چپتر 736: باید راه دزدیدن قلب رو هم بلد باشی
چپتر 736: باید راه دزدیدن قلب رو هم بلد باشی
«من نبودم!»
مرد از جاش پرید و با قاطعیت انکار کرد.
اما برای هر کسی که نگاه میکرد، تصویر توی طرح دقیقاً کپی خودش بود.
گئوم موگوک دوباره به طرح نگاه کرد.
«میدونی وقتی اولین بار دیدمت چی فکر کردم؟ اینکه باید به کسی که اینو کشیده یه پاداش ویژه و چند روز مرخصی بدم.»
«نه، این یه سؤتفاهمه!»
طوری پاهاش رو به زمین میکوبید که انگار داشت از این بیعدالتی دق میکرد.
وقتی دید هنوز حرفش رو باور نمیکنن، از سر استیصال به سینهاش کوبید.
«من نیستم. توی این دنیا حتماً آدمهایی پیدا میشن که شبیه هم باشن، مگه نه؟ من باید برگردم و خواهر و برادر کوچیکترم رو نجات بدم. خواهش میکنم، بذارید برم!»
اشک توی چشمهای مرد حلقه زد.
با نگاه کردن بهش، واقعاً به نظر میرسید که همهچیز فقط یه سؤتفاهمه.
گئوم موگوک با دیدن این صحنه، به بخشی از نوشتههای زیر طرح اشاره کرد.
«آه، اینجا رو ببین. انگار موقع خوندن اطلاعاتت یه چیزی رو جا انداختم. اینجا نوشته که بازیگر خوبیه و توی فریب دادن بقیه مهارت داره، مگه نه؟»
واقعاً همینطور نوشته شده بود.
«مگه وقتی قبلاً بدنم رو گشتید ندیدید؟ من نقشه گنج رو ندارم.»
«میدونم. تو قبلاً سوزوندیش و همهاش توی ذهنته. روی اون کاغذی که بهت نشون دادم نوشته شده بود، مگه نه؟ اینکه حافظه فوقالعادهای داری. احتمالاً توی حفظ کردن عوارض زمین استعداد حتی بیشتری هم داری.»
«این درست نیست، چرا دارید با من این کار رو میکنید!»
«چرا؟ چون اون آدم تویی.»
گئوم موگوک نیشخندی زد و چند بار پشتسرهم به پهلوش زد.
پاک! پاک!
لحظه بعد!
فوووو.
بدنش طوری که انگار با هوا پر شده باشه، شروع به بزرگ شدن کرد.
هیکلش که تا اون موقع به اندازه یه پسربچه بود، به شکل یه مرد معمولی دراومد.
گئوم موگوک شوخیشوخی بهش ضربه زده بود، اما اصلاً شوخی نبود.
هنر جمعکردن استخوانش شکسته بود و به فرم اصلیش برگشته بود.
«از دیدنت خوشحالم، تائسو.»
او تائسو بود، پسر دزد بزرگ، تائگون.
از اینکه حریفش هویتش رو فهمیده بود شوکه شده بود، اما از اینکه هنر جمعکردن استخوانش رو در یک لحظه شکسته بودن، حتی بیشتر تعجب کرد.
این تنها چیزی نبود که باعث تعجبش شد.
پیرمرد و زنی که همراه این مرد جوان بودن، وقتی هنر جمعکردن استخوانش شکست و چهره واقعیاش فاش شد، حتی ذرهای هم متعجب به نظر نمیرسیدن.
«یه ذره آب به من بده.»
با حرف اهریمن تیغه آسمان خونین، گئوم موگوک کیسه چرمی رو زمین گذاشت و یه قمقمه بامبو بیرون آورد.
«باید آب زیادی بنوشید تا پوستتون بهتر بشه. حالا که پوستتون بهتر شده، باید مراقبش باشید.»
پات.
در همون لحظه، تائسو خودش رو به جلو پرتاب کرد.
مهارتهای رزمیاش معمولی بود، اما به هنرهای سبکی خودش افتخار میکرد و معتقد بود از هر کسی سریعتره.
در یک چشمبههمزدن از اون منطقه فرار کرد و دوباره جهید.
حتماً تا الان فاصلهای بیش از بیست گام ایجاد کرده بود و با جهش دوم این فاصله به پنجاه گام میرسید.
تا وقتی از جهش سوم فرود میاومد، دیگه از دید اونا ناپدید شده بود.
«اینا دیگه کیان؟»
که هویتم رو اینقدر دقیق میدونن.
درست وقتی داشت از سومین جهشش فرود میاومد...
«هاه!»
تائسو نفسش بند اومد و چشماش از تعجب گرد شد.
اونا درست جلوش ایستاده بودن.
گئوم موگوک داشت قمقمه بامبویی رو که از کیسه چرمی درآورده بود، به اهریمن تیغه آسمان خونین میداد.
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره درپوش قمقمه رو باز کرد و نوشید.
«چطور ممکنه؟»
برای یه لحظه فکر کرد داره خواب میبینه.
یا شاید داشت دچار توهم میشد؟
اما الان وقت فکر کردن به این چیزها نبود.
پات!
دوباره از زمین کنده شد و به جلو شلیک شد.
با بیشترین سرعتی که در توانش بود حرکت کرد.
وقتی فرود اومد، اون سه نفر دوباره جلوی روش بودن.
«به منم یه ذره آب بده.»
این بار فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دستش رو دراز کرده بود.
گئوم موگوک برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم یه قمقمه بامبو بیرون آورد.
رفتار اونا دقیقاً در ادامه همون کاری بود که قبل از فرار او داشتن انجام میدادن.
تائسو مبهوت سر جاش ایستاد.
احساس میکرد اونا هنوز جلوی همون غار قبلی ایستادن و فقط منظره پشتسرشون مدام عوض میشه.
اما اینطور نبود.
او واضحاً از هنرهای سبکیاش برای فرار استفاده کرده بود و اینجا جای دیگهای بود.
اونا با سرعت دنبالش ندویده بودن.
اونا زودتر رسیده بودن و داشتن به کاری که قبلاً میکردن ادامه میدادن.
«اینا دیگه چقدر سریعان؟»
و مگه گئوم موگوک اون کیسه چرمی بزرگ رو حمل نمیکرد؟ این تنها سؤالش نبود.
«از کجا میدونستن که من از این سمت فرار میکنم؟»
گئوم موگوک قمقمه بامبو رو دوباره توی کیسه گذاشت و اون رو روی شونهاش انداخت.
«شما آدمها... چی هستید؟»
صدای تائسو طوری میلرزید که انگار شبح دیده.
جوانترین شبح لبخندی زد و به سمتش قدم برداشت.
«آدمها وقتی گرسنه باشن، بیدلیل حساس میشن، مگه نه؟»
گئوم موگوک با حرکتی عادی دستش رو تکون داد و نیروی درونی تائسو رو سرکوب کرد.
«دیگه فرار نکن. اول بیا یه چیزی بخوریم.»
***
در جنگلی دور از غار دههزار خون، آتیشی برپا شده بود.
در حالی که گئوم موگوک غذا رو آماده میکرد، تائسو که نیروی درونیاش سرکوب شده بود، نشسته بود و تماشا میکرد.
«حتماً داره آماده میشه تا شکنجهام کنه.»
اونا توی چنین لحظه حساسی، فقط برای غذا خوردن وقت نمیگذاشتن.
احتمالاً میخواست یه سرم حقیقت توی غذا قاطی کنه.
یا با سم تهدیدش کنه.
میتونستن به زور بهش غذا بدن، اما اگه سعی میکرد جون خودش رو بگیره یا بیش از حد احساساتی میشد و حتی موقع مرگ هم حرف نمیزد، همهچیز هدر میرفت.
پس حتماً نقشه داشتن کاری کنن که خودش با میل خودش غذا بخوره.
«اینا دیگه کیان؟»
او هرگز درباره سه چنین استادی توی دنیای رزمی چیزی نشنیده بود.
با چنین ترکیب منحصربهفردی، غیرممکن بود که ناشناخته باقی بمونن.
گئوم موگوک شروع کرد به تفت دادن سبزیجات و قارچها.
نمک و چاشنی مخصوصش رو اضافه کرد.
بعد از اینکه با مهارت و سرعت آشپزی رو تموم کرد، قارچهای تفتدادهشده رو توی چهار تا کاسه تقسیم کرد.
یکیشون رو برد برای تائسو.
«بیا، بخور.»
گئوم موگوک یکی از دستهاش رو آزاد کرد تا بتونه حرکتش بده.
«گرسنهام نیست.»
«بعداً نگی گرسنهامهها. بخور.»
کاسه غذا رو جلوش گذاشت و به سمت کیسه چرمی برگشت.
گئوم موگوک چیزی رو که لای کاغذ پیچیده شده بود از کیسه درآورد.
وقتی کاغذ رو باز کرد، توش خزه بود.
وقتی بوی خاصش پخش شد، تائسو جا خورد.
«این بو... ممکنه؟ خزه جاودان چکیدهسنگ؟»
گئوم موگوک خزه جاودان چکیدهسنگ رو تقسیم کرد و فقط توی کاسه خودش و اون دو فرمانروای اهریمنی ریخت.
«طعمش بدتر از اونیه که بشه خالی خوردش. اما اگه اینطوری بخوریش، باید خوب باشه.»
چشمهای تائسو گردتر شد.
این هم درست بود.
خزه جاودان چکیدهسنگ به این معروف بود که خوردنش به تنهایی خیلی ناخوشاینده.
یعنی ممکنه؟ واقعی بود؟
«نه بابا. هر چقدر هم که باشه، اونا خزه جاودان چکیدهسنگ رو توی یه ظرف قارچ نمیریزن.»
اما ظاهر و بوش دقیقاً شبیه خزه جاودان چکیدهسنگ بود.
او به عنوان یه دزد، چقدر درباره اکسیرها مطالعه کرده بود؟
«نه، نمیتونه باشه.»
خزه جاودان چکیدهسنگ یه اکسیر افسانهای بود.
آره، غیرممکن بود.
اصلاً ایده اینکه اون سه نفر بخوان چنین چیز ارزشمندی رو با هم شریک بشن، مسخره بود.
«آها! داره سعی میکنه منو وسوسه کنه.»
میتونست بفهمه که این یه طعمهست.
اگه اون سه نفر طوری میخوردنش که انگار خزه جاودان چکیدهسنگه، اونوقت او هم دلش نمیخواست بخوره؟
«احتمالاً یه خزه جاودان چکیدهسنگ قلابیه که به سم یا سرم حقیقت آلوده شده.»
اونا حتماً قبلاً پادزهرش رو خورده بودن.
گئوم موگوک بهش نگاه کرد، خزه جاودان چکیدهسنگ رو از توی کاسه خودش برداشت و پرسید:
«تو هم از این میخوای؟»
تائسو در دلش پوزخندی زد.
«دقیقاً همونطور که فکر میکردم! حتی یه ذره هم از پیشبینیهای من منحرف نمیشه.»
تائسو سرش رو تکون داد.
«نه، خوبم.»
گئوم موگوک با قیافهای متعجب گفت:
«اینکه اینو رد میکنی، واقعاً عجیبه. بعداً پشیمون میشی و خودت رو سرزنش میکنی.»
تائسو تمسخر کرد.
امکان نداشت واقعی باشه.
اگه بود، هیچوقت پیشنهاد نمیدادن خزه جاودان چکیدهسنگ رو باهاش تقسیم کنن.
اهریمن تیغه آسمان خونین خزه جاودان چکیدهسنگ توی کاسهاش رو با بقیه مقایسه کرد و گفت:
«به نظر میاد سهم من از همه بزرگتره.»
واقعاً هم توی کاسه او بیشترین مقدار خزه جاودان چکیدهسنگ بود.
«حتماً اشتباه میکنید.»
البته که اهریمن تیغه آسمان خونین میدونست.
گئوم موگوک بزرگترین سهم رو به اون داده بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که روبهروش نشسته بود، با اشاره چشم بهش فهموند که بدون سر و صدا فقط غذاش رو بخوره.
«خب، بیاین بخوریم.»
«هیچوقت فکر نمیکردم یه چیز به این ارزشمندی رو با قارچ بخورم.»
«میگن غذا فقط وقتی برای بدن خوبه که موقع وارد شدن به دهن، خوشمزه باشه، مگه نه؟»
هر سه شروع به خوردن کردن.
«این از چیزی که انتظار داشتم هم بهتره.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از طعمش راضی بود و اهریمن تیغه آسمان خونین هم به نشونه تایید سر تکون داد.
و به این ترتیب، هر سه نفر تمام خزه جاودان چکیدهسنگ رو خوردن.
بعد از تموم شدن غذا، بدون اینکه کسی حرفی بزنه، همگی نشستن و نیروشون رو به گردش درآوردن.
وقتی گردش نیروشون تموم شد، نگاه هر سه نفر عمیقتر شده بود.
تاثیرات خزه جاودان چکیدهسنگ به این معروف بود که سرزندگی فرد رو برمیگردونه و عمری طولانی و بدون بیماری بهش میبخشه.
«حتی از قبلِ خوردنش هم جوونتر به نظر میرسی.»
«واقعاً؟»
گئوم موگوک شمشیرش رو بیرون کشید و بالا گرفت تا دوباره تصویر خودش رو توش ببینه.
«من که زیاد متوجه نمیشم.»
اما تفاوت قطعی بود.
دو اکسیر مصرفشده در امروز کمک بزرگی به گئوم موگوک کرده بودن، اما برای اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، این کمک واقعاً عظیم بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که به تصویر خودش روی تیغه خیره شده بود، ناگهان لب به سخن باز کرد.
کی در طول زندگیش این حرفها رو زده بود؟ اصلاً تا حالا به زبون آورده بودشون؟
«این سرگرمکننده است.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با چهرهای متعجب به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد.
میدونست اون مردی نیست که چنین حرفهایی بزنه، برای همین درک میکرد که اون کلمات چقدر معنا و مفهوم دارن.
گئوم موگوک در جواب چی میگه؟
پاسخ گئوم موگوک ساده بود.
«به منم داره خوش میگذره.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چیزی نگفت، اما اون هم داشت از این موقعیت لذت میبرد.
این لذتی بود که مدتها بود حس نکرده بود.
تائسو با تماشای اون سه نفر، احساس عجیبی پیدا کرد.
«اینا چشونه!»
طوری رفتار میکردن که انگار واقعاً خزه جاودان چکیدهسنگ خوردن.
حتی ذرهای هم به اون توجه نمیکردن.
تائسو با احتیاط از گئوم موگوک پرسید:
«حالا میخوای با من چیکار کنی؟»
پاسخی صریح از دهان گئوم موگوک جاری شد.
«قراره با هم مقبره شمشیر رو پیدا کنیم.»
«مگه تو خواب ببینی!» تائسو در دلش مات و مبهوت شده بود، اما به نقش بازی کردنش ادامه داد.
«شما واقعاً آدم اشتباهی رو گرفتین. من فقط تصادفی اونجا بودم.»
تائسو تا لحظه آخر به انکار کردن ادامه داد.
«داشتم تمرین میکردم. تمرین برای پیدا کردن راهم تو اون غار پیچیده و تمرینِ هنر جمعکردن استخوان.»
گئوم موگوک لبخندی زد و کاغذی رو که طرح روش بود و قبلاً بهش نشون داده بود، بیرون آورد.
«احتمالاً نمیدونی چقدر تلاش از طرف آدمهای زیادی صورت گرفته تا همین یه تیکه کاغذ به دست من برسه. این اطلاعاتی هست که با زحمت دهها نفر که زندگیشون رو وقف یه چیز کردن، به دست اومده. آدمهایی که چندین برابر از من یا تو باهوشترن.»
دو فرمانروای اهریمنی که شنونده بودن، در دل با خودشون فکر کردن.
هر چی میگفت درست بود، اما...
«اونا از تو باهوشتر نیستن.»
بنابراین، دو فرمانروای اهریمنی در باطن کنجکاو بودن که گئوم موگوک چطور میخواد مکان نقشه گنج رو پیدا کنه.
«در چنین موقعیتی، انکار کردن بدترینِ بدترین تاکتیکهاست. آه، پس این یارو فقط از روشهای بیارزش استفاده میکنه. این کار فقط باعث میشه جلوی حریفت احمق به نظر برسی. تو که از اون جور آدمها نیستی، هستی؟ اینجا نوشته که نیستی.»
تائسو برای لحظهای به گئوم موگوک خیره شد و در نهایت استراتژی خودش رو تغییر داد.
با نگاه کردن به حریفش، حس کرد که انکار سرسختانه فایدهای نداره.
«درسته. من مکانش رو حفظ کردم. نه فقط مکانش رو، بلکه چطور وارد شدن از ورودی اصلی، نه اون ورودی جعلی، و چطور دور زدنِ سازوکارهای داخلش رو هم بلدم. تو این دنیا، فقط من این چیزها رو میدونم.»
این حرف فقط نیمیش حقیقت داشت.
گئوم موگوک در زندگی قبل از بازگشتش، داخل مقبره شمشیر رفته بود.
اما اون زمان برای پیدا کردن گنج به اونجا نرفته بود، برای همین فضای داخلی مقبره شمشیر رو خوب نمیشناخت.
اون برای ملاقات با یک نفر به اونجا رفته بود.
گئوم موگوک بدون کلامی به تائسو خیره شد.
تائسو عضلات شکم و چشماش رو منقبض کرد و از نگاه اون فرار نکرد.
از چشمهای شفافی که بهش نگاه میکردن، احساس عجیبی بهش دست داد.
«چرا با اون چشمها به من نگاه میکنه؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که اون دو رو تماشا میکرد، پیامی تلهپاتیک برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فرستاد.
— اگه فقط یه کم کتکش بزنیم، همهچی رو لو میده.
که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو یک قدم فراتر رفت.
— یا میتونیم انگشتهاش رو یکییکی قطع کنیم.
اهریمن تیغه آسمان خونین با لبخندی عجیب گفت:
— رهبر جوان فرقه نمیدونه تو از اونایی هستی که چنین حرفهایی میزنن، مگه نه؟
— این فقط بین خودمون میمونه.
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخندی زد و از حرف اون کمی خوشحال شد.
گئوم موگوک نه کتکش زد و نه انگشتهاش رو قطع کرد.
شینگ.
گئوم موگوک شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشید و گفت:
«درسته، شاید بهتر باشه جایی مثل مقبره شمشیر برای همیشه به عنوان یه راز در دنیای رزمی باقی بمونه.»
گئوم موگوک شمشیرش رو بالا برد.
شووویک.
گئوم موگوک بدون تردید شمشیر رو به سمت گردن تائسو پایین آورد.
«صبر کن!»
با فریاد تائسو، شمشیر درست قبل از بریدن گردنش متوقف شد.
ژورورورک.
خون از زخم کوچکی که ایجاد شده بود، جاری شد.
«این دیوونه واقعاً میخواست من رو بکشه.»
تائسو با چشمهایی آمیخته به ترس و غافلگیری به گئوم موگوک گفت:
«اگه من رو بکشی، خودت هم میمیری.»
«چرا اونوقت؟»
«میدونی پدرم کیه، مگه نه؟»
تائگون، بزرگترین دزد نسل خودش.
«اگه من بمیرم، پدرم حتماً انتقام میگیره. پدرم هیچوقت تو پیدا کردن کسی که دنبالش بوده شکست نخورده، و هیچوقت هم نشده نتونه به جایی که هدف گرفته نفوذ کنه.»
«اون وقتی خوابی، بیصدا وارد اتاق کارت میشه. فرقی نمیکنه چقدر عمیق مخفی شده باشی، فایدهای نداره.»
گوشه لبهای فرمانروایان اهریمنی که شنونده بودن، بالا رفت.
با خودشون فکر کردن اگه اون میدونست اون «جای عمیق» کجاست، قیافهاش چطور عوض میشد.
گئوم موگوک تهدید رو با تهدیدی از جانب خودش جواب داد.
«پس اول باید کلک پدرت رو بکنم.»
برای لحظهای، تائسو جا خورد.
اما سریعاً تظاهر به آرامش کرد.
«تو هیچوقت نمیتونی مخفیگاه پدرم رو پیدا کنی.»
«آره، کار راحتی نیست. اما غیرممکن هم نیست. اول، یه شایعه پخش میکنم. اینکه کسی که نقشه گنج مقبره شمشیر رو داره، تائگونه.»
«اون وقت تمام اون آدمهای بیشمار برای پیدا کردن پدرت هجوم میارن.»
گئوم موگوک طرحی رو که قبلاً بهش نشون داده بود، بالا گرفت.
«با شبکه اطلاعاتی که من دارم، همهچیز رو درباره پدرت میفهمم. میفهمم چه شکلیه، دقیقاً مثل همین، و تصویرش رو تو کل دشت مرکزی پخش میکنم.»
«...»
«وقتی پدرِ عصبانیت اومد دنبالت، اون وقت میتونم باهاش تسویه حساب کنم.»
تهدید گئوم موگوک بسیار دقیق و با جزئیات بود و روی تائسو اثر کرد.
وقتی تائسو نتونست هیچ جوابی بده، گئوم موگوک شمشیری رو که به سمت گردنش گرفته بود، عقب کشید.
«مگه بهت نگفتم بخوری؟ مغزت چون گرسنهای درست کار نمیکنه، برای همینه که به چنین تهدید ناشیانهای متوسل میشی.»
«الان وقت تهدید نیست؛ باید معامله کنی. بپرسی اگه مکان رو بهت بگم، چی بهم میدی.»
تائسو که برای لحظهای غرق در فکر شده بود، پرسید:
«چی بهم میدی؟»
«اون بستگی به این داره که اونجا چی باشه.»
«چطور میتونم اعتماد کنم که بعد از اینکه رسیدیم اونجا، میذاری زنده بمونم؟»
سپس، کلمات غیرمنتظرهای از دهان گئوم موگوک جاری شد.
«مردی که رویای تبدیل شدن به بزرگترین دزد زمانه خودش رو داره، نباید فقط دزدیدن اشیاء رو بلد باشه.»
تائسو در باطن جا خورد.
اون کلمات چیزی بودن که پدرش اغلب بهش میگفت.
کلماتی که الان شنیده بود کاملاً یکسان بودن، حتی یه حرفشون هم فرق نداشت.
«برای اینکه بزرگترین دزد بشی، باید دزدیدنِ قلب آدمها رو هم بلد باشی.»
«...»
نگاهی سرشار از غافلگیری در چهره تائسو نمایان شد.
«یعنی این یه تصادفه؟»
اما تصادفی نبود که گئوم موگوک دقیقاً همون کلمات رو به زبون آورده بود.
دلیلش این بود که گئوم موگوک در زندگی قبل از بازگشتش، اون کلمات رو مستقیماً از زبان پدر او، تائگون، شنیده بود.
کسی که اون زمان در مقبره شمشیر ملاقات کرده بود، کسی نبود جز تائگون.
«پس، سعی کن تو راهِ رسیدن به اونجا، قلب من رو بدزدی.»