چپتر 730: قراره اینجا انجامش بدیم؟
چپتر 730: قراره اینجا انجامش بدیم؟
«شکستن مهر چقدر طول میکشه؟»
با سؤال هوا موگیونگ، گا یه به ستارههای روی سقف خیره شد.
بعد از اینکه یکی از صورتهای فلکی کامل شد، دیگر هیچ صورت فلکیای روشن نشد.
«نمیتونم بگم. تا حالا نشنیدم کسی بتونه به تنهایی مهر آرایش مهرکننده روح هفتاد و دو ستاره رو بشکنه.»
اگر کسی که درون آن گرفتار شده بود او نبود، گا یه میگفت که چنین چیزی غیرممکن است.
اما اگر او بود چه؟ همان کسی که خودش به تنهایی از این مهر بیدار شده بود؟
«اگه سریع باشیم ممکنه چند ماه طول بکشه، و اگه کند پیش بریم شاید چندین سال. باید فوراً نقشهای بکشید.»
ترس در صدایش کاملاً محسوس بود.
این ترس که با بیدار شدن او، همه خواهند مرد، مدتها بود که بر وجودش چیره شده بود.
در مقابل، هوا موگیونگ آرام بود.
او از شنیدن خبر بیداری او غافلگیر شده بود و باورش نمیشد، اما اگر بیداریاش قطعی بود، پس کاری که باید انجام میشد کاملاً روشن بود.
«زمان زیادی نداریم.»
و کاری که باید در این زمان اندک انجام میشد، این بود:
«ما یه فرصت آخر داریم. اگه بتونیم قبل از شکسته شدن مهر، انرژی بدوی شش مسیر رو به دست بیاریم، میتونیم کنترلش کنیم.»
هوا موگیونگ بلافاصله کسی را صدا زد.
«هوِ!»
دایرهای سیاه روی زمین ظاهر شد و مرد سیاهپوشی که قبلاً دیده شده بود، دوباره پدیدار گشت.
«برو و بهشون بگو. اونا باید انرژی رو به دست بیارن.»
«فرمانتون رو اجرا میکنم!»
مرد سیاهپوش در زمین ناپدید شد.
گا یه دوباره به سقف نگاه کرد.
در ذهنش تصور میکرد که تمام صورتهای فلکی روی سقف روشن شدهاند.
«میترسم.»
با شنیدن کلمات صادقانهاش، هوا موگیونگ به آرامی به سمت ظرف اسرارآمیز که در گوشهای قرار داشت، قدم برداشت.
دستش را به آرامی بالا آورد و ظرف اسرارآمیز را نوازش کرد.
پشت دست خشکیدهاش پر از چروک بود.
چشمانش که به ظرف اسرارآمیز خیره شده بود، لبریز از پشیمانی عمیقی بود.
حرفهای زیادی برای گفتن داشت، اما مثل همیشه، پشیمانی از لبانش خارج نشد و در عوض در اعماق چروکهایش نفوذ کرد.
«از این صداقتت خوشم میاد. وقتی غافلگیر میشی نشونش میدی، و وقتی میترسی میگی که میترسی. تظاهرِ پیشینیانت رو نداری.»
تاریکیای که از ترس پراکنده شده بود، بار دیگر گرد هوا موگیونگ جمع شد.
انگار که تاریکی حال و هوای اربابش را میدانست؛ دیگر مانند قبل بازیگوشی نمیکرد، بلکه به تاریکی عمیق و سردی تبدیل شد که در اطراف او نشست.
«آره، باید در حالی که از ترس میلرزیم انجامش بدیم. بحثِ تصاحب دنیای رزمی در میونه.»
*
گئوم موگوک به تابلوی سردر نگاه میکرد.
ماه نقرهای.
با نگاه کردن به این تابلو، تنها یک احساس در او برانگیخته میشد.
شرمندگی.
چون او بهتر از هر کسی میدانست که گو وول چقدر تلاش کرده بود تا ساختمانی با این نام در مقر اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی بنا شود.
به همین دلیل بود که غرغرهای رهبر فرقه باد آسمان دربارهی گو وول، برایش ارزشمندتر از هر حرف دیگری بود.
آن حرفها همیشه به او یادآوری میکردند که فداکاریهای گو وول را فراموش نکند.
گئوم موگوک وارد ساختمان شد.
هیچ رزمیکاری در ورودی نگهبانی نمیداد.
در عوض، دیوارهای دو طرف راهرو به پیشرفتهترین سازوکارها مجهز شده بودند.
زمانی که گو وول قبلاً اینجا را به او نشان داده بود، این سازوکارها فعال نبودند، اما حالا کار میکردند.
پس از عبور از راهروی طولانی و مجهز به سازوکارها، او سرانجام به اتاق عملیات رسید.
«خوش اومدید، رهبر جوان فرقه.»
گو وول با احترام به گئوم موگوک خوشآمد گفت.
«نسبت به آخرین باری که دیدمت، بهتر به نظر میرسی.»
«مگه کسی نیست که بیشتر از خودم مراقب سلامتیم باشه؟»
منظورش این بود که رهبر فرقه باد آسمان به خوبی از او مراقبت میکند.
«اوضاع رهبر فرقه باد آسمان این روزا چطوره؟»
«این روزا مشغول آب کردن چربیهای شکمشه. هر روز بهم پیله میکنه که اگه اطلاعاتی دربارهی هنرهای رزمی برای لاغری شکم پیدا کردم، فوراً بهش بگم. میگه حتی اگه هنرهای اهریمنی هم باشه مشکلی نداره.»
گئوم موگوک که میدانست او واقعاً چنین کاری میکند، خندید.
«خب، بیا یه نگاهی به اطراف بندازیم.»
اتاق عملیات پر از جنبوجوش بود.
اطلاعات از سراسر قلمرو مرکزی از طریق دهها حفره در دیوار میرسید و در یک طرف، دستهبندی میشد.
آنجا واقعاً شبیه به نسخهی کوچکتری از عمارت فلکسای بود.
«یه جایی هست که باید بررسی کنم.»
گئوم موگوک دری را در داخل دفتر گو وول باز کرد.
آنجا فضایی بود که فقط یک تخت تکنفره برای استراحت گو وول داشت.
«درست فکر میکردم! میدونستم.»
کتابها و اسناد در کنار تخت روی هم انباشته شده بودند.
گو وول که دستپاچه شده بود، بهانهای آورد:
«اینا چیزاییان که وقتی خوابم نمیبره میخونم.»
«در این صورت، فقط چشمات رو ببند.»
گئوم موگوک تمام اسناد را از آنجا برداشت و به بیرون برد.
«این یه دستوره.»
«بله! حتماً اطاعت میکنم.»
او هرگز از دستور چه کسی سرپیچی میکرد؟
بعد از گشتن در ماه نقرهای، گو وول مطالبی را که از قبل آماده کرده بود به او نشان داد.
«اینا اتفاقات مهمیان که وقتی در کوه آسمان بزرگ بودید، در دنیای رزمی رخ دادن.»
گئوم موگوک به آرامی اسنادی را که گو وول گردآوری کرده بود، مطالعه کرد.
نیروهای پنهان سعی کرده بودند حتی با استفاده از انرژی جوهره سرخ او را اسیر کنند، اما شکست خورده بودند.
آنها مطمئناً در حال طراحی نقشهی جدیدی بودند، پس یکی از این حوادث باید به آنها مربوط میشد.
«اتفاق قابل توجهی این اواخر افتاده؟»
«بله، یه حادثه هست که اخیراً توجه زیادی رو به خودش جلب کرده.»
«چی هست؟»
«تا حالا چیزی دربارهی مقبره شمشیر شنیدید؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
در دنیای رزمی کنونی، تنها یک مقبره شمشیر بااهمیت وجود داشت.
«اونجا همون جایی نیست که استادای گذشته برای مبارزه جمع شدن و همهشون همونجا کشته شدن؟»
«درسته. اونجا به این خاطر مشهور شد که میگفتن دلیل مبارزهی اون استادا، گنجینهها و آثاری بوده که اونقدر ارزش داشتن که براشون جونشون رو به خطر بندازن.»
گئوم موگوک در زندگی پیش از بازگشتش، آنجا بوده بود.
البته نه برای گنجینههای مقبره شمشیر، بلکه برای پیدا کردن کسی که وارد آن شده بود.
«اخیراً شایعاتی دربارهی یه نقشهی گنج پخش شده که مکان مقبره شمشیر رو فاش میکنه، و جنبوجوشها در دنیای رزمی غیرعادیه. همین حالا هم به خاطر تلاش برای به دست آوردنش، چندین نفر کشته شدن.»
نگاه گئوم موگوک تیز شد.
زمان ظاهر شدن مقبره شمشیر اشتباه بود.
مقبره شمشیر در زندگی قبلی بسیار دیرتر خود را نشان داده بود و طوفانی از خون در دنیای رزمی به پا کرده بود.
«مقبره شمشیر الان داره باز میشه؟»
گو وول جدیت را در چهرهی گئوم موگوک خواند.
«چیزی ذهنتون رو درگیر کرده؟»
زمان وقوع چنین رویداد بزرگی به طرز قابل توجهی جلو افتاده بود.
این موضوع میتوانست به نیروهای پنهان مربوط باشد، و حتی اگر نبود، بدون شک اتفاقی بود که نیاز به توجه داشت.
«با این فرض که این موضوع به اونا مربوط میشه، دربارش تحقیق کن.»
«بله، متوجه شدم.»
گو وول سؤالی نپرسید.
او خودش هنگام کار با اطلاعات تا به حال تجربه کرده بود که آنها چقدر روشهای متنوعی برای چیدن توطئههایشان دارند.
«بیا، اینا رو بین استراتژیستها پخش کن.»
گئوم موگوک تعدادی پاکت از آستینش بیرون آورد.
داخل آنها حوالههای بانکی با مبالغ قابل توجهی بود.
«هیچچیزی مثل این برای بالا بردن روحیه خوب نیست.»
گئوم موگوک این را بلند گفت تا همه بشنوند، سپس پاکتها را بالا گرفت و استراتژیستهای در حال کار، لبخند درخشانی زدند.
«میگن طول عمر آدم به اندازهی زمانی که نشسته، کوتاه میشه. همگی، زود به زود از جاتون بلند شید و خوب بخوابید.»
گئوم موگوک با استراتژیستهای ماه نقرهای خداحافظی کرد و آنجا را ترک نمود.
گو وول او را تا ورودی ماه نقرهای همراهی کرد.
«از لطفتون خیلی ممنونم.»
قبل از رفتن، گئوم موگوک دستور جداگانهای به گو وول داد که همیشه بیش از حد وقف کارش بود.
«سلامتی تو مهمترین چیزه. اگه سلامتیت از دست بره، دهها هزار قطعه اطلاعاتی که اینجا جمع شده، ارزشش از این یه تیکه اطلاعاتی که همهی دنیا میدونن هم کمتر میشه.»
گئوم موگوک روی اون یه مورد تأکید کرد.
«سلامتی مهمترین چیزه.»
*
بعد از ترکِ نقره ماه، گئوم موگوک به اقامتگاهِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رفت.
«فرمانروای شمشیر.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو درِ کلبه کاهی رو باز کرد و بیرون اومد.
«رهبر جوان فرقه، بفرمایید تو.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با گرمی از گئوم موگوک استقبال کرد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون، ولی زیباییِ فرمانروای شمشیرمون مثل همیشه میدرخشه.»
«خیلی وقت بود چربزبانیهات رو نشنیده بودم، حسِ خوبی داره.»
از اونجایی که دیگه اهمیتی به ظاهرش نمیداد، خیلی راحتتر صحبت میکرد.
«بیشتر به اینجا سر بزن و از این حرفهای توخالی بهم بگو.»
«البته، هر روز میام. در ضمن، اینها حرفهای توخالی نیستن!»
هر دو به هم نگاه کردن و خندیدن.
«نمیخوای قبل از اینکه بری پایین، چک کنی ببینی چقدر سخت تمرین کردم؟»
بعد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو پیشنهادی غیرمنتظره داد.
«میخوای همینجا انجامش بدیم؟»
منظورش این بود که به جای زمین تمرین، توی حیاط با هم مبارزه تمرینی کنن.
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد.
ردیفهایی از گلدونهای گل شکوفهزده و چندین خمره حاوی غذا اونجا بود.
یه طنابِ رختِ بلند وسطِ حیاط کشیده شده بود که لباسهای سفیدِ فرمانروای شمشیر توی باد روش تکون میخوردن.
به عبارت دیگه، منظورش این بود که بدونِ شکستنِ چیزی با هم تمرین کنن.
این دیگه مثل تمرینهای قبلی نبود، بلکه سطحی بسیار بالاتر داشت.
«بسیار عالی.»
البته که گئوم موگوک با کمال میل قبول کرد.
هر دو همزمان شمشیرهاشون رو بیرون کشیدن.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فقط از طرزِ ایستادنِ گئوم موگوک با شمشیر، میتونست بفهمه نتایجِ تمریناتش توی کوه آسمان بزرگ چی بوده.
اون دو در حالی که شمشیرهاشون رو نگه داشته بودن، به آرومی شروع به قدم زدن کردن.
همونطور که با وجودِ طنابِ رخت بینشون حرکت میکردن، باد وزید و لباسها به لرزه دراومدن.
هوووش!
شمشیرِ گئوم موگوک از بینِ لباسهای در حالِ حرکت گذشت.
تینگ!
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به سرعت شمشیر شکوفه آلو رو تاب داد تا حمله رو دفع کنه.
با اینکه فقط یه ضربه شمشیرِ بدونِ نیروی درونی بود، ولی سنگین بود.
واقعاً سنگین.
«نیروی پشتِ شمشیرش تغییر کرده.»
هوووش!
این بار شمشیرِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که از کنارِ طنابِ رخت میگذشت، به پرواز دراومد.
تینگ!
گئوم موگوک هم میدونست که نیروی پشتِ شمشیرِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با قبل قابلمقایسه نیست.
تینگ! تینگ!
شمشیر اهریمن سیاه و شمشیر شکوفه آلو با سرعت از بینِ لباسهای شستهشده حرکت میکردن.
با اینکه شمشیرها با نیرویی خطرناک به هم برخورد میکردن، ولی نه لباسها و نه طنابِ رخت پاره یا بریده نشدن.
لباسهای سفید فقط توی بادِ شمشیر تکون میخوردن.
اون دو دوباره حرکت کردن و ضرباتی بینشون رد و بدل شد.
با اینکه این یه مبارزه تمرینی مثل قبل نبود که مدام به هم هجوم ببرن، ولی دوئلی بسیار پرتنشتر و خطرناکتر بود.
شمشیرها جلوی تودهای از هیزم که گوشه حیاط چیده شده بود، با هم برخورد کردن.
یه کنده چوبِ نشکسته توی هوا به پرواز دراومد.
دو شمشیر در حالی که کنده بینشون بود، همدیگه رو هدف گرفتن.
تپ-تپ-تپ.
کنده به شکلِ هیزم روی زمین افتاد.
این یه بازی برای درست کردنِ هیزم در حینِ حمله به همدیگه نبود.
درست کردنِ هیزم یه شرطِ بدیهی بود که هر دو بدونِ گفتنِ کلمهای درکش کرده بودن و فراتر از اون شرط، حرکاتی واقعاً خطرناک بینشون رد و بدل میشد.
این ضیافتی از هنرِ شمشیرزنی بود که در قالبِ حرکاتی مهارشده اجرا میشد.
گئوم موگوک از روی یه گل توی گلدون پرید و اوج گرفت، ولی حتی یه گلبرگ هم زمین نیفتاد و وقتی روی سقف فرود اومد، هیچ صدایی بلند نشد.
با اینکه اونها فقط از تکنیکهای پایه شمشیر بدونِ استفاده از تکنیکهای مخصوصشون استفاده میکردن، ولی این تمرین خیلی پرمخاطرهتر از مبارزهای بود که در اون چی شمشیر و نیروی شمشیر بیداد میکرد.
ووووش.
بعد از برخوردی که کلِ حیاط رو دور زد، اون دو سرِ جای اولشون ایستادن.
اشیاءِ اطرافشون نسبت به قبل از تمرین هیچ تغییری نکرده بودن.
نه تنها چیزی نشکسته بود، بلکه حتی یه خراشِ شمشیر هم روی چیزی دیده نمیشد.
«از آموزشهاتون خیلی ممنونم.»
با تعظیمِ مؤدبانه گئوم موگوک، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم با دستهای گرهکرده به طورِ رسمی تعظیم کرد.
«دستیابی به تسلط کامل در هنر اهریمنی نه مصیبت رو بهت تبریک میگم.»
اون هم نه به گئوم موگوک، بلکه اول به هنر اهریمنی نه مصیبت ادای احترام کرد.
«از کجا فهمیدید؟»
تشخیصِ اون با تشخیصِ گئوم ووجین یا اهریمن تیغه آسمان خونین فرق داشت.
«توی شمشیرزنیِ قبلیت، میتونستم حس کنم که داری مهارتت رو کنترل میکنی. انگار سعی داشتی از من محافظت کنی.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با گفتنِ این حرف، تعجب کرد که چرا غرورش جریحهدار نشده.
«ولی یه لحظه پیش، اون حس رو نداشتم. انگار داشتی تمامِ تلاشت رو میکردی.»
«پس یعنی مهارتم کم شده؟»
«نه. تو حالا به سطحی رسیدی که میتونی با تمامِ توان بجنگی بدونِ اینکه به من آسیبی بزنی.»
این بار، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که شمشیرش رو در دست داشت، تعظیم کرد.
«این مبارزه تمرینی برای من خیلی ارزشمند بود.»
اون شهوداً فهمید که این تمرین تأثیرِ بزرگی روش گذاشته و کمکِ زیادی به پیشرفتش به سطحِ بعدیِ استادی میکنه.
و شگفتزده بود.
اینکه توی طولِ عمرش، دو بار شاهدِ تسلط کامل بر هنر اهریمنی نه مصیبت باشه.
آخرین بار کی بود که لبخندِ رهبر فرقه رو که به تسلط کامل رسیده بود، دیده بود؟
«من هم چیزهای زیادی یاد گرفتم. ممنونم، فرمانروای شمشیر.»
بعد از تموم شدنِ تمرین، اون دو کنارِ هم روی یه نیمکتِ چوبیِ کوچیک توی حیاط نشستن و چای خوردن.
«راستی، دارم فکر میکنم که فردا فرقه رو ترک کنم.»
«کجا میرید؟»
اون وقت اسمی که امروز یه بار شنیده بود، از لبهاش جاری شد.
«شنیدم مقبره شمشیر خودش رو به دنیای رزمی نشون داده.»
گئوم موگوک برگشت تا به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاه کنه.
اون داشت به فنجونِ چای خودش نگاه میکرد.
«به عنوانِ کسی که شمشیر به دست میگیره، نباید برم یه نگاهی بندازم؟»
بعید بود که اون برای گنجها یا آثاری که میگفتن اونجاست، بره.
اون شبیه به کسی نبود که خودش رو درگیرِ چنین مسائلی کنه.
گئوم موگوک با احتیاط پرسید:
«میشه من هم باهاتون بیام؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو غافلگیر شد.
«تو؟»
«میخوام با شما بیام، فرمانروای شمشیر. مگه من هم کسی نیستم که شمشیر به دست میگیره؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با کمالِ میل سر تکون داد.
«خوشحال میشم. در واقع، این چیزی بود که میخواستم ازت بخوام. ولی تو تازه از کوه آسمان بزرگ اومدی پایین، مشکلی نداری؟»
«مگه همین الان تأییدش نکردم؟ در کمالِ تأسف، فرقه اصلی بدونِ من هم خیلی خوب اداره میشه.»
با این حرف، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با صدای بلند خندید.
«پس فردا سپیدهدم همدیگه رو میبینیم.»
***
فردا سپیدهدم، گئوم موگوک و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو جلوی دروازه اصلیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی همدیگه رو ملاقات کردن.
گئوم موگوک یه کیسه چرمیِ پر از وسایل با خودش داشت.
کی توی دنیا باورش میشد؟ که رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی با این همه وسیله فرقه رو ترک کنه.
مردی که میتونست فقط با یه شمشیر بیرون بره و هر چیزی رو توی دنیا داشته باشه.
«بریم.»
«یه لحظه صبر کنید.»
گئوم موگوک سرش رو عمیقاً برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خم کرد.
«من از قبل عذرخواهی میکنم.»
«چرا؟ مگه نمیتونی با من بیای؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فکر کرد گئوم موگوک باید جای دیگهای بره.
واسه همین بود که اون همه وسیله همراهش بود.
«نه. دقیقاً برعکسه. من از قبل دردسر درست کردم و الان دارم عذرخواهی میکنم.»
در حالی که اون قیافهای به خودش گرفته بود که انگار میخواد بپرسه منظورش چیه، دردسری که گئوم موگوک ازش حرف میزد به سمتشون اومد.
اون کسی نبود جز اهریمن تیغه آسمان خونین که با قیافهای عبوس غرغر میکرد و یه تیغه بزرگ پشتش بسته بود.
«آخه این وقتِ صبح کدوم گوری داریم میریم؟»