چپتر 73: هرچی استادتر باشی، جواب سادهتر میشه.
چپتر 73: هرچی استادتر باشی، جواب سادهتر میشه.
بعد از ترک اقامتگاه رهبر فرقه باد آسمان، به سراغ لی آن رفتم.
او هنوز غرق در تمریناتش بود و تکنیک شمشیر آسمان پرنده او با سرعت خیرهکنندهای پیشرفت کرده بود.
«لی آن.»
«بله.»
«بعد از اینکه هنر تصفیه سموم بدن رو یاد گرفتی، هر وقت که بخوای آزادی که بری.»
«چی؟ چرا یهو همچین حرفی میزنین؟»
وقتی از اقامتگاه رهبر فرقه باد آسمان خارج میشدم، با این فکر که زنجیرها برازنده اون مردِ در بند نبودن، ناخودآگاه به یاد لی آن افتادم.
شاید او هم زنجیرهایی به مچ پاهایش داشت.
مگه فقط زنجیرهایی که دیده میشن وجود دارن؟
حتی اراده من برای کشتن هوا موگی هم با زنجیرهای نادیدنی بسته شده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم با زنجیرهای سختگسل کینه به هم وصل شده بودن.
پس پدرم چی؟ مثل اون مردِ در بند که جلوی زنگ تندر بسته شده بود، فکر کردم شاید پدرم هم به صندلی رایزن اعظم زنجیر شده و بار سنگین مسئولیت محافظت از فرقه رو به دوش میکشه.
«دارم میگم که میتونی زندگی خودت رو انتخاب کنی. مجبور نیستی فرمانده جوخه سایه شبح باشی. میتونی فرقه رو ترک کنی و به دشت مرکزی سفر کنی. حتی میتونی توی یه روستای آروم به عنوان یه استاد مخفی زندگی کنی. از اونجایی که هنرهای رزمی رو از من یاد گرفتی، نیازی نیست این لطف رو جبران کنی. تو همین الانشم بیشتر از حد کافی برام مایه گذاشتی، پس میتونی با خیالی آسوده انتخابت رو بکنی.»
لی آن در سکوت به حرفهایم گوش داد، سپس لبخندی زد و گفت: «انگار چارهای ندارم جز اینکه یکی دیگه از دمهام رو رو کنم.»
«منظورت چیه؟»
«بودن کنار شما، ارباب جوان، باعث میشه خوشحالتر باشم و زندگی بهتری داشته باشم. سفر کردن برای یکی دو روز خوبه، استاد مخفی بودن هم برای یکی دو روز بد نیست. اما توی قلمرو شما، هر روز برای من یه سعادته. من احمق نیستم. اگه واقعاً از اینجا متنفر بودم، از اون زنهایی هستم که جونش رو به خطر میانداخت تا وسط شب فرار کنه. نمیدونم چرا من رو اینقدر خوب میبینین.»
به او نگاه کردم و خنده کوتاهی سر دادم.
«مگه کلاً چندتا دمِ پنهان برات باقی مونده؟»
«فکر کنم حدود هفتتایی باشه؟»
«خیلی زیاده. برو به تمرینت برس.»
همین که خواستم رویم را برگردانم، یک نگرانی بیهوده باعث شد یک چیز دیگر هم اضافه کنم.
«با این حال، حواست باشه که همیشه یکی از دمهات رو پنهان نگه داری.»
طبق تجربه من، این کار به اندازه داشتن یه تکنیک نهاییِ مخفی اهمیت داشت.
در حالی که حالت چهرهاش میگفت «بدون اینکه بگین هم این رو میدونم»، آنجا را ترک کردم.
آره، خوبه که میدونی.
* * *
بودای اهریمنی به دیدن رهبر فرقه باد آسمان آمد.
او با هدفی مشخص آمده بود و چشمانش از همان لحظه ورود متفاوت به نظر میرسید.
«بعد از کشتن کسی اومدی اینجا؟ برای مردی که پیرو کتب مقدسه، بدنت بیش از حد پر از نیت کشتاره.»
«بودایی که من بهش خدمت میکنم، گاهی اوقات عهدِ نکشتن رو میشکنه.»
«اول یه بودای شهوتران، حالا هم یه بودای قاتل. واقعاً آدم پرمشغلهای هستی.»
بودای اهریمنی ننشست، بلکه در جای خود ایستاد و به رهبر فرقه باد آسمان خیره شد.
قد او تقریباً همسطح با رهبر فرقه بود که با کمری کاملاً صاف نشسته بود.
برای مردی که روی قدش حساس بود، اینطور چشم در چشم شدن با کسی، نشاندهنده خشم عظیم او بود.
«بگو ببینم، رهبر فرقه باد آسمان!»
«چیه؟»
«چند وقته که همدیگه رو میشناسیم؟»
«درست یادم نیست.»
«درسته. اونقدر گذشته که حتی نمیتونیم درست به یاد بیاریم، اونوقت تو میتونی این کار رو با من بکنی؟»
«لطفاً بشین. بیا نشسته حرف بزنیم.»
اما او ننشست و همچنان به رهبر فرقه باد آسمان زل زد.
نور طلایی که از بدنش ساطع میشد، حتی شدیدتر شد.
«فکر نمیکردم به چنین کلکِ تابلویی متوسل بشی!»
«گفتی کلک؟»
چهره رهبر فرقه باد آسمان درهم رفت، اما بودای اهریمنی از همان ابتدا با عزمی راسخ آمده بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن تیغه آسمان خونین شروع به حرکت کرده و در حال متقاعد کردن سایر فرمانروایان اهریمنی بودند.
واکنش فرمانروایان اهریمنی هنگام ملاقات با بودای اهریمنی در مقایسه با زمانی که با اهریمن تیغه آسمان خونین دیدار میکردند، متفاوت بود.
آنها همگی افرادی بودند که بدون اهمیت دادن به نظرات دیگران زندگی کرده بودند، بنابراین غیرممکن بود که بگوییم در نهایت به حرف چه کسی گوش خواهند داد.
به همین دلیل بود که بودای اهریمنی آمده بود تا مستقیماً با رهبر فرقه باد آسمان روبرو شود.
«که شاگرد جوونِ فرمانروای اهریمنی روحخوار رو وسوسه کنی و اون رو مال خودت کنی؟ این دیگه چه جور کلکیه!»
«من وسوسهاش نکردم. اون بچه با اراده خودش پیش من اومد.»
«پس باید پسِش میفرستادی! به عنوان یه بزرگتر، باید برِش میگردوندی!»
«چرا باید همچین کاری میکردم؟»
«چرا سعی داری استادِ شاگردی بشی که متعلق به فرقه اصلی ماست؟»
«چون هنرهای رزمی که پیروان هنر روح تمرین میکنن، در واقع هنرهای اهریمنی فرقه خون هستن!»
«داری میگی که الان عضو فرقه خون شدی؟ جدی میگی؟»
همه میدانستند که فرقه باد آسمان جانشین فرقه خون است، اما کسی نباید نامی از آن میبرد یا آن را به فرقه خون ربط میداد.
فرقه خون سابقه چندین جنگ با فرقه الهی اهریمن آسمانی را در کارنامه داشت.
او صرفاً به این دلیل دعوت شده بود که رهبر فرقه باد آسمان بود.
«داری سعی میکنی حرفهای من رو بپیچونی؟»
«وقتی اون نمایش ساختگی رو درباره دزدیده شدن عتیقه الهیت راه انداختی، تا حدی درکت کردم. اما این بار، نمیتونم تحملش کنم.»
«نمایش ساختگی؟ تو الان اومدی پیش دوستی که عتیقه الهیش دزدیده شده و بهش میگی نمایش ساختگی؟ من فقط با اعتماد به تو اومدم اینجا، اونوقت عتیقه الهیم دزدیده شد. به جای اینکه مسئولیتش رو قبول کنی، چنین تهمت مسخرهای میزنی!»
«فکر کردی ما باور میکنیم؟ فرمانروایان اهریمنی احمق نیستن.»
«با نگاه کردن به تو، به نظر نمیرسه خودت هم چندان باهوش باشی.»
«چی؟»
«توی کل زندگیت چند بار بهت گفتن که باهوشی؟ راستش رو بگو.»
برای لحظهای، حالت چهره بودای اهریمنی خشک شد.
او به خوبی میدانست که آدم چندان باهوشی نیست.
حتی عادت او به پرخاشگری با کلمات تند، وسیلهای بود تا بر حریفش غلبه کند و گفتگو را به نفع خود پیش ببرد.
وقتی رهبر فرقه باد آسمان روی نقطه ضعف او دست گذاشت، بودای اهریمنی تصمیمی جدی گرفت.
«گوش کن دوست من. جایی که الان توش هستی، سرزمینهای بیرونی نیست.»
«داری تهدیدم میکنی؟»
«تهدیدت نمیکنم؛ دارم واقعیت رو بهت میگم. من برای مدت طولانی باهات دوستی کردم، اما بقیه فرمانروایان اهریمنی جور دیگهای فکر میکنن. نمیتونم بدونم اونا چه واکنشی نشون میدن.»
«با اون تخیل رقتانگیزی که داری، مگه اونا چیکار میتونن بکنن؟ لابد از تو استفاده میکنن تا سعی کنن من رو بکشن.»
«اگه قضیه این بود، حداقل میتونستیم با هم خداحافظی کنیم.»
سکوتی متشنج بین آن دو مرد حاکم شد.
«فرمانروایان اهریمنی رو دستکم نگیر. اونا سعی میکنن به روشی خیلی بدتر از اون، از شرت خلاص بشن.»
«تو به من میگی دستکمت نگیرم، پس چرا خودت اینقدر من رو دستکم میگیری؟»
«تحقیرت نمیکنم. فقط مسئله اینه که یه نقطه ضعف مرگبار داری.»
«نقطه ضعف؟»
«اگه شهریاران اهریمنی تصمیم به حذفت بگیرن، انتخاب احمقانهای مثل حمله مستقیم بهت رو نمیکنن. در عوض، بین تو و رهبر فرقه تفرقه بندازن و کاری میکنن که اون از شرت خلاص بشه. میتونی از پسش بربیای؟ رهبر فرقه ما رو میگم.»
رهبر فرقه باد آسمان وقتی با نام اهریمن آسمانی تهدید شد، نتوانست چیزی بگوید.
اهریمن آسمانی که از فرقه خون متنفر بود، در واقع نقطه ضعف رهبر فرقه باد آسمان محسوب میشد.
«چند روزی تظاهر کن که دنبال عتیقه الهی میگردی و بعد برو. شاگردت رو هم طرد کن. من پیش شهریاران اهریمنی ازت تعریف میکنم.»
«و اگه رد کنم؟»
بودای اهریمنی به جای جواب، فقط پوزخندی زد و بیرون رفت.
رهبر فرقه باد آسمان که شاید این رفتار را حتی توهینآمیزتر یافته بود، برای مدتی طولانی ساکت ماند.
سرانجام، دهان باز کرد.
«همین الان یه تصمیمی گرفتم.»
رهبر فرقه باد آسمان در حالی که به مرد زنجیرشده در مقابل زنگ تندر نگاه میکرد، دندانهایش را به هم سایید.
«هر طور شده، ارباب جوان دوم رو به اهریمن آسمانی تبدیل میکنم.»
* * *
«چی باعث شده بیای اینجا، ارباب جوان دوم؟»
امروز هم مثل همیشه، ساما میونگ، استراتژیست اعظم، غرق در کار بود.
«اومدم چون میخواستم باهات وقت بگذرونم، استراتژیست اعظم. اگه وقت داری، میخوای با من به روستای خاندان اهریمنی بیای؟»
ساما میونگ از پیشنهاد من جا خورد.
«به روستای خاندان اهریمنی؟»
«تو مهمترین شخص در فرقه اصلی هستی، اما فرقه حتی اگه یه روز هم کار رو ول کنی، از هم نمیپاشه.»
«راز غمانگیز اینه که حتی اگه یه سال هم کار رو ول کنم، از هم نمیپاشه.»
«پس میشه فقط برای چهار ساعت بریم تفریح تا رازت فاش نشه؟»
«بسیار خب.»
ساما میونگ تردید نکرد، مدارکش را بست و بلند شد.
او حتماً حدس زده بود که من فقط برای تفریح نیامدهام.
«اگه استراتژیست اعظم حضور نداشته باشه، اتحاد رزمی بلافاصله حمله میکنه.»
«این به خاطر اینه که تو عمارت فلکسای رو نمیشناسی. صفی از استراتژیستهای باهوش اونجا هست که فقط منتظرن من کنارهگیری کنم.»
«اونها واقعاً مسیر سختی رو انتخاب کردن.»
خندیدیم و دفترش را ترک کردیم.
جایی که او را بردم، میخانه می روان بود.
«میدونستم همینجاست.»
حرفش به این معنی بود که میخانه می روان را به خوبی میشناسد.
البته، از آنجایی که او احتمالاً تمام جزئیات مربوط به من را میدانست، طبیعتاً از این مکان هم باخبر بود.
«ناامید شدی؟ شاید امیدوار بودی بریم به بهترین عمارت زیبارویان در روستای خاندان اهریمنی؟»
شوخی نسبتاً جسورانهای بود، اما ساما میونگ با خنده از آن گذشت.
«امیدوار بودم بتونم تظاهر کنم که به زور کشیده شدم اونجا.»
«واسه همینه که پیشفرضها ترسناکن. واسه روز تعطیل بعدیمون اونجا رو رزرو میکنم!»
«هاهاها.»
در جای همیشگیمان در طبقه دوم میخانه می روان، روبروی هم نشستیم.
ساما میونگ را به جو چون-به که برای گرفتن سفارش آمده بود، معرفی کردم.
«ایشون استراتژیست اعظم فرقه اصلی هستن. ادای احترام کن.»
«آه!»
جو چون-به که انگار در حال غش کردن بود، تعظیم عمیقی به ساما میونگ کرد.
او اخیراً با بازدیدهای افراد عالیرتبه غافلگیر شده بود.
یک ارباب عمارت، یک فرمانروای اهریمنی و حالا استراتژیست اعظم.
بهویژه عنوان استراتژیست اعظم، وزنی متفاوت از هر عنوان دیگری داشت.
«من همیشه به شما احترام میذاشتم. شما شخصی هستید که من بیشترین احترام رو براش قائلم.»
«پس کسی که بیشترین احترام رو براش قائلی پدرم نیست؟»
جو چون-به از شوخی من جا خورد.
«البته که نه! من به استراتژیست اعظم به عنوان دومین نفر احترام میذارم.»
«آه، فکر کردم من دومین نفرم.»
«نه، اینطور نیست، در واقع ارباب عمارت کسیه که من بیشترین احترام رو براش قائلم...»
او با من همراهی کرد و تظاهر کرد که دستپاچه شده است.
«فقط شوخی کردم. لطفاً اول کمی شراب برامون بیار و غذای امروز رو هم خوشمزه درست کن.»
«چشم!»
جو چون-به بعد از سرو شراب، به سمت آشپزخانه شتافت.
من برای ساما میونگ نوشیدنی ریختم.
«این اولین باریه که ما دو نفر تنهایی با هم نوشیدنی میخوریم، مگه نه، استراتژیست اعظم؟»
«همینطوره.»
«باید زودتر دعوتت میکردم. خیلی دیر شد.»
«اصلاً اینطور نیست. شما خیلی سرتون شلوغ بوده، مگه نه؟»
«اگه کسی سرش شلوغ باشه، اون تویی، استراتژیست اعظم. من همیشه دارم وقت تلف میکنم.»
«اگه شما این رو بگی، پس اونهایی که واقعاً وقت تلف میکنن باید چیکار کنن؟»
او کسی بود که بهتر از هر کسی میدانست من اخیراً چقدر با جدیت در حال تلاش بودهام.
نوشیدیم و درباره این و آن صحبت کردیم.
ساما میونگ بهتر از آنچه انتظار داشتم میتوانست بنوشد.
«خوب مینوشی.»
«البته. در دوران جوانی، میتونستم هر کسی رو زیر میز بفرستم.»
«غیرمنتظره بود.»
نمیتوانستم ساما میونگ جوانی را که زیاد مینوشید، به درستی تصور کنم.
«اما موضوع چیه؟»
ساما میونگ میدانست که من فقط برای تفریح نیامدهام.
من هم حاشیه نرفتم و مستقیماً به اصل مطلب پرداختم.
«یه چیزی هست که میخوام ازت بپرسم.»
«لطفاً بگو.»
«چی یه استراتژیست رو به یه استراتژیست خوب تبدیل میکنه؟»
ساما میونگ که انگار با سوال غیرمنتظرهای روبرو شده بود، چشمانش درشت شد و به من نگاه کرد.
کمی بعد، نگاهش به پیالهاش افتاد.
«در جوانی، این سوال رو زیاد از خودم میپرسیدم، اما مدتیه که دیگه فراموشش کردم.»
سوالاتی از این دست معمولاً دشوار هستند.
اگر کسی از من میپرسید چه چیزی یک رزمیکار خوب را میسازد، چه میگفتم؟
اما پاسخ ساما میونگ بلافاصله آمد.
«به نظر من، یه استراتژیست خوب، استراتژیستیه که از استراتژیستِ طرف مقابل باهوشتر باشه. هیچ معنای عمیقی نداره، فقط به معنای واقعی کلمه استراتژیستیه که از استراتژیست دشمن باهوشتره. این جواب منه. اگه کسی باهوشتر از من در فرقه اصلی باشه، مشکلی نیست. اگه کسی مثل اون در همین میخانه باشه، مشکلی نیست. اگه تو، ارباب جوان دوم، از من باهوشتر باشی، مشکلی نیست. اما...»
ساما میونگ بعد از مکثی کوتاه ادامه داد.
«من باید از استراتژیست اتحاد رزمی باهوشتر باشم. باید از استراتژیست اتحاد نامتعارف باهوشتر باشم. این تنها چیزیه که اهمیت داره.»
این واقعاً پاسخی غیرمنتظره بود.
ساما میونگ که انگار واکنشم را پیشبینی کرده بود، لبخندی زد و پرسید.
«جواب سادهایه، مگه نه؟»
«به همین خاطر بود که اینقدر روم تأثیر گذاشت.»
«وقتی جوونتر بودم، احتمالاً افکار خیلی زیادی داشتم و جواب دیگهای میدادم. شاید یه جواب علمیتر بود.»
میتوانستم منظورش را تصور کنم.
هر چه پیرتر میشوی و بیشتر به یک استاد تبدیل میشوی، پاسخها سادهتر میشوند.
«رزمیکارهایی که در خط مقدم حرکت میکنن، میتونن بداهه عمل کنن. اونها میتونن استراتژیشون رو با توجه به موقعیت تغییر بدن. اما یه استراتژیست نمیتونه. یه نقشه اشتباه یعنی نابودی. اگه آدم با انتخاب خودش بمیره، پشیمونی کمتری داره. اما چقدر ناعادلانه است که به خاطر قضاوت اشتباه یه مافوق بمیری؟ واسه همین همیشه به استراتژیستهای زیردستم میگم: با تمام وجود باهوشتر بشید! همه چیز به اون بستگی داره.»
این اولین باری بود که میفهمیدم ساما میونگ چنین افکاری دارد، درست همانطور که تازه فهمیده بودم او میتواند به خوبی بنوشد.
ساما میونگ پیاله خالی مرا پر کرد و گفت.
«حالا نوبت منه که یه سوال بپرسم.»
در حقیقت، من برای شنیدن اینکه چه چیزی یک استراتژیست خوب را میسازد نیامده بودم.
ملاقات امروز من با او برای شنیدن همین سوال بود.
«چرا این رو ازم پرسیدی؟»