چپتر 74: به غریزهت اعتماد کن
چپتر 74: به غریزهت اعتماد کن
«اخیراً دنبال یه استراتژیست اعظم میگشتم.»
ملاقات امروز با ساما میونگ دقیقاً برای گفتن همین حرف بود.
«من برات کافی نیستم؟»
به شوخیِ ساما میونگ خندیدم و جواب دادم:
«من و پدرم هر دو مردای طماعی هستیم، مگه نه؟ پدر هیچوقت استراتژیست اعظم ساما میونگ رو با من شریک نمیشه. تو که پدرم رو خوب میشناسی، مگه نه؟»
ساما میونگ با لبخندی از جواب دادن طفره رفت.
«برای همین اومدم تا باهات مشورت کنم، استراتژیست اعظم. میخواستم بپرسم باید دنبال چه جور استراتژیستی باشم.»
برای لحظهای، ساما میونگ بدون هیچ حرفی با فنجونش ور رفت.
در ظاهر آروم به نظر میرسید، اما ذهنش حتماً داشت با سرعت کار میکرد.
از نیت من برای این ملاقات گرفته تا اینکه چقدر باید بهم اطلاعات بده.
اینکه بازتاب حرفهاش چطور ممکنه روی خودش، فرقه اصلی یا نبرد جانشینی تأثیر بذاره.
احتمالاً انواع و اقسام افکار توی سرش در حال دستهبندی شدن بودن.
من شرایط یه استراتژیست خوب رو نمیدونم.
اما یه چیز رو از روی تجربه میدونم.
یه استراتژیست خوب، در نهایت انتخابهای خوبی میکنه.
تا جایی که میدونستم، ساما میونگ بهتر از هر کسی یه استراتژیست بود، پس حتماً جواب درستی بهم میداد.
وقتی جرعه دیگهای نوشید و من فنجونش رو پر کردم، افکارش به پایان رسیده بود.
ساما میونگ با چهرهای پرمعنا ازم پرسید:
«نکنه از قبل تصمیمت رو گرفتی؟»
این سؤال معنای مهمی داشت.
میتونستم بفهمم.
ساما میونگ از قبل درباره وجود اون مردِ در زنجیر خبر داشت.
حتی میدونست که اون همون کسیه که من مد نظر دارم.
در واقع داشت این رو بهم میگفت:
—داری اون مرد از فرقه باد آسمان رو به عنوان استراتژیست اعظمت در نظر میگیری؟
شاید این موضوع کاملاً طبیعی بود.
امکان نداشت استراتژیست اعظم ساما میونگ درباره مردِ در زنجیری که به عنوان استراتژیست فرقه باد آسمان عمل میکرد، چیزی ندونه.
از اونجایی که من، که این اواخر به بهانه یه سرقت مدام به اقامتگاه رهبر فرقه باد آسمان رفتوآمد داشتم، ناگهان به دیدنش اومده بودم و میگفتم که میخوام یه استراتژیست پیدا کنم، اون طبیعتاً به یاد اون مرد میافتاد.
«کسی هست که دارم بهش فکر میکنم، اما هنوز مطمئن نیستم.»
اگه مستقیم میپرسیدم، هیچوقت جواب نمیداد، برای همین با چشمهام ازش پرسیدم:
—میتونم اون رو استراتژیست اعظم خودم کنم؟
ساما میونگ بهم خیره شد و از دادن جواب مستقیم خودداری کرد.
مهمترین کلمات ملاقات امروز در شرف بیان شدن بودن.
«به دست آوردن یه آدم چیزی نیست که کسی بتونه ازش مطمئن باشه. چون نتیجه فقط بعد از یه فرآیند طولانی مشخص میشه. پس فعلاً، به غریزه ارباب جوان دوم اعتماد کن.»
به غریزهت اعتماد کن.
این یه نصیحت معمولی بود که هر کسی میتونست بکنه.
اما این نصیحت الآن معنای دیگهای داشت.
با دونستن اینکه من اون مردِ در زنجیر رو مد نظر دارم، بهم گفت که به غریزهم اعتماد کنم، که در نهایت نصیحتی برای پذیرفتن اون بود.
اگه اون مردِ در زنجیر کسی بود که میتونست به فرقه اصلی آسیب بزنه، ساما میونگ هیچوقت این حرف رو نمیزد.
این یعنی اون مردی بود که ساما میونگ تواناییهاش رو قبول داشت.
ساما میونگ آدمِ من نبود، اما حداقل شخصی بود که نسبت به فرقه اصلی وفاداری داشت.
با وجود احتمالِ اهریمن آسمانی شدنِ من، اون هر کسی رو پیشنهاد نمیداد.
«بله، به غریزهم اعتماد میکنم.»
وقتی فنجونم رو بالا آوردم، ساما میونگ یک بار سر تکون داد و با قدرت فنجونش رو به فنجون من زد.
امروز، اون فقط بهم گفته بود که به غریزهم اعتماد کنم.
چه پدرم باشه و چه شهریاران اهریمنی، اون از هرگونه بازخواست احتمالی در آینده بابت پیشنهاد دادنِ اون مردِ در زنجیر به من، در امان بود.
این موضوع حتی برای من هم صدق میکرد.
نمیتونستم ازش بپرسم که چرا اون رو پیشنهاد داده.
ساما میونگ فقط گفته بود به غریزهت اعتماد کن؛ اون رو پیشنهاد نداده بود.
ما دو ساعت تمام نوشیدیم.
درباره انواع مسائل حرف زدیم، اما ساما میونگ هیچوقت آرامشش رو از دست نداد و حتی یه کلمه هم از دهنش در نرفت.
چند روز گذشت.
در ظاهر، روزهایی بودن که با بقیه روزها فرقی نداشتن، اما روزهایی پر از انواع نقشهها و مانورهای سیاسی بین شهریاران اهریمنی بودن.
و امروز، بالاخره اون روز سرنوشتساز فرا رسیده بود.
«الآن باید وسط رأیگیری باشن.»
با حرف سو دهریونگ سر تکون دادم.
«احتمالاً همینطوره.»
فرمانروای اهریمنی بعدی داشت توی جلسه شهریاران اهریمنی تعیین میشد.
نمیدونستم اهریمن تیغه آسمان خونین یا فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بقیه شهریاران اهریمنی رو متقاعد کردن یا نه.
من نرفتم که ازشون بپرسم، و اونها هم نیومدن که بهم بگن.
«ارباب عمارت هم توی این موضوع دخالت دارن، درسته؟»
با فروتنی سر تکون دادم.
«ناامید شدی که با وجود اینکه دست راست منی، خیلی چیزها رو نمیدونی؟»
«نه، امیدوارم هیچوقت نفهمم. من هیچوقت بابت کنار گذاشته شدن از اینجور مسائل بدقلق نمیشم. پس لطفاً در آینده هم بدون اطلاع من پیش برید. حتی اگه روز بعد از طریق شایعات بفهمم که ارباب عمارت دنیای رزمی رو متحد کردن، باز هم مشکلی ندارم!»
«تو همیشه همینقدر بامزه بودی، نه؟ موقعی که اول بار همدیگه رو دیدیم، فقط تظاهر میکردی که آدمِ افسردهای هستی، درسته؟»
«الآن دیگه خودم هم گیج شدم. که واقعاً چه جور آدمی هستم.»
«شاد بودن خوبه. اون دختر اینطوری بیشتر ازت خوشش میاد.»
«اون؟»
«همون شاگردی که دوستش داری.»
«منظورتون همونیه که خودم هم فراموشش کرده بودم؟»
سو دهریونگ انگار که از انکار کردن دست کشیده باشه، سر تکون داد.
«به لطف ارباب عمارت، ما با هم ازدواج میکنیم.»
«برای اینکه این اتفاق بیفته، اول باید غذا بخوری. برو ازش بخواه که با هم یه وعده غذا بخورید.»
«چرا باید وقت یه آدمِ مشغول رو بگیرم؟»
«غذا خوردن چه ربطی به مشغول بودن داره؟ چون از همون اول چنین بارهایی رو روی دوشت میذاری، کارهایی که میتونستن درست پیش برن، به نتیجه نمیرسن. فقط باید به عنوان کسی که میتونه راحت و اغلب اون رو ببینه، بهش نزدیک بشی.»
برق ضعیفی رو توی چشمهای سو دهریونگ حس کردم.
«مگه اغلب دیدنش چیزی رو عوض میکنه؟»
«اگه زیاد ببینیش، آره. اما نباید تبدیل به یه آدمِ بیش از حد راحت بشی. این مهمترین چیزه. نذار به چشم یه آدمِ هالو بهت نگاه کنه!»
«چطوری شبیه یه آدمِ هالو به نظر نرسم؟ باید با چشمهام براش خط و نشون بکشم؟»
«ای داد بیداد!»
وقتی آه کشیدم، سو دهریونگ سریع گفت:
«شوخی بود، شوخی بود.»
«چون میدونم شوخی نبود، حتی غمانگیزتر هم میشه.»
«من اونقدرها هم بیدستوپایِ بیخبر از دنیا نیستم.»
نمیتونستم درستیِ حرفش رو تأیید کنم.
یکی از زیردستها با عجله وارد شد و نتایج رأیگیری رو گزارش داد.
«نتایج مشخص شد.»
«چی شد؟»
«مساوی شد.»
«مساوی؟ هفت تا فرمانروای اهریمنی وجود داره، چطور ممکنه مساوی بشه؟»
«یکی از شهریاران اهریمنی رأی ممتنع داد.»
«آه، پس رأی ممتنع هم جزو گزینهها بود.»
فاش نشد که کدوم فرمانروای اهریمنی به کی رأی داده.
به نظر میرسید که یا اهریمن تیغه آسمان خونین یا فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فقط تونسته بودن نیمی از اونها رو متقاعد کنن.
«خب، بعدش چی؟»
«تصمیم گرفتن که موضوع رو با یه مبارزه بین شاگرد اول و شاگرد سوم حل کنن. فردا برگزار میشه.»
«پس در نهایت به اینجا ختم شد.»
هرچند نیت من این نبود، اما تصمیم در نهایت از طریق یه مبارزه گرفته میشد.
برای فرقه توهم غربی، این تصمیم خوبی بود.
اگه کسی که مهارت برتری داره جایگاه فرمانروای اهریمنی رو بگیره، دیگه جای شکایتی باقی نمیمونه.
بعد از اینکه زیردستی که گزارش داده بود رفت، سو دهریونگ پرسید:
«فکر میکنی کی برنده میشه؟»
«چرا میپرسی؟»
«میخوام برم بازار شرطبندی کنم. زندگیِ کمدرآمدی مثل مال من، فقط با این کارهاست که زیر و رو میشه.»
«تمام داراییت رو روی چئونگ سئون شرط ببند!»
«چرا شاگرد سوم؟»
«تو روی شاگرد سوم شرط نمیبندی. داری روی رهبر فرقه باد آسمان شرط میبندی. نه، اگه دقیقتر بگم، داری روی استیصالِ رهبر فرقه باد آسمان شرط میبندی. اون نمیذاره شاگردش ببازه. کجا داری میری؟»
«برم خونهم رو گرو بذارم!»
سو دهریونگ در رو باز کرد و همین که میخواست بره، ایستاد.
«نمیخوای جلوم رو بگیری؟»
«تو که در هر صورت قمار نمیکنی.»
«از کجا فهمیدی؟»
«آدمهایی که قمار میکنن دنبال یه پول بادآوردهان، اونا مثل تو به فکر تغییر دادن واقعیت زندگیشون نیستن.»
سو دهریونگ نیشخندی زد و در رو بست.
«دیگه واقعاً رفتم. میرم با یه نگاه خیره و مصمم غذا بخورم.»
به سمت پنجره رفتم.
رزمیکارها در میدان تمرین، جایی که گرگومیش تازه شروع شده بود، با عجله در رفتوآمد بودن.
سازمانهای مختلفی که نتایج رایگیری رو شنیده بودن، توجه زیادی به نتیجه فردا داشتن.
پیروزی چئونگ سئون مهم بود، اما برای من اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اهمیت بیشتری داشتن.
بدون اونا، نمیتونستم تا اینجا پیش بیام.
«ممنونم، ارشدها.»
روز بعد، دوئل برگزار شد.
دور سکو، هفت فرمانروای اهریمنی، زیردستهاشون و تمرینکنندههای هنرهای شبحِ فرقه توهم غربی جمع شده بودن.
تماشای این دوئل حتی برای کسایی که زیردست مستقیم شهریاران اهریمنی نبودن هم آزاد بود، برای همین من و رهبر فرقه باد آسمان هم در جایگاهمون نشستیم.
با این حال، پدرم نیومده بود.
شاگرد اول، یانگ دو، و شاگرد سوم، چئونگ سئون، روی سکو رفتن.
با ظاهر شدن اونا، فریاد شادی تمرینکنندههای هنرهای شبحِ فرقه توهم غربی بلند شد.
هرچند هنوز با سطح فرمانروای اهریمنی روحخوارِ فقید فاصله زیادی داشتن، اما اونا فرمانروایان اهریمنی بعدی بودن که فرقه توهم غربی رو رهبری میکردن.
سرنوشت فرقه توهم غربی بسته به اینکه کدومشون پیروز بشن، تغییر میکرد.
آیا قدرت تثبیتشدهای مثل یانگ دو برنده میشد، یا چئونگ سئون که هنرهای رزمی رو از رهبر فرقه باد آسمان یاد گرفته بود، پیروز بیرون میاومد؟
شانس پیروزی یانگ دو حدود هفت به سه بود.
با اینکه چئونگ سئون شاگرد رهبر فرقه باد آسمان شده بود، اما زمانی که برای یادگیری هنرهای رزمی داشت خیلی کوتاه بود.
از اونجایی که نه به یانگ دو و نه به چئونگ سئون هنر جابهجایی فضا-زمان آموزش داده نشده بود، میتونستیم مبارزهشون رو تماشا کنیم.
اگه غیر از این بود، خستهکنندهترین مبارزه دنیا میشد.
هر دوی اونا همزمان از جلوی چشمها ناپدید میشدن و فقط بعد از مشخص شدن برنده دوباره ظاهر میشدن.
هیچ احوالپرسی محترمانهای بین اون دو نفر رد و بدل نشد.
«ای زنیکهی بزدل. تو کسی هستی که استادمون رو فروختی.»
«همین که الان اسم استاد رو میاری، خودش فروختنِ اونه. برادر رزمیِ احمقِ من.»
دوئل با فحشهای سرد شروع شد.
هر دو میدونستن که زندگی و آیندهشون در خطره، برای همین هیچ رحمی نشون نمیدادن.
دود سیاهی که یانگ دو احضار کرده بود چئونگ سئون رو در بر گرفت و هنر بلعیدن روحِ چئونگ سئون به ذهن یانگ دو هجوم برد.
صدای ناله شبحوار به گوش رسید و بادی جنزده وزیدن گرفت.
هیولایی سیاه از زمین بیرون جهید و سعی کرد حریف رو به درون بکشه، در حالی که دستی سرخ از میان هوا ظاهر شد و تلاش کرد سر حریف رو از تنش جدا کنه.
با اینکه این مبارزه بین شاگردهای اونا بود و نه خودِ شهریاران اهریمنی، اما شدیدتر و قدرتمندتر از حد انتظار بود.
همه غافلگیر شده بودن چون انتظار زیادی نداشتن.
کواکواکواکواکواکوانگ!
زمین با غرش کرکنندهای لرزید و صدای تندر از آسمان صاف به گوش رسید.
پیروان اهریمنی که تماشا میکردن، با چنین افکاری ناامید میشدن.
آخه چطور میشه جلوی اون تکنیکها رو گرفت؟
فقط با تماشای این مبارزه بین شاگردها، آدم میتونست بفهمه که چرا طریقت راستین، فرمانروای اهریمنی روحخوار رو دردسرسازترین فرد میدونست.
تکنیکهایی که کسی نمیدونست چطور باید باهاشون مقابله کنه، یکی پس از دیگری اجرا میشدن.
همه نفسهاشون رو در سینه حبس کرده بودن.
حتی وقتی سلاحهای پنهان پرتاب میکردن یا روی زمین میغلتیدن، کسی بهشون بیاحترامی نمیکرد.
اهریمنی سیاه ظاهر شد تا ضربه سلاح پنهانِ پرتابشده رو به جون بخره و حتی موقع غلتیدن روی زمین، انرژی شبحوار از دستهاشون ساطع میشد.
خونی که زمین رو ذوب میکرد حریف رو در بر گرفت و هاله حرارتی سعی داشت بازوهای حریف رو از جا بکنه.
اونا از هر روشی که در اختیار داشتن استفاده میکردن و مبارزه، ناامیدانه و وحشیانه بود.
اگه گردن همدیگه رو گاز میگرفتن هم عجیب به نظر نمیرسید.
پیروان اهریمنی که تماشا میکردن، غرق در هیجان شده بودن.
و در یک لحظه!
ناله شبحواری که در تمام طول مبارزه شنیده میشد، قطع شد.
وقتی دود خاکستریرنگی که دیوانهوار دور اون دو نفر میچرخید ناپدید شد، دیده شد که روبروی هم ایستادهان.
همه میتونستن بفهمن.
مبارزه بالاخره تموم شده بود.
هنوز مشخص نبود کی برنده شده.
اولین کسی که حرف زد یانگ دو بود.
«تکنیک آخرت...؟»
«تکنیک اهریمنی غاییای که از استاد جدیدم یاد گرفتم.»
«من... از وقتی بچه بودی میدونستم چه زنیکهی سلیطهای هستی.»
«پس باید خوب بدونی که من فرمانروای اهریمنی روحخوارِ بزرگتری از استاد فقیدمون میشم.»
چئونگ سئون در حالی که اون رو ایستاده رها کرد، به سمتی که تمرینکنندههای هنرهای شبح جمع شده بودن، قدم برداشت.
با صدایی رسا به اونا گفت:
«و به این ترتیب، فرقه توهم غربیِ ما تبدیل به بزرگترینِ هشت اهریمن میشه!»
لحظهای که حرفش تموم شد.
پاپات! پاپات! پاپات!
خون مثل فواره از دهان، بینی و گوشهای شاگرد اول، یانگ دو، بیرون زد.
در حالی که تمام گذرگاههای درونی بدنش قطع شده بود، روی زمین افتاد.
لحظهای سکوت برقرار شد، چون هیچکس انتظار نداشت چئونگ سئون شاگرد اول رو اینقدر وحشیانه بکشه.
این سکوت کوتاه بود و بعد غرش کرکنندهای فضا رو لرزوند.
وااااااااااااااااااا!
چئونگ سئون به آرامی به سمتی که هفت فرمانروای اهریمنی نشسته بودن رفت.
با احترام دستهاش رو در هم گره کرد.
«درود، من چئونگ سئون هستم.»
کسایی که اون رو انتخاب کرده بودن لبخند میزدن، در حالی که بقیه خشکشون زده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین از جاش بلند شد و از طرف اونا فریاد زد:
«ارباب جدید فرقه توهم غربی متولد شد!»
با فریاد اون، همه تشویق کردن.
این لحظهای بود که یک فرمانروای اهریمنی روحخوارِ جدید متولد شد.
چئونگ سئون به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد و با گره کردن دستهاش بهش ادای احترام کرد.
بعد، به من نگاه کرد و تعظیم کرد.
با این حال، حتی نگاهی هم به سمت سا یو-جونگ ننداخت.
سا یو-جونگ خیلی ناامید به نظر میرسید، انگار حداقل انتظار یه نگاه مخفیانه و گذرا رو داشت.
از یه جایی به بعد، زندگیِ اون دیگه طبق میلش پیش نمیرفت.