای جنگ میشن.

گئوم موگوک به چشمان اهریمن مشت نگاه کرد و جواب داد.

«سنگینیِ جانم رو فراموش نمیکنم.»

اهریمن مشت سرش رو تکون داد و بلند شد.

گئوم موگوک هم بلند شد و با یه شوخی، فضای متشنج رو شکست.

«راستی، چیزی نمونده بود پدرِ زیباترین بانوی زیر آسمان بشید. چه حیف شد.»

البته که اهریمن مشت اصلاً ناامید نبود.

«حیف؟ من همین الانشم پدرِ زیباترین بانوی زیر آسمان هستم.»

اهریمن مشت، لی آن رو حتی بیشتر از دختر خودش عزیز میداشت.

او نمیتونست جلوی خودش رو بگیره و فکر نکنه که اگه لی آن رو به فرزندی قبول نکرده بود، چی میشد.

گئوم موگوک فکر میکرد این فقط بخشی از شخصیت اهریمن مشت هست.

آدمی که وقتی دلش رو به کسی میده، اون رو تمام و کمال میده.

چون اهریمن مشت چنین آدمی بود.

«استاد.»

«چیه؟»

«لطفاً مشت آسورای تندر رو دوباره بهم یاد بدید.»

نگفت «لطفاً یه حرکت بهم یاد بدید»، بلکه گفت «دوباره بهم یاد بدید». اهریمن مشت متعجب به نظر میرسید.

«من قبلاً هرچیزی که برای یاد دادن بود رو بهت یاد دادم.»

«توی این مدت، شما تغییر کردید استاد، و من هم همینطور.»

مهارتهای هنرهای رزمی هر دوی اونها نسبت به زمانی که گئوم موگوک برای اولین بار این تکنیک مشتزنی رو یاد گرفته بود، قویتر شده بود.

«حتماً چیز جدیدی برای یاد گرفتن وجود داره.»

آموزش اهریمن تیغه آسمان خونین این بود که از طمعِ رسیدن به تسلط کامل در هنر اهریمنی نه مصیبت فاصله بگیره، نه اینکه از تمرینات هنرهای رزمی دوری کنه.

بهخصوص مشت آسورای تندر، هنر رزمیای بود که به خاطر اون طمع، به تعویق افتاده بود.

به خاطر هنر اهریمنی نه مصیبت، و همچنین به خاطر هنر مخفی زمان آسمانی.

این هنر رزمیای بود که بارها و بارها پشت گوش انداخته شده بود.

با اینکه لایق چنین رفتاری نبود.

اهریمن مشت حس کرد که گئوم موگوک در یک نقطه عطف در هنرهای رزمیاش قرار داره.

«بسیار خب، حالا فرمول مشت آسورای تندر رو بهت منتقل میکنم.»

اهریمن مشت فرمول رو طوری منتقل کرد که انگار داره برای اولین بار اون رو آموزش میده.

همون فرمول بود، اما نسبت به اولین باری که یادش گرفته بود، حس متفاوتی داشت.

بعد از دریافت کل فرمول، او با اهریمن مشت دربارهاش بحث کرد.

اونها بحث بسیار مفصلی داشتن.

نه تنها این، بلکه اونها همچنین درباره وضعیت نهایی هنرهای رزمی که هر کدومشون در این مدت بهش رسیده بودن، بیپرده صحبت کردن.

این فرآیند فقط به انتقال تکنیک مشتزنی محدود نمیشد.

یک اشتراکگذاری عمیق از دانش رزمی بود.

گئوم موگوک یاد گرفت، و اهریمن مشت هم یاد گرفت.

او در حالی که یاد میداد، یاد میگرفت و در حالی که یاد میگرفت، یاد میداد.

وقتی درس شفاهی تموم شد، اهریمن مشت بلافاصله تنپوشش رو درآورد.

معمولاً وقتی ردای رزمیاش رو در میاورد، اون رو بیدقت به گوشهای پرت میکرد، اما امروز، اون رو مرتب تا کرد و کنارش گذاشت.

حالا که فکرش رو میکرد، اونها رداهای رزمی جدیدی بودن.

به نظر میرسید خبرِ خنجر خوردن به قلبش، تنها چیزی نبود که لی آن با خودش آورده بود.

گئوم موگوک هم تنپوشش رو درآورد و به جلو قدم برداشت.

نگاه اهریمن مشت برای لحظهای به جای زخم روی سینه گئوم موگوک افتاد، اما دیگه چیزی دربارهاش نگفت.

اون دو نفر کنار هم ایستادن و شروع به اجرای مشت آسورای تندر کردن.

در آخرین نبردشون، اهریمن مشت به او نشون داده بود.

دیگه صدای تندر از مشتهای او بلند نمیشد.

غرش! کبوووم!

بنابراین، مشتهایی که صدای تندر میدادن، مالِ گئوم موگوک بودن.

صدا بلندتر و قدرتمندتر از قبل بود.

بعد از اینکه این صدا به اوج خودش میرسید، به تدریج کم میشد تا اینکه مثل مشتهای اهریمن مشت، دیگه هیچ صدایی نمیداد.

وقتی یک دور از تمرین رو تموم کردن، اهریمن مشت با رضایت لبخند زد.

«بالاخره یه ذره قدرت توی اون مشتهای بچهگونه پیدا شد.»

با این جلسه تمرینی، سطح تسلط گئوم موگوک به وضوح به مرحله بعدی ارتقا پیدا کرده بود.

«دیگه شدن مشتهای یه پسربچه، مگه نه؟»

«هنوز خیلی مونده تا بشن مشتهای یه مرد!»

«میتونم تا وقتی که مشتهای یه مرد بشن، به دیدنتون بیام؟»

اهریمن مشت بیصدا سرش رو تکون داد.

گئوم موگوک روز بعد و روزِ بعد از اون هم تمرین کرد.

او در اقامتگاه اهریمن مشت موند و تمرین کرد.

او کاملاً غرق شده بود و خودش رو وقفِ مشت آسورای تندر کرده بود.

تمام عمرش رو با پشتکار زندگی کرده بود، اما این اولین باری بود که اینطور غرق در تمرین میشد و هیچ فکر دیگهای به سرش نمیزد.

قبل از اینکه خودش بفهمه، گئوم موگوک حتی این فکر رو هم که «باید از رسیدن به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت فاصله بگیرم!» فراموش کرده بود.

*

سو دهریونگ و دان-آه روبروی هم نشسته بودن.

امروز روز بحث درباره موضوعی بود که یه کم حساس، اما مهم بود.

«این پولیه که پسانداز کردم.»

«اینم پولیه که تا الان جمع کردم.»

هر دو پولی رو که پسانداز کرده بودن رو کردن.

باید میفهمیدن چقدر پول دارن تا بتونن یه خونه بخرن و برای عروسی آماده بشن.

پول دان-آه خیلی بیشتر از پسانداز سو دهریونگ بود.

«متأسفم.»

اختلاف پول اونقدر زیاد بود که عذرخواهی ناخودآگاه از دهنش پرید.

«واسه چی متأسفی؟ تو همین چند وقت پیش ارباب عمارت شدی، مگه نه؟ میتونیم از الان به بعد پسانداز کنیم. شروع کردن با یه خونه کوچیک و کمکم جمع کردن وسایل لذتبخشه، مگه نه؟»

سو دهریونگ بدون حرف به پول اون خیره شد.

«چیزی شده؟»

«وقتی فکر میکنم این پولیه که دوشیزه دان با به خطر انداختن جونش به دست آورده، از خودم میپرسم واقعاً میتونم خرجش کنم یا نه.»

دان-آه لبخند زد.

«واسه همینم باید خرجش کنیم. داریم واسه ارزشمندترین چیز زندگی من ازش استفاده میکنیم.»

«فکر کردم قراره دعوام کنی که چرا اینقدر کم پسانداز کردم.»

«از الان به بعد دعوات میکنم. دیگه نمیتونی مثل دوران مجردی هر جور دلت خواست خرج کنی. زود باش، بیا بریم دنبال خونه بگردیم.»

با ترک بخش اصلی، اون دو نفر اول نگاهی به روستاهای اطراف انداختن.

مناطق نزدیک به بخش اصلی و روستای خاندان اهریمنی خونههای خیلی گرونی داشتن و قیمتها هم بسته به اندازه خونه فرق میکرد.

با پولی که روی هم گذاشته بودن، باید به جایی خیلی دورتر میرفتن.

اما سو دهریونگ انگار که دلبستگیهایی داشته باشه، نمیتونست از اون حوالی دل بکنه.

جلوی خونهای که موقعیت خوبی داشت ایستاد و ازش پرسید:

«نظرت درباره یه خونه مثل این چیه؟»

«ساکت و تمیزه و از بخش اصلی هم دور نیست. اونجا یه آکادمی بزرگه و پشتش هم یه تالار رزمیه. توی جادهایه که کالسکهها ازش رد نمیشن، واسه همین فکر میکنم جای خیلی خوبی واسه بزرگ کردن بچهها باشه.»

«بیا اینجا خوب بزرگشون کنیم.»

«آره، بیا سخت کار کنیم، پسانداز کنیم و حتماً این خونه رو بخریم.»

درست همون موقع، سو دهریونگ حرف غیرمنتظرهای زد.

«نیازی به خریدنش نیست. این خونه همین الانشم مال ماست.»

«چی؟»

«من این خونه رو چند سال پیش خریدم.»

چشمهای دان-آه از تعجب گرد شد.

سو دهریونگ انگار که بخواد ثابتش کنه، یه کلید درآورد، قفل در رو باز کرد و رفت داخل.

«بعد از اینکه ارباب عمارت دنیای زیرین شدم، بیشتر توی اقامتگاه حیاط داخلی میموندم، واسه همین فقط گاهی واسه تمیزکاری میام اینجا.»

خونه بزرگتر و قشنگتر از چیزی بود که فکرش رو میکرد.

واسه خونهای که نمیتونست زیاد بهش سر بزنه، خیلی هم خوب تمیز شده بود.

«وقتی این خونه رو خریدم، به گرونی الان نبود. این محله بعد از ساخته شدن اون آکادمی و تالار رزمی که قبلاً دیدیم، بهتر شد.»

«با این حال، حتماً گرون بوده.»

با دیدن واکنش دان-آه که هنوز باورش نمیشد، سو دهریونگ سینهاش رو سپر کرد.

«من حتی قبل از اینکه ارباب عمارت دنیای زیرین بشم، بازرس ویژه بودم. پول خوبی درمیآوردم. البته واسه خریدنش یه مقدار پول از خزانه قرض گرفتم.»

سو دهریونگ با پشتکار پولش رو پسانداز کرده بود.

قبل از اینکه با گئوم موگوک آشنا بشه، از معاشرت با مردم خوشش نمیاومد، واسه همین تونسته بود برخلاف بعضی از همکارهاش، پولش رو خرج خوشگذرانی نکنه.

به لطف همین، تونسته بود از پس خرید چنین خونهای بربیاد.

«پارسال تمام پولی رو که از خزانه قرض گرفته بودم، پس دادم.»

«پس یعنی میگی این رو قبلاً به من نگفته بودی؟»

«ببخشید! میخواستم بیارمت اینجا و سورپرایزت کنم.»

«میدونی که من زود از کوره در میرم، مگه نه؟»

«البته.»

سو دهریونگ یه قدم عقب رفت.

«نزدیک بود همون موقع بگم: "نکنه راهزنها پولت رو زدن؟!" یا "نکنه همهاش رو دادی به یه رقاصه؟!"»

«آماده بودم اگه مشتی در کار باشه، بخورم...»

اون خوشحال بود.

دلیل خوشحالیاش فقط اون خونه نبود.

«خیلی خوشحالم که یه خونه خوب داریم. اما بیشتر از اون، خوشحالم که تو کسی نیستی که بیفکر و با ولخرجی زندگی کرده باشه، ارباب عمارت. نگران بودم چطوری قراره این مرد ناامید رو تربیت کنم.»

«من کسی نیستم که همینطوری بیخیال زندگی کنه...»

«نه!»

سو دهریونگ بالاخره پزی رو داد که تا حالا فقط به گئوم موگوک داده بود.

این رضایتبخشترین پزی بود که تا به حال داده بود.

«باورت بشه یا نه، من نفر اول ورودیهای عمارت دنیای زیرین بودم.»

***

بالاخره روز عروسی فرا رسید.

دان-آه اونقدر عصبی بود که به زور خوابش برد.

برای لحظهای خوابش برد، اما حتی اون موقع هم کابوس دید.

خوابی که توش مراسم عروسی سوتوکور بود و فقط چند تا مهمون داشت.

بدتر از اون، بارون شروع شد و همون چند تا مهمون هم رفتن و بدترین عروسی ممکن رو رقم زدن.

از طرف دیگه، سو دهریونگ نیشش تا بناگوش باز بود و به دلیلی حالش خیلی خوب بود.

«بالاخره امروز همون روزه!»

موقع آماده شدن واسه عروسی مانع بزرگی سر راهشون نبود.

در حالی که بعضیها موقع آمادهسازی با هم دعوا میکنن و حتی عروسیشون رو به هم میزنن، سو دهریونگ به خوبی از خواستههای دان-آه پیروی کرد.

دان-آه به سو دهریونگ نگاه کرد و گفت:

«یه قولی بهم بده.»

«هر چی بخوای.»

دان-آه که به سو دهریونگ خیره شده بود، دستش رو گرفت و گفت:

«هر اتفاقی که توی زندگیمون افتاد، سعی نکن همهاش رو به تنهایی به دوش بکشی. یه زن و شوهر همیشه با هم قدم برمیدارن.»

سو دهریونگ سر تکون داد.

«قول میدم.»

اون دو نفر روبروی هم ایستادن و لبخند درخشانی زدن.

«پس، بعداً میبینمت.»

«میبینمت.»

بعد از اینکه سو دهریونگ اقامتگاه رو ترک کرد، دان-آه به آسمون بیرون پنجره نگاه کرد.

این لحظهای بود که بالاخره قراردادی به اسم ازدواج رو توی زندگیاش پذیرفت.

«بدون شک به سرانجام میرسونمش.»

کمی بعد، ملاقاتکنندههایی به دیدنش اومدن.

اونها لی آن و چا ایران بودن.

«آه! فرمانده شاخه شخصاً اومدن.»

سو دهریونگ با لی آن و جانگ هو غذا خورده بود و رسماً دان-آه رو به اونها معرفی کرده بود.

اون روز، لی آن بهش گفته بود که لازم نیست نگران آرایش و لباسهای مراسم روز عروسی باشه چون خودش اونها رو به عهده میگیره و حالا شخصاً اومده بود.

«انتظار نداشتم شخصاً بیاید. خیلی ممنون که اومدید.»

«ارباب عمارت سو دوست منه. طبیعیه که بیام. و امروز، من فقط یه دستیارم؛ یه متخصص واقعی رو با خودم آوردم.»

لی آن به چا ایران نگاه کرد و اون هم خودش رو معرفی کرد.

«من چا ایران هستم، فرمانده جوخه سوم از شاخه سایه شبح.»

«اسم من دان-آه است. از ملاقات با شما خوشبختم.»

اون چندین بار از طریق خواهر کوچیکترش، دان-یئون، درباره چا ایران شنیده بود.

با دیدنش از نزدیک، متوجه شد که حتی از شنیدههاش هم زیباتره.

«من آرایشت رو انجام میدم.»

دان-آه تحت تأثیر قرار گرفت.

فکر میکرد فقط کسی رو میفرستن، اما انتظار نداشت یه فرمانده شاخه و یه فرمانده جوخه خودشون بیان.

چا ایران مهارتش رو به خوبی نشون داد.

وقتی جلسه نسبتاً طولانی آرایش تموم شد، همه از تحسین نفسشون بند اومد.

وقتی لباسهای قرمز و باشکوه مراسم رو پوشید، واقعاً زیبا شده بود.

«فکر نکنم فرقی میکرد اگه کل جوخه سوم میاومدن، مگه نه؟»

حرف لی آن ستایش بزرگی از آرایش عالی بود، واسه همین چا ایران با خوشرویی لبخند زد.

دان-بی و دان-یئون که بیرون منتظر بودن، داخل اومدن و از دیدن خواهر بزرگترشون ذوق کردن.

«خیلی خوشگل شدی.»

«خواهرمون اینقدر زیباست و نزدیک بود تمام عمرش رو مثل یه آواره زندگی کنه.»

با تعریفهای اونها، دان-آه انگار که خجالت کشیده باشه، سرش رو پایین انداخت.

لی آن به دان-آه گفت:

«آمادهای؟»

دان-آه سر تکون داد.

وقتی در رو باز کرد و بیرون رفت، منظره خیرهکنندهای منتظرش بود.

یه کجاوه گلکاریشده آماده بود تا اون رو به محل برگزاری مراسم عروسی ببره.

کجاوه باشکوه و زیبایی بود، اما چیزی که دان-آه رو غافلگیر کرد، افرادی بودن که اون رو حمل میکردن.

حاملهای کجاوه واقعاً هیکلهای تنومندی داشتن.

اونها فقط بزرگ نبودن.

با داشتن هالهای ترسناک که کسی جرئت نمیکرد بیپروا بهشون نزدیک بشه، اونها سپاه اهریمنی بودن.

«ما شما رو تا مراسم همراهی میکنیم.»

این یه کجاوه گلکاریشده بود که مخصوصاً توسط فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو، برای اون آماده شده بود.

لی آن لبخند زد و به دان-آه که تعجب کرده و تحت تأثیر قرار گرفته بود گفت:

«شک دارم کسی توی دنیا تا حالا سوار یه کجاوه گلکاریشده شده باشه که سپاه اهریمنی حملش میکنه.»

عروسی امروز که از همون ابتدا فراتر از انتظاراتش بود، بالاخره شروع شد.