چپتر 724: استاد خودش نبود
چپتر 724: استاد خودش نبود
اهریمن تیغه آسمان خونین به تصویر خودش در آینه برنزی خیره شد.
او رداهای رزمیای را که همیشه به تن داشت درآورده بود و حالا رداهای تشریفاتی پوشیده بود.
این لباسها برای اجرای خطبه عقدِ امروز بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین برای لحظهای گلویش را صاف کرد.
«امروز، در این مکان، داماد سو دهریونگ و عروس دان-آه، از طریق سرنوشتی که آسمان به آنها عطا کرده، پیمان همیشگیشون رو میبندن.»
سپس، اهریمن تیغه آسمان خونین سعی کرد لحنش را تغییر دهد.
«اونها قراره با هم ازدواج کنن. اونها به هم ملحق میشن.»
هیچچیز درست به نظر نمیرسید و چهره اهریمن تیغه آسمان خونین از نارضایتی درهم رفت.
اگر میخواست طبق طبیعت واقعی خودش پیش برود، ترجیح میداد اینطور بگوید:
«امروز روزیه که شما دو نفر سوگند خونین میخورید!»
اما این یک گزینه نبود.
او دوباره سخنرانی خطبه را تمرین کرد.
«داماد، سو دهریونگ، از همون ابتدا خودش رو وقف فرقه اصلیمون کرد و در طریقت اهریمنیِ پرخطر قدم گذاشت...»
اهریمن تیغه آسمان خونین که بقیه متن را به یاد نمیآورد، تکه کاغذی را از لای ردایش بیرون آورد و آن را خواند.
لحظهای محتویاتش را زیر لب زمزمه کرد و دوباره شروع به صحبت کرد.
«اون به عنوان بازرس ویژه عمارت دنیای زیرین خدمت کرد و در سنین جوانی به مقام ارباب عمارت دنیای زیرین رسید. عروس، دان-آه، در سرتاسر سرزمینهای مرکزی سفر کرده...»
او دوباره کاغذ را باز کرد و بخش بعدی را به حافظه سپرد.
درست زمانی که صدای مضطربش میلرزید، کسی از پشت سر صحبت کرد.
«ای بابا! اگه خطبهخوان بیشتر از داماد استرس داشته باشه، باید چیکار کنیم؟»
لبخند محوی بر لبان اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست.
صاحب این صدا گئوم موگوک بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت گئوم موگوک برگشت و گفت:
«لرزش؟ کی میلرزه؟»
«مگه به خاطر این نیست که خیلی استرس داری و نمیتونی حفظش کنی؟»
«فکر میکنی نمیتونم یه همچین چیزی رو حفظ کنم؟»
گئوم موگوک با لبخند گفت:
«اگه بخوای کلمه به کلمه حفظش کنی و بگی، مطمئناً یادت میره. ذهنت خالی میشه و هیچی به فکرت نمیرسه.»
اخمهای اهریمن تیغه آسمان خونین درهم رفت، اما نمیتوانست این حرف را انکار کند.
حق با گئوم موگوک بود.
او از دیشب سعی داشت آن را حفظ کند، اما کلمات در ذهنش نمیماندند.
در مقابل جمعیت، قطعاً ذهنش خالی میشد.
«ترجیح میدم یه نبرد مرگ و زندگی با رهبر اتحاد رزمی داشته باشم.»
برای چنین چیزی، او بدون پلک زدن به میدان نبرد میرفت.
این چیز کوچک چه داشت که اینطور او را به لرزه میانداخت؟
گئوم موگوک راه حلی پیشنهاد داد.
«فقط هر چی که میخوای به دهریونگ بگی رو بگو. اگه کوتاه هم باشه مشکلی نداره. نه، مهمونهای این دوره زمونه ترجیح میدن کوتاه باشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین صادقانه اعتراف کرد:
«توی جوونی، میتونستم کل کتابهای مخفی هنرهای رزمی رو درجا حفظ کنم. نمیدونم چرا حفظ کردن این اینقدر سخته.»
«چون عروسی شاگردته و میخوای به بهترین شکل انجامش بدی.»
«چرا فقط نمیگی چون پیر شدم!»
بعد از اینکه اینطور غر زد...
هوووش.
اهریمن تیغه آسمان خونین از انرژی یانگ غایی خود استفاده کرد تا کاغذی را که سخنرانی روی آن نوشته شده بود بسوزاند.
«"فقط خوب بخورید و خوب زندگی کنید!" همین یه جمله رو میگم و تمومش میکنم.»
«این کاملاً بهتون میاد، ارشد. همه ازش خوششون میاد.»
سپس، اهریمن تیغه آسمان خونین حرف غیرمنتظرهای زد.
«یا اینکه تو میتونی خطبه عقد رو بخونی.»
«من؟»
گئوم موگوک گیج به نظر میرسید.
«مگه تو نبودی که اون دهریونگ رو به یه مرد حسابی تبدیل کردی و به این عروسی رسوندیش؟ تو توی حرف زدن هم خیلی بهتری.»
«شما کسی بودید که ارباب عمارت سو رو به یه مرد تبدیل کردید، ارشد. اگه شما اون رو به عنوان شاگرد قبول نمیکردید، اصلاً ارباب عمارت سویِ امروزی وجود داشت؟»
«اون به خاطر این بود که گول نقشههای تو رو خوردم.»
«من اون کسی نبودم که در حالت مستی به پاچههات چسبیده بود، و اون کسی هم نبودم که اجازه داد همون دهریونگ توی تختت بخوابه.»
از این نظر، او فکر میکرد که اهریمن تیغه آسمان خونین و سو دهریونگ قطعاً سرنوشتشان به هم گره خورده است.
«شما برای تبدیل کردن ارباب عمارت سو به یه مرد و دیدن عروسیش خیلی زحمت کشیدید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با دقت به گئوم موگوک خیره شد.
با دیدن اینکه او آمده تا حالش را بپرسد، چون میدانست در چنین روزی مضطرب خواهد بود، فکر کرد که گئوم موگوک واقعاً تغییرناپذیر است.
«اوضاع با استاد مشتزنیت چطور پیش میره؟»
گئوم موگوک مشت گرهکردهاش را بالا آورد.
«از مشت یه نوزاد، تبدیل به مشت یه پسر شد و بالاخره دیروز تایید شد. این مشت حالا مشت یه مرده.»
مشت آسورای تندر او به سطح دیگری صعود کرده بود.
وقتی کسانی که هنرهای رزمیشان به سمت وضعیت غایی میتاخت با هم تمرین میکردند و دستاوردهای رزمیشان را آشکارا به اشتراک میگذاشتند، نتایج باورنکردنی بود.
فقط گئوم موگوک نبود؛ اهریمن مشت هم از این تمرینات بهره زیادی برده بود.
چرا که اهریمن مشت در پایان این را گفته بود:
— یعنی مشتهام دوباره صدا میدن؟
صدای تندر میآمد و میرفت.
اگر قرار بود حالا برگردد، چه نوع صدایی میبود؟ نه، قدرت آن مشت چطور میبود؟
«اینها همهش به خاطر شماست، ارشد.»
«چرا به خاطر منه؟ به خاطر اینه که استادت خوب بهت آموزش داده و خودت هم سخت تلاش کردی.»
«چون شما مسیر درست رو بهم نشون دادید، ارشد. وگرنه، داشتم در جهت مخالف میدویدم. تلاش در جهت اشتباه فقط به اندازه همون تلاش، ناامیدی به بار میآورد. "اگه نمیدونی از کدوم طرف بری، بهتره استراحت کنی!" اینها همهش به خاطر آموزههای شماست، ارشد.»
گئوم موگوک با دیدن لبخند رضایتی که بر چهره اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست، لبخندی زد و اضافه کرد:
«حالا، شما هم باید به دهریونگ نشون بدید که از کدوم طرف بره. بیاید بریم.»
در آن لحظه، سو دهریونگ هم مقابل یک آینه برنزی ایستاده بود.
او رداهای تشریفاتی قرمزی به تن داشت که با طرحهای ابر و لکلک گلدوزی شده بود، کفشهای ابریشمی، یک تاج تشریفاتی و یک کمربند یشمی داشت.
ظاهر خودش برایش بسیار ناآشنا بود.
سو دهریونگ از تصویر خودش در آینه برنزی پرسید:
«دهریونگ، اجازه داری اینقدر خوشحال باشی؟»
درست در همان لحظه، صدایی از پشت سر آمد.
«هستی.»
او که جا خورده بود، برگشت و فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو را دید که دم در ایستاده است.
«عروسیت رو تبریک میگم.»
سو دهریونگ با چهرهای متاثر به او نزدیک شد.
«ممنونم، فرمانده.»
او یک بار برای معرفی دان-آه با او سر میز غذا ملاقات کرده بود، اما از آن زمان به بعد به دلیل مشغله زیاد نتوانسته بودند یکدیگر را جداگانه ببینند.
«چه حسی داری؟»
سو دهریونگ در پاسخ به سوال جانگ هو لبخندی زد و گفت:
«مگه همین الان صدام رو نشنیدید؟»
جانگ هو هم خندید.
«حالا، بیا بریم.»
وقتی بیرون رفت، چهار عضو سپاه اهریمنی منتظر بودند.
«برای امروز، تصمیم گرفتیم به عروس و داماد خدمت کنیم.»
«لازم نبود تا این حد زحمت بکشید.»
شاید چیز کوچکی به نظر میرسید، اما اهمیت زیادی داشت.
اینکه سپاه اهریمنی اینطور حرکت کند، به این معنی بود که فرمانده سپاه اهریمنی دوستیاش با سو دهریونگ را تایید کرده است.
با توجه به طبیعت سختگیر جانگ هو در تمام مسائل، این واقعاً نشاندهنده لطف بزرگ او نسبت به سو دهریونگ بود.
«ممنونم، فرمانده.»
«حرفش رو هم نزن.»
اگر زندگیاش بعد از ملاقات با گئوم موگوک تغییر نکرده بود، او کسی بود که در تمام عمرش حتی یک کلمه هم با او رد و بدل نمیکرد.
اما حالا، آنها اینقدر صمیمی شده بودند.
آنها به مکانی که مراسم عروسی در آن برگزار میشد رسیدند.
میدان بزرگ تمرین با پارچهها و پرچمهای قرمز و طلایی تزئین شده بود.
در مرکز، یک پاراوان بزرگ قرار داشت و در مقابل آن، میزی برای عروسی چیده شده بود.
در سمت چپ و راست آن، صندلیهایی برای داماد و عروس آماده شده بود تا به مهمانان خوشآمد بگویند.
سو دهریونگ که روی صندلی داماد نشسته بود، غافلگیر شد.
صندلیهای زیادی برای مهمانان آماده شده بود و اولین فکرش این بود که آیا واقعاً میتوانند همه آنها را پر کنند.
به زودی، کجاوه عروس که حامل عروس بود از راه رسید.
وقتی دان-آه از کجاوه بیرون آمد، قلبش فرو ریخت.
هیچکدام از صندلیهای آماده شده پر نشده بود.
با وجود اینکه مراسم در حال شروع شدن بود.
او با قلبی لرزان، در محل انتظار عروس نشست.
سپس، گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین از راه رسیدند.
سو دهریونگ از جایش بلند شد و به آن دو سلام کرد.
«استاد! رهبر جوان فرقه!»
سو دهریونگ از کمبود مهمانان در دلش آشفته بود.
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد.
«چیزی به شروع مراسم نمونده، اما آدمهای زیادی نیومدن.»
موضوع فقط «تعداد کم» نبود؛ به جز اعضای سپاه اهریمنی که باهاشون اومده بودن، به سختی چند نفر دیگه اونجا حضور داشتن.
«بازرسهای عمارت دنیای زیرین و مامورهای اجرا هنوز نیومدن؟»
با سوال گئوم موگوک، سو دهریونگ سرش رو پایین انداخت.
«انگار نتونستم خودم رو خوب نشون بدم.»
سو دهریونگ جوری به نظر میرسید که انگار هر لحظه ممکنه گریهش بگیره.
خودش مشکلی نداشت. به هر حال اون به زندگی تنهایی عادت کرده بود. اما به خاطر دان-آه، نمیخواست مراسم ازدواجشون اینقدر سوتوکور باشه. آه، اصلاً دلش نمیخواست این رویِ خودش رو به اون نشون بده.
فقط بیست نفر دیگه، نه، اصلاً فقط ده نفر دیگه، لطفاً بیاید!
«همین که کسایی که واقعاً میخوان بهت تبریک بگن اینجان، کافیه. همهشون هستن. استادت اینجاست، ارباب جانگ اینجاست، لی آن اینجاست، دخترهای دوم و کوچیکتر فرقه اینجان، و از همه مهمتر، من اینجام!»
سو دهریونگ یقه گئوم موگوک رو گرفت و اون رو به کناری کشید. بعد با ناامیدی زمزمه کرد:
«رهبر جوان فرقه، لطفاً حتی اگه شده فقط محافظهاتون رو صدا بزنید. جلوی بانو دان خیلی خجالتآوره.»
فکرش رو هم نمیکرد که اینقدر آدمِ کمی بیاد. اون تمام این مدت خیلی تلاش کرده بود؛ اما انگار همهش فقط تلاشهای خودش بود.
«یعنی محافظهای من کافی هستن؟»
«چی؟»
گئوم موگوک دستش رو بالا برد.
پیو! بنگ! بوووم!
با اون علامت، فشفشهها از همه طرف به هوا پرتاب شدن. فشفشههای رنگارنگ و زیبا در آسمان آبی منفجر شدن.
پانگ! بووم! بووم!
بالاخره مهمونها شروع به وارد شدن کردن. گئوم موگوک برای اینکه سو دهریونگ رو اذیت کنه، اونها رو کمی منتظر نگه داشته بود.
«رهبر جوان فرقه!»
با دیدن افرادی که وارد محل مراسم میشدن، چشمهای سو دهریونگ پر از اشک شد.
«عروس که گریه نمیکنه، اونوقت داماد داره گریهش میگیره؟»
«آخه... واقعاً غافلگیر شدم!»
«خب، فکر کردی میتونی قبل از من ازدواج کنی و حداقل اینقدر اذیت نشی؟»
اولین کسایی که وارد شدن، بازرسهای عمارت دنیای زیرین و مامورهای اجرا بودن.
«ارباب عمارت! تبریک میگیم!»
بازرسها به رهبری ارشدترین بازرس، گوک میونگ، برای عرض تبریک هجوم آوردن. مامورهای اجرا هم پشت سر اونها بودن.
«حتی بدون اینکه من بگم، محافظهای من هم اومدن.»
در واقع، محافظهای رهبر جوان فرقه هم برای تبریک گفتن اومده بودن. سو دهریونگ اونقدر مشغول جواب دادن به تبریکهای سیلِ جمعیت بود که نمیتونست درست فکر کنه.
دان-آه با دیدن این صحنه، احساس آرامش بزرگی کرد. راستش تا همین چند لحظه پیش، اون حتی از سو دهریونگ هم مضطربتر و دستپاچهتر بود.
«چه خوب شد.»
با یادآوریِ چند لحظه پیش که هیچکس اونجا نبود، این موضوع که خودش هیچ مهمونی نداشت دیگه براش اهمیتی نداشت. اما اون مشکل هم خیلی زود حل شد.
جمعیتی از مهمونها برای تبریک گفتن به اون هم سرازیر شدن. اونها کسی نبودن جز جوخه دومِ جوخه سایه شبح به رهبری سو جین.
«بانو دان، ازدواجتون رو تبریک میگم!»
وقتی سو جین به نمایندگی از گروه تبریک گفت، دان-یئون جلو اومد و اون رو به خواهر بزرگترش معرفی کرد.
«ایشون فرمانده جوخه دوم سایه شبح هستن، همون جوخهای که من عضوِشم.»
دان-آه با احترام سرش رو خم کرد.
«خواهر من هنوز توی خیلی چیزها ضعف داره. لطفاً در آینده هم به خوبی راهنماییش کنید.»
«یئون-ای همین الانشم کارش عالیه. لطفاً نگران نباشید.»
بقیه اعضای جوخه هم برای تبریک جلو اومدن.
«ازدواجتون رو تبریک میگم.»
«من با دان-یئون توی یه جوخهام. تبریک میگم.»
«تبریک میگم.»
فقط یک یا دو نفر نبودن. تقریباً تمام اعضای جوخه برای تبریک اومده بودن و دان-آه عمیقاً تحت تاثیر قرار گرفت.
دان-آه حالا دیگه خیالش راحت شده بود. نگرانیهایی که تمام شب اون رو بیدار نگه داشته بود، در اون لحظه ناپدید شدن. همین تعدادِ زیادِ تبریکگوها کافی بود؛ نه، حتی بیشتر از کافی بود.
اونها تنها مهمونهای امروز نبودن. اربابهای لشکرهای مختلف و فرماندههای شاخههای فرقه الهی اهریمن آسمانی هم برای تبریک به سو دهریونگ اومده بودن.
با توجه به ماهیت عمارت دنیای زیرین، این سازمان معمولاً رابطه خوبی با بقیه بخشها نداشت، اما با این حال افراد زیادی برای عرض تبریک اومده بودن. این به خاطر رفتار منصفانه همیشگی سو دهریونگ در رسیدگی به امور بود. خیلیها از اون خوششون نمیاومد، اما افراد زیادی هم بودن که برای اخلاق کاریش ارزش زیادی قائل بودن.
در همین لحظه، رزمیکارها کنار رفتن و راهی باز کردن. یه فرمانروای اهریمنی بود که زودتر از بقیه رسیده بود. کسی که به نظر میرسید از همه دیرتر بیاد، اما در کمال تعجب اولین نفر بود؛ کسی نبود جز اهریمن خندان پلیددل.
اون در حالی که ماسک سفیدی به صورت داشت، چندین نفر از «بیچهرهها» رو رهبری میکرد و به سمت سو دهریونگ قدم برداشت. اهریمن خندان پلیددل به سو دهریونگ تبریک گفت:
«تبریک میگم.»
«خیلی ممنونم. انتظار نداشتم شما بیاید، اهریمن خندان.»
هر چقدر هم که اون ارباب عمارت دنیای زیرین بود، جرئت نکرده بود از شهریاران اهریمنی دعوت کنه.
«اهریمن تیغه دعوتم کرد.»
در حقیقت، حتی اگه دعوتِ اهریمن تیغه آسمان خونین هم نبود، اهریمن خندان پلیددل باز هم شرکت میکرد. به هر حال، اون دست راستِ گئوم موگوک بود.
در همین حال، آدمکش هفدهم که پشت سر چا ایران ایستاده بود، بین بیچهرههای پشت سر اهریمن خندان پلیددل، به دنبال «بیچهره هلال ماه» گشت. در کمال تعجب، اون هم اونجا بود. به نظر میرسید اون هم مثل خودش تلاش کرده بود تا بخشی از این همراهان باشه.
نگاه اون دو نفر در میان هوا به هم گره خورد. ملاقات کردن نه در هر جایی، بلکه در یک مراسم عروسی، واقعاً برخورد معناداری بود.
اون تنها فرمانروای اهریمنیِ حاضر در مراسم نبود. اهریمن مست و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم با هم ظاهر شدن. سو دهریونگ از بازدید غیرمنتظره اونها شوکه شده بود.
اهریمن مست مقداری شراب به عنوان هدیه به سو دهریونگ داد و تبریک گفت:
«این یه شراب میوهایِ شیرینه. اگه بعداً به شراب سمی نیاز داشتی، بیا سراغ من.»
اهریمن مست با صدای بلند به گئوم موگوک گفت:
«من کلی شراب ناب آوردم که امروز توی مهمونی بنوشیم!»
با نگاه کردن به جایی که اون اشاره میکرد، یو بین، یکی از سه میخواره بزرگ، اونجا ایستاده بود و جعبههای شراب رو روی هم چیده بود. گئوم موگوک میتونست حسش کنه؛ در مدتی که اون رو ندیده بود، اهریمن مست حتی آزادمنشتر از قبل شده بود.
گئوم موگوک نگاهی به شهریاران اهریمنی انداخت و گفت:
«امشب تا سپیده دم مینوشیم! هیچکس امروز به فکر خونه رفتن نباشه!»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم هدیهای آورده بود. اما اون رو نه به سو دهریونگ، بلکه به دان-آه داد.
«ازدواجت رو تبریک میگم.»
«ممنونم، فرمانروای شمشیر.»
دان-آه کسی بود که بعد از اومدن به فرقه الهی اهریمن آسمانی، یک بار فنون شمشیرزنی رو از فرمانروای شمشیر شکوفه آلو یاد گرفته بود. با اینکه رسماً شاگرد اون نشده بود، اما در قلبش فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو به عنوان استادش میشناخت. اون خیلی دلش میخواست ازش دعوت کنه، اما جرئت نکرده بود یه فرمانروای اهریمنی رو دعوت کنه؛ با این حال اون خودش اینطور اومده بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو یه گلدون گل به اون هدیه داد. اون یکی از گلهای عزیزی بود که خودش پرورش داده بود.
«یه گل انگار خودش به تنهایی شکوفه میده، اما در واقع به مراقبت زیادی نیاز داره. به نور خورشید نیاز داره، به باد نیاز داره و باید خاک گلدونش رو عوض کنی. شاید زندگی متاهلی هم همینطور باشه؟»
دان-آه میتونست معنای پشت این هدیه رو درک کنه.
«من تمام تلاشم رو میکنم تا از هر دوی اونها به خوبی مراقبت کنم، فرمانروای شمشیر.»
سو دهریونگ که از کنار نظارهگر بود، دلش میخواست فریاد بزنه: «اون گلدون گلی که توی دفترمه، هنوز دارم به خوبی بزرگش میکنم و نذاشتم خشک بشه!»
در حالی که داشت به اینجور شوخیها فکر میکرد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بهش گفت:
«تو واقعاً مرد خوششانسی هستی.»
در ابتدا، سو دهریونگ فکر کرد اون داره درباره دان-آه حرف میزنه. اما حرفهای اون حالا درباره کس دیگهای بود. فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به کسی نگاه کرد.
سو دهریونگ هم به همونجایی که اون نگاه میکرد، چشم دوخت.
اهریمن تیغه آسمان خونین اونجا بود. اون در حالی که با لبخندی درخشان از مهمونها استقبال میکرد، دیده میشد.
«...!»
لحظهای که سو دهریونگ اون صحنه رو دید، موجی از احساسات قدرتمند به قلبش ضربه زد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با تعجب گفت:
«این اولین باره که چنین حالتی رو توی صورتش میبینم.»
استادش، کسی که معمولاً هیچوقت لبخند نمیزد، حالا با چهرهای گشاده به مهمونها خوشآمد میگفت. اون به شهریاران اهریمنی، به اربابهای لشکرها و فرماندههای شاخهها و حتی به رزمیکارهای معمولی لبخند میزد.
داشت از اونها به خاطر اومدنشون تشکر میکرد. بهشون میگفت کجا بشینن. اینها افرادی بودن که اون در حالت عادی حتی نگاهشون هم نمیکرد، اما حالا داشت بهشون میگفت که حتماً برای صرف غذا بمونن.
در این لحظه، استادش اصلاً شبیه خودش نبود.