چپتر 731: آسمان همهچیز را به فرمانروای شمشیر بخشید
چپتر 731: آسمان همهچیز را به فرمانروای شمشیر بخشید
«چرا اون شخص اینجاست؟»
در حالی که اهریمن تیغه آسمان خونین با تعجب به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاه میکرد، او هم با همان نگاه پاسخش را داد.
«فکر کنم این سوالیه که من باید بپرسم.»
حرف او به این معنا بود که او هم انتظار نداشت اهریمن تیغه آسمان خونین را اینجا ببیند، بنابراین طبیعتاً نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت گئوم موگوک چرخید.
«قصد دارم همراه فرمانروای شمشیر از فرقه خارج بشم و میخواستم از شما هم خواهش کنم همراه ما بیاید، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دستپاچه شد. او نمیدانست که قرار است به چنین موقعیتی دعوت شود.
«پس باید از قبل بهم میگفتی.»
«ترسیدم که نیاید. علاوه بر این، اگه فقط ما دو نفر بیرون میرفتیم، ممکن بود خطرناک باشه، مگه نه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با بهت پرسید: «کی قراره توی خطر باشه؟ دنیای رزمی؟»
همانطور که صحبت میکرد، نگاهی به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انداخت. فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بدون کلامی آنجا ایستاده بود. با واکنشی مثل این، چطور میتوانست از او بخواهد که همراهشان بیاید؟
«قبول نمیکنم!»
اهریمن تیغه آسمان خونین چرخید تا آنجا را ترک کند.
«آه، پس حدس میزنم چارهای نداریم جز اینکه خودمون دو نفری بریم.»
با شنیدن کلمات ناامیدانه گئوم موگوک، قامت در حال عقبنشینی اهریمن تیغه آسمان خونین لرزید. چطور ممکن بود گئوم موگوک قلب او را نشناسد؟ قلبی که فریاد میزد: «زود باش و جلوم رو بگیر تا بتونم تظاهر کنم چارهای ندارم جز اینکه دنبالتون بیام.»
اگر او واقعاً از این موقعیت بیزار بود، اهریمن تیغه آسمان خونین تا به حال با یک جهش ناپدید شده بود. گئوم موگوک که بهتر از هر کسی میدانست او میخواهد همراهشان بیاید، این ماجرا را بدون اطلاع قبلی به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به راه انداخته بود. درست زمانی که گئوم موگوک میخواست او را صدا بزند...
«بیا با هم بریم.»
کسی که صحبت کرد، در کمال تعجب، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود. اهریمن تیغه آسمان خونین با نگاهی مبهوت به عقب چرخید. گئوم موگوک هم با تعجب به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاه کرد. او انتظار داشت که او از احضار بدون اطلاع اهریمن تیغه آسمان خونین عصبانی شود.
«نمیخوای بیای؟»
با سوال فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین من من کنان پاسخ داد: «نه اینکه نخوام بیام.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انگار که دیگر حرفی برای شنیدن نمانده باشد، چرخید و به سمت کالسکه رفت. گئوم موگوک میدانست که این دو نفر اخیراً رابطه خوبی با هم داشتهاند. این حقیقت که باغچه گل اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز هم به خوبی نگهداری میشد، گواهی بر این مدعا بود. به همین دلیل بود که از او خواسته بود بیاید و حالا اهریمن تیغه آسمان خونین از گئوم موگوک پرسید:
«کجا داریم میریم؟»
«تا حالا اسم جایی به نام مقبره شمشیر رو شنیدید؟»
«اخیراً خیلی سر و صدا به پا کرده. چرا اونجا؟»
همانطور که انتظار میرفت، اهریمن تیغه آسمان خونین فقط مشغول خواندن کتاب نبود. او به خوبی از اتفاقات دنیای رزمی آگاه بود. درست در همان لحظه، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که زودتر سوار کالسکه شده بود، آنها را صدا زد.
«نمیاید؟»
آن دو مرد هم با عجله سوار کالسکه شدند. گئوم موگوک بارها را در کالسکه گذاشت و خودش روی صندلی راننده نشست. چه فضا معذبکننده بود و چه نبود، او قصد داشت خودش کالسکه را براند تا به آنها تا حد ممکن زمان بدهد که با هم تنها باشند.
«بسیار خب، حرکت میکنیم!»
این اولین باری بود که هر سه نفرشان با هم فرقه را ترک میکردند.
***
آن شب، پس از استراحت دادن به اسبها، گئوم موگوک مقدمات کمپ را آماده کرد. او آتشی روشن کرد و جای راحتی برای استراحت دو فرمانروای اهریمنی مهیا نمود. چیزی نبود که در کیسه چرمی عظیم گئوم موگوک پیدا نشود. حجیمترین وسایل، پوستهایی بودند که او برای استراحت راحت دو فرمانروای اهریمنی آماده کرده بود. آنها پوستهایی نرم، پرزدار و باکیفیت بودند که گئوم موگوک مخصوصاً برای این سفر تهیه کرده بود.
در اولین روز، آنها شام را با غذایی که گئوم موگوک از قبل آماده کرده بود، صرف کردند. بعد از غذا، گئوم موگوک به تیغه بهشتکش نگاه کرد و گفت:
«اون تیغهتون خیلی جلب توجه میکنه، ارشد.»
گئوم موگوک پارچهای از کیسه چرمیاش بیرون آورد.
«نظرتون چیه با این بپوشونیمش؟»
او پارچهای بسیار فرسوده آماده کرده بود تا تیغه را کهنه و بیارزش نشان دهد.
«من تیغهم رو توی همچین پارچهای نمیپیچم!»
«واسه همین هم من براتون میپیچمش.»
اهریمن تیغه آسمان خونین نمیتوانست تا انتها لجبازی کند. همانطور که گئوم موگوک گفته بود، آن شمشیر چنان گنجینه باشکوهی بود که ممکن بود کسی تیغه بهشتکش را شناسایی کند. او نمیتوانست سر چنین چیزی دردسر درست کند، بنابراین با بیمیلی تیغه را تحویل داد. گئوم موگوک شروع به پیچیدن پارچه دور تیغه بهشتکش کرد.
«حتی اگه کلافهکننده ست، لطفاً یه مدت کوتاهی تحملش کنید.»
همانطور که گئوم موگوک صحبت میکرد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میان حرفش پرید:
«تیغه که به خوبی تحملش میکنه. این یه آدم تندمزاج خاصه که نمیتونه تحمل کنه.»
گئوم موگوک با لبخند گفت: «ارشد واقعاً اخلاق آتشینی دارن.»
«اون مثل همیشه بدقلقه. نمیدونم چرا هیچوقت عوض نمیشه.»
در حالی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از او انتقاد میکرد، اهریمن تیغه آسمان خونین با تندی گفت:
«ببین کی داره حرف میزنه. اگه بخوایم درباره اخلاق حرف بزنیم...؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین میخواست بگوید که خود او هم اخلاق تندی دارد، اما متوقف شد. نگاه زن از همین حالا شمشیرش را از رو بسته بود.
«در نهایت، تو همونی هستی که از کوره در میری و اول شمشیرت رو میکشی.»
«من؟ مسخره ست!»
«حاضرم سرش شرط ببندم.»
«خیلی خب، بیا شرط ببندیم.»
آن دو قبل از اینکه به گئوم موگوک نگاه کنند، به یکدیگر خیره شدند.
«بله، من شاهد این شرطبندی میشم.»
گئوم موگوک ترجیح میداد کارها را در سکوت پیش ببرد، بنابراین اگر آن دو میتوانستند تا حد ممکن صبور باشند، اتفاق خوبی بود.
«طبق سنت، یه شرطبندی باید گرویی داشته باشه. چی وسط میذارید؟»
از آنجایی که آن دو نمیتوانستند ناگهان به چیزی فکر کنند، گئوم موگوک برایشان تصمیم گرفت.
«برآورده کردن یه آرزوی همدیگه! چطوره؟»
شاید انتظار میرفت بپرسند چه نوع آرزویی ممکن است بخواهند، اما دو فرمانروای اهریمنی بدون هیچ سوالی سر تکان دادند. پس از بستن شرط، اهریمن تیغه آسمان خونین از گئوم موگوک پرسید:
«فکر میکنی اونا توی این قضیه مقبره شمشیر دست دارن، مگه نه؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم منتظر پاسخ گئوم موگوک ماند. او پیشبینی کرده بود که دلیل درخواست گئوم موگوک از آنها برای همراهی همین بوده است. زمان زیادی از بازگشت او از کوه آسمان بزرگ نمیگذشت، پس باید دلیلی وجود میداشت که دوباره اینطور فرقه را ترک کند. همانطور که انتظار میرفت، حق با او بود.
«فکر میکنم ارزش تحقیق کردن رو داره.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاهی با هم رد و بدل کردند. برای اینکه رهبر جوان فرقه چنین حرکتی انجام دهد، حتماً دلیلی وجود داشت. بنابراین، این موضوع دیگر فقط یک مسئله شخصی برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نبود.
«این هم درسته که من شما رو همراه خودم آوردم تا از ما محافظت کنید، ارشد.»
«یه پیرمرد مثل من مگه چه قدرتی داره؟»
«پیر؟ بین تمام شهریاران اهریمنی، شما سرزندهترین هستید، ارشد. فکر کنم شما از همه شهریاران اهریمنی جوونتر باشید. طرز فکرتون هم از همه جوونتره.»
او چیزی را گفت که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میخواست از طرف خودش بگوید. او قصد داشت در طول سفر مدام این حرف را تکرار کند. به همین دلیل بود که اینجا حضور داشت. هدف او این بود که اهریمن تیغه آسمان خونین با اعتماد به نفس کامل بازگردد.
«بفرمایید، تموم شد.»
گئوم موگوک تیغه پیچیده شده را بازگرداند. تیغه بهشتکش وقتی در پارچه پیچیده شد، شبیه به یک تیغه بزرگ معمولی به نظر میرسید.
«امیدوارم نیازی به باز کردن اون پارچه نباشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که تیغه را میگرفت، دراز کشید و گفت:
«با کسی که هر جا میره طوفانی از خون به پا میکنه، چطور ممکنه چیزها طبق نقشه پیش بره؟»
*
روز بعد، کالسکه به سفر خود ادامه داد. مقصد مدام تغییر میکرد. جستجوی گنج برای نقشه هنوز ادامه داشت، بنابراین صاحب نقشه گنج مدام عوض میشد. گئوم موگوک عجلهای نداشت. او معتقد بود که اگر به دنبال کردن اطلاعاتی که از ماه نقرهای و عمارت فلکسای میرسد ادامه دهد، در نهایت با صاحب نهایی ملاقات خواهد کرد. این موضوع اگر آنها پشت ماجرا بودند، قطعیتر میشد، چرا که این یک توطئه برای بیرون کشیدن او بود.
و امروز، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حرف غیرمنتظرهای زد.
«امشب من شام درست میکنم.»
گئوم موگوک با چهرهای متعجب پرسید: «شما برای ما غذا درست میکنید، فرمانروای شمشیر؟»
«چرا؟ بهم اعتماد نداری؟»
«اصلاً. چه افتخاری بالاتر از این؟ من این رو به هر کسی که ببینم پز میدم!»
گئوم موگوک نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین انداخت. به نظر میرسید موقعیتی باشد که او چیزی بگوید، اما او فقط حالت عجیبی روی چهرهاش داشت. فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حتی خودش به شکار رفت. او با یک جهش دور شد و با دو خرگوش که خودش گرفته بود بازگشت.
«براتون خورش خرگوش درست میکنم.»
«اوه، مشتاقانه منتظرشم! این اولین بارم خواهد بود که میخورمش.»
در حالی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خرگوشها را آماده میکرد، گئوم موگوک سبزیجات و قارچهایی را که او خواسته بود، شست و خرد کرد.
حتی اگه یه خنجر برای آشپزی بود، باز هم یه شمشیر به حساب میاومد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با دستهایی واقعاً ماهر، مواد اولیه رو آماده کرد.
«دیگ و ادویه داری؟»
«البته. همهچیز همینجا آمادهست.»
گئوم موگوک ادویهها رو از کیسه چرمیش بیرون آورد و به اون داد.
چاک، چاک، چاک، چاک!
طوری که اون ادویهها رو میپاشید، شبیه به نمایشی از هنرهای رزمی بود.
حرکات ظریفش، انتظارات رو به اوج رسوند.
به این ترتیب، شام پختهشده توسط فرمانروای شمشیر شکوفه آلو آماده شد.
«با لذت میخورم!»
لحظهای که گئوم موگوک اولین لقمه رو خورد...
«!»
چشمهای گئوم موگوک گرد شد.
خوب نبود.
این دیگه چه طعم عجیبی بود؟ یعنی چون انتظاراتش خیلی بالا بود اینطور به نظر میرسید؟
نه. این غذا از نظر منطقی هم اصلاً خوشمزه نبود.
«طعمش چطوره؟»
با سوالِ پر از انتظارِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، گئوم موگوک لبخندی اجباری زد و گفت:
«خوشمزهست! بین تمام غذاهایی که تا حالا خوردم، این یکی از همه خاصتره!»
نمیتونست خودش رو راضی کنه که بگه این خوشمزهترین غذاست.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخندی زد و گفت:
«یه بار این رو برای شمشیرهای اهریمنیم درست کردم. همهشون گفتن خوشمزهست و با اشتها خوردن.»
«چون اونا زیردستهای تو هستن! هیچ زیردستی اونقدر احمق نیست که به فرمانروای شمشیر بگه آشپزیش بده!»
این کاری بود که حتی رهبر جوان فرقه هم نمیتونست انجام بده.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم از خوراکی که درست کرده بود خورد.
اون با حالتی غذا میخورد که انگار طعمش اونقدرها هم بد نیست.
آه! انگار آسمان همهچیز به فرمانروای شمشیر داده و در عوض حس چشایی رو ازش گرفته بود!
گئوم موگوک مخفیانه نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین انداخت.
اهریمن تیغه آسمان خونین کاسه خوراک رو بلند کرد و مستقیماً سر کشید.
«طعمش خوبه.»
اما گئوم موگوک دید.
مقدار خوراک توی کاسه اهریمن تیغه آسمان خونین اصلاً کم نشده بود.
«میخواد مخفیانه با نیروی درونیش اون خوراک رو از بین ببره!»
حالا فهمید.
بالاخره فهمید چرا وقتی اون زن گفت میخواد آشپزی کنه، پیرمرد اون حالت عجیب رو به خودش گرفته بود.
«ارشد میدونست! میدونست قراره چه غذایی سرو بشه!»
و همینطور هم بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین گذشته رو به یاد آورد.
«مهارتت دقیقاً مثل قبله. ذرهای عوض نشده.»
با این حرفش، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو غافلگیر شد.
«هنوز اون رو یادت هست؟»
اون زن هم هنوز روزی رو که برای اهریمن تیغه آسمان خونین آشپزی کرده بود، به یاد داشت.
روزی در دوران جوانیشون.
«چطور میتونم اون طعم رو فراموش کنم؟»
مدتها پیش، اون غذایی رو که این زن با دستهای خودش پخته بود، خورده بود.
فقط یک بار.
«اون اولین غذایی بود که توی زندگیم پختم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که انگار این رو برای اولین بار میشنید، از شدت تعجب چشمهاش گرد شد.
«اون اولین بارت بود؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سرش رو تکون داد.
«شبِ قبلش بیدار مونده بودم و یه کتاب آشپزی رو حفظ میکردم.»
با این حرف، چشمهای اهریمن تیغه آسمان خونین کمی لرزید.
نگاهشون برای لحظهای با هم تلاقی کرد و بعد هر دو رویشون رو برگردوندن.
گئوم موگوک به حسادتش اشاره کرد.
«باید خوشحال باشید. شما اولین دستپخت فرمانروای شمشیر رو چشیدید، ارشد؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین بقیه خوراکی رو که توی دستش بود قورت داد.
البته، فقط گئوم موگوک که کنارش بود میتونست ببینه که اون طوری اخم کرده که انگار داره سمِ پادشاه سم رو میخوره.
با این حال، اهریمن تیغه آسمان خونین با شجاعت همهش رو تموم کرد.
حالا، کسی که باید بقیه خوراک رو با نیروی درونی ناپدید میکرد، خودِ گئوم موگوک بود.
البته دلش نیومد این کار رو بکنه، برای همین گئوم موگوک هم بقیه خوراک رو تا ته خورد.
اهریمن تیغه آسمان خونین با حالتی رضایتبخش نگاهش کرد.
به محض اینکه گئوم موگوک خوراک رو تموم کرد، حرفهای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو مثل صاعقهای در آسمانِ صاف نازل شد.
«فردا هم آشپزی میکنم. یه اردک میگیرم و سوپ اردک درست میکنم!»
زلزلهای در چشمهای گئوم موگوک و اهریمن تیغه آسمان خونین به پا شد.
گئوم موگوک سریع مداخله کرد.
«نه، از فردا من در خدمتتون هستم! غذاهای گرانبها فقط وقتی که گهگاهی خورده بشن ارزش دارن.»
«اینطوره؟»
«حالا که غذا خوردید، باید یه کم چای بنوشید.»
در حالی که گئوم موگوک چای رو آماده میکرد، اهریمن تیغه آسمان خونین ظرفها رو شست.
بعد از پشت سر گذاشتن این بحران، اون دو مرد به هم نگاه کردن و از روی آسودگی لبخند زدن.
لحظاتی بعد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از طعم چایی که گئوم موگوک دم کرده بود، تحت تاثیر قرار گرفت.
«از کجا میدونستی این چای موردعلاقه منه؟»
«آه، واقعاً؟ نمیدونستم. یه بار این چای رو توی اقامتگاه ارشد خوردم و اونقدر خوشمزه بود که یادم موند.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بعد به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد.
«این چای رو یادت هست؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد.
گئوم موگوک از فرمانروای شمشیر شکوفه آلو پرسید:
«داستانی پشتش هست؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فقط لبخند محوی زد.
از حالت چهرهشون میشد فهمید.
این چایی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین زمانی به اون هدیه داده بود.
با اینکه زمانی به شدت از هم متنفر بودن، اما چند خاطره در زندگی هر دوی اونها عمیقاً حک شده بود.
«چای خوبه، فضا هم خوبه. تصمیم خوبی بود که بیرون اومدیم.»
بعد از تموم کردن چای، برای خواب آماده شدن.
گئوم موگوک کتاب ضخیمی رو از کیسه چرمیش بیرون آورد و به اهریمن تیغه آسمان خونین داد.
«میدونستم چون خبر نداشتید قراره تا اینجا بیاید، چیزی آماده نکردید.»
«این چیه؟»
«آمادهش کردم تا وقتی حوصلهتون سر رفت بخونید.»
این کتاب، کتاب موردعلاقه اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
کتابی بود که هر وقت ذهنش آشفته میشد، اون رو میخوند.
پارچهای که از قبل برای پیچیدن تیغه آماده شده بود و حالا این کتاب؛ به نظر میرسید گئوم موگوک مصمم بوده که اون رو همراه خودش بیاره.
اهریمن تیغه آسمان خونین به گئوم موگوک نگاه کرد.
«مطمئن بودی که میام.»
«قصد داشتم به هر قیمتی که شده متقاعدتون کنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با نگاهی که میگفت چارهای جز تسلیم شدن نداره، کتاب رو روی تیغه بهشتکش گذاشت و شروع کرد به آرومی خوندن.
گئوم موگوک به عقب تکیه داد و به آسمان شب خیره شد.
«چه حس خوبیه.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نشسته بود و مشغول گردش انرژی بود.
چهرهش آروم بود، انگار داشت به چیزهای خوشایندی فکر میکرد.
هنگام سپیدهدم، گئوم موگوک از خواب بیدار شد.
اونسوی آتشِ خاموششده، پشتِ اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو دید که شونهبهشونه هم نشسته بودن و به آسمانِ دمِ صبح نگاه میکردن.
اون دو هیچ حرفی نمیزدن، فقط در سکوت به ستارهها چشم دوخته بودن.
با اینکه حرفی نمیزدن، اما انگار هزاران گفتگو بینشون در جریان بود.
گئوم موگوک هم همونجا دراز کشید و برای لحظهای به ستارهها نگاه کرد.
بعد دوباره چشمهاش رو بست و به خواب عمیقی فرو رفت.
***
گروه گئوم موگوک به نزدیکی کوهستان پسر آسمانی در هونان رسیدن.
شایعاتی مبنی بر اینکه فردِ صاحبِ نقشه گنج تحت تعقیب بوده و در کوهستان پسر آسمانی پنهان شده، قهرمانها رو از همهجا به اونجا میکشوند.
هرچی به کوهستان پسر آسمانی نزدیکتر میشدن، رزمیکارهای بیشتری رو میدیدن که به اون سمت میرفتن.
از کسانی که تنها سفر میکردن تا گروههای مختلف، اونجا پر از انواع و اقسام رزمیکارها بود.
گئوم موگوک کالسکه رو در یه خونه شخصی در دامنه کوه گذاشت و فقط با وسایلشون، راهی بالای کوه شد.
اونها عجلهای نداشتن.
الان عجله کردن فقط باعث میشد توی اون هرجومرج گرفتار بشن.
علاوه بر این، با وجود گزارشهای ماه نقرهای و عمارت فلکسای از کل وضعیت، نیازی به عجله نبود.
در حالی که اون سه نفر به آرومی در جاده کوهستانی قدم میزدن، کسی از پشت فریاد زد:
«برو کنار!»
«سد راه نشو!»
با برگشتن به عقب، دو رزمیکار با هالهای ترسناک رو دیدن که با استفاده از هنرهای سبکخیزی به سمتشون میدویدن.
سرعتی که با اون نزدیک میشدن فوقالعاده بود.
به نظر میرسید اگه کسی سر راهشون باشه، حاضرن اون رو زیر بگیرن.
کسانی که اینقدر بیپروا حرف میزدن، یا به مهارتهاشون اطمینان داشتن، یا ذاتاً بددهن بودن، و یا شاید فکر میکردن گئوم موگوک چون بارِ سنگینی رو حمل میکنه، استادِ رزمی نیست.
اهریمن تیغه آسمان خونین موقعیتش رو به سمت مسیری که اونا میاومدن تغییر داد و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو در سمت داخلی جاده قرار داد.
گئوم موگوک از دیدن اینکه اون نگرانِ آسیب دیدنِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شده، لبخندی زد.
واقعاً، حتی اگه صد نفر مثل اونا حمله میکردن، مگه فرمانروای شمشیر اصلاً آسیبی میدید؟
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که کمی خجالتزده شده بود، با حالتی مبهوت به گئوم موگوک نگاه کرد، اما لبخند محوی روی لبهاش نقش بست.
یکی از اون دو رزمیکار در حال عبور، سرِ اهریمن تیغه آسمان خونین فریاد زد:
«راه رو بند نیار پیرمرد! اگه عجله نداشتم، الان مرده بودی!»
رگی روی پیشونی اهریمن تیغه آسمان خونین برجسته شد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از کنارش زمزمه کرد:
«عجب، میخوای بذاری همچین آدمهایی قسر در برن؟»
با تحریکِ اون، چهره اهریمن تیغه آسمان خونین نرم شد.
کمی بعد، کلماتی که نشوندهنده عزمش برای نباختنِ شرطبندی بود، از لبهاش جاری شد:
«گفت که عجله داره، مگه نه؟»