چپتر 740: اون سه کلمه تمام وجودشه
چپتر 740: اون سه کلمه تمام وجودشه
«نمیدونم.»
گئوم موگوک در جوابِ تائسو دوباره پرسید: «چیزی رو از کسی دزدیدی که حتی نمیشناسی؟ فکر میکردم فقط از آدمهای شرور دزدی میکنی.»
تائسو سرش رو پایین انداخت.
«اینبار اصولم رو زیر پا گذاشتم.»
وقتی شایعهی پیدا شدن نقشهی گنج در دنیای رزمی پخش شد، پدرش بهش هشدار داده بود که خودش رو درگیر نکنه.
اما در نهایت، او حرفهای تندی به پدرش زده و برای بهدست آوردن نقشهی گنج وارد معرکه شده بود.
«تا وقتی که من سراغ نقشهی گنج رفتم، چندینبار دستبهدست شده بود. همهجا پر از کشتوکشتار و هرجومرج مطلق بود. من عملاً اون رو از توی اون بلبشو برداشتم، برای همین اصلاً نمیدونم نقشهی گنج در اصل متعلق به کی بوده.»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«بالاخره میفهمیم کار کی بوده. هرچی باشه، اونا تا لحظهی آخر تعقیبت میکنن.»
به دلیلی، این حرفها لرزه به تن تائسو انداخت.
«لابد میخوای شکنجهم کنی تا مکان دقیق مقبره شمشیر رو بفهمی و بعدش هم برای اینکه گیر اونا نیفتی، من رو بکشی.»
گئوم موگوک از این حرفِ او خوشحال به نظر میرسید.
«فکر خوبیه.»
آره، این خیلی بهتر از این بود که بعد از قولِ نکشتن، از پشت بهش خنجر بزنن.
«واسه همینه که هیچوقت مکان دقیق مقبره شمشیر رو بهت نمیگم. باید تا وقتی به اونجا برسیم، ازم محافظت کنی.»
گئوم موگوک به اهریمن تیغه آسمان خونین گفت: «انگار توی راهمون باید به یه ارباب خدمت کنیم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین طوری جواب داد که انگار اصلاً براش مهم نیست.
«چه فرقی میکنه یه ارباب داشته باشیم یا دوتا؟»
او در واقع منظورش گئوم موگوک بود، اما تائسو دچار سوءتفاهم شد و فکر کرد منظورش فرمانروای شمشیر شکوفه آلوست.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو گفت: «من فقط مشتاق خوردن اون گوشت پنجادویه توی جایی هستم که داری مارو میبری.»
با این حرفِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، یه سلسلهمراتب اشتباه در ذهن تائسو شکل گرفت.
«اون زن در بالاترین رتبه قرار داره، بعدش اون پیرمرد و بعد هم این مرد.»
***
همونطور که با کالسکه سفر میکردند، تصور اشتباه تائسو ادامه داشت.
«فکر کنم دیگه میدونم متعلق به چه خاندانی هستید.»
«مثلاً کجا؟»
«یه کاروان حفاظتی، درسته؟»
وقتی گئوم موگوک واکنشی از سر تعجب نشون داد، تائسو متقاعد شد که حدسش درسته.
«از طرز کنترل عالی کالسکه، جوری که از روی موانع میپرونیش و اینکه چقدر جادهها رو خوب میشناسی، معلومه.»
اگه اونا صرفاً استادهایی از یه فرقهی معمولی بودن، حتماً شایعاتی دربارهی این سه نفر شنیده بود.
اما اگه استادهای یه کاروان حفاظتی بودن چی؟
معمولاً استادهای کاروانهای حفاظتی یا دنیای بازرگانان در مقایسه با کسانی که در فرقههای رزمی بودند، کمتر شناخته شده بودند.
«اسم کاروان حفاظتیتون چیه؟»
گئوم موگوک لبخندی زد و بهش گفت: «تا حالا اسم کاروان حفاظتی اهریمن آسمانی به گوشت خورده؟»
«اولینباره که میشنوم.»
«کاروانیه که هنوز شناخته شده نیست. اما بهزودی بهترین میشه.»
«چرا اسمش کاروان حفاظتی اهریمن آسمانییه؟»
این اسم دقیقاً برای دادنِ این جواب ساخته شده بود.
«چون ما هزارتا اسب داریم.»
«هزارتا اسب!»
چشمان تائسو از تعجب گرد شد.
هرجور حساب میکرد، هزارتا اسب غیرممکن بود! فکر کرد که این فقط یه بلوفه، اما تظاهر به تعجب کرد.
«اگه بعداً فرصتی پیش بیاد، بهت اجازه میدم با ارباب کاروان ما ملاقات کنی.»
«ارباب کاروان اهریمن آسمانی، که اینطور.»
«درسته.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که داخل کالسکه بودند، همزمان خندیدند.
— یهو شدیم جنگجوهای کاروان حفاظتی.
با پیام ذهنی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین جواب داد:
— نمیدونم چرا از اینجور شوخیها لذت میبره.
— چون جوونه.
— جوون؟ اون یه روح پیر در یه بدن جوونه.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو طوری خندید که انگار موافقه.
او گذشته رو به یاد آورد.
— به زمانی فکر کن که خودمون جوون بودیم.
چقدر وقتی دور هم جمع میشدیم، دلمون میخواست بازیگوشی کنیم.
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد.
اون زمان، فضا کاملاً با الان فرق داشت.
رهبر فرقه قبلی و شهریاران اهریمنی هم خیلی ترسناکتر از الان بودند.
اما با این حال، دوران لذتبخشی بود.
زمانی بود که بدون فکر کردن به عواقب کارهاشون، عمل میکردند.
مشاهدهی مردم واقعاً جالب و سرگرمکننده بود.
اما از یه جایی به بعد، ملاقات با آدمها به کاری بینهایت خستهکننده تبدیل شد.
— در مقایسه با زمان ما، بچههای این دوره زمونه واقعاً راحتن.
— جرئت نکنی این حرفها رو به شاگردهات بزنی.
بهت میگن اُمُل.
— بذار بگن.
در حالت عادی، او فقط با خنده از کنارش رد میشد.
اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حرف دیگهای رو اضافه کرد.
— دیگه اونطوری نباش.
رهبر جوان فرقه بهت یه فرصت داده.
منظورش این بود که گئوم موگوک بهش فرصتی داده تا زندگی پرشورتر و سالمتری داشته باشه.
— جوون زندگی کن.
حتی جوونتر از خودِ جوونها.
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین که به بیرون از پنجرهی کالسکه خیره شده بود، عمیقتر شد.
دودودودو.
چقدر بود که داشتند میتاختند؟
تائسو از روی صندلی سورچی، با احتیاط از گئوم موگوک پرسید: «حالا که مهارتت رو دیدن، حتماً استادهای قویتری رو میارن.»
«لابد همینطوره.»
«نمیترسی؟ اینکه نمیدونی ممکنه کی رو بیارن؟»
گئوم موگوک در حالی که لبخند میزد، جواب داد: «ما تو رو توی اون غار دههزار خونِ پیچیده پیدا کردیم و کسانی رو که به کالسکه حمله کردن، فراری دادیم. تو که نقشهی گنج رو سوزوندی، قول دادی مکانش رو به ما بگی. توی این پروسه، یه چیزی هست که فراموش کردی.»
«اون چیه؟»
«در حالی که تمام این اتفاقات داشت میافتاد...»
این چیزی بود که تائسو متوجهش نشده بود.
«ما هنوز حتی شمشیرهامون رو هم از غلاف بیرون نکشیدیم.»
***
در مسافرخانهای که گروه گئوم موگوک ترک کرده بودند، پیرمردی در حال خوردن نودل گوشت بود.
روبهروی او، رهبر مردان نقابداری نشسته بود که گئوم موگوک رو تعقیب میکردند.
نام او جیهان بود.
جیهان منتظر ماند تا پیرمرد غذایش را تمام کند.
عجله داشت، اما این پیرمرد ارزش صبر کردن را داشت.
«تو چرا چیزی نمیخوری؟»
«من خوبم.»
«اگه بهخاطر نقابته، میتونی یه لحظه درش بیاری. اینطور نیست که چهرهی همدیگه رو نشناسیم.»
جیهان همیشه موقع ماموریت نقاب میزد.
به دلیلی، با زدنِ آن احساس راحتی میکرد.
نقاب به او حسی میداد که انگار به شخص دیگری تبدیل شده است.
وقتی پیرمرد غذایش را تمام کرد، جیهان بالاخره پاکتی حاوی حوالههای بانکی را از ردایش بیرون آورد.
«من دربارهی اون اطلاعات میخوام.»
پیرمرد حتی مبلغ را چک نکرد.
«نمیدونم.»
در یک لحظه، چشمان جیهان به تندی درخشید.
«فکر نمیکردم جملهی "نمیدونم" از لبهای تو خارج بشه.»
آن پیرمرد ارشد سونگ نام داشت.
او مشهورترین دلال اطلاعات در این منطقه بود.
او که از خانوادهای بود که چندین نسل دلال اطلاعات بودند، چیزی نبود که نداند.
بهخصوص از آنجایی که نبرد برای نقشهی گنج در قلمرو او جریان داشت، تمام اطلاعات مربوطه را میدانست.
احتمالاً داشت از این راه ثروت کلانی به جیب میزد.
جیهان مدت زیادی بود که با ارشد سونگ معامله میکرد.
ارشد سونگ همیشه جواب مورد نظر را میداد.
تنها زمانی که نمیشد جواب دلخواه را از او گرفت، وقتی بود که پول کافی برای خرید اطلاعات وجود نداشت.
جیهان پاکت دیگری را بیرون آورد.
دو پاکت روی میز قرار گرفت.
ارشد سونگ سرش را تکان داد.
«نمیدونم.»
سپس پاکت دیگری ظاهر شد.
ارشد سونگ، وفادار به شهرتش به عنوان دلال اطلاعات، ماهیت این پاکت را بهخوبی میشناخت.
«من سیستمِ تو رو میشناسم. تا دوتا پاکت پولِ سازمانه، اما سومی پولِ شخصی خودته، مگه نه؟»
جیهان انکار نکرد.
«چرا اینقدر اصرار داری دربارهی اونا اطلاعات بخری؟»
جیهان صحنهای را به یاد آورد.
تصویر مرد جوانی که روی کالسکه ایستاده بود و به او نگاه میکرد.
«چون حس بدی دارم.»
ارشد سونگ برای لحظهای در سکوت به جیهان خیره شد.
آنها همیشه برای کار ملاقات کرده و برای کار از هم جدا شده بودند، اما امروز، نگاه او حاوی حسی شخصی بود.
«چند ساله که همدیگه رو میشناسیم؟»
«حدود نُه سال.»
«یعنی به این زودی اینقدر زمان گذشته؟»
سپس، او فکری را به زبان آورد که تا به حال هرگز نگفته بود.
«راستش رو بخوای، ازت خوشم اومده. تو از تمام پیشینیان بیشماری که توی جایگاهت بودن، مودبتر و ملایمتری.»
نگاه ارشد سونگ به جیهان عمیقتر شد.
«از این ماجرا بکش کنار.»
«!»
جیهان میتونست بفهمه. ارشد سونگ حریفش رو میشناخت.
«خواهش میکنم، فقط اسمش رو بهم بگید.»
ارشد سونگ سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
«نمیتونم این کار رو بکنم. اون سه حرف، تمامِ هویتشه.»
این اولین بار بود؛ موردی که ارشد اطلاعات رو داشت اما از فروختنش امتناع میکرد. اون مرد دیگه کی بود؟
«میدونید که نمیتونم عقبنشینی کنم.»
«وقتی پای جونت وسط باشه، چی کار نمیتونی بکنی؟ همینطوری که هستی سازمانت رو ترک کن. ده سالی مخفی شو، بعد بیا بیرون و یه زندگی جدید رو شروع کن. تو، بین همه آدمها، بهتر از هر کسی توی مخفی شدن مهارت داری، مگه نه؟»
بله، او میتونست طوری مخفی بشه که هیچکس پیداش نکنه. وظیفهای که جیهان توی سازمانش بر عهده داشت، ردیابی افراد بود. استفاده از عود روحیاب و ردیابی اون، کار سازمانی بود که او رهبریش میکرد.
فرمانده شاخه تعقیب روح، جیهان. این هویت او در سازمان بود.
جیهان هرگز انتظار نداشت ارشد سونگ چنین حرفهایی بهش بزنه. این به وضوح به این معنی بود که حریفش کسیه که او از پسش برنمیآد. ارشد سونگ داشت سعی میکرد جونش رو نجات بده.
وقتی جیهان جوابی نداد، ارشد سونگ زودتر از روی صندلیش بلند شد.
«به نظر میرسه امروز آخرین ملاقاتمون باشه. پول غذا رو من حساب میکنم. بابت همه چیز تا الان ممنونم.»
همونطور که ارشد سونگ قصد رفتن داشت، سوال لرزان جیهان به سمتش پرتاب شد.
«به جز رفتن، انتخاب دیگهای هم دارم؟»
«اگه نمیتونی بری...»
ارشد سونگ پیامی مرموز داد.
«پس به سمت مرگ هجوم ببر.»
***
مردی روی لبه صندلی ایستاده بود. هیکلی تنومند و هالهای مثل آتیش شعلهور داشت.
ارباب لشکر اژدهای آتش، چئون دهاونگ. او که به تندخویی معروف بود، این بار مسئول بازپسگیری نقشه گنج بود.
جیهان پشت سر او رسید.
«توی پس گرفتن نقشه گنج شکست خوردم.»
چئون دهاونگ بدون اینکه برگرده پرسید: «شنیدم تعقیب رو رها کردی. اونم در حالی که فقط سه نفر تلفات داشتید.»
«درسته.»
«و دلیل اینکه مثل یه بزدل فرار کردی؟»
میدونست نباید اینطوری جواب بده، اما چاره دیگهای نداشت. جوابی دقیقتر از این وجود نداشت.
«حس بدی داشتم.»
«حس بد؟»
همونطور که انتظار میرفت، چهره چئون دهاونگ با تکرار این کلمات درهم رفت.
«از کی تا حالا دستورات من از حس و حال تو کماهمیتتر شده؟»
جیهان هیچ عذر و بهانهای نداشت. چئون دهاونگ سرش رو چرخوند و هالهاش رو آزاد کرد.
«جوابم رو بده!»
هاله خروشانش مثل تندبادی سهمگین و مثل غرش یه ببر بود.
«متاسفم.»
جیهان سرش رو خم کرد. چئون دهاونگ طوری به نظر میرسید که انگار میخواد سرش رو خرد کنه، اما خوشبختانه دستش رو بلند نکرد.
«عود روحیاب نجاتت داد.»
فقط شاخه تعقیب روح میتونست ردِ عود روحیاب رو بگیره. چئون دهاونگ با صدای بلندی گفت: «چهار شمشیر باد خونین!»
با فریاد او، چهار رزمیکار اونجا ظاهر شدن. چئون دهاونگ به جیهان دستور داد: «چهار شمشیر باد خونین رو به سمتشون راهنمایی کن!»
چئون دهاونگ در حالی که دوباره رو به صخره میکرد، اضافه کرد: «بعد از اینکه نقشه گنج رو پیدا کردیم، دوباره درباره اون حس ناخوشایندت با هم گپ میزنیم.»
***
تائسو توی خواب غلت میزد. بعد از شنیدن اینکه عود روحیاب روی دستشه، نمیتونست دست از نگرانی برداره. حتی وقتی چشماش رو میبست هم خوابش نمیبرد.
از طرف دیگه، اون سه نفر بیخیال، تخت خوابیده بودن. اگه کسی حمله میکرد چی کار میکردن؟ درسته، او باید کسی میبود که ازشون محافظت میکرد. اما بیدار موندن چه فایدهای داشت؟ او تا وقتی کسی درست بالای سرشون نمیاومد، متوجه نمیشد.
*خشخش.*
ناگهان تیغه سردی روی گلوش قرار گرفت. در اون لحظه، قلب تائسو فرو ریخت.
«کی اومدن...؟»
تائسو با احتیاط چشماش رو چرخوند تا به اون سه نفر نگاه کنه. رزمیکارهایی بالای سرشون که دراز کشیده بودن ایستاده بودن و شمشیرهاشون رو به سمتشون نشونه رفته بودن. اونها چهار شمشیر باد خونین بودن.
حتی با وجود شمشیرهایی که به سمتشون نشونه رفته بود، اون سه نفر هنوز در خواب عمیق بودن.
«اونها استادهای بزرگتری از اون سه نفرن!»
مگه نگران نبود؟ اگه استادهای دیگهای رو میآوردن چی؟ اونها خیلی بیخیال و متکبر بودن!
او باید فریاد میزد، حتی اگه به قیمت جون خودش تموم میشد. اگه حتی یکی از اون سه نفر میتونست از شمشیری که به سمتش نشونه رفته بود جاخالی بده و پاتک بزنه چی؟ حداقل اینطوری بیهوده نمیمردن. اما با شمشیری که روی گلوش بود، هیچ فریادی از دهنش در نمیاومد.
«خواهش میکنم! خواهش میکنم بیدار شید!»
یکی از شمشیرزنان باد خونین که شمشیرش رو روی گلوی گئوم موگوک گذاشته بود، با صدای آرومی گفت: «فکرش رو بکن، اونها چون نتونستن همچین احمقهای رقتانگیزی رو بکشن، فرار کردن.»
اونها مردانی بودن که موقع روبرو شدن با دشمن هرگز غفلت نمیکردن. اما اگه حریفشون حتی وقتی شمشیر به گلوش میچسبید هم بیدار نمیشد، پس حریفی بود که میشد در مقابلش غفلت کرد. همین حالا هم اگه فقط کمی به دستش فشار میآورد و تکونش میداد، این مرد مرده بود.
بعد، یکی دیگه از شمشیرزنان باد خونین که کنار فرمانروای شمشیر شکوفه آلو ایستاده بود، گفت: «مگه اونها فقط سگهایی نیستن که دنبال بو راه میافتن؟»
«بهشون دارو دادن؟ هنوز بیدار نشدن.»
اونها نوبتی حرف میزدن، اما همه همچنان در خواب عمیق بودن.
«این دیگه چه سلاحیه که اینقدر سفت پیچیده شده؟»
درست همون لحظه که یکی از اونها دستش رو دراز کرد تا گره روی تیغه بهشتکش رو که ایستاده بود باز کنه!
«اون رو باز کنی، میمیری.»
او چنان جا خورد که حس کرد قلبش از دهنش بیرون پرید. تا وقتی که اون شخص درست توی گوشش حرف نزده بود، متوجه نزدیک شدنش نشده بود.
نفر بعدی که شوکه شد، کسی بود که شمشیر رو روی گلوی گئوم موگوک نگه داشته بود. گئوم موگوکی که دراز کشیده بود ناپدید شده بود و حالا کنار رفیقش که میخواست گره رو باز کنه ایستاده بود.
«همهشون رو بکشید!»
شمشیرزن باد خونینی که تائسو رو اسیر کرده بود، دستور داد.
*فلاش!*
تائسو دوباره دوقلو دید. این بار، اونها چهارقلو بودن.
به طور همزمان، گردن سه نفر از شمشیرزنان باد خونین شکست.
*تِق.*
چون همزمان شکستن، صداش مثل یه تکصدا به گوش رسید. توی چشمهای تائسو، سه تا گئوم موگوک همزمان ظاهر شده بودن و همزمان گردن اونها رو شکسته بودن.
با بالا رفتن مهارتهای رزمی گئوم موگوک، این قدرت چهار گام باد الهی بود که به وضعیت غایی خودش رسیده بود.
چرا چهارقلو؟ چون یه گئوم موگوک کنار شمشیرزن باد خونینی که شمشیر رو روی گلوی تائسو نگه داشته بود هم ظاهر شده بود.
گئوم موگوک طوری که انگار خودش دستور قتل رو اجرا کرده باشه، بهش گفت: «آره، همونطور که دستور دادی کشتمشون.»
چشمهای لرزان شمشیرزن باد خونین به سمت گئوم موگوکی که کنارش ایستاده بود چرخید. او واقعاً نمیتونست تصورش رو بکنه؛ که استادی وجود داشته باشه که بتونه سه نفر از اونها رو در یه لحظه بکشه. و اون تعداد سه نفر نبود، بلکه چهار نفر بود.
«اوه، گفتی همهشون رو بکشم، درسته؟»
*شووووک.*
*تِق.*
تائسو با اینکه از فاصله نزدیک میدید، اما چشماش نتونست ببینه گئوم موگوک چطوری گردن اون رو شکست. آخرین شمشیرزن باد خونین باقیمونده هم افتاد و به جسد تبدیل شد.
«آاااااااخ!»
تائسو با تاخیر فریادی کشید و بعد سریع جلوی دهنش رو گرفت. اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که تکون میخورد، با چهرهای کلافه بلند شد.
«تا کی میخوای اینقدر سر و صدا کنی؟ بذار بخوابیم!»
گئوم موگوک لبخندی زد و جواب داد: «لطفاً برگردید و بخوابید. ما هم بعد از اینکه جسدها رو جمع کردیم، میخوابیم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دوباره دراز کشید. تائسو با نوک پا به سمت گئوم موگوک رفت و آروم گفت: «بعضی وقتها گنجهایی مثل این وجود دارن. چیزهایی که اونقدر باارزش هستن که در واقع معمولی به نظر میرسن.»
نگاه تائسو به سمت گئوم موگوک چرخید. او اونقدر سریع کارشون رو تموم کرده بود که کشتن دشمنها براش مثل هیچ بود. او وقتی خورشید طلوع میکرد، میفهمید که اون دشمنها چقدر ترسناک بودن.
درست همون موقع، گئوم موگوک به تاریکی دوردست نگاه کرد و به اون سمت دست تکون داد.
«اون مرد نقابداری که تعقیبمون میکرد، داشت از دور تماشا میکرد، اما رفت.»
تائسو به اون سمت نگاه کرد، اما چیزی جز تاریکی نمیدید.
«اگه داشت تماشا میکرد، نباید مهارتهات رو مخفی میکردی؟ حالا که این رو دیده، دفعه بعد یه دشمن واقعاً وحشتناک میآد، مگه نه؟»
گئوم موگوک در مقابل نگرانی تائسو، با چهرهای متعجب گفت: «آه، ولی این من بودم که تا جایی که میشد مراعات کردم.»