چپتر 735: حتماً در زندگی گذشته‌م اینجا بودم
چپتر 735: حتماً در زندگی گذشته‌م اینجا بودم
«پس همچین جایی هم وجود داشت.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از رازی که طبیعت خلق کرده بود، در شگفت بودند.
هزارتوی پیچیدهای که همین چند لحظه پیش از آن عبور کرده بودند، حالا در نظرشان طبیعی جلوه میکرد.
برای دیدن چنین منظره باشکوهی، آیا آدم نباید برای پیدا کردنش اینقدر سختی میکشید؟
گئوم موگوک پس از اینکه لحظهای همراه با دو فرمانروای اهریمنی به آن صحنه خیره شد، دلیل آمدنش به اینجا را فاش کرد.
«اگه مجبور بودم جایی در غار دههزار خون مخفی بشم، فکر کنم اینجا رو انتخاب میکردم. کسایی که از اون هزارتوی پیچیده گذشتن تا به اینجا برسن، چطور میتونن حتی تصورش رو بکنن؟ اینکه یه نفر اینجا قایم شده باشه.»
آنها برای لحظهای مجذوب این منظره با ابهت میشدند و بعد برای پیدا کردن راهی دیگر، به راه میافتادند.
با این حال، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای سردرگم به اطراف نگاه کرد.
«اینجا؟ مگه جایی برای قایم شدن هست؟»
هر چقدر هم که نگاه میکرد، به نظر نمیرسید مکانی برای پنهان شدن یک انسان وجود داشته باشد.
«مگه جاهای زیادی برای مخفی شدن نیست؟»
«زیاد؟»
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره به اطراف نگاه کرد، چهرهاش رنگ ناباوری به خود گرفت.
نگاه او به چکیدهسنگهای بزرگی بود که از زمین بیرون زده بودند.
«نکنه... اون تو؟»
گئوم موگوک انگار که حدس او را تایید کرده باشد، به آرامی در میان چکیدهسنگها قدم زد.
«اگه اون کسی باشه که نقشه گنج رو قاپیده و یه جستجوی گنج راه انداخته، حتماً میدونسته غار دههزار خون چه جور جاییه. اگه راه رو بلد نبود، بی گدار به جایی نمیزد که تو هزارتوش سرگردان بشه و بمیره. اون احتمالاً کسیه که داخل اینجا رو خوب میشناسه و این جایی رو هم که ما توش هستیم، بلده.»
«پس نباید آدم معمولیای باشه.»
گئوم موگوک درک دقیقی از حریفش داشت.
«بیشتر از اون. اون کسیه که سعی کرد تعقیبکنندههاش رو وادار کنه تو این بلبشو با هم بجنگن و همدیگه رو بکشن.»
گئوم موگوک جلوی یکی از چکیدهسنگها ایستاد.
آن چکیدهسنگ بخشی فرورفته داشت و در قسمت منحنی رو به داخلش، سوراخ نسبتاً بزرگی دیده میشد.
با این حال، آن سوراخ برای ورود یک انسان بیش از حد باریک به نظر میرسید.
گئوم موگوک نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انداخت.
دو فرمانروای اهریمنی از قبل متوجه حضور شخصی در آنجا شده بودند.
«همیشه کنجکاو بودم. اینکه داخل این چکیدهسنگها چه شکلیه.»
با حرف گئوم موگوک، اهریمن تیغه آسمان خونین جواب داد:
«خب نمیتونی فقط ببریش و ببینی؟»
گئوم موگوک شمشیر اهریمن سیاه خود را بیرون کشید و به چکیدهسنگ ضربه زد.
«از همینجا ببرمش؟»
«کج ببرش. اونجوری بهتر میتونی ببینی.»
«اینطوری؟»
این را گفت و با شمشیرش به چکیدهسنگ زد.
«خیلی خب، دارم میبرمش!»
در همان لحظه بود.
صدایی هراسان از داخل سوراخ بلند شد.
«صبر کنین! اینجا یه آدم هست! یه نفر این توئه!»
مردی سرش را از سوراخ بیرون آورد.
باورکردنی نبود که انسانی بتواند از چنین سوراخ کوچکی خارج شود، اما او مثل یه اختاپوس به نرمی بیرون خزید.
«لطفاً منو نکشین! خواهش میکنم!»
او مردی ریزجثه بود.
صورتش شبیه بزرگسالان بود، اما بدنش به پسربچهها میماند.
«چطور تونستی توی این فضای باریک جا بشی؟»
گئوم موگوک نگاهی به داخل سوراخ انداخت.
دو چشمش که با تکنیک چشم الهی تقویت شده بودند، فضای تاریک داخل چکیدهسنگ را بررسی کردند.
مردی که بیرون آمده بود با چشمانی پر از ترس به آن سه نفر نگاه کرد.
با قضاوت از روی هالهای که از آن مرد حس میشد، او یک رزمیکار بود، اما نه کسی که هنر رزمی یا نیروی درونیاش در حدی باشد که بتواند جایی به آن ببالد.
«لطفاً از جونم بگذرین.»
مرد که داشت اوضاع را میسنجید، انگار به این نتیجه رسید که سه حریف مقابلش هستند و نمیتواند از پسشان بربیاید، به همین خاطر روی زمین سجده کرد.
«من برای پیدا کردن نقشه گنج اومدم، اما گم شدم و سر از اینجا درآوردم. اونقدر ترسیده بودم که جرئت نمیکردم برم بیرون، واسه همین اینجا قایم شده بودم. من آدم بدی نیستم!»
«احتمالاً آدم خوبی هم نیستی.»
«نه، نه.»
او تمام بدنش میلرزید و بدون اینکه از او پرسیده شود، شروع به تعریف کردن گذشتهاش کرد.
او گفت پدرش که رئیس یک خاندان رزمی کوچک بوده، در اواخر عمرش به قمار روی آورده و خاندانشان نابود شده است.
کار به جایی رسیده بود که خواهر جوانش قرار بود به یک خانواده ثروتمند فروخته شود.
بعد، شایعهای شنیده بود که شخصی با نقشه گنج در کوهستان فرزند آسمانی ظاهر شده، پس بدون هیچ نقشهای راهی اینجا شده بود.
«اگه نتونم نقشه گنج رو به دست بیارم، خواهرم فروخته میشه. لطفاً فقط وانمود کنین منو ندیدین و رد بشین!»
با فکر کردن به خواهرش، نتوانست خودش را کنترل کند و اشک از چشمانش سرازیر شد.
گئوم موگوک که به مرد خیره شده بود، با سردی گفت:
«با این سطح از هنرهای رزمی، چطور میخوای نقشه گنج رو به دست بیاری؟ اینجا قایم شدی و فکر کردی اگه بعداً بری بیرون، آدمهای بیرون توی درگیری همدیگه رو کشتن و نقشه گنج همونجا روی زمین افتاده؟ نباید پشت سر پدرت بد حرف بزنی. تو هم داری یه قمار احمقانه میکنی.»
با این حرفها، مرد سرش را پایین انداخت و نتوانست جوابی بدهد.
«بیا بریم. من میبرمت بیرون.»
گئوم موگوک به دو فرمانروای اهریمنی گفت:
«فکر کنم به اندازه کافی غار رو گشتیم، نظرتون چیه حالا بریم؟»
رفتن بدون پیدا کردن نقشه گنج؟
فرمانروایان اهریمنی گئوم موگوک را خوب میشناختند.
اگر از همان اول نیامده بود، یک حرفی بود، اما او کسی نبود که بعد از آمدن برای پیدا کردن نقشه گنج، به این راحتی تسلیم شود.
«باشه.»
دو فرمانروای اهریمنی نگاهی به هم انداختند.
انگار متوجه شده بودند.
«حتماً خودِ همین مرده.»
گئوم موگوک حتماً چیزی کشف کرده بود که آنها نمیتوانستند ببینند.
او گفته بود که قرار است اتفاق خوبی بیفتد و حالا مردی را پیدا کرده بود که نقشه گنج را داشت.
«چرا همون موقع نیروی درونیش رو سرکوب نمیکنه و بدنش رو نمیگرده!»
اهریمن تیغه آسمان خونین اگر خودش بود، همین کار را میکرد.
از طرف دیگر، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اصلاً نگران نبود.
«رهبر جوان فرقه خودش هر طور صلاح بدونه مدیریت میکنه.»
او قبل از رفتن، نگاهی به اطراف انداخت.
در چشمانش نوعی دلبستگی دیده میشد.
اهریمن تیغه آسمان خونین کنارش ایستاد.
«چی شده؟»
«مگه دیگه فرصتی پیش میاد که به همچین جایی بیایم؟ میخوام قبل از رفتن، خوب به خاطر بسپارمش.»
«میتونیم دوباره بیایم.»
«چطوری؟»
منظورش این بود که حتی اگر بخواهند هم نمیتوانند بیایند، چون راه را بلد نیستند.
و این حقیقت داشت.
بدون گئوم موگوک، حتی بیرون رفتن از غار دههزار خون هم دشوار بود.
«سرزمین مرکزی پر از اینجور غارهاست. دفعه بعد...»
اهریمن تیغه آسمان خونین جملهاش را تمام نکرد، اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میدانست او چه میخواهد بگوید.
گئوم موگوک به پشت آنها نگاه کرد و منتظرشان ماند.
او عمداً مزاحمشان نشد.
درست مثل وقتی که پهلو به پهلوی هم نشسته بودند و ستارههای صبحگاهی را تماشا میکردند، چیزی که الان به آن نیاز داشتند، زمانی برای خودِ دو نفرشان بود.
سپس، گئوم موگوک به آن مرد نگاه کرد.
او که وحشتزده بود، وقتی نگاهش با نگاه گئوم موگوک تلاقی کرد، سریع چشم برگرداند.
«واقعاً میخوای از جونم بگذری؟»
«تو این دفعه تمام شانس قمار کل زندگیت رو مصرف کردی. چون با من روبرو شدی.»
مرد خیالیاش راحت شد، اما از طرف دیگر، شاید به خاطر نگرانی برای خواهرش، نمیتوانست احساسات پیچیده روی چهرهاش را پنهان کند.
لحظهای بعد، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به سمت آنها آمدند.
«خب، دیگه راه بیفتیم.»
و به این ترتیب، آنها آن فضای پر از چکیدهسنگ را ترک کردند.
جو داخل غار حتی داغتر از قبل شده بود.
هر چه افراد بیشتری میمردند، جنون بازماندگان شدت میگرفت.
حس کشتن یک نفر و گشتن جیبهایش، از هر لذتی که تا به حال تجربه کرده بودند، هیجانانگیزتر بود.
شاید این بار نقشه گنج پیدا میشد! این انتظار شدید، آنها را به سمت کشتار و جنون سوق میداد.
برای چو یون از دارودسته اژدهای پران هم اوضاع همینطور بود.
شوییییک! فوااااک!
وقتی گلوی حریفی را که به سمتش هجوم آورده بود برید، خون روی صورتش پاشید.
او شخصاً بدن مردِ افتاده را جستجو کرد.
اما باز هم خبری از نقشه گنج نبود.
چو یون در حالی که با آستینش خون را از صورتش پاک میکرد، اخم غلیظی کرد.
اوضاع طبق نقشه پیش نمیرفت.
وقتی وارد شده بودند، ده نفر از ده قهرمان اژدهای پران همراهش بودند، اما حالا تعدادشان به شش نفر رسیده بود.
وضعیتی بود که باید بیخیال میشد و میرفت، اما تسلیم نشد.
درست همان موقع، چند نفر داشتند به او نزدیک میشدند. با دیدن مردی که جلوتر از همه بود، جا خورد.
«تو؟»
کسی که پیشقراول بود، همان باربر بود. دوباره با آنها روبرو شده بود. گئوم موگوک با خوشرویی با او صحبت کرد.
«سه بار دیدن همدیگه توی یه روز، به نظر میاد یه سرنوشتی بینمون هست.»
چو یون با سردی به گئوم موگوک خیره شد. فقط دیدن این مرد حالش را بد میکرد. اینکه یک باربرِ صرف، اینقدر با او راحت برخورد میکرد، از همان ابتدا ناخوشایند بود.
او طوری رفتار میکرد که انگار شاگرد محبوب آن استادهاست؛ اما اگر شاگردشان بود، باید آنها را «استاد» صدا میزد. در حالی که او آن پیرمرد را «ارباب پیر» خطاب میکرد. پس حتماً یا یک باربر بود یا یک رزمیکار سطح پایین. حتی ذرهای از یادگیری هنرهای رزمی هم در او دیده نمیشد.
«اگه به خاطر اون آدمها نبود...»
او به دست چو یون کشته میشد و آخرین حرفش هم این بود که «نباید برای بار سوم همدیگه رو میدیدیم.» نه، حتی قبل از آن، در دیدارهای قبلی هم کارش تمام شده بود.
نگاه چو یون به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چرخید. آنها مثل قبل، حتی نیمنگاهی هم به او نینداختند.
«کاملاً نادیدهم میگیرن.»
سپس نگاه چو یون به مردی افتاد که همراهشان بود.
«اون مرد کیه؟»
«اتفاقی همدیگه رو دیدیم و داریم با هم سفر میکنیم.»
«پس چرا دارین با خودتون میبرینش؟»
«میگه قراره خواهرش رو بفروشن. اگه موضوع دیگهای بود شاید برام مهم نبود، اما توی چنین وضعیت ناامیدکنندهای، نباید بهش کمک کنیم؟»
چو یون با سوءظن به آن مرد نگاه کرد.
«تو این حرف رو باور میکنی؟»
«داری میگی اون مرد نقشه گنج رو داره؟ با اون بدن نحیفش؟»
«حتماً هنوز بدنش رو نگشتین، نه؟»
«نگشتیم.»
چو یون از این پاسخِ با اطمینان، مات و مبهوت ماند.
«میتونیم ما بجای شما بگردیمش؟»
او این سوال را از باربرِ روبرویش نپرسید؛ بلکه از دو استادی که پشت سر باربر بودند اجازه میخواست.
«چقدر نسبت به مردم بیاعتمادی. باشه، بگردین.»
وقتی گئوم موگوک اجازه داد، اهریمن تیغه آسمان خونین در دلش جا خورد. او فکر میکرد گئوم موگوک از آنها استفاده میکند تا اجازه ندهد کسی به آن مرد دست بزند.
«نقشه گنج قطعاً باید پیش اون مرد باشه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین فکر کرد که بالاخره مجبور میشود گره پارچهای را که دور تیغه بهشتکش پیچیده شده بود، همینجا باز کند.
یکی از رزمیکارهای ده قهرمان اژدهای پران، بدن مرد را جستجو کرد. او با دقتی بیشتر از هر کس دیگری همه جا را گشت، اما نقشه گنج پیدا نشد.
چو یون محض احتیاط گشته بود، اما کسانی که واقعاً غافلگیر شدند، دو شهریار اهریمنی بودند.
— نقشه گنج پیشش نیست؟
— پس چرا رهبر جوان فرقه قصد داره همینطوری بره؟ و چرا اون مرد رو با خودش میبره؟
— ما از کجا بدونیم توی سر اون وروجک چی میگذره؟
گئوم موگوک لبخندی زد و با آنها خداحافظی کرد.
«خب دیگه، امیدوارم وقتی برای بار چهارم همدیگه رو میبینیم، زنده باشین!»
در حقیقت، چو یون میخواست کیسه چرمیای را که گئوم موگوک حمل میکرد، بگردد. او واقعاً دلش میخواست بدن آن دو استاد را هم جستجو کند. رها کردن آنها بیش از حد مشکوک بود، برای همین شجاعتش را جمع کرد. این شجاعتی بود که از خون کسانی که امروز کشته بود، نشأت میگرفت.
«اون باری که همراهته، میتونم ببینمش؟»
گئوم موگوک با چهرهای آرام سرش را به نشانه مخالفت تکان داد.
«اگه میتونستم نشونت میدادم، اما چیزهای زیادی اونجا هست که نباید ببینی.»
حرفهای او کنجکاوی چو یون را بیشتر کرد. واقعاً دلش میخواست دستور بدهد آن کیسه چرمی را از او چنگ بزنند.
«نکنه اشتباه کرده باشم؟»
اگر آن دو نفر استاد نبودند و او فقط به اشتباه آنها را استاد فرض کرده بود چه؟
درست در همان لحظه بود.
«بریم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین اول از همه شروع به حرکت کرد. او به سمت چو یون که راه را بسته بود قدم برداشت و چو یون ناخودآگاه کنار رفت. اینکه بدون هیچ هاله یا نیت کشتنی، او را وادار به عقبنشینی کند؟ بله، اشتباهی در کار نبود.
درست همان موقع، فریادی از اعماق غار شنیده شد.
«نقشه گنجه!»
چو یون و زیردستانش به سمت منبع صدا پرواز کردند. از پشت سر، صدای باربر شنیده میشد.
«خانم، مراقب باش!»
چو یون لبش را گزید. «اگه یه وقت دوباره همدیگه رو دیدیم، امیدوارم اون دو تا استاد کنارت نباشن! فقط بذار یه بار گیرت بیارم.»
گئوم موگوک دوباره به راه افتاد و آن مرد و دو شهریار اهریمنی هم به دنبالش رفتند.
چقدر به همان منوال راه رفته بودند؟
— اونجا رو نگاه کن.
با پیام تلهپاتیک فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین علامت مخفیای را دید که روی دیوار حک شده بود.
— این نشونیه که وقتی داشتیم میومدیم تو، مخفیانه گذاشتم.
این علامتی بود که او گذاشته بود تا وقتی برای اولین بار وارد شدند، مسیر را به خاطر بسپارد. اما وقتی مسیر بیش از حد پیچیده شد، او از گذاشتن علامتها دست کشیده بود.
— رهبر جوان فرقه دقیقاً داره از همون راهی که اومدیم برمیگرده.
— این وروجک، حتماً توی زندگی قبلیش اینجا بوده.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با شنیدن حرف اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند کمرنگی زد. آن دو از کجا میتوانستند بدانند؟ که شوخی اهریمن تیغه آسمان خونین در واقع عین حقیقت بود.
و به این ترتیب، گئوم موگوک آنها را از غار خارج کرد. از قضا، وقتی بیرون آمدند، هیچکس آنجا نبود. اهریمن تیغه آسمان خونین با استشمام هوای بیرون، با چهرهای آسوده نفسی عمیق کشید.
«به خاطر من اومدین بیرون؟»
او احساس بدی داشت و با خود فکر میکرد که آیا آنها به خاطر اینکه او احساس خفگی میکرد، همه چیز را رها کرده و بیرون آمدهاند.
«میتونستم تحمل کنم. اگه واقعاً نگران من بودین، باید من رو میذاشتین و خودتون برمیگشتین تو.»
«ارباب پیر، چطور میتونستم شما رو تنها بذارم و جایی برم؟»
«تو که بدون من هم خوب برای خودت میگردی.»
سپس گئوم موگوک با لبخند گفت:
«با این حال، زیاد هم دستخالی نبودیم، مگه نه؟»
گئوم موگوک به آن مرد نگاه کرد. مرد که میترسید آن سه نفر نظرشان عوض شود، با عجله خداحافظی کرد.
«ممنون که نجاتم دادین. من دیگه میرم.»
با دیدن چهره افسردهاش، به نظر میرسید که ممکن است بعد از جدا شدن از آنها، دوباره به داخل غار برگردد.
«یه لحظه صبر کن.»
گئوم موگوک به او نزدیک شد. اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فکر کردند که این یک روند طبیعی است. بله، رهبر جوان فرقه همینطوری او را رها نمیکرد. او قطعاً اطمینان حاصل میکرد که خواهر آن مرد فروخته نشود.
گئوم موگوک طوری که انگار میخواهد مقداری پول به او بدهد، دستش را داخل ردایش برد.
«میدونی این چیه؟»
اما چیزی که بیرون آمد، پول نبود. چیزی که گئوم موگوک بیرون آورد، یک تکه کاغذ بود. روی کاغذ، طرحی از چهره یک نفر کشیده شده بود. زیر آن، کلمات به صورت فشرده نوشته شده بودند. این اطلاعاتی بود که از طرف ماه نقرهای ارسال شده بود.
«این طرح چهره و مشخصات فردیه که با نقشه گنج به غار دههزار خون فرار کرده بود. نظرت چیه؟ شبکه اطلاعاتی ما فوقالعادهست، مگه نه؟»
با رخ دادن این موقعیت غیرمنتظره، چشمان اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو گرد شد. آنها نمیدانستند که گئوم موگوک چنین اطلاعاتی دریافت کرده است. آنها فکر میکردند او فقط در طول مسیر، مدام چیزهایی از عمارت فلکسای و ماه نقرهای دریافت میکرده است.
«اسم کسی که نقشه گنج رو قاپیده تائسوئه، پسر دزد بزرگ تائهگون، کسی که بهترین دزد زمانه خودش شناخته میشه.»
تائهگون نامی بود که هم برای اهریمن تیغه آسمان خونین و هم برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو آشنا بود. او دزد بسیار مشهوری بود.
گئوم موگوک اطلاعات نوشته شده زیر طرح را برای آن مرد خواند.
«تائسو از بچگی درسهای دزدی رو از پدرش یاد گرفته و مهارتهای مختلفی بهش آموزش داده شده. اون توی رمزگشایی و تحلیل زمین مهارت داره، توی خنثی کردن سازوکارها استعداده و حافظه فوقالعادهای داره، طوری که هر چیزی رو یه بار ببینه هرگز فراموش نمیکنه. و این همهش نیست. اون هنر جمعکردن استخوان رو یاد گرفته و میتونه به راحتی وارد مکانهای تنگ بشه. واقعاً آدم شگفتانگیزیه، نه؟ اما اون خیلی شبیه به...؟»
گئوم موگوک کاغذِ طرح را کنار صورت مرد نگه داشت تا کنار هم باشند. با مقایسه آن دو چهره، دو شهریار اهریمنی فهمیدند که چرا گئوم موگوک در میانه جستجو، تصمیم گرفته بود فقط با این مرد از آنجا خارج شود.
گئوم موگوک از همان اولین باری که او را دیده بود، حقیقت را میدانست.
«خودتی، مگه نه؟»