چپتر 733: حس خوبی به این راه دارم

داخل غار تاریک بود.

البته برای گئوم موگوک که تکنیک چشم الهی رو یاد گرفته بود، همه جا مثل روز روشن به نظر میرسید و اون دو شهریار اهریمنی هم مشکلی برای حرکت نداشتن.

اونهایی که مشعل داشتن وضعشون بهتر بود، اما بقیه احتمالاً توی تاریکی سرگردان بودن و فقط به غریزهشون تکیه میکردن.

در حالی که گئوم موگوک یه مشعل کوچیک از کیسه چرمیش درآورد و روشنش کرد، اون دو شهریار اهریمنی مشغول صحبت شدن.

«این غار یه هزارتوئه؟»

«حتماً ما سه نفر که گم نمیشیم، مگه نه؟»

«اتفاقاً چون سه نفریم احتمال گم شدنمون بیشتر نیست؟»

منظورش این بود که دقیقاً چون به همدیگه اعتماد دارن، ممکنه گم بشن.

با شنیدن حرفهای اهریمن تیغه آسمان خونین، لبخند کمرنگی روی لبهای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نشست.

از نظر بقیه، اهریمن تیغه آسمان خونین از اون آدمهایی بود که میگفت: «اگه گم شدیم، فقط همه چیز رو خرد کن.»

اما اون خوب میدونست که این مرد برخلاف ظاهرش، جنبه ظریف و حساسی هم داره.

البته هیچکدومشون نگران گم شدن نبودن.

دلیلش هم گئوم موگوک بود که با خیالی آسوده جلوتر از اونها قدم برمیداشت.

«مگه دیگه کی فرصت میکنم با شما دوتا گم بشم؟ تازه، فقط چون یه ذره گم شدیم که دلیل نمیشه راهی که باید بریم ناپدید بشه، میشه؟»

هر سه به مسیرشون ادامه دادن.

فضای غار از همین حالا با بوی غلیظ خون پر شده بود و صدای برخورد سلاحها، دشنامها و فریادها در اطرافشون میپیچید.

جهنمی از کشتوکشتار در اونجا در حال وقوع بود.

«اول، بیاین از راه سمت راستی بریم.»

گئوم موگوک از بین سه راهی، مسیر سمت راست رو انتخاب کرد.

«سفر کردن با رهبر جوان فرقه خیلی راحته. آدم ایمان داره که اون حواسش به همه چیز هست، مگه نه؟»

با شنیدن این حرفِ سرشار از اعتمادِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به پشت گئوم موگوک انداخت و با لحنی خشن گفت:

«انگار چه نقشه بزرگی داره. فقط داره بدون فکر هر جا که شد میره.»

گئوم موگوک با خنده جواب داد:

«دقیقاً! ارشدمون مسائل رو روشن میبینه! آخه اون عوضی که نقشه گنج دستشه، کدوم گوری قایم شده؟»

«اما چطور شد که تا اینجا تعقیبش کردن؟ به این سمت هدایتش کردن؟»

«یا شایدم عمداً اومده اینجا.»

«عمداً؟»

معلوم بود گئوم موگوک نسبت به چیزی حس خاصی داره، اما بیشتر توضیح نداد.

اونها هم زحمتی به خودشون ندادن که بپرسن.

اون از اون مدل آدمهایی بود که حتی اگه بهش میگفتی نگو، بعداً اونقدر توضیح میداد که گوش آدم درد بگیره.

همونطور که توی غار راه میرفتن، اهریمن تیغه آسمان خونین با حرکتی سریع، سنگی رو که از سقف بیرون زده بود خرد کرد.

سنگی بود که ممکن بود موقع راه رفتن به سرِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برخورد کنه.

«منم دیدمش.»

«مطمئنم که دیدی.»

«هر چقدر هم مهربون باشی، توی اون شرطبندی بهت آسون نمیگیرم.»

«کی ازت خواست که بگیری؟»

گئوم موگوک در حالی که به صحبتهای اونها گوش میداد، چهرهاش آرام و مهربان بود.

آره، اون به این خاطر باهاشون همراه شده بود که میخواست حرف زدنشون رو اینطوری بشنوه.

غار پیچیده بود.

کمی که جلوتر میرفتن، یه دوراهی ظاهر میشد و گاهی هم سه یا چهار راه وجود داشت.

اما گئوم موگوک با اطمینان قدم برمیداشت، انگار دقیقاً میدونست کجا میره.

*وووش.*

ناگهان شمشیری از دل تاریکی بیرون جست و به سمت گئوم موگوک پرتاب شد.

گئوم موگوک بعد از اینکه بدنش رو کمی چرخوند تا از حمله جاخالی بده، به راهش ادامه داد.

حتی نگاهی هم به مهاجم نینداخت.

این فردِ کمینکرده بود که دستپاچه شد.

حریفش طوری از کنارش رد شده بود که انگار اصلاً وجود نداره و اون دو نفری هم که دنبالش بودن، بدون حتی یه نگاه گذرا عبور کرده بودن.

*وووش.*

شمشیری که با تأخیر تاب داد هم به خطا رفت.

اون سه نفر از قبل در تاریکی ناپدید شده بودن.

«این دیگه چه...»

*شترق!*

شمشیری سینه مردی رو که برای لحظهای مات و مبهوت ایستاده بود، شکافت.

کس دیگهای از پشت بهش شبیخون زده و اون رو کشته بود.

مهاجم بدن بیجان رو جستوجو کرد.

وقتی نقشه گنج رو پیدا نکرد، دوباره در تاریکی ناپدید شد.

اینجا هیچ انتخاب یا قضاوت منطقیای وجود نداشت.

همه پنهان شده بودن، کمین میکردن، آدم میکشتن و بدنها رو برای پیدا کردن نقشه گنج میگشتن.

وضعیتی بود که در اون، خوششانسترین فرد نقشه گنج رو به دست میآورد.

*جینگ، جینگ، جینگ!*

این بار چندین نفر در حال مبارزه بودن.

«بیاین فقط بریم.»

ممکن بود یکی از اونها نقشه گنج رو داشته باشه، مگه نه؟

اما گئوم موگوک به دلیلی، فقط از کنارشون رد شد.

در حالی که گئوم موگوک از وسط میدان نبرد عبور میکرد، شمشیری از سرِ غافلگیری به سمتش پرتاب شد، اما حتی به یه تار موش هم برخورد نکرد.

گئوم موگوک با سبکی از معرکه خارج شد، انگار که داره بازی میکنه.

اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم دستکمی از اون نداشتن.

«چرا جلوشون رو نمیگیری؟»

وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین این رو پرسید، گئوم موگوک به جایی که مبارزه در جریان بود نگاه کرد.

«به چشمهای اون آدمها نگاه کن.»

همه اونها اسیر جنونِ طمع شده بودن.

«ترک دادنِ یه قمارباز از قمار راحتتره تا اینها.»

گئوم موگوک به پیشروی در عمق غار ادامه داد.

«اصلاً میدونی کجا قایم شده؟»

«اگه شانس بیاریم میبینیمش.»

اون بر اساس شانس جستوجو نمیکرد.

در حقیقت، گئوم موگوک قبلاً هم در غار دههزار خون بوده.

اون در جستوجوی مواد لازم برای بازگشتش به تمام سرزمینهای مرکزی سفر کرده بود، پس غیرممکن بود که از کنار این غار مشهور در کوهستان هِوِنلی سان به سادگی رد شده باشه.

این غار مرموز و هزارتومانند، خروج رو براش سخت کرده بود.

احساس میکرد چیزی در جایی که هنوز بهش نرفته، پنهان شده.

هرچند الان خیلی از چیزها رو فراموش کرده بود، اما اون زمان این مکان رو اونقدر خوب میشناخت که میتونست نقشهاش رو بکشه.

«یعنی اون چیزها هنوز توی این بازه زمانی اینجا هستن؟»

اون اینجا در پیدا کردن مواد برای هنر بزرگ شکست خورده بود، اما در عوض چیزهای دیگهای پیدا کرده بود.

فقط چون زمان متفاوت بود، نمیتونست مطمئن باشه که اونها هنوز اینجا هستن یا نه.

همچنین ایدهای داشت که یه نفر ممکنه کجا قایم بشه.

اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که پشت سرش میاومدن، نگاهی به هم انداختن.

طبیعی بود که در نقطهای گم بشن، اما گئوم موگوک حتی یک بار هم از یه مسیر تکراری رد نشد.

همونطور که اعماق غار رو کاوش میکردن، به فضای کمی وسیعتر رسیدن.

گئوم موگوک دو قمقمه خیزرانی از کیسه چرمیش درآورد و یکی رو به اهریمن تیغه آسمان خونین و دیگری رو به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داد.

«کمی آب بخورین.»

اون دو نفر آب خنک رو نوشیدن.

گئوم موگوک با چهرهای نگران از اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید:

«احساس خفگی میکنی؟»

«خوبم.»

خوب نبود.

اهریمن تیغه آسمان خونین داشت عرق میریخت.

همونطور که قبل از ورود به غار گفته بود، اون واقعاً از جاهای دلگیر و بسته متنفر بود.

«من میرم این تونل رو چک کنم. لطفاً شما اینجا کمی استراحت کنین.»

گئوم موگوک مشعل رو به دست اهریمن تیغه آسمان خونین داد.

«پس خودت چی؟»

«دید در شبم خوبه.»

در حقیقت، برای گئوم موگوک حرکت کردن بدون مشعل راحتتر بود.

*وووووش.*

گئوم موگوک با استفاده از گام تندرو، در یک چشم به هم زدن از نظر ناپدید شد.

اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کنار هم روی یه سنگ صاف نشستن.

«بعد از اینکه اینهمه توسط رهبر جوان فرقه غافلگیر شدیم، دیگه اینجور چیزها برامون مسئله بزرگی نیست.»

اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد و عرقش رو پاک کرد.

«تو حتی وقتی جوون بودی هم از جاهای دلگیر و تنگ متنفر بودی. اصلاً عوض نشدی.»

«مگه آدمها به این راحتی عوض میشن؟»

با این حرف، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخند زد.

«چرا میخندی؟»

«هیچی.»

هر کس دیگهای میتونست این رو بگه، اما اهریمن تیغه آسمان خونین نباید میگفت.

چون اون بعد از ملاقات با گئوم موگوک خیلی عوض شده بود.

«یادته؟ وقتی رفتیم به رهبر فرقه توی غار تمرینش سر بزنیم؟»

اون زمان بود که گئوم ووجین هنوز رهبر جوان فرقه بود.

یادش نمیاومد چرا، اما دستوری صادر شده بود که اون باید صد روز در غار تمرین کنه.

«ما با الکل مخفیانه رفتیم تو.»

لبخندی روی لبهای اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست.

چطور میتونست یکی از معدود خاطراتی رو که وقتی به گذشته نگاه میکرد باعث لبخندش میشد، فراموش کنه؟

«اونموقع پز میدادی که میتونیم بهت اعتماد کنیم، ولی همون اول کار راه رو گم کردیم.»

«واقعاً؟»

در حقیقت، اون روز راه رو گم نکرده بودن.

اون فقط تظاهر به گم شدن کرده بود، چون میخواست کمی بیشتر با اون قدم بزنه.

حالا که بهش فکر میکرد، غار اون روز اصلاً براش دلگیر و خفهکننده نبود.

حتی با وجود اینکه داشت از سر و کولش عرق میریخت، حتی یکبار هم فکر نکرده بود که اونجا داره خفهاش میکنه.

«اونموقع خیلی جوون بودیم.»

چهره خندان رهبر فرقه رو به یاد آورد که وقتی با یه بطری شراب از راه رسیدن، بهشون نگاه میکرد.

درست همون لحظه که برای مدت کوتاهی غرق در خاطرات گذشته بودن...

وووش، وووش، وووش، وووش، وووش!

سلاحهای پنهانی از دل تاریکی به سمت فرمانروای شمشیر شکوفه آلو پرتاب شدن.

جینگ، جینگ، جینگ، جینگ، جینگ!

چیزی که سلاحهای پنهان رو منحرف کرد، تیغه بهشتکش بود که لای پارچه پیچیده شده بود.

اهریمن تیغه آسمان خونین، تیغه بهشتکش رو که جلوی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سپر کرده بود، پایین آورد.

وقتی شبیخون شکست خورد، کسی که سلاحها رو پرتاب کرده بود، دیگه غیبش زده بود.

دو شهریار اهریمنی حتی به فکر تعقیب اونها هم نیفتادن.

اونها اصلاً به اتفاقاتی که اینجا میافتاد علاقهای نداشتن.

«چرا؟ فکر کردی نمیتونم جلوشون رو بگیرم؟»

با سوال فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهی به مشعلی که سمت خودش بود انداخت و گفت:

«به نظر میرسید سمت تو تاریکه.»

بعد بیدلیل اضافه کرد:

«وقتی آدم پیر میشه، دیدش در شب ضعیف میشه، مگه نه؟»

«اینکه به یه زن مسن بگی پیره، بیادبیه.»

«پیر شدن مگه چه اشکالی داره؟ دیگه لازم نیست سعی کنی جوون به نظر برسی و غروب هم از سپیدهدم زیباتره.»

«گفتم که خوشم نمیاد!»

در حالی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با غیظ بهش نگاه میکرد، اهریمن تیغه آسمان خونین با بیخیالی سرش رو به طرف دیگه چرخوند.

درست همون لحظه، گروهی از جنگجوها به اون منطقه هجوم آوردن.

در حالی که از شمشیرهاشون خون میچکید، اونها چو یون، دختر رهبر باند اژدهای پران و جنگجوهایی بودن که دنبالش میومدن.

تعداد جنگجوها از ده نفر به هشت نفر رسیده بود.

چو یون فکر کرده بود که میتونه با خیال راحت این غار رو جارو کنه.

کسایی که با خودش آورده بود، نخبگان باند اژدهای پران، یعنی ده قهرمان اژدهای پران بودن.

اما در طول جستوجو دو بار بهشون شبیخون زده شده بود و دو نفر از ده قهرمان جونشون رو از دست داده بودن.

جنگیدن با مشعل در یه غار تنگ، پیچیده و قیرگون، با چیزی که اون تصور میکرد فرق داشت.

اون هم امروز برای اولینبار فهمید که ده قهرمان هم میتونن اینطوری بمیرن.

به همین خاطر، اعصابش به شدت خرد بود.

«شما دوتا اینجا چیکار میکنین؟»

این دو نفر به دلیل دیگهای بیشتر از بقیه به چشم میومدن.

«اون باربر کجاست؟»

حرفهای متکبرانهای که اون زودتر زده بود، هنوز توی ذهنش سنگینی میکرد.

چطور یه باربر ساده میتونست اینقدر اعتمادبهنفس داشته باشه؟ اون تصمیم گرفته بود اگه دوباره دیدش، یه درس درستوحسابی بهش بده.

«نکنه تا الان مرده؟ چرا جواب نمیدی؟»

با سوال تند اون، اهریمن تیغه آسمان خونین که داشت جای دیگهای رو نگاه میکرد، به آرومی سرش رو چرخوند.

لحظهای که چشمهاشون با هم تلاقی کرد، دل چو یون هری ریخت.

حریفش نه هالهای از خودش نشون داده بود و نه نیت کشتنی.

با این حال، تمام بدنش مورمور شد.

دلیلش چشمهای اون مرد بود.

نور مشعل توی مردمکهای اهریمن تیغه آسمان خونین منعکس شده بود و طوری به نظر میرسید که انگار شعلههای آتش دارن از چشمهاش بیرون میزنن.

چو یون که حس میکرد بدنش داره توی آتیش میسوزه، ناخودآگاه نیروی درونی خودش رو بالا برد.

با این واکنش چو یون، تمام ده قهرمان اژدهای پران شمشیرهاشون رو به سمت اون مرد نشونه رفتن.

دست اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت گرهِ پارچهای که دور تیغه بهشتکش بود، حرکت کرد.

لحظهای که اون رو میکشید، شرط رو میباخت.

اما اگه دعوا اجتنابناپذیر بود، اصلاً قصد نداشت اجازه بده فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فقط برای بردن شرط، جلو بیفته.

درست همون موقع...

چنگ.

نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت گره چرخید.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دستش رو دراز کرده بود و گره رو چسبیده بود.

این یعنی نباید بازش میکرد.

«خانم.»

با صدای آروم فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، توجه چو یون که فقط روی اهریمن تیغه آسمان خونین متمرکز شده بود، به سمت اون جلب شد.

لحظهای که چشمهای آروم فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو دید، چو یون بالاخره به خودش اومد.

«پس هر دوشون استادهای واقعی بودن!»

اگه میتونستن بدون حتی نشون دادن هالهشون چنین حسی رو منتقل کنن، گروه اون حتی حریفشون هم نمیشد.

چو یون به ده قهرمان اشاره کرد که شمشیرهاشون رو غلاف کنن.

دلش سنگین شد.

«استادهایی مثل اینها هم وارد شدن. واقعاً میتونم نقشه رو به دست بیارم؟»

حسی که موقع ورود به اینجا داشت با حسی که الان داشت، زمین تا آسمون فرق میکرد.

درست همون موقع، گئوم موگوک به اونجا برگشت.

«بانوی جوان، سالمین!»

گئوم موگوک چنان گرم باهاش احوالپرسی کرد که چو یون جا خورد.

«نگرانتون بودم، چون آدمهای زیادی دارن زخمی میشن و میمیرن. خوشحالم که سالمین.»

اون بالاخره فهمید چرا این باربر اینقدر متکبر بوده.

وقتی چنین استادهایی همراهیش میکردن، از چی باید میترسید؟

«چرا نگران من بودی؟»

«بیرون با هم حرف زدیم، یه جورایی با هم آشنا شدیم، مگه نه؟»

شاید طوری به نظر میرسید که داره مسخرهاش میکنه، اما اون نیمهجدی بود.

اگه نیروهای پنهانی در این حادثه دست داشتن، حتماً مهرههایی رو چیده بودن.

«ممکنه تو یکی از اونها باشی؟»

شاید آره، شاید هم نه.

ممکن بود این آشنایی بعد از امروز تموم بشه، یا شاید دنبال کردن نخی که به اون وصل بود، گئوم موگوک رو به اونها میرسوند.

مثل همیشه، گئوم موگوک قصد نداشت حتی یه چیز رو هم از قلم بندازه.

اون خودش رو به حماقت میزد، همهچیز رو قبول میکرد و از نقشه خودشون علیه خودشون استفاده میکرد.

«اون طرف تپههایی از جسد روی هم جمع شده. لطفاً مراقب باشین.»

اون نمیتونست برای کسی که اینقدر گرم باهاش برخورد کرده و نگرانش شده بود، قیافه بگیره و بدوبیراه بگه.

نه، احتمالاً به خاطر اون دوتا استاد بود.

خب، بالاخره یه روز فرصتی برای درس دادن بهش پیدا میشد.

«تو هم مراقب خودت باش، باربر.»

چو یون چرخید و از اونجا دور شد.

در آخرین لحظه، نگاهی به دو شهریار اهریمنی انداخت، اما اونها حتی نگاهش هم نمیکردن.

بعد از اینکه اون و اعضای باند اژدهای پران رفتن، گئوم موگوک چیزی رو از کیسه چرمی که همراهش بود بیرون آورد.

«توی اون تونل نتونستم کسی رو که نقشه گنج دستشه پیدا کنم، ولی این رو پیدا کردم.»

اون یه خزه سبز-آبی تیره بود که مرتب توی کاغذ پیچیده شده بود.

«این چیه؟»

اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با دیدن اون، جا خوردن.

«خزه جاودان چکیدهسنگ؟»

خزه جاودان چکیدهسنگ اکسیری بود که از خزههای روی استالاکتیتهای سقف غارها به دست میومد.

این یه اکسیر فوقالعاده کمیاب بود که فقط وقتی تمام شرایط به بهترین شکل مهیا بود، رشد میکرد.

«این اولینباره که از نزدیک میبینمش.»

برای اهریمن تیغه آسمان خونین هم مثل فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.

«برای منم اولینباره.»

دو شهریار اهریمنی با حیرت به گئوم موگوک نگاه کردن.

پیدا کردن و آوردن خزه جاودان چکیدهسنگ از اون جهنم تاریک؟ واقعاً باورش سخت بود، حتی بعد از اینکه خودشون از نزدیک شاهدش بودن.

«چرا همهتون اینقدر تعجب کردین؟ مگه هر کسی وارد غار میشه یه اکسیر در این سطح پیدا نمیکنه؟ وقتی رفتیم بیرون، هر سه نفرمون با هم تقسیمش میکنیم. من میپزمش تا بتونین ازش لذت ببرین. ولی آشپزیش با منه!»

تاثیرات خزه جاودان چکیدهسنگ با اکسیرهای معمولی فرق داشت؛ اون فقط نیروی درونی رو زیاد نمیکرد.

همونطور که از اسمش، یعنی خزهای که جاودانهها میخورن، پیدا بود، این اکسیر برای سلامتی عالی بود و گفته میشد که شادابی رو برمیگردونه و عمر طولانی و سالمی به آدم میبخشه.

به همین خاطر بود که اون قصد داشت مقدار زیادی از اون رو به خورد اهریمن تیغه آسمان خونین بده.

با شنیدن حرفهای گئوم موگوک، هر دو شهریار اهریمنی به یه چیز فکر میکردن.

اگه همیشه چنین شانس بزرگی همراه رهبر جوان فرقه باشه...

اونوقت رهبر جوان فرقه واقعاً میتونه اون کسی رو که نقشه گنج دستشه، اینجا پیدا کنه.

گئوم موگوک در حالی که کیسه چرمی رو روی شونهاش میانداخت، دوباره در مسیری ناشناخته پیشقدم شد.

«حس خوبی به این مسیر دارم. حالا، بزنین بریم!»