چپتر 728: حالا نباید به هیچکس ببازی
چپتر 728: حالا نباید به هیچکس ببازی
گئوم موگوک وارد تالار اهریمن آسمانی شد.
او پس از پایین آمدن از کوه آسمان بزرگ، بدون اینکه حتی وسایلش را باز کند، مستقیماً به تالار اهریمن آسمانی رفته بود.
این طولانیترین زمانی بود که او از زمان بازگشتش از فرقه اصلی دور بود، اما گئوم موگوک نگران نبود.
اینجا دیگر آن فرقه سابق نبود.
پدرش و شهریاران اهریمنی، همگی تغییر کرده بودند.
بدون آن اعتماد، او هرگز نمیتوانست در اعماق کوه آسمان بزرگ، بدون داشتن تاریخ پایانی مشخص، تن به تمرینات انفرادی بدهد.
در واقع، هیچچیز تغییر نکرده بود.
فریاد بلند سلام و درودِ رزمیکارانی که از دروازه اصلی فرقه الهی محافظت میکردند همان بود و منظره رزمیکارانی که در حیاط بیرونی در رفتوآمد بودند، با همیشه فرقی نداشت.
هوشیاریِ تیز و تندِ حیاط داخلی هم به قوت خود باقی بود.
در به آرامی باز شد و گئوم موگوک قدم به داخل گذاشت.
آنسوی فرش قرمز و در انتهای تالار، صندلی رایزن اعظم را دید.
پدرش روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود و درست مثل همیشه به نظر میرسید.
گئوم موگوک از تکنیک چشم الهی استفاده کرد تا جزئیات چهره پدرش را زیر نظر بگیرد.
احساساتی که بر چهره پدرش نقش بسته بود، شادی و خوشحالی بود.
آیا به خاطر این بود که برای مدتی طولانی دور بود؟ یا دلیل دیگری داشت؟ او واقعاً از بازگشت پسرش خوشحال بود.
از آنجایی که این چهرهای بود که او مطلقاً هرگز نمیتوانست از نزدیک ببیند، گئوم موگوک لحظهای همانجا ایستاد تا از تماشای آن لذت ببرد.
«پدر!»
گئوم موگوک پس از اینکه از همان دمِ در پدرش را با صدای بلند صدا زد، در مسیر خون قدم برداشت.
بوی خاص تالار اهریمن آسمانی، حس نرمیِ فرش زیر پاهایش و مجسمههای ارواح پلید که اینجا و آنجا قرار داشتند؛ دلش برای تمام اینها تنگ شده بود.
«برگشتم!»
گئوم موگوک در حالی که مسیر خون را طی میکرد، حس آرامش و راحتیِ بیحدی داشت.
انگار بعد از سفری طولانی به خانه برگشته بود.
نه، انگار با افتخار و سربلندی به خانه بازگشته بود.
از آنجایی که این اولین بار بود که پس از دستیابی به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت وارد تالار اهریمن آسمانی میشد، این لحظه برایش بسیار ارزشمند بود.
او تا پای صندلی رایزن اعظم رفت و پایین دستِ پدرش ایستاد.
گئوم موگوک به جای سلام، قدردانیاش را ابراز کرد.
«ممنونم پدر!»
برای اینکه این مکان را درست مثل همیشه، بدون تغییر نگه داشته بود.
در پاسخ به نگاه پدرش که میپرسید چرا تشکر میکند، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«چون وقتی من نبودم، به اتحاد رزمی حمله نکردی.»
نیشخندی بر لبان پدرش نشست.
گئوم موگوک تازه بعد از دیدن آن لبخند، سلام رسمیاش را داد.
«پدر، به سلامت از کوه پایین اومدم.»
از آنجایی که زمان زیادی را به تنهایی در کوهستان و بدون همصحبتی گذرانده بود، گئوم موگوک نمیتوانست جلوی پرحرفیاش را بگیرد.
«فرقه اصلی بدون من هم خیلی خوب داره میچرخه، نه؟ وقتی اومدم تو، همه یه همچین قیافهای داشتن. آه، راستی. رهبر جوان فرقهمون بیرون بود، مگه نه؟»
گئوم ووجین که در سکوت به پسرش خیره شده بود، از جایش بلند شد.
او به آرامی از پلهها پایین آمد و مقابل گئوم موگوک ایستاد.
او دستاورد پسرش را تشخیص داد.
«به استادی بزرگ رسیدی.»
«آه! همونطور که انتظار میرفت، با یه نگاه متوجه شدی پدر. سعی کردم تا جایی که میشه هالهم رو مخفی کنم تا غافلگیرت کنم.»
برخلاف انتظار، گئوم ووجین سرش را تکان داد.
«چون متوجه شدم نگفتم.»
«متوجه نشدی؟»
کلمات غافلگیرکنندهای از دهان گئوم ووجین خارج شد.
«کی ممکنه بتونه هنر اهریمنی نه مصیبت رو که به استادی بزرگ رسیده، ببینه و تشخیص بده؟»
گئوم موگوک با قلبی غافلگیرشده پرسید:
«مگه خودت به استادی بزرگ دوازدهستاره نرسیدی پدر؟»
«اون هم هنوز استادی بزرگه، مگه نه؟»
او از این حرفها متوجه منظور پدرش شد.
این یعنی استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت، تا این حد خاص بود.
اینکه لحظهای که فرد به استادی بزرگ میرسد، وارد سطح کاملاً متفاوتی از مهارت میشود.
تازه الان بود که واقعاً با تمام وجود حسش کرد.
اینکه واقعاً به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت دست یافته است.
«پس چطور متوجه شدی؟»
گئوم ووجین بعد از مکثی کوتاه پاسخ داد:
«چون قبل از اینکه به استادی بزرگ برسی، پایین نمیاومدی.»
گئوم موگوک در سکوت به پدرش خیره شد.
وقتی کسی ارزش واقعی تو را تشخیص میدهد، لذت وصفناپذیری دارد.
درست مثل همین حالا.
«نزدیک بود هیچوقت پایین نیام. نزدیک بود یه کار خیر در حق برادر بزرگم بکنم.»
بله، پدرش مسائل را دقیق میدید.
او قصد داشت اگر به استادی بزرگ نرسید، پایین نیاید.
«کاری رو که برای من هفت سال طول کشید، تو در عرض کمی بیشتر از یه سال انجام دادی.»
هفت سال، زمانی بود که گئوم ووجین نیاز داشت تا از ستاره نهم به استادی بزرگ برسد.
حتی اگر او پسری برجسته بود، پدرش فکر میکرد پنج سال طول میکشد، اما این بار هم او از انتظاراتش فراتر رفته بود.
«تو به موفقیتی دست پیدا کردی که در اون، سریعتر از هر رهبر فرقه قبلی به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیدی.»
این دستاوردی بود که در جایگاه رهبر جوان فرقه حاصل شده بود، نه حتی رهبر فرقه.
در آن لحظه، گئوم موگوک با خودش فکر کرد.
«شاید بین تمام رهبرهای فرقه قبلی، برای من طولانیترین زمان رو برده باشه.»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و گفت:
«به لطف تو بود پدر.»
«به لطف من؟»
در حالی که پدرش با چشمانی که به دنبال دلیل بود به او نگاه میکرد، گئوم موگوک کیسه چرمیای را که همراه داشت زمین گذاشت.
«هر چقدر فکر میکنم، میبینم این وسیله نقش بزرگی در رسیدن به استادی بزرگ داشت.»
گئوم موگوک تخته گویی را که در پوست ببر پیچیده شده و به کیسه چرمی بسته بود، زمین گذاشت.
او همچنین ظرفهای حاوی مهرههای گو را از کیسه چرمی بیرون آورد.
«این یه تخته گویه که درست کردم تا به تو بدم پدر. مهرههاش هم اینجاست.»
وقتی گئوم ووجین دستش را دراز کرد، تخته گوی سنگین با صدایی در هوا شناور شد.
چیزی که گئوم ووجین با دقت به آن نگاه کرد، خطوط کشیدهشده روی تخته گو بود.
خطوطی که بدون حتی یک ذره خطا کشیده شده بودند.
«اینها رو یکباره کشیدی؟»
«بله.»
گئوم ووجین با چهرهای راضی سر تکان داد.
انگار فقط با نگاه کردن به خطوط کشیدهشده، میتوانست بفهمد که آنها با چه ذهنیتی و در چه سطحی از مهارت کشیده شدهاند.
این بار، ظرفهای گو خودبهخود باز شدند و مهرههای گو داخل آنها همگی با هم در هوا شناور شدند.
تَقتَق.
هر مهره گو به طور جداگانه حرکت میکرد.
گئوم ووجین داشت قدرت الهیاش را در حرکت دادن تکتک آنها با نیروی ذهن به نمایش میگذاشت.
«آه، این هدیه یه شکسته. پدر، تو اصلاً به تخته گو نیاز نداری!»
منظورش این بود که او میتواند با استفاده از نیروی ذهن، از فضای خالی هوا به عنوان تخته گو استفاده کند و بازی کند.
گئوم ووجین طوری که انگار موضوع این نیست، گفت:
«گو به حسِ دست آدمه.»
سپس مهرههای گویی را که در هوا شناور بودند بررسی کرد.
همه آنها دقیقاً به یک اندازه و یک ضخامت بودند.
حتی اگر کسی میگفت یک صنعتگرِ مهرهساز آنها را ساخته، باورکردنی بود.
«اینها رو خودت ساختی؟»
«تکتکشون رو با شمشیر اهریمن سیاه تراشیدم. از این به بعد، لطفاً من رو پسر فداکارِ کوه آسمان بزرگ صدا کن که مهره گو میتراشه!»
گوشه لب گئوم ووجین بالا رفت، اما نتیجه کار واقعاً ارزش پز دادن داشت.
«خوب ساختیشون.»
آنها مهرههای گویی بودند که با چنان دقتی ساخته شده بودند که حتی اگر کسی میخواست هم نمیتوانست ایرادی در آنها پیدا کند.
تَقتَق.
مهرههای گویی که در هوا شناور بودند، همگی داخل ظرفها رفتند.
«اما چرا میگی به لطف منه؟»
«از قضا، روزی که آخرین مهره گو رو تموم کردم، همون روزی بود که به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیدم. فکر میکنم تمرینِ کنترلِ دقیقِ چی شمشیر و نیرو خیلی کمک کرد. من قبلاً هیچوقت اینجور تمرینی انجام نداده بودم.»
گئوم ووجین در سکوت سر تکان داد.
گئوم موگوک به پدرش خیره شد و گفت:
«اگه نگفته بودی وقتی اومدم پایین یه دست گو بازی کنیم، من تخته و مهرهها رو نمیساختم. اونوقت شاید هنوز داشتم توی کوه آسمان بزرگ تمرین میکردم. اون درخت توریا رو از قبل با دونستن اینکه این اتفاق میافته شکستی؟»
«این چطور به لطف منه؟ این به خاطر تصمیم خودت برای تراشیدن مهرهها و تلاش خودت بوده.»
از چهره و کلمات پدرش، نمیشد فهمید که آیا واقعاً موضوع همین بوده یا نه.
«حالا که به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیدی، باید این یه نکته رو یادت باشه.»
مسئولیت سنگینی به دنبال آن قدرت بزرگ میآمد.
علاوه بر آن، غرور پدرش و اهریمنهای آسمانیِ گذشته هم به آن اضافه شده بود.
«حالا دیگه نباید به هیچکس ببازی.»
گئوم موگوک به پدرش قول داد.
«قطعا نمیبازم.»
گئوم ووجین رو برگردوند.
تخته گو در حالی که ظرفهای مهره روش بود، توی هوا شناور شد و دنبال پدرش رفت.
«دنبالم بیا.»
گئوم موگوک پشت سر پدرش راه افتاد. طبیعتا فکر کرد دارن میرن به اقامتگاهش تا گو بازی کنن. اما پدرش اون رو به میدان تمرین شخصی رهبر فرقه برد.
گئوم ووجین تخته گو رو وسط میدان تمرین زمین گذاشت.
«اینجا بازی میکنیم؟»
وقتی گئوم ووجین سر تکون داد، گئوم موگوک نگاهی به اطراف انداخت. با دیدن سلاحهای مختلف توی میدان تمرین، گئوم موگوک گفت:
«میخوای با این جو و اتمسفر روحیهم رو در هم بشکنی؟ من دیگه اون پسرِ توسریخورِ سابق نیستم. الان پسری هستم که یه استراتژیست اعظم داره که خوب گو بازی میکنه.»
البته، اون رو به این خاطر به اینجا نیاورده بود. حتما نقشهای توی سرش داشت.
اون دو نفر روبروی هم پشت تخته گو نشستن. گئوم موگوک که مهرههای سیاه رو داشت، اولین حرکت رو انجام داد.
*تَق.*
طنین دلنشینی پخش شد. حس گذاشتن مهره گو عالی بود و صداش هم واقعا خوب به گوش میرسید.
«حق با شماست، گو یعنی حسِ دست!»
بعد، پدرش یه حرکت انجام داد.
*تَق.*
طنین شفافی به زیبایی پیچید. لحظهای که اون صدای دلپذیر رو شنید، حس کرد تمام سختیهای تراشیدن مهرهها جبران شده. با صداهای دلنشین، حرکتها یکییکی رد و بدل میشدن.
چون بعد از مدتها بود که با پدرش گو بازی میکرد، حس خیلی خوبی داشت، اما امروز ذهن گئوم موگوک جای دیگهای بود. حوالی زمانی که چیدمان اولیه داشت تموم میشد، گئوم موگوک غیرمستقیم پرسید:
«یه چیزی هست که میخوام درباره روح اهریمن آسمانی بپرسم.»
گئوم ووجین به تخته گو خیره شد و سر تکون داد.
«تا حالا با روح اهریمن آسمانی صحبتی داشتین؟»
گئوم ووجین سرش رو به نشونه منفی تکون داد. در واقع، حتی اگه ممکن هم بود، با توجه به شخصیت پدرش، اون کسی نبود که با روح اهریمن آسمانی گپ بزنه.
این بار، گئوم ووجین ناگهانی پرسید:
«تو هم میخوای با روح اهریمن آسمانی گپ بزنی؟»
گئوم موگوک خندید و اعتراف کرد:
«کنجکاو نیستین؟ اون موجودیه که از قلبم ساخته شده، واسه همین برام سواله که به چی فکر میکنه.»
دست گئوم ووجین که میخواست مهره گو رو بذاره، برای لحظهای توی هوا خشک شد.
«درباره اون کنجکاوی؟»
«شما نیستین، پدر؟»
«اصلا.»
چند حرکت دیگه گذشت. گئوم ووجین یه مهره گو گذاشت و حقیقتی رو به زبون آورد.
«توی سوابق اومده که اهریمن آسمانیای بوده که با روح اهریمن آسمانی صحبت میکرده. مال خیلی وقت پیشه.»
همونطور که انتظار میرفت! روح اهریمن آسمانی قطعا موجودی با اراده خودش بود.
وقتی شادی توی چهره پسرش درخشید، گئوم ووجین بهش هشدار داد:
«روح اهریمن آسمانی موجود خطرناکیه. اگه دچار جنون مبارزه (برزرک) بشه، نمیشه جلوش رو گرفت. هنوزم میخوای باهاش گپ بزنی؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک جواب داد:
«بله، اگه چنین موجودیه، باید حتی بهش نزدیکتر بشم.»
گئوم ووجین در سکوت سر تکون داد.
«درسته، میدونستم این رو میگی.»
گئوم موگوک به پدرش خیره شد و پرسید:
«میخواین یه بار روح اهریمن آسمانی من رو ببینین؟»
فکر کرد شاید به همین خاطر اون رو به این میدان تمرین آورده.
«احتمالا جلوی من هبوط نمیکنه.»
گئوم موگوک با چهرهای متعجب به پدرش نگاه کرد.
«میتونم امتحان کنم؟»
گئوم ووجین سر تکون داد.
گئوم موگوک روح اهریمن آسمانی رو احضار کرد. در کمال تعجب، همونطور که پدرش گفته بود، روح اهریمن آسمانی هبوط نکرد.
«از کجا میدونستین؟»
«فقط یه حس بود.»
چشمان گئوم ووجین وقتی درباره روح اهریمن آسمانی صحبت میکرد، عمیق شد.
«روح اهریمن آسمانی موجودیه که سعی میکنه به هیچکس نبازه.»
«آه! پس منظورتون اینه چون نمیتونه شما رو شکست بده ظاهر نمیشه، پدر؟»
انگار که موضوع این نباشه، گئوم ووجین سرش رو تکون داد.
«روح اهریمن آسمانی از انسانها نمیترسه.»
«پس حتما به خاطر اینه که از روح اهریمن آسمانی شما میترسه، پدر.»
اون فرض کرد که طبیعتا همینطوره.
«این رو نمیتونیم بفهمیم.»
اگه یه روح اهریمن آسمانی دیگه بود، قطعا میگفت دلیلش همینه. اما با توجه به پسری که تا الان دیده بود، با توجه به اینکه اون پسری بود که توی این مدت کوتاه به تسلط کامل رسیده بود...
«چون اون روح اهریمن آسمانی توئه.»
یعنی نمیتونست به این راحتی درباره دلیلش نتیجهگیری کنه. بعد از گفتن این حرف، گئوم ووجین یه حرکت سرنوشتساز انجام داد.
*تَق.*
«من بردم.»
«آه! کی مهرههای اصلی من محاصره شدن؟»
«من محاصرهشون نکردم، بلکه روح اهریمن آسمانیت این کار رو کرد.»
چون متوجه شد تمام توجهش رو معطوف به روح اهریمن آسمانی کرده بود، نه بازی گو.
«عذر میخوام.»
پدرش با چهرهای که میگفت مشکلی نیست، جواب داد.
«اشکالی نداره. چون منم همینطور بودم.»
دلیلی که گئوم ووجین اون رو به میدان تمرینی آورده بود که فقط خودش میتونست واردش بشه، بازی گو یا دیدن روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک نبود. دقیقا به همین خاطر بود:
«از این به بعد، فرم هفتم هنر اهریمنی نه مصیبت رو بهت یاد میدم.»
فرم هفتم هنر اهریمنی نه مصیبت: آفرینش روح اهریمنی.
از فرم هفتم تا فرم نهم، اینها هنرهای رزمیای بودن که توسط روح اهریمن آسمانی استفاده میشدن. فقط با یادگیری اون سه فرم بود که یه نفر میتونست بگه کاملا بر هنر اهریمنی نه مصیبت مسلط شده.
«با اینکه روح اهریمن آسمانی ظاهر نمیشه، میتونم فرم هفتم رو یاد بگیرم؟»
«تو کسی هستی که فرم هفتم رو یاد میگیره.»
گئوم ووجین حقیقت جدیدی رو درباره هنرهای رزمی روح اهریمن آسمانی بهش گفت.
«روح اهریمن آسمانی به تو وصله. قدرت هنرهای رزمیای که روح اهریمن آسمانی نشون میده، با میزان درک تو از فرمول تعیین میشه.»
«پس هر چی من قویتر بشم، روح اهریمن آسمانی هم قویتر میشه.»
گئوم ووجین سر تکون داد.
«حالا، به حرفهایی که از این به بعد میگم خوب گوش کن.»
گئوم ووجین شروع به انتقال فرمول کرد.
«هنگامی که روح اهریمنی هبوط کرده و آشوب را ببلعد، جهانی نو فرا خواهد رسید. آغاز انرژی از نقطه دروازه سنگی است. انرژیای که به گذرگاه بزرگ درونی سرازیر میشود، باید همچون تندر سریع باشد...»
گئوم موگوک اول فرمولی رو که پدرش چندین بار خونده بود، تکرار و حفظ کرد. بین تمام فرمولهای هنرهای رزمیای که تا حالا یاد گرفته بود، این سختترینشون بود.
گئوم موگوک میتونست بفهمه چرا. از اونجایی که سیستم هنر رزمی مورد استفاده روح اهریمن آسمانی با چیزی که انسانها استفاده میکردن خیلی فرق داشت، درک فرمولش به مراتب سختتر بود.
اون بلافاصله درباره بخشهایی که نمیفهمید از پدرش سوال کرد. پدرش با تمام وجود اونها رو توضیح داد. در واقع، حتی در همین لحظه هم گئوم موگوک داشت به یه فرصت بادآورده دست پیدا میکرد.
در حالت عادی، این فرمولی بود که توسط پدری با تسلط کامل دهستاره آموزش داده میشد، اما حالا، پدری که به تسلط کامل دوازدهستاره رسیده بود داشت اون رو درس میداد. چون سطح اشراق متفاوت بود، آموزش هم فرق میکرد.
سطحش اونقدر بالا بود که بخشهایی داشت که پذیرششون سخت بود، اما شاگرد کی بود؟ گئوم موگوک اگه حتی ذرهای چیزی رو نمیفهمید، بلافاصله از پدرش میپرسید.
اون چیزی رو که فکر میکرد میگفت، پدرش دوباره اون رو تفسیر میکرد و گئوم موگوک از همونجا سوال دیگهای میپرسید. قبلا هم چندین بار آموزشهای پدرش رو دیده بود، اما با بالاتر رفتن سطح استادی هر دو مرد در هنرهای رزمی، درک و اشراقی که به دست میاومد به طرز وصفناپذیری ارزشمند میشد.
همونطور که میگن یه شاگرد خوب، استاد خوبی میسازه، در نهایت، آموزش امروز به بالاترین سطح آموزش در تاریخ درباره انتقال سه فرم نهایی تبدیل شد. به این ترتیب، انتقال فرم هفتم که چندین ساعت طول کشید، به پایان رسید.
گئوم موگوک که چشمانش رو بسته بود و فرم رو توی ذهنش مرتب کرده بود، آروم چشمانش رو باز کرد.
«فهمیدی؟»
«بله، فکر میکنم تا حدی متوجه شدم.»
گئوم موگوک با کلمات سپاسگزارانه به پدرش تعظیم کرد. این آموزشی بود که اونقدر ارزش داشت که لایق یه تعظیم عمیق باشه.
«روح اهریمن آسمانی خوشحال میشه.»
گئوم موگوک کنجکاو بود. روح اهریمن آسمانی قبل و بعد از یادگیری فرم هفتم چه فرقی میکرد؟ روح اهریمن آسمانی به یادگیری فرم هفتم توسط اون چه واکنشی نشون میداد؟ آیا سپاسگزار میشد؟ یا مثل همیشه بیاحساس باقی میموند؟
«وقتی کاملا بر فرم هفتم مسلط شدی، فرم هشتم رو بهت یاد میدم.»
گئوم ووجین که اول از میدان تمرین بیرون رفت، برای لحظهای ایستاد. بعد حرفی رو زد که قبلا نگفته بود:
«رسیدنت به تسلط کامل رو تبریک میگم.»
این تبریک پدرش بود که فراموشش نکرده بود.