چپتر 739: اگه ما نیستیم، و تو هم نیستی...
چپتر 739: اگه ما نیستیم، و تو هم نیستی...
کالسکه از مسیری باریک عبور کرد.
تیغههای سرسبز علف در کنار جاده، هر بار که به بدنه کالسکه کشیده میشدند، صدای خشخشی ایجاد میکردند.
تائسو نگاهی به گئوم موگوک انداخت که در کنارش روی صندلی راننده نشسته بود و کالسکه را هدایت میکرد.
«اگه این راه بنبست باشه میخوای چیکار کنی؟»
او نمیتوانست کالسکه را در این مسیر دور بزند.
اگر به کالسکه دیگری برخورد میکردند چه؟ آه، با کمی فکر کردن، احتمالاً چنین اتفاقی نمیافتاد.
هیچکس یک کالسکه را از چنین مسیر جنگلی باریکی عبور نمیداد.
اما گئوم موگوک با اطمینان کالسکه را میراند، انگار که راه را به خوبی میشناخت.
داخل کالسکه، اهریمن تیغه آسمان خونین به علفهایی که از کنار پنجره میگذشتند خیره شده بود.
«داره از یه میانبر میره؟»
اگر اینطور نبود، دلیلی نداشت که چنین جاده باریکی را انتخاب کند.
«گفتی میخوای آروم بری، پس این همه عجله برای چیه؟»
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چرخید.
او با چشمانی بسته، در حال گردش انرژی در بدنش بود.
او همین حالا هم جوان به نظر میرسید، اما پس از مصرف میوه روحی هلوی جاودانگی و خزه جاودان چکیدهسنگ، پوستش گویی میدرخشید.
در همان لحظه، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چشمانش را باز کرد و گفت:
«صدای آب رو میشنوم.»
در واقع، صدای آب از فاصلهای دور در بیرون کالسکه به گوش میرسید.
آیا او قصد داشت با کالسکه از یک رودخانه عبور کند؟
درست زمانی که به نظر میرسید صدای آب بلندتر میشود.
لحظهای که کالسکه از مسیر جنگلی خارج شد، منظرهای باشکوه در برابرشان پدیدار گشت.
رووووآآآآر!
صدای قدرتمند آب در دره طنینانداز شد.
گئوم موگوک که کالسکه را متوقف کرده بود، با صدای بلند گفت:
«شما دو نفر، لطفاً یه لحظه پیاده بشید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از کالسکه پیاده شدند.
آبشار عظیمی که در اولین نگاه تحسین هر بینندهای را برمیانگیخت، در مقابل آنها گسترده شده بود.
جریان آب سپید و زلالی که از صخرهای مرتفع به پایین میریخت، به سنگها برخورد میکرد و به هوا میپاشید.
رنگینکمانی که از برخورد ذرات آب با نور خورشید ایجاد شده بود، به آنها این حس را میداد که گویی به بهشتی آسمانی، محل زندگی نامیرایان، قدم گذاشتهاند.
هر چهار نفر در سکوت به آبشار خیره شدند.
آرامشی در این شکوه و عظمت نهفته بود.
انگار میتوانستند تمام روز را همانجا بایستند.
«چطور از وجود یه همچین جایی خبر داشتی؟»
گئوم موگوک انگار منتظر تحسین اهریمن تیغه آسمان خونین بود، با افتخار گفت:
«از قبل تحقیق کردم تا اون رو به شما نشون بدم، ارشد.»
چطور چنین چیزی ممکن بود؟ آنها تا دیروز حتی انتظار نداشتند که به سمت استان ژجیانگ حرکت کنند.
علاوه بر این، این آبشار در مکانی واقعاً دورافتاده قرار داشت.
بنابراین، این حقیقت که گئوم موگوک کالسکه را تا این گوشه دنج رانده بود، به این معنی بود که او قبلاً اینجا بوده است.
«کمی جلوتر، وقتی دوباره به جاده برگردیم، یه رستوران کنار جاده هست که نودل گوشت گاو فوقالعادهای درست میکنه. بیا قبل از رفتن اونجا غذا بخوریم.»
سپس نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین انداخت و اضافه کرد:
«شما نودل گوشت گاو دوست دارید، مگه نه؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با زیرکی به بحث درباره علایق او پیوست.
«هنوز هم همون سلیقه رو داری.»
«اون موقعی هم که جوونتر بود نودل گوشت گاو دوست داشت؟»
«اونقدر دوست داشت که هر روز میخورد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرامی دستش را تکان داد.
«تو چه چیزهایی یادت مونده. اونقدرها هم نبود.»
با این حال، اهریمن تیغه آسمان خونین در دلش خوشحال بود که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو آن زمانها را به یاد دارد.
«حالا بریم؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین از گئوم موگوک سپاسگزار بود.
آیا این آبشار جایی بود که او خودش میخواست ببیند؟
او فقط برای نشان دادن آن به او و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، از آن مسیر باریک با عجله عبور کرده بود.
«چشمهای من واقعاً با دیدن این منظره متبرک شدن.»
اینگونه بود که اهریمن تیغه آسمان خونین تشکر خود را ابراز کرد.
کالسکه دوباره به راه افتاد.
گئوم موگوک به جای اینکه کالسکه را از همان راهی که آمده بود برگرداند، مسیر دیگری پیدا کرد و خارج شد.
پس از مدتی رانندگی در جاده باریک، یک جاده اصلی پدیدار شد.
«چطور جادهها رو اینقدر خوب میشناسی؟»
«خب، چون زیاد سفر کردم میدونم.»
با توجه به سن کم گئوم موگوک، تائسو نمیتوانست این موضوع را درک کند.
«ممکنه خانوادهش یه کاروان حفاظتی داشته باشن؟ برای همینه که از بچگی به کل سرزمینهای مرکزی سفر کرده؟»
او فکر کرد که شاید چنین چیزی ممکن باشد.
درست زمانی که تائسو در حال حدس و گمانهای عجیب بود و کاروانهای حفاظتیای را که میشناخت به یاد میآورد.
گئوم موگوک ناگهان بدن تائسو را به یک طرف کشید.
شوییییک.
تانک!
خنجری پرتاب شد و درست در جایی که صورت تائسو قرار داشت، فرو رفت.
چشمان تائسو از شوک این شبیخون ناگهانی گشاد شد.
«افسار رو بگیر!»
لحظهای که گئوم موگوک افسار را به دست تائسو داد.
شوشوشوشوشوشو!
سلاحهای پنهان از تمام جهات به پرواز درآمدند.
آنها اسبها را هدف گرفته بودند، بنابراین گئوم موگوک وارد عمل شد.
کلنگکلنگکلنگکلنگکلنگ!
تائسو بار دیگر از حرکات برقآسای گئوم موگوک مبهوت شد.
گئوم موگوک پس از منحرف کردن سلاحهای پنهان از سمت چپ، بلافاصله در حال منحرف کردن سلاحهای سمت راست بود.
سلاحهای پنهانِ منحرف شده دقیقاً به سمت پرتابکنندگانشان بازگشتند و صدای فریادهایی از میان درختان هر دو طرف جاده شنیده شد.
حرکات او چنان سریع بود که در چشمان تائسو، انگار دو قلوهایی همزمان در حال منحرف کردن سلاحها از هر دو طرف بودند.
نه، انگار سه قلو بودند.
گئوم موگوک همین حالا هم کنار او نشسته بود و دوباره افسار را به دست گرفت.
«محکم بچسب!»
وقتی گئوم موگوک افسار را به یک سمت کشید، کالسکه تغییر جهت داد.
سلاحهای پنهانی که قرار بود به کالسکه برخورد کنند، به خطا رفتند و در زمین فرو رفتند.
او با کم کردن سرعت، از موج بعدی حملات گریخت.
اینطور راندن یک کالسکه!
تائسو مطمئن بود.
«اون قطعاً اهل یه کاروان حفاظتیه!»
او حتماً از بچگی همراه آنها بوده و راندن کالسکه را یاد گرفته است.
درست در همان لحظه، چیزی توجه تائسو را جلب کرد.
«اونجا! اونجا رو نگاه کن!»
درختی در وسط جادهی پیشِ رو افتاده بود.
آن را برای متوقف کردن کالسکه قطع کرده بودند.
فقط یک کنده درخت نبود.
درخت تنومند و بزرگی را انداخته بودند، به طوری که نمیشد به سادگی از روی آن گذشت.
«محکم بچسب!»
در وضعیتی که بدیهی بود باید کالسکه را متوقف کنند، گئوم موگوک حتی بیشتر به سرعتش افزود.
او میخواست ادامه بدهد؟ قصد داشت از روی آن بپرد؟
«وایسا! نه! این یه کالسکهست، نه اسب!»
با وجود فریادهای تائسو، گئوم موگوک مثل یک دیوانه به سمت جلو تاخت.
«بزن بریم!»
«آآآآآآآآه!»
لحظهای که تائسو فریاد کشید.
اسبها به درخت برخورد کردند.
نه، او فکر کرد که در حال برخورد هستند.
در آن لحظه، اسبها از روی درخت پریدند و در هوا به پرواز درآمدند.
«داریم از روی این میپریم؟ این یه کالسکهست، نه اسب.»
انگار همه چیز در یک رویا اتفاق میافتاد، همه چیز به صورت صحنه آهسته به نظر میرسید.
تاد.
کالسکه که از روی درخت افتاده پریده بود، دوباره با سرعت شروع به حرکت کرد.
وقتی تائسو به پشت سر نگاه کرد، مردان نقابدار از میان جنگلهای هر دو طرف بیرون آمده بودند.
آنها هم با چهرههایی شوکه شده به این سو خیره شده بودند.
«چطور یه کالسکه از روی اون پرید؟»
چطور پرید؟ گئوم موگوک از نیروی خود برای بلند کردن اسبها و کالسکه در هوا استفاده کرده و آنها را کاملاً از روی مانع عبور داده بود.
«میدونی، این کالسکه بالهایی داره که سوارش شدن!»
کمی قبل، تائسو از گئوم موگوک پرسیده بود که آن دو استاد داخل کالسکه چه کسانی هستند.
در آن زمان، گئوم موگوک آنها را بالهای خود نامیده بود.
پس، آنها این کار را کردند؟ آیا چنین چیزی ممکن بود، هر چقدر هم که استاد بزرگی باشند؟
لحظاتی پیش، وقتی کالسکه به پرواز درآمد، بال چپِ داخل کالسکه به بیرون پنجره نگاه کرد و گفت:
«واقعاً داریم پرواز میکنیم.»
سپس بال راست لبخندی زد و گفت:
«کی جز رهبر جوان فرقه میتونه به یه همچین چیزی فکر کنه؟»
بلند کردن یک کالسکه در حال حرکت با نیروی درونی برای عبور از یک مانع؟ این کاری بود که آنها نمیتوانستند انجام دهند.
حتی اگر توانایی انجامش را داشتند، فکر پریدن از روی آن به ذهنشان خطور نمیکرد.
آنها کالسکه را متوقف میکردند و تمام تعقیبکنندگان را میکشتند.
«به لطف تو، حتی شانس این رو پیدا کردم که با کالسکه توی آسمون پرواز کنم.»
با دیدن چهره هیجانزده فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین نیز لبخندی زد.
حقیقتاً، این سفر هرگز لحظهای کسلکننده نداشت.
برخلاف آن دو فرد آرام، تائسو در حال پشت سر گذاشتن یک ماجراجویی مخاطرهآمیز بود.
تائسو به پشت سر نگاه کرد و فریاد زد:
«اونجا! دارن تعقیبمون میکنن.»
از پشت سر، حدود بیست مرد نقابدار با استفاده از هنرهای سبکی در حال تعقیب کالسکه بودند.
«خیلی خب، دوباره افسار رو بگیر.»
گئوم موگوک از صندلی راننده بلند شد، درِ کالسکه در حال حرکت را باز کرد و به داخل رفت.
رو به دو شهریار اهریمنی لبخندی زد و گفت:
«وقتی میای به سرزمین میانه، تعقیب و گریز با کالسکه یه اتفاق عادیه، مگه نه؟»
گئوم موگوک کیسه چرمیش رو باز کرد و شروع کرد به گشتن دنبال چیزی.
اهریمن تیغه آسمان خونین که داخل کیسه رو نگاه میکرد، اخم کرد.
«چرا اینقدر با این آشغالها شلوغ و پلوغه؟»
«شاید اینطور به نظر بیاد، ولی وقتی نداشته باشیشون خیلی به دردسر میافتی. آه، ایناهاش.»
چیزی که گئوم موگوک پیدا کرد، یه کمربند چرمی بود که حدود بیست خنجر بهش وصل شده بود.
«از اونجایی که تصمیم گرفتم شمشیرم رو بیرون نکشم، با همینها سر میکنم.»
«فرقی نمیکنه.»
همونطور که اهریمن تیغه آسمان خونین گفت، مگه خنجری که گئوم موگوک پرتاب میکرد میتونست یه خنجر معمولی باشه؟
گئوم موگوک کمربند چرمی رو به بدنش بست و رفت روی سقف کالسکه.
در این بین، مردای نقابدار تقریباً به کالسکه رسیده بودن.
گئوم موگوک خنجری بیرون کشید و اون رو به سمت نزدیکترین مرد نقابداری که حمله میکرد، پرتاب کرد.
شویک!
خنجر توی هوا پرواز کرد و مرد نقابدار معلق زد و روی زمین افتاد.
وقتی خنجر به سمتش پرواز کرد، فکر کرد میتونه راحت جاخالی بده، ولی نتونست.
یه نفر افتاد، ولی اونا به تعقیب ادامه دادن.
شویک! شویک!
این بار، دو تا خنجر پرتاب شد.
مثل قبل یه حمله برقآسا نبود. سرعتی داشت که به نظر میرسید جاخالی دادن ازش راحته، ولی باز هم نتونستن.
دلیلش این بود که اون خنجرِ به ظاهر معمولی، در آخرین لحظه سرعت و جهتش رو تغییر داد.
برای همین، اونی که سعی کرد با شمشیر جلوش رو بگیره نتونست و اونی هم که سعی کرد با پیچ دادن به بدنش جاخالی بده هم موفق نشد.
با وجود اینکه دو نفر دیگه هم افتاده بودن، اونا هنوز داشتن میدویدن.
گئوم موگوک انگار که بخواد خودنمایی کنه، این بار سه تا خنجر بیرون آورد. اونها رو عمداً طوری گرفت که ببینن.
«این بار، سه تاست!»
با این کار، یکی از مردای نقابدار که عقبتر بود دستش رو بلند کرد تا بقیه رو متوقف کنه. تعقیبکنندهها همگی با هم ایستادن.
گئوم موگوک میتونست بفهمه که اون رهبرشونه.
حریف نه تنها فهمیده بود که سه نفر دیگه از زیردستهاش قراره کشته بشن، بلکه فقط با دیدن مهارت پرتاب خنجرِ اون، حس کرده بود که حریفش نمیشن.
چشمای گئوم موگوک و اون مرد با هم تلاقی کرد. چشمای بالای نقاب آروم بودن.
حریف کسی بود که میدونست کی باید دست بکشه.
گئوم موگوک در حالی که دور شدن اون و مردای نقابدار رو تماشا میکرد، به صندلی راننده برگشت.
«حالت خوبه؟»
«بله، ممنونم که نجاتم دادید.»
تائسو برای ابراز قدردانی سرش رو خم کرد. اگه گئوم موگوک موقع پرتاب اولین خنجر اون رو کنار نکشیده بود، تا الان مرده بود.
«الان کجا میریم؟»
حالا که تعقیبکنندهها پیدا شده بودن، فکر میکرد نقشهای میکشن. نباید کالسکه رو رها میکردن و با هنرهای سبکبالی حرکت میکردن؟
ولی کسی که افسار رو به دست داشت کسی نبود جز گئوم موگوک.
«میریم نودل گوشت گاو بخوریم.»
***
نیم شیچن بعد، هر چهار نفرشون واقعاً داشتن نودل گوشت گاو میخوردن.
«این خوشمزهست.»
اهریمن تیغه آسمان خونین از طعمش راضی بود. واقعاً طعمی بود که ارزش گشتن دنبالش رو داشت.
دامپلینگهایی هم که کنارش سفارش داده بودن فوقالعاده بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که معمولاً از نودل گوشت گاو لذت نمیبرد، اون هم کاسهش رو تا ته خورد.
«خوشمزه بود.»
«خوشحالم که خوشتون اومد. لطفاً منتظر بعدی باشید.»
منظورش این بود که رستوران بعدی جاییه که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دوست داره.
«مگه میدونی من چه غذایی دوست دارم؟»
«میدونم وقتی به سرزمین میانه میاید، از گوشت خوک پنجادویه لذت میبرید. جایی رو میشناسم که اون رو فوقالعاده درست میکنه.»
نگاهش به گئوم موگوک نرم شد.
اون کسی بود که اکسیرهای گرانبها رو سخاوتمندانه تقسیم کرده بود و حالا حتی پیشنهاد میداد که اون رو به غذای موردعلاقهش مهمون کنه.
«به خاطر اینکه من رو بیرون آوردی، چشم و دهنم دارن ضیافت میگیرن.»
اون چیزهایی رو پیشنهاد میداد که مردم عادی حتی توی خواب هم نمیتونستن تصورش رو بکنن، با این حال خودش بود که تشکر میکرد.
گئوم موگوک واقعاً کسی بود که اونچه رو دریافت میکرد روی سنگ حک میکرد و اونچه رو میبخشید روی آب مینوشت.
چطور میشد برای همچین کسی تبدیل به بال نشد؟
«با کمال میل بالِ تو میشم.»
درست همون موقع، اهریمن تیغه آسمان خونین پرید وسط حرفشون.
«چرا برای اون گوشت خوک پنجادویه میخری و به من نودل گوشت گاو میرسه؟ منم کلی غذای گرونقیمت دوست دارم.»
با حرف اون، گئوم موگوک و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با هم خندیدن.
تائسو که از رابطهشون خبر نداشت، با دستپاچگی همراهشون خندید.
ته دلش نگران بود. میدونست اونا استادن، ولی...
«درسته که اینقدر بیخیال باشن؟»
اگه اون مردای نقابدار استادای دیگهای رو میآوردن چی؟
خوشبختانه، گئوم موگوک به حمله قبلی اشاره کرد.
«با قضاوت از روی حرکات مهاجمهای قبلی، اونا آموزشدیده بودن.»
اونا مزدور یا ولگرد نبودن، بلکه به یه سازمان واحد تعلق داشتن.
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین به باند اژدهای پرنده شک کرد.
«باند اژدهای پرنده اطلاعاتمون رو لو داده؟ یا شاید کار خودشون بوده.»
شکِ بهجایی بود.
اونا آخرین کسایی بودن که باهاشون ملاقات کرده بودن و ممکنه رهبر باند اژدهای پرنده با وجود مخالفت جونگبک، طمع کرده باشه.
گئوم موگوک به جونگبک فکر کرد. با توجه به رفتارش موقع رفتن اونا...
«احتمالاً کار باند اژدهای پرنده نیست.»
حس میکرد جونگبک هر طور شده سر قولش میمونه.
«با فرض اینکه کار باند اژدهای پرنده نباشه، دو تا احتمال وجود داره. یا دنبال ما بودن...»
نگاه گئوم موگوک به سمت تائسو چرخید.
«یا دنبال تائسو بودن.»
طبیعتاً احتمال اینکه دنبال تائسو باشن که نقشه گنج رو داشت، زیاد بود.
اگه هویت اونا رو میدونستن، اونطوری که قبلتر دیدیم حمله نمیکردن.
وقتی نگاه اون سه نفر روی تائسو متمرکز شد، اون خودش رو جمع کرد.
«به جز ما، کس دیگهای هم هست که بدونه نقشه گنج دست توئه؟»
«نه، نیست.»
تائسو با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«پس شاید به خاطر نقشه گنج نباشه، ممکنه به خاطر کینه دیگهای بخوان بکشنت.»
«همونطور که میدونید، من و پدرم فقط از آدمای شرور دزدی کردیم. برای همین، با اینکه اسممون شناخته شدهست، ولی افراد خیلی کمی چهرهمون رو میشناسن.»
برای همین بود که وقتی گئوم موگوک اون کاغذ رو که طرح چهرهش روش بود بهش نشون داد، اونقدر تعجب کرد.
«پس نه کار ماست و نه کار تو؟»
در واقع، چیزی که الان ذهن گئوم موگوک رو درگیر کرده بود این بود: اونا چطور پیدامون کردن؟
با اینکه نشون نمیداد، ولی گئوم موگوک حواسش به تعقیب شدن بود.
اون مدام بین جادههای اصلی و فرعی جابهجا میشد و حتی هر از گاهی از تکنیک چشم الهی استفاده میکرد تا ببینه کسی دنبالشونه یا نه.
علاوه بر این، این بار برای دیدن آبشار یه مسیر فرعی رو انتخاب کرده بود.
حتی اون موقع هم که چک کرد، قطعاً کسی دنبالشون نبود.
در حالی که گئوم موگوک به تائسو خیره شده بود، حالتی شبیه به «اگه اینطور باشه چی؟» توی صورتش ظاهر شد.
«اگه نه کار ماست و نه کار تو، پس فقط یه چیز باقی میمونه.»
گئوم موگوک بلافاصله توی کیسه چرمیش گشت و یه بطری داروی کوچیک بیرون آورد.
«تائسو، بیا اینجا.»
تائسو با چهرهای مضطرب جلو اومد.
«دستت رو بیار جلو!»
«این چیه؟»
«یه داروئه که جواب رو بهت میده.»
«سرمِ حقیقته؟ دست من که دهن نداره.»
چیک.
گئوم موگوک مایع داخل بطری رو روی کف دست اون ریخت. بعد دستش به رنگ آبی دراومد.
«دیدی؟ دستت داره جواب میده.»
«این چیه؟»
«روی دستت عود روحیاب داری.»
تائسو دستپاچه شد و سرش رو تکون داد.
«من هیچوقت تحت تأثیر عود روحیاب قرار نگرفتم.»
اون چک نکرده بود چون فکر میکرد به تائسو دارو دادن. اگه کار اونا نبود و کار اون هم نبود...
«حتماً روی نقشه گنج مالیدنش.»
یه نفر اون رو برای وقتی که نقشه گنج گم بشه، روش گذاشته بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاههای متعجبی با هم رد و بدل کردن.
هر چقدر هم که به عنوان شهریاران اهریمنی باتجربه بودن، توی اون لحظه فکرشون به چک کردن این موضوع نرسیده بود.
«نمیتونی اثر عود روحیاب رو از بین ببری؟»
«میتونم.»
«لطفاً از بین ببرش!»
وقتی گئوم موگوک برای بیرون کشیدن شمشیرش حرکت کرد، تائسو از ترس فریادی کشید و دستش رو عقب کشید.
این یعنی راهی جز بریدن دستش وجود نداشت.
«این عود روحیابه که خیلی مؤثرتر از عود ردیابه. تا وقتی که بوش بعد از یه مدت زمان مشخص خودش از بین نره، نمیتونی از شرش خلاص بشی. اینقدر گرونه که هر کسی نمیتونه ازش استفاده کنه.»
علاوه بر این، تعقیبکنندهها هم رزمیکارای معمولی نبودن.
اینکه همچین رزمیکارایی با استفاده از عود روحیاب دنبالشون باشن یعنی...؟
«تو، اون نقشه گنج رو از کی دزدیدی؟»