چپتر 737: تنها کسی که میتونه
چپتر 737: تنها کسی که میتونه
«تا حالا پدرم رو دیدی؟»
اینکه دقیقاً همون حرفی رو بزنه که پدرش بهش گفته بود! ممکنه فقط یه تصادف باشه؟ یا ممکنه این مرد پدرش رو میشناخته؟
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«نه.»
حداقل تو این زندگی، هرگز او رو ندیده بود.
«اما شنیدم که مردی با اصول و عقاید محکمه.»
با شنیدن کلمهی «اصول»، چهرهی تائسو کمی درهم رفت.
«شنیدم فقط از آدمهای ظالم دزدی میکنه. و اینکه بخشی از چیزی رو که میدزده با فقرا تقسیم میکنه؟»
تائسو در سکوت سر تکون داد.
پدرش به او، یعنی پسرش، یاد داده بود که هرگز اون اصل رو زیر پا نذاره.
اما تائسو از اون آموزش ناراضی بود.
اگه میخواست چنین کارهای خیری انجام بده، بهتر بود به عنوان یه جنگجوی عدالتخواه زندگی کنه.
یه دزد مگه وجدان هم داره؟ حالا که قرار بود در هر صورت دزد خطاب بشه، باید بدون هیچ فرقی همه چیز رو میدزدید.
روزی بود که بالاخره اون احساسات فوران کرد.
— اصول تو برای انجام کارهای خیره؟ یا برای توجیه دزدیهات؟
پدرش هیچ جوابی نداد.
در اون لحظه، او دید.
خشم، ناامیدی و سردرگمی رو در چهرهی پدرش دید.
از اون روز به بعد دیگه پدرش رو ندیده بود.
«پدر من یه...»
میخواست بگه «مرد قابل احترامیه». هر چی نباشه، همین چند لحظه پیش که گئوم موگوک شمشیرش رو به سمتش گرفته بود، از پدرش به عنوان یه سپر استفاده کرده بود.
اما بغضی در گلوش نشست و کلمات بیرون نیومدن.
این گئوم موگوک بود که حرفهای مردد او رو ادامه داد.
«پدرها برای ما پسرها، آدمهای سختی هستن.»
اخمهای تائسو بدون اینکه خودش متوجه بشه، از هم باز شد.
در اون لحظه، تائسو دوباره همون نگاه عجیب رو در چشمهای گئوم موگوک دید.
«دوباره داره با اون نگاه بهم زل میزنه.»
از اون نوع نگاههایی بود که انگار حرفی برای گفتن داشت.
«خب، حالا که غذا خوردیم، راه بیفتیم؟»
گئوم موگوک جلو افتاد و دو شهریار اهریمنی به دنبالش رفتن.
وقتی مسافتی رو طی کرد و به عقب برگشت، تائسو هنوز همونجا ایستاده بود.
«چیکار میکنی؟ نمیای؟»
«نمیتونم حرکت کنم تا وقتی که نقاط فلجشدهم رو آزاد کنی.»
«خیلی وقته که آزاد شدن.»
نقاط فلجکنندهای که او رو مهار کرده بود، آزاد شده بودن.
نمیتونست از نیروی درونیش استفاده کنه، اما بدنش میتونست آزادانه حرکت کنه.
«کی؟»
او حتی ذرهای از تکنیکهای انگشتی که به سمتش پرتاب شده بود رو حس نکرده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، بیشتر از خودِ اون مرد، میدونستن که این چه کار خارقالعادهایه.
گروه گئوم موگوک از کوه پایین اومدن، کالسکهای رو که در یه خانهی شخصی گذاشته بودن برداشتن و به راه افتادن.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داخل کالسکه نشستن، در حالی که گئوم موگوک و تائسو روی صندلی راننده نشستن.
وقتی گئوم موگوک خودش شروع به راندن کالسکه کرد، تائسو با چهرهای متعجب پرسید:
«مقصد رو بلدی؟»
انتظار داشت این سوال رو بپرسه.
حداقلش این بود که باید میپرسید دارن در جهت درست میرن یا نه.
«تا وقتی که بهم بگی، هر جا که دلم بخواد میرم. اگه دیدی داریم خیلی در جهت مخالف میریم، فقط آروم افسار رو بکش.»
با نگاه کردن به چهرهای که انگار هر لحظه آماده بود دوباره به پهلوش سقلمه بزنه، تائسو حس کرد که فهمیدنِ اینکه این مرد جوانِ روبروش چه جور آدمیه، اصلاً راحت نیست.
«حالا که فکر میکنم، من حتی اسمت رو هم نمیدونم.»
نگاه گئوم موگوک کمی عمیقتر شد.
بعد از اینکه لحظهای به جادهی بازی که کالسکه با سرعت در اون میتاخت خیره شد، گئوم موگوک اسمش رو گفت.
«گئوم موگوکه.»
داخل کالسکه، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به هم نگاه کردن.
اونها میدونستن که گئوم موگوک معمولاً وقتی بیرون از فرقه است، از اسم گئوم یون استفاده میکنه.
فاش کردن اسم واقعیش به این معنی بود که او مایل به فاش کردن هویتش هست.
البته، تائسو نمیدونست که اسم رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، گئوم موگوکه.
حتی اگه میدونست هم، فکر میکرد فقط یه تشابه اسمیه.
هر چی نباشه، رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی که وسایل حمل نمیکنه و شخصاً برای او خوراک قارچ نمیپزه.
تائسو نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
«میتونی بهم بگی عضو کدوم فرقهای؟»
«میتونم، اما بهتره که ندونی.»
«چرا؟»
«چون اگه بفهمی، دزدیدن قلبم خیلی سختتر میشه. فقط همونطور که قلبت بهت میگه عمل کن.»
تائسو از امتناع گئوم موگوک برای فاش کردن فرقهاش، برداشت اشتباهی کرد.
«اون عضو طریقت راستینه.»
اگه عضو فرقه اهریمنی یا اتحاد نامتعارف بودن، تا حالا بدون اینکه ازشون پرسیده بشه، هویتشون رو فاش کرده بودن؛ حتی اگه فقط برای ترسوندن او بود.
«اون از یه خاندان معتبره.»
اگه اینطور بود، چیزی که باید میفهمید این بود که رهبر این سه نفر کیه.
در نگاه اول، به نظر میرسید اون پیرمرد باشه، اما با دیدن غذا خوردنشون، لزوماً اینطور نبود.
با وجود اینکه وسایل رو حمل میکرد و غذا میپخت، اما انگار قدرت در دست این مرد جوان بود.
«پس، میتونم بپرسم رابطهت با اون دو نفر چیه؟»
بزرگان خانواده؟ استاد؟ اما جواب گئوم موگوک غیرمنتظره بود.
«اونها دوتا بال من هستن.»
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که داخل کالسکه بودن، با هم خندیدن.
هر چی نباشه، اون دو نفری که برای بالِ چپ یا بالِ راست بودن با هم رقابت میکردن، حالا داخل کالسکه نشسته بودن.
«فقط با همین دو نفر، میتونم کل سرزمینهای مرکزی رو درو کنم.»
«فقط شما سه نفر؟»
«تو هم قراره از حالا به بعد طرف ما باشی. پس میشیم چهار نفر.»
تائسو سرش رو از کالسکه برگردوند.
«دزدیدن قلب این مرد غیرقابل پیشبینی؟»
کاری سختتر از هر دزدیای که تا به حال انجام داده بود، تازه داشت شروع میشد.
***
جایی که کالسکهی پرسرعت در اون متوقف شد، کنار یه دریاچه بود.
«لطفاً پیاده شید و اونجا رو نگاه کنید.»
با حرف گئوم موگوک، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از کالسکه پیاده شدن.
غروب خورشید در حال تابوندن درخشش خودش روی دریاچهی بزرگ کنار جاده بود.
نوری که تا آسمان کشیده شده بود و نوری که به داخل دریاچه نفوذ میکرد با هم ترکیب شده بودن و منظرهای باشکوه رو خلق کرده بودن.
گئوم موگوک با چالاکی روی سقف کالسکه پرید و نشست.
«واقعاً نفسگیره.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با هم سر تکون دادن.
این اولین بار بود که اون دو نفر چنین غروب زیبایی رو با هم میدیدن.
گئوم موگوک کالسکه رو به خاطر اون دو نفر متوقف کرده بود.
«لطفاً، تا جایی که دلتون میخواد از این لحظه لذت ببرید!»
در حالی که اون سه نفر به اون صحنهی باشکوه خیره شده بودن، تائسو روی صندلی راننده نشسته بود و به سمت مخالف جاده نگاه میکرد.
اون دو استاد داخل کالسکه به کنار، اما چطور یه آدم به این جوانی میتونه اینقدر محو تماشای غروب بشه و اون رو زیبا صدا کنه؟
همهش شبیه ریاکاری و تظاهر بود.
احتمالاً فقط چاپلوسی بود تا خودش رو تو دل اون دو استاد جا کنه.
«چطور میتونم فرار کنم؟»
با این وضع، او به دست اونها کشته میشد.
باید اونها رو به سمت مقبره شمشیر میکشوند و از مکانیسمهای اونجا برای فرار یا نابود کردنشون استفاده میکرد.
در همون لحظه بود.
*وووش*
بدنش توسط نیروی ناشناختهای کشیده شد، به پرواز دراومد و کنار گئوم موگوک که روی سقف کالسکه نشسته بود، فرود اومد.
گئوم موگوک از یه انرژی نامرئی استفاده کرده بود تا او رو کنار خودش بنشونه.
«داشتی به نقشههای پلید فکر میکردی، نه؟ داشتی نقشه میکشیدی که چطور ما رو بکشی و فرار کنی؟ قصد داشتی با مکانیسمهای مقبره شمشیر ما رو از پا دربیاری؟»
«نه!»
صدای تائسو لرزید، چون ناگهان با حقیقت روبرو شده بود.
اتهام اونقدر دقیق بود که او کاملاً بیدفاع موند!
«میتونی بعداً به نقشههای پلیدت فکر کنی، اما این صحنهایه که بعداً نمیتونی ببینی. حتماً وقتی میتونی، ببینش. "بعداً" وجود نداره.»
چرا بعداً وجود نداره؟ او برای خاطرِ اون «بعداً» بود که اینطور زندگی میکرد و جونش رو به خطر میانداخت.
تائسو به زور حرفهایی رو که به گلوش رسیده بود فرو خورد و به غروب خیره شد.
درست در همون لحظه، پرندههایی که در ارتفاع پایین روی دریاچه پرواز میکردن، سطح آب رو لمس کردن و قطرات آب به بالا پاشیده شد و با نور سرخ درخشان شد.
زیبا بود.
ناگهان، تائسو متوجه شد که این اولین باریه که چنین صحنهای رو میبینه.
او حتی یک بار هم موقع غروب کنار یه دریاچه نایستاده بود.
زندگی او همیشه پر از دویدن برای تعقیب کردن یا فرار کردن بود.
«اگه کنار تو بشینم و تظاهر کنم که اون منظره برام زیباست، میتونم قلبت رو به دست بیارم؟»
گئوم موگوک لبخندی زد و سر تکون داد.
«آره. چون با خودم فکر میکنم "حداقل این یارو داره تلاشش رو میکنه."»
تائسو به گئوم موگوک نگاه کرد.
«حتی اگه فریب دادنِ تو باشه؟»
«مگه هیچکاری نکردن خودش یه جور فریبکاری نیست؟»
تائسو لبش رو کمی گزید و بعد تصمیمش رو گرفت.
«خیلهخب. اگه اینطور میخوای، میتونم نقش یه ریاکارِ فعال رو بازی کنم.»
لبخندی روی لبهای گئوم موگوک نشست.
«باشه، پس امتحان کن.»
گئوم موگوک در حالی که به غروب خیره شده بود، منتظر موند.
اما حالا که صحنه آماده شده بود، کلمات از دهن تائسو بیرون نمیومدن.
«اونقدرها هم سخت نیست، مگه نه؟ فقط لبخند بزن و بگو "واقعاً زیباست." یه "ممنون که گذاشتی اینطوری کنارت بشینم" حتی بهتر هم میشه.»
اما حتی با وجودِ راهنماییِ گئوم موگوک، کلمات به راحتی جاری نمیشدن.
وقتی اولین بار همدیگه رو دیدن، سعی کرده بود با چشمهای اشکآلود فریبش بده.
اون به خودش افتخار میکرد که وقتی بحث بازیگری باشه، لنگه نداره.
به خاطر غرورش بود؟ یا چیز دیگه؟
«بعداً انجامش میدم.»
«باشه، هر جور راحتی.»
گئوم موگوک اصلاً بهش فشار نیاورد.
در حالی که زیر کالسکه شونهبهشونه ایستاده بودن و به دریاچه نگاه میکردن، اهریمن تیغه آسمان خونین پیامی ذهنی برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فرستاد.
— اون دزد هم کارِ راحتی پیشِ رو نداره. ازش خواسته شده سختترین چیزِ دنیا رو بدزده.
اهریمن تیغه آسمان خونین میدونست.
به نظر میرسید گئوم موگوک محبتش رو به هر کسی ابراز میکنه، اما اصلاً اینطور نبود.
اون خوب میدونست به دست آوردنِ واقعیِ اون قلب چقدر سخته.
— فقط یه نفر موفق شده اون رو بدزده.
— کی؟
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد.
— من؟
اهریمن تیغه آسمان خونین طوری سرش رو تکون داد که انگار حرفش مضحکه.
— من نه. شاید اون مردِ نقابدار؟
— که اینطور. فکر کردم منظورت خودتی، برادر.
اهریمن تیغه آسمان خونین با شنیدن کلمه «برادر» جا خورد. این لقبی بود که مدتها نشنیده بود.
این چیزی بود که فقط وقتی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حالش خوب بود، میشد از زبونش شنید.
«تو هم مثل من حالت خوبه.»
درست در همون لحظه.
دودودودودو.
گروهی از رزمیکارها به سمتشون هجوم آوردن.
تعدادشون به چندین ده نفر میرسید.
در یک چشمبههمزدن، رزمیکارها کالسکه رو محاصره و محبوس کردن.
هالهی هر کدومشون اصلاً معمولی نبود.
چهرهای آشنا از بینشون بیرون اومد.
«هی، باربر.»
زنی که جلو اومد کسی نبود جز چو یون، دخترِ رهبرِ باند اژدهای پران.
پشت سرش ده قهرمان اژدهای پران ایستاده بودن که حالا فقط چهار نفرشون باقی مونده بود.
اونها شش نفر از ده قهرمان اژدهای پران رو توی اون غار از دست داده بودن.
«هر چقدر گشتیم، نتونستیم جنازههاتون رو پیدا کنیم.»
نه تنها جنازهها، بلکه نقشه گنج رو هم پیدا نکرده بودن.
نگاهش به سمت تائسو چرخید.
«داری اون رو با خودت میبری.»
«داریم با هم میریم تا خواهر کوچیکش رو نجات بدیم.»
چو یون پوزخندی زد.
«من رو احمق فرض کردی. استادهایی مثل شما به خاطرِ کسی مثل اون راه افتادن؟»
اون باور نمیکرد.
چیزهای مشکوکِ زیادی وجود داشت.
نگاهش به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رفت.
اونها به دریاچه خیره شده بودن و حتی نگاهی هم به سمت اون نمیانداختن.
اون دو نفر الان هم فرقی با وقتی که توی غار دیده بودشون نداشتن.
هنوز هم اصلاً بهش اهمیت نمیدادن.
«بذار ببینم تا کجا میتونی نادیدهام بگیری.»
درست در همون لحظه، مردی با موهای سفید از پشتِ چو یون بیرون اومد.
اون جونگباک بود، یکی از ارشدهای باند اژدهای پران.
اون کسی بود که پدرش، یعنی رئیس باند، بیشترین اعتماد رو بهش داشت.
اون که یکی از استادهای باند اژدهای پران بود، نه تنها هنرهای رزمی قدرتمندی داشت، بلکه دانش وسیعی هم از دنیای رزمی داشت.
خلقوخوی آتشینش باعث شده بود چو یون بیش از هر کسی از اون بترسه.
«مطمئنی خودشونن؟»
«بله، نقشه گنج باید دستِ اونها باشه.»
جونگباک در حالی که صداش با نیروی درونی آمیخته شده بود، پرسید:
«من جونگباک هستم، ارشدِ باند اژدهای پران. میتونم بپرسم شما بزرگواران اهل کجا هستید؟»
هرچند مؤدبانه پرسید، اما جونگباک در قلبش شمشیر کشیده بود.
مهم نبود حریفش کیه، قصد داشت نقشه گنج رو به دست بیاره.
این بار، باند اژدهای پران تمامِ بقای خودش رو روی به دست آوردنِ نقشه گنج شرط بسته بود.
اونها که همین حالا هم خسارات زیادی توی غار دههزار خون متحمل شده بودن، نمیتونستن عقبنشینی کنن.
نگاه جونگباک به سمت اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چرخید که هنوز پشتشون به اون بود.
«واقعاً آدمهای ترسناکی هستن.»
فقط با نگاه کردن، اصلاً نمیتونست مهارتشون رو بسنجه.
اما مشکلی نبود.
قدرتِ سمتِ اون از هیچکس عقب نمیموند.
نگاهش دوباره به سمت گئوم موگوک چرخید.
«پس تو جواب بده.»
«ما اهلِ باندِ بزرگی مثل اژدهای پران نیستیم. چطور میتونیم توی موقعیتی که نبرد برای نقشه گنج در جریانه، هویتمون رو فاش کنیم؟ امیدوارم درک کنید.»
جونگباک گئوم موگوک رو برانداز کرد.
بعد چو یون جلو اومد و با احترام گفت:
«اون مرد فقط یه باربره. لازم نیست زیاد بهش اهمیت بدید.»
اما جونگباک میتونست تشخیص بده که چو یون داره درباره حریفشون اشتباه قضاوت میکنه.
مردِ جوونِ روبروش هیچ نشونهای از تمرینِ هنرهای رزمی نداشت، با این حال حضورش بیش از هر کسِ دیگهای اینجا حس میشد.
«بسیار خب. پس، گفته میشه که نقشه گنج دستِ شماست. درسته؟»
«بانوی جوان دچار سوءتفاهم شدن.»
چو یون جلو اومد و گفت:
«اگه اینقدر مطمئنی، پس بذار وسایلتون رو بگردیم.»
«میتونی بدن یا وسایلِ من رو هر چقدر میخوای بگردی، اما اجازه نداری اون دو نفر رو تفتیش کنی. تنها یه نفر توی این دنیا هست که میتونه این کار رو انجام بده.»
با مخالفتِ گئوم موگوک، تنشِ محسوسی فضا رو پر کرد.
درست در همون لحظه.
صدایی آرام و باوقار طنینانداز شد.
«خیلی وقت میگذره، ارشد جونگ.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به آرامی چرخید تا با اونها روبرو بشه.
تازه اون موقع بود که جونگباک چهرهاش رو دید.
قطعاً اون صورت رو یه جایی دیده بود، اما یادش نمیومد کجا.
صداش هم صدایی بود که مطمئناً قبلاً شنیده بود.
«اون کیه؟»
غریزهی خطرش بهش هشدار میداد.
باید سریع یادش میومد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به آرامی به سمت جونگباک قدم برداشت.
«من خیلی عوض شدم، واسه همین شاید شناختنم راحت نباشه.»
در همون لحظه، غلافِ شمشیرِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نظرِ جونگباک رو جلب کرد.
یه گلِ کاملیا سرخ، که به شدتِ خون حکاکی شده بود.
نگاه جونگباک دوباره به سمت فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چرخید.
جونگباک با شناختنِ حریفش، وحشتزده شد.
«شما...!»
تازه اون موقع فهمید که اون فرمانروای شمشیر شکوفه آلوئه.
همونطور که خودش گفته بود، کاملاً با قبل فرق کرده بود.
اون زمان، آرایش غلیظی داشت و لباسهای باشکوهی میپوشید.
هیچوقت تصور نمیکرد فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو توی جایی مثل اینجا ببینه، به همین خاطر اصلاً به فکرش هم نرسیده بود.
قبل از اینکه بتونه چیزی بگه، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به گئوم موگوک نگاه کرد و با آرامش گفت:
«من در حالِ سفر با یه شخصِ گرانقدر هستم.»
جونگباک طوری لرزید که انگار صاعقه بهش زده.
اینکه یه فرمانروای اهریمنی از کلمات «شخص گرانقدر» استفاده کنه، چه معنایی داشت؟
اون به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاه کرد و با آرامش گفت:
«باندِ ما اشتباه بزرگی مرتکب شده. این پیرمرد میخواد یه دستش رو قطع کنه تا برای بخشش التماس کنه، پس لطفاً قبولش کنید.»
با این حرف، چو یون جا خورد.
ارشد جونگِ ترسناک و قدرتمند میخواست بدونِ حتی یه مبارزه، دستِ خودش رو قطع کنه؟
نه تنها اون، بلکه تمامِ رزمیکارهای همراهش هم گیج شده بودن.
جونگباک بدونِ تردید شمشیرش رو کشید.
«التماس میکنم من رو ببخشید.»
شینگ!
بدونِ لحظهای فرصت برای متوقف کردنش، شمشیر رو به سمت بازوی خودش فرود آورد.
چو یون فریاد زد.
چنگ!
لحظهی بعد!
جونگباک بیشتر از وقتی که دستش قطع میشد، غافلگیر شد.
گئوم موگوک به شکلی جلوی اون ظاهر شده بود و مچِ دستش رو گرفته بود.
اون تا قبل از اینکه مچش گرفته بشه، حتی برای یک لحظه هم متوجه حرکاتِ حریفش نشده بود.
در یک چشمبههمزدن، گرفتار شده بود.
اگه حریفش به جای گرفتنِ دستش، گردنش رو هدف قرار داده بود، الان مرده بود.
«... واسه اون، من حریفی هستم که با یه حرکت از پا درمیام.»
واقعاً باورنکردنی بود.
حریفش رهبر فرقه اهریمنی نبود، بلکه رهبر جوان فرقه بود.
گئوم موگوک به مردی که از شوک خشکش زده بود، لبخندی زد و گفت:
«ارشد جونگ، یه کاری هست که لازم دارم با این دستِ گرانقدرت انجام بدی.»