چپتر 726: اگه مشتاقتر از هر کس دیگهای باشی
چپتر 726: اگه مشتاقتر از هر کس دیگهای باشی
«میدونستم اینجا پیدات میکنم.»
با شنیدن صدای گئوم موگوک از پشت سرش، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای غافلگیرشده سرش رو چرخوند.
«از کجا فهمیدی اینجام؟»
اینجا درست قله کوه آسمان بزرگ بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین بر فراز قله ایستاده بود و به ستارههای آسمان شب نگاه میکرد.
سو دهریونگ زمانی به او گفته بود که استادش هر وقت نیاز داشت ذهنش رو آزاد کنه، از کوه آسمان بزرگ بالا میرفت.
«چیزی هست که درباره شما ندونم، ارشد؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین به گئوم موگوک گفت: «تو هم لابد چون احساس خفگی میکردی اومدی اینجا.»
گئوم موگوک حرفش رو انکار نکرد و لبخندی زد.
«جشن ضیافت چطور بود؟»
«به خوبی تموم شد.»
پدرش و اهریمن تیغه آسمان خونین از همان ابتدا در مراسم شرکت نکرده بودن و بیشتر شهریاران اهریمنی هم بعد از مدت کوتاهی آنجا رو ترک کردن.
اونها میدونستن که سو دهریونگ فقط در غیاب اونها میتونه با خیال راحت در کنار همکارهاش خوش بگذرونه.
گئوم موگوک هم بعد از تماشای سو دهریونگ و دان-آه که در میان هیاهوی جشن لذت میبردن، بیصدا از آنجا جیم شده بود.
شاید حتی میشد ارباب عمارت دنیای زیرین رو دید که در مستی شعر میخونه.
«سخنرانی مراسم واقعاً عالی بود.»
«فکر نمیکردم اینقدر زیاد تپق بزنم و کلمات رو فراموش کنم.»
«به خاطر اینه که پیر شدی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که به ستارهها خیره شده بود، خندید.
«حالا که دست راستت رو سر و سامون دادی و راهی خونه بخت کردی، میخوای چیکار کنی؟»
تا پیش از این، گئوم موگوک فقط از فاصله گرفتن از تسلط کامل بر هنر اهریمنی نه مصیبت حرف میزد.
اما حالا جوابش متفاوت بود.
«حالا دیگه برای رسیدن به تسلط کامل بر هنر اهریمنی نه مصیبت میتازم.»
درست زمانی که او در آستانه ورود به تمرینات انفرادی بود و حس میکرد تسلط کامل بر هنر اهریمنی نه مصیبت در مشتشه، اهریمن تیغه آسمان خونین متوقفش کرده بود.
اگر چیزی رو بیش از حد مشتاقانه بخواهی، از تو دورتر میشه.
او آن زمان به درک بزرگی رسیده بود.
روند رسیدن به ستاره نهم نتیجه تعاملاتش با مردم بود، با این حال او به خاطر میل به دستیابی به تسلط کامل، همه اونها رو کنار گذاشته بود.
اما تسلط کاملی که حالا از اون حرف میزد، با آن زمان فرق داشت.
این بیانیهای بود که او بعد از دیدن ازدواج دهریونگ صادر میکرد.
اشتیاقی دگرگونشده چشمان گئوم موگوک رو پر کرد.
این بار، اهریمن تیغه آسمان خونین جلوش رو نگرفت.
«اگه تصمیم گرفتی مشتاقش باشی، پس مشتاقتر از هر کس دیگهای باش.»
***
آن روز صبح، گئوم موگوک وسایلش رو جمع کرد.
یک دست لباس عوضی، ادویههای لازم برای آشپزی، یک زیرانداز چرمی برای خوابیدن روی زمین، غذاهای خشکی که ماندگاری بالایی داشتن و چند قلم وسیله دیگه برای احتیاط.
بعد از آماده کردن یک بار کامل، دوباره از کوه آسمان بزرگ بالا رفت.
او در میان جاهای مختلف کوه آسمان بزرگ، به دنبال نقطهای مناسب گشت.
در نهایت جایی با یک فضای باز وسیع پیدا کرد که به دلیل مسیر صعبالعبورش، هیچکس به آنجا نمیآمد.
صخره بلندی که پشت آن قرار داشت حتی یک غار هم داشت و جویباری در همان نزدیکی جاری بود.
صخرهای در پشت و فضایی باز در جلو.
برای تمرین عالی بود.
گئوم موگوک وسایلش رو درون غار گذاشت.
او تصمیم گرفت برای این تمرین از هنر مخفی زمان آسمانیِ هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده نکنه.
از اونجایی که تسلط کامل رو بسیار نزدیک حس میکرد، تصمیم گرفت در حالی که انرژی کوه آسمان بزرگ رو با تمام وجودش لمس میکنه، تمرین کنه.
پدرش مدتها پیش به او گفته بود:
«اگه موقع تمرین قلبت سنگین شد یا به بنبست خوردی، از این کوه بالا برو. انرژی کوه آسمان بزرگ بهت کمک میکنه.»
او تمریناتش رو از صبح روز بعد شروع کرد.
ابتدا به صورت چهارزانو نشست و مدیتیشن کرد و انرژی خالص کوه آسمان بزرگ رو حس کرد.
سپس بعد از خوردن یک وعده غذای مفصل، تمرین جدی هنر اهریمنی نه مصیبت رو آغاز کرد.
او فرمهای اول تا پنجم رو در فضای باز اجرا کرد، اما برای فرم ششم، یعنی نابودی جهان اهریمن آسمانی، هنر جابهجایی فضا-زمان رو گشود.
اگر میخواست نابودی جهان اهریمن آسمانی رو در اینجا آزاد کنه، آن هم بعد از جذب انرژی مار خونین پرنده، تمام محیط اطراف نابود میشد.
تنها پس از رها کردن نابودی جهان اهریمن آسمانی و تخلیه کامل تمام نیروی درونیاش بود که از هنر جابهجایی فضا-زمان خارج شد.
گئوم موگوک که نیروی درونیاش با نابودی جهان اهریمن آسمانی کاملاً تحلیل رفته بود، نشست و شروع به بازیابی آن کرد.
«یک بار!»
او قصد داشت این روند رو مدام تکرار کنه.
این به هیچ وجه کار آسانی نبود، چون او فرمها رو با تمام وجود و اخلاصش اجرا میکرد.
هدفش پنج بار در روز بود.
چند وقت باید اینجا میماند؟
صد بار، هزار بار؟ یا شاید ده هزار بار؟
***
خوردن، تمرین کردن، قدم زدن، خوابیدن.
این چرخه هر روز تکرار میشد.
تسلط کاملی که به نظر میرسید درست در چنگش باشه، آنقدرها هم نزدیک نبود.
انگار درست مقابلش بود، اما در واقعیت، مثل چیزی در دوردستها به نظر میرسید.
آیا آنقدر عظیم بود که او به اشتباه فکر کرده بود بهش نزدیکه؟
خوشبختانه، آموزههای اهریمن تیغه آسمان خونین وقتی تمرینات جدیاش رو شروع کرد، قدرت خودشون رو نشون دادن.
دو آموزهای که به او منتقل کرده بود:
نه بیش از حد مشتاقانه، و در عین حال مشتاقتر از هر کس دیگه.
گئوم موگوک هر دوی این توصیههای متناقض رو به کار گرفت.
روزهایی که بیطاقت میشد و از خودش میپرسید که آیا این روش تمرینی اشتباهه، اولین توصیه رو به یاد میآورد.
و وقتی این فکر که «بهتر نیست برم پایین و یه راه دیگه پیدا کنم؟» وسوسهاش میکرد، توصیه دوم رو به یاد میآورد.
مردم فکر میکردن قدرت واقعی او در ایجاد روابط خوبه، اما استعداد واقعیاش در به سرانجام رساندن کارها به تنهایی بود.
او از آن دست آدمهایی بود که تمام زندگیاش رو به تنهایی وقف یک هدف واحد میکرد.
و امروز، در دویست و بیست و پنجمین اجرای هنر اهریمنی نه مصیبت، او یک مهمان غیرمنتظره داشت.
شخصی که انگار برای پیادهروی، با دستهایی که پشت کمرش گره کرده بود، از کوه بالا آمده بود، گئوم ووجین بود.
«پدر!»
گئوم ووجین چهرهای رقتبار به خود گرفت.
«شبیه گداها شدی.»
حالا که فکرش رو میکرد، مدتی بود اصلاح نکرده بود و چون کاملاً غرق در تمریناتش بود، ظاهرش حسابی به هم ریخته بود.
«میخوای با همین قیافه باهاشون ملاقات کنی؟»
«ملاقات با کی؟»
گئوم موگوک از نگاه ساکت پدرش فهمید که منظورش کیست.
منظورش این بود که آیا میخواد با چنین ظاهری با تجلی روح اهریمن آسمانی روبرو بشه؟
او به هیچ وجه نمیتوانست چنین کاری کنه، نه برای چیزی که اینقدر مشتاقش بود.
«پدر، لطفاً اینجا بشینید.»
گئوم موگوک به سرعت پوست ببری رو که در کیسه چرمیاش لوله کرده بود، باز کرد.
آنچه از قبل روی زمین پهن شده بود، فقط یک پوست معمولی بود.
«منتظر اومدنم بودی؟»
«برای احتیاط همراه خودم آوردمش.»
اگر هر جای دیگهای بود، آن رو با خودش نمیآورد.
اما اینجا جایی بود که پدرش توصیه کرده بود.
حس میکرد که پدرش ممکنه حداقل یک بار به او سر بزنه.
گئوم ووجین روی پوست ببر نشست.
«غذا خوردی؟»
«نه، نخوردم.»
شنیدن این کلمات زمان زیادی برده بود.
پدرش فقط برای خوردن یک وعده غذا با پسرش آمده بود.
«لطفاً یه لحظه صبر کنید. همین الان میرم یه گراز وحشی شکار میکنم.»
وقتی گئوم موگوک خواست برای شکار بره، گئوم ووجین جلوش رو گرفت.
«بیا همون چیزی رو که خودت میخوردی بخوریم.»
«همهشون سرد شدن.»
«اشکالی نداره.»
گئوم موگوک باقیمانده گوشت و غذاها رو آورد.
او از انرژی یانگ مطلق خودش برای گرم کردن غذاها استفاده کرد و سپس اونها رو به پدرش تعارف کرد.
البته، او در کیسه چرمیاش ظروف تمیزی داشت که برای احتمال آمدن پدرش آماده کرده بود.
آن دو در سکوت غذا خوردن.
اونها فقط بدون کلامی غذا میخوردن، اما این موقعیت دیگه ذرهای معذبکننده نبود.
بعد از تمام شدن غذا، گئوم موگوک چای دم کرد.
در کیسه چرمی، چایی که پدرش از آن لذت میبرد هم وجود داشت.
«شراب نیاوردم چون فکر کردم اگه بنوشم، ممکنه دلم بخواد از کوه برم پایین.»
«طعم چای خوبه، پس مشکلی نیست.»
آن دو روبروی هم نشستن و چای نوشیدن.
گئوم موگوک احساسات صادقانهاش رو به اشتراک گذاشت.
«حس میکنم دیگه چیزی نمونده، انگار به محض اینکه این جلسه تمرینی رو تموم کنم، بهش میرسم. آیا تسلط کامل در اصل مثل یه سراب در بیابونه؟»
گئوم ووجین پیش از پاسخ دادن، جرعهای چای نوشید.
«در حالت عادی، تو حتی نمیتونستی قدم به اون بیابون بذاری.»
این یعنی گئوم موگوک با سرعت بسیار زیادی در حال پیشرفت بود.
دستیابی به تسلط کامل و قویتر شدن مهم بود، اما میل واقعی و بزرگتر او، دیدن روح اهریمن آسمانی خودش بود.
چه شکلی بود؟
آیا روح اهریمن آسمانی اصلاً شعور و روحی داشت؟
چطور با او ارتباط برقرار میکرد؟
سوالات زیادی داشت، اما از پدرش نپرسید.
او میخواست همه اینها رو خودش تجربه کنه.
اما یک چیز بود که باید میپرسید.
«بعد از اینکه به تسلط کامل رسیدم، چطور روح اهریمن آسمانی رو احضار کنم؟»
«میتونی با ارادهات احضارش کنی.»
«چقدر نیروی درونی لازم داره؟»
«برای هبوط روح اهریمن آسمانی به هیچ نیروی درونیای نیاز نیست. اما برای اینکه روح اهریمن آسمانی بتونه از هنرهای رزمی استفاده کنه، به نیروی درونی تو نیاز داره.»
در نهایت، این یعنی روح اهریمن آسمانی عمیقاً به کسی که هنر رزمی رو اجرا میکرد، پیوند خورده بود.
هبوط روح اهریمن آسمانی.
فقط با شنیدن این کلمات، قلبش به لرزه دراومد.
گئوم ووجین بعد از تموم کردن باقیمونده چایش، از جاش بلند شد.
«وقتی از کوه اومدی پایین، بیا یه دست گو بازی کنیم.»
پدرش کلمهای مثل «خوب تمرین کن» یا «این کار رو بکن» به زبون نیاورد؛ فقط غذاش رو خورد و رفت.
اما این ملاقات، تغییری ایجاد کرد.
روز بعد از ملاقات پدرش، طبق معمول بعد از تموم کردن تمریناتش، به پیادهروی رفت.
تمرین با تمام توان بود، برای همین مصرف انرژی ذهنیش خیلی زیاد بود و وقتی تموم میشد، کاملاً از پا درمیاومد.
اما هیچوقت پیادهرویهاش رو ترک نمیکرد.
در حین راه رفتن، تامل میکرد.
به چیزهایی که مربوط به قبل از بازگشتش بود فکر میکرد و به دشمنهایی که کشته بود.
فرمولهای هنرهای رزمی رو به یاد میآورد و روشهای تمرینی جدید رو بررسی میکرد.
درست همون موقع، درخت افتادهی بزرگی که بر اثر ریزش بخشی از دره واژگون شده بود، نظر گئوم موگوک رو جلب کرد.
«چه حیفی.»
درخت عظیمی که لابد هزار سال قدمت داشت، اونجا شکسته و افتاده بود.
گئوم موگوک که میخواست از کنارش رد بشه، دوباره به سمت درخت برگشت.
شوااااک! شوااک!
گئوم موگوک با شمشیر اهریمن سیاه خودش، درخت رو برید.
بعد قطعه چوبی رو که به اندازهی یه جعبهی نسبتاً بزرگ بریده بود، به پناهگاهش برد.
گئوم موگوک شروع کرد با اون چیزی بسازه.
شوااااک، شوااک.
همونطور که با شمشیر تراشیده میشد، چیزی که کمکم شکل گرفت، یه صفحه گوی ضخیم با پایه بود.
دلیل اینکه گئوم موگوک بیتفاوت از کنار اون درخت غولپیکر رد نشده بود، این بود که اون درخت شکسته، یه درخت توریا بود؛ بهترین ماده برای ساخت صفحه گو.
اون هم یه درخت توریای هزارساله.
«وقتی اومدی پایین، بیا یه دست گو بازی کنیم.»
میخواست خودش یه صفحه گو بسازه و اون رو به عنوان هدیه به پدرش بده.
برای پدرش که عاشق بازی گو بود، هدیهای بهتر از این وجود نداشت.
گئوم موگوک با دقت و وسواس زیادی صفحه گو رو ساخت.
تمریناتش ادامه داشت و در اوقات فراغتش، تمام تلاشش رو برای ساخت صفحه گو به کار میگرفت.
ده روز بعد، صفحه گو بالاخره تموم شد.
اونقدر باشکوه شده بود که اگه کسی میگفت اون رو از یه استاد صنعتگر خریده، بقیه باور میکردن.
حالا فقط یه مرحله باقی مونده بود؛ مهمترین مرحله.
گئوم موگوک بعد از اینکه لحظهای به صفحه گو خیره شد تا ذهنش رو آروم کنه، شروع کرد با شمشیر اهریمن سیاه خودش روی اون خط بکشه.
ساک! ساک! ساک!
خطهایی که با ذهنی رها کشیده میشدن.
نوزده خط افقی کشیده شد و بلافاصله، خطهای عمودی هم دوباره رسم شدن.
با اینکه یه اشتباه کوچیک میتونست کل کار رو خراب کنه، گئوم موگوک تمرکزش رو از دست نداد.
خطها با دقت تمام و بدون حتی سر سوزنی خطا بینشون، کشیده شدن.
گئوم موگوک راضی بود.
حتی بهتر از چیزی که فکرش رو میکرد، از آب دراومده بود.
حالا که صفحه رو ساخته بود، دلش خواست مهرههای گو رو هم خودش بسازه.
بخشهای بیشتری از درخت توریا رو برید و ظرفهای مهره گو رو ساخت.
ساختن ظرفها در واقع سختتر از خودِ صفحه بود.
بیشتر از چیزی که به نظر میرسید به مهارت تخصصی نیاز داشت و فقط بعد از چندین بار شکست، یه جفت ظرف مهره گوی رضایتبخش ساخته شد.
و در نهایت، نوبت به ساخت مهرههای گو رسید.
موقع پیادهروی، یه سنگ سفید پیدا کرد که مثل کریستال میدرخشید و چند روز بعد، سنگهای سیاهی پیدا کرد که نوری کاملاً تیره از خودشون ساطع میکردن.
گئوم موگوک با خارج کردن چی شمشیر از شمشیر اهریمن سیاه خودش، شروع به ساخت مهرههای گو کرد.
با اینکه سختتر و دشوارتر بود، به جای خنجر از شمشیر اهریمن سیاه استفاده کرد.
اون با کنترل کردن چی شمشیرِ ظریف، مهرههای گو رو میتراشید.
در آخر، از نیروی شمشیر استفاده کرد تا مهرههای گو رو صیقلی کنه.
هیچوقت فکرش رو نمیکرد که با استفاده از هنرهای رزمی، مهره گو بسازه.
ساختن اولین مهره زمان زیادی برد، اما به مرور زمانش کمتر شد.
این تقریباً اولین باری بود که چنین تنظیمات ظریفی رو با چی شمشیر انجام میداد.
شوااااک! شوااک!
هر چی بیشتر میساخت، با کنترل ظریف چی شمشیر و نیروی شمشیر آشناتر میشد.
تمرین میکرد و مهره گو میساخت، و دوباره تمرین میکرد و مهره گو میساخت.
یکی، بعد دوتا، گاهی سه یا چهارتا؛ هر روز با دقت مهرههای گو رو میساخت.
هر چقدر هم که خسته بود، هیچوقت از تمرین یا ساختن مهرههای گو دست نمیکشید.
روزها به همین منوال تکرار میشدن و گئوم موگوک بر یکنواختی غلبه کرد.
بالاخره امروز، آخرین مهره از سیصد و بیست و یک مهره گو رو ساخت.
«بالاخره تموم شد!»
گئوم موگوک با دستی لرزان، آخرین مهرهای رو که ساخته بود، داخل ظرف گو گذاشت.
مهرههای گو با اندازههای دقیقاً یکسان، داخل ظرف میدرخشیدن.
گئوم موگوک با قلبی لبریز از احساس، اون رو لمس کرد، بعد با احتیاط در گوشهای از غار قرارش داد و با پوست ببر پوشوندش.
حالا کاری داشت که باید انجام میداد، کاری مهمتر از لذت بردن از این حس.
گئوم موگوک از غار بیرون اومد و شمشیرش رو کشید.
شب بود و تمرینات اون روزش قبلاً تموم شده بود، اما قصد داشت دوباره هنر اهریمنی نه مصیبت رو اجرا کنه.
لحظهای که آخرین مهره گو رو تموم کرد، حس کرد که باید هنر اهریمنی نه مصیبت رو اجرا کنه.
نمیدونست چرا چنین حسی داره.
اون حس فقط به سراغش اومده بود.
لحظهای که فرم اول: فرم نابودی رها شد.
سویش! سویش! سویش! سویش!
چهار روح پلید از شرق، غرب، جنوب و شمال ظاهر شدن و فضای واحدی رو شکافتن.
قبل از اینکه حتی ناپدید بشن، فرم دوم، یعنی فرم نابودی بزرگ رو اجرا کرد.
حالا، گئوم موگوک این پنج فرم رو به صورت متوالی و پشت سر هم رها میکرد.
سسسسسسسسس!
ارواح پلید ترسناک جلوی چشمانش از هم شکافته شدن.
تعدادشون بیست و شش تا بود!
کواکواکواکواکواکواکواکوا!
اونها به جلو هجوم بردن و فضا رو از هم دریدن.
قبل از اینکه حتی بتونه نتیجه رو ببینه، شمشیر گئوم موگوک داشت فرم بعدی رو اجرا میکرد.
وووش!
با صدای یه تندباد واحد، دیواری از نیروی شمشیر جلوی گئوم موگوک شکل گرفت.
قبل از اینکه درخشش شفاف فرم سوم — دیوار بزرگ اهریمنی کاملاً محو بشه، فرم چهارم — درخشش تاریکی رها شد.
هوک.
درست همونطور که به نظر میرسید تاریکی عمیقی در حال فرود اومدنه.
شیییینگ.
یه تکرشته نور تاریکی رو شکافت.
وقتی محیط دوباره روشن شد، چی شمشیر مثل صاعقه از آسمون فرو ریخت.
اون فرم پنجم، یعنی ضربه اهریمنی جانگسل بود.
شوک شوک شوک شوک شوک شوک شوک شوک!
پاک پاک پاک پاک پاک پاک پاک پاک!
تکههای سنگ به هوا پرتاب شدن.
ردِ چی شمشیر که روی زمین باقی مونده بود، فاصلههای یکسانی داشتن.
و عمق حفرهها هم یکی بود.
بعد از اجرای متوالی فرم اول تا فرم پنجم، گئوم موگوک هیچ فشاری روی بدنش حس نکرد.
اون واقعاً قادر بود هنر اهریمنی نه مصیبت رو آزادانه اجرا کنه.
نمیتونست فرم ششم، یعنی نابودی جهان اهریمن آسمانی رو اینجا اجرا کنه.
نمیتونست کوه آسمان بزرگ رو نابود کنه.
گئوم موگوک هنر جابهجایی فضا-زمان رو باز کرد و نابودی جهان اهریمن آسمانی رو اونجا اجرا کرد.
فلش!
لحظهای که نور از شمشیر اهریمن سیاه فوران کرد و جهان رو در سفیدی پوشوند.
جهانِ داخل هنر جابهجایی فضا-زمان نابود شد.
این همون نابودی جهان اهریمن آسمانی بود که از زمان صعود به کوه آسمان بزرگ، صدها بار تکرارش کرده بود.
به طور معمول، بعد از نابودی کامل جهانِ داخل هنر جابهجایی فضا-زمان، خودش هنر رو غیرفعال میکرد و بیرون میاومد.
اما نابودی جهان اهریمن آسمانیِ امروز متفاوت بود.
بعد از پروازی بیپایان و نابود کردن همهچیز.
کواجیجیجیجیجیک!
ترکهایی در تمام جهاتِ جهانِ داخل هنر جابهجایی فضا-زمان ظاهر شد و شروع به خرد شدن کرد.
«!»
دنیای هنر جابهجایی فضا-زمان که گئوم موگوک بهش نگاه میکرد، در حال ترک خوردن بود.
با اینکه خودش اون رو غیرفعال نکرده بود.
«هنر جابهجایی فضا-زمان داره خرد میشه!»
نابودی جهان اهریمن آسمانی داشت هنر جابهجایی فضا-زمان رو خرد و نابود میکرد.
این چیزی بود که قبلاً هرگز اتفاق نیفتاده بود، برای همین گئوم موگوک گیج شده بود.
کوااااااانگ!
همونطور که هنر جابهجایی فضا-زمان خرد میشد، گئوم موگوک به دنیای بیرون پرتاب شد.
تپ.
با ضربهای سهمگین، گئوم موگوک به صخره برخورد کرد.
چون هیچ نیروی درونیای نداشت، کاملاً بیدفاع بود.
کواکواکواکواانگ!
موج شوک باقیمونده از نابودی جهان اهریمن آسمانی که حتی بعد از نابود کردن هنر جابهجایی فضا-زمان هم باقی مونده بود، محیط اطراف رو در هم شکست.
کوانگ! کوارورورونگ!
صخرهای که غار پشت سرش اونجا قرار داشت، بر اثر پسلرزه فرو ریخت.
غرومب!
چشمان گئوم موگوک گرد شد.
اون غلت زد تا از سنگهای در حال سقوط جاخالی بده، اما نتونست از یه تختهسنگ غولپیکر دیگه فرار کنه.
همهچیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
«نه!»
کووووونگ!
تاریکی با غرش کرکنندهای فرا رسید.
«یعنی مُردم؟»
با توجه به اینکه تمام بدنش از شدت ضربهی برخورد به دیوار طوری درد میکرد که انگار داره منفجر میشه، نمرده بود.
آخه چطور زنده مونده بود؟
درست در همون لحظه!
تاریکیای که احاطهش کرده بود شروع به جنبش کرد و بعد، به آرامی شروع کرد به باز کردن چشمانش.