چپتر 741: فکر کنم همین الان قلبمو دزدیدی
چپتر 741: فکر کنم همین الان قلبمو دزدیدی
جیهان داشت در میان تاریکی میدوید.
قلبش جوری میتپید که انگار میخواست از سینهاش بیرون بزند.
آیا از وقتی که یک رزمیکار شده بود، تا به حال اینقدر وحشتزده شده بود؟
«اون چی بود که همین الان دیدم؟»
در یک چشمبهمزدن، چهار شمشیر باد خونین به دست آن مرد کشته شده بودند.
او که از دور تماشا میکرد، نتوانسته بود دقیقاً ببیند چطور شکست خوردند.
«سم بود؟ یا یه سلاح پنهان؟»
نمیدانست چطور کشته شدند، اما همهچیز در یک آن اتفاق افتاده بود.
با این حال، چیزی که واقعاً باعث شده بود قلب جیهان اینطور به تپش بیفتد، حقیقتِ کشته شدن آنها نبود.
«اون قطعا منو دید.»
آن مرد که در تاریکی پنهان شده بود، مستقیماً به او نگاه کرده بود.
این یک توهم نبود.
او حتی برایش دست تکون داده بود.
با وجود اینکه فاصلهاش خیلی زیاد بود.
با وجود اینکه در تاریکیِ عمیقی پنهان شده بود.
چقدر دویده بود؟
جیهان ایستاد و نفسنفس زد.
آنقدر وحشتزده بود که موقع استفاده از هنر سبکخیزیاش نتوانسته بود درست نفس بکشد.
انرژی و خونش در هم گره خورده بود و چیزی نمانده بود که دچار آسیب درونی شود.
این واقعاً اولین باری بود که چنین چیزی را تجربه میکرد.
«هاا، هاا.»
تصویر آن مرد جوان که از بالای کالسکه به او لبخند میزد، دوباره در ذهنش جان گرفت.
پیشبینی شومش درست از آب درآمده بود.
«این حریفیه که نباید بهش دست میزدم.»
حالا با اطمینان میفهمید که چرا ارشد سونگ اطلاعات را به او نفروخته بود.
«اون یه آدم کلهگندهست. کسی که ما از پسش برنمیآیم.»
حالا دیگر مطمئن بود که نصیحتِ عقبنشینی و رفتن، واقعاً به صلاح خودش بوده است.
اما اگر بدون اجازه سازمان را ترک میکرد، آنها از هر وسیلهای که در اختیار داشتند برای ردیابیاش استفاده میکردند.
شاید کسی فکر کند که آنها بعد از چند سال بیخیال میشوند، اما تعقیب و گریز تا ابد ادامه مییافت.
هرچه یک سازمان پلیدتر و پستتر بود، خیانت را کمتر میبخشید.
او به عنوان کسی که تکنیکهای ردیابی را بهتر از هر کسی میشناخت، مطمئن بود که گیر نمیافتد، اما مجبور بود تمام عمرش را در حال فرار و با قلبی لرزان زندگی کند.
رفتن به آن سادگی که به نظر میرسید نبود.
حتی اگر میخواست برود، نمیتوانست به این ناگهانی عمل کند.
باید قبل از رفتن تدارکات کاملی میدید.
به همین دلیل، فعلاً وقت آن بود که برگردد و گزارش دهد.
ارباب لشکر اژدهای آتش، چئون دهاونگ، چه واکنشی به مرگ چهار شمشیر باد خونین نشان میداد؟
— چهار شمشیر باد خونین مردن. اونا حریفایی هستن که نباید باهاشون دربیفتیم.
لحظهای که این کلمات را به زبان میآورد، چئون دهاونگ ممکن بود از خشمِ از دست دادن زیردستانش منفجر شود و او را بکشد.
او از آن آدمهایی بود که بدون فکر عمل میکردند.
در این لحظه که یک متحد دردسرسازتر از دشمن به نظر میرسید، جیهان حرفهای ارشد سونگ را به یاد آورد.
— اگه نمیتونی ترکشون کنی، پس به سمت مرگ هجوم ببر.
احتمالاً منظورش این نبود که واقعاً بمیرد.
هرچه باشد، آن حرفها از روی لطف به او گفته شده بود.
آیا آن مرگ واقعاً مرگی رحیمانه بود؟
در حالی که جیهان تنها زیر نور ستارههای صبحگاهی ایستاده بود، نگرانیهایش عمیقتر شد.
***
پشت یک پرده، چئون دهاونگ داشت شراب میریخت.
خیلی وقت بود که کسی ندیده بود او با چنین احترامی برای کسی شراب بریزد.
این یعنی شخصی که با او مینوشید، اهمیت زیادی داشت.
تنها پس از ریختن شراب بود که دوباره درباره گزارشی که همین الان دریافت کرده بود، سوال کرد.
«چهار شمشیر باد خونین مردن؟»
صدایش آرام بود، که همین موضوع ترسِ حتی بزرگتری را در دل جیهان انداخت.
«بله، همهشون مردن.»
از پشت پرده، چئون دهاونگ با ادب با همراهش صحبت کرد.
«لطفاً یه لحظه به نوشیدن ادامه بدید.»
یک طرف پرده کنار زده شد و چئون دهاونگ بیرون آمد.
آن مرد باوقاری که در داخل بود، لحظهای که از پرده بیرون آمد، تغییر کرد.
چئون دهاونگ بدون هیچ هشداری، مشتی به سمت جیهان پرتاب کرد.
هوووش!
تلنگ!
ضربه کف دستی که از کنار صورت جیهان گذشت، در را خرد کرد.
رزمیکارانی که بیرون نگهبانی میدادند، گرفتار این فاجعه ناگهانی شدند.
«گفتی کی مرده؟»
هوووش! بنگ!
چئون دهاونگ شروع کرد به نابود کردن هر چیزی که جلوی چشمش بود.
رفتار الان او با کسی که پشت پرده بود، کاملاً فرق داشت.
«من در اصل اینجور آدمیم، اما به خاطر احترام به تو، پشت پرده مثل یه نجیبزاده رفتار کردم.»
اگر چیزی هم بود، این وحشیگریاش در بیرون انگار بر احترامش نسبت به فرد داخل پرده تأکید میکرد.
بنگ! تلنگ!
اطراف جایی که جیهان ایستاده بود با ضربات کف دست خرد شد و زمین کنده شد.
آوار به بدن جیهان برخورد میکرد، اما او برای جاخالی دادن حرکتی نکرد.
این چئون دهاونگ همان تیپ آدمی بود که جیهان بیش از همه از او متنفر بود.
کسی که خشمش را با خشونت ابراز میکرد.
کسی که باور داشت چون قوی است، میتواند هر طور که دلش میخواهد احساساتش را نشان دهد.
تنها تسلیِ کوچک این بود که خشم او مستقیماً متوجه خود جیهان نبود.
بعد از مدتی وحشیگری، بالاخره خشم چئون دهاونگ فروکش کرد.
«کار کی بود؟ اون پیرمردی که باهاشون بود؟ یا اون زن مرموز کشتشون؟»
جیهان حداقل یک چیز را به وضوح دیده بود.
کار آن مرد جوان بود.
مگر اینکه آن دو نفر دیگر به شکلی در حالت خوابیده از هنرهای رزمیشان استفاده کرده باشند.
جیهان صادقانه جواب داد:
«درست ندیدم.»
او انتظار یک توبیخ شدید را داشت، اما به نظر میرسید چئون دهاونگ فکر میکند این موضوع طبیعی است.
«آره، معلومه.»
او باور داشت جیهان خودش را خیلی ضعیفتر از چهار شمشیر باد خونین میداند.
در واقع، نه فقط او، بلکه خیلیها در سازمان از جیهان خوششان نمیآمد و به او به چشم حقارت نگاه میکردند.
آنها با او مثل یک سگ شکاری رفتار میکردند که فقط بوها را دنبال میکند.
دلیل واضحی برای تنفرشان از جیهان وجود داشت.
بیشتر اهدافی که او ردیابی میکرد، کسانی بودند که از سازمان فرار کرده بودند.
به عبارت دیگر، جیهان مردی بود که اگر روزی میخواستند فرار کنند، دنبالشان میآمد.
«احتمالا مثل یه بزدل اون دوردورا قایم شده بودی، نه؟»
«چهار شمشیر باد خونین گفتن که من توی مبارزه دخالت میکنم و بهم گفتن عقب بمونم. گفتن بیدلیل حضورم رو برای دشمن فاش میکنم.»
این یک دروغ بود.
او بعد از گفتن موقعیت به آنها، خودش عقب کشیده بود.
از آنجایی که یک حمله غافلگیرانه در اواخر شب بود، چهار شمشیر باد خونین بیش از حد به خودشان مغرور شده بودند.
آنها مردانی بودند که باور داشتند حتی در روز روشن هم، هیچکس نمیتواند هر چهار نفرشان را با هم شکست دهد.
«با این حال، حتما یه چیزی دیدی، مگه نه؟»
«مبارزه در یه لحظه تموم شد، برای همین نتونستم چیزی ببینم.»
چئون دهاونگ یقه جیهان را گرفت.
«اگه حتی نمیتونی درست آمار بدی، به جز بو کشیدن به چه دردی میخوری؟ باید اون دماغتو ببرم؟»
جیهان برای فرار از آن نگاه تحقیرآمیز، سرش را پایین انداخت.
چئون دهاونگ او را به کناری پرت کرد.
جیهان روی زمین غلت خورد و افتاد.
میتوانست با هنر سبکخیزیاش فرود بیاید، اما انجام این کار ممکن بود واقعاً باعث شود یک ضربه مرگبار به سمتش بیاید.
چئون دهاونگ دوباره رو به پرده کرد و با احترام به شخصی که پشت آن بود، گفت:
«به نظر میرسه این مسئلهایه که ارشد باید بهش رسیدگی کنه.»
سایه داخل پرده شرابش را نوشید و بعد فنجان را زمین گذاشت.
«بسیار خب.»
در آن لحظه، پرده کنار رفت و مردی که «ارشد» نامیده میشد، ظاهر شد.
با دیدن او، جیهان فهمید که چرا چئون دهاونگِ بدخلق چنین ادبی از خود نشان داده است.
«راهنماییشون کن سمتش.»
* * *
صبح زود روز بعد، کالسکه حرکت کرد.
گئوم موگوک جوری رفتار میکرد که انگار دیشب هیچ اتفاقی نیفتاده است، طوری که تائسو با خودش فکر کرد نکند همهچیز را خواب دیده باشد.
«راستی، میدونی اونایی که دیروز بهمون حمله کردن کی بودن؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«میدونم.»
«میدونی؟ کی بودن؟»
«چرا الان اینقدر کنجکاو شدی؟»
«حس میکنم باید بدونم کی رو دفن کردم.»
دلیلش این نبود.
او فقط کنجکاو بود بداند استادانی که کشته شده بودند، چقدر مهارت داشتند.
دیروز آنقدر شوکه و دستپاچه بود که نتوانسته بود بپرسد.
«چهار شمشیر باد خونین.»
برای لحظهای تائسو جا خورد، اما بعد سرش را تکان داد.
«بیخیال، شوخی نکن.»
او حتماً فقط اسم چند تا استاد رندوم را که در یک گروه چهار نفره فعالیت میکردند آورده بود، چون چهار نفر کشته شده بودند.
اگر میخواست شوخی کند، باید اسمی را انتخاب میکرد که باورپذیرتر باشد.
چهار شمشیر باد خونین؟
چهار شمشیر باد خونین استادان مشهور جناح نامتعارف بودند.
برای مثال، تعداد رزمیکارانی که آنها کشته بودند بیشمار بود.
در میان قربانیان آنها، استادان شناختهشده زیادی وجود داشتند.
و این تمام ماجرا نبود.
همانطور که از اساتید جناح نامتعارف انتظار میرفت، آنها مرتکب شرارتهای بیشماری شده بودند.
آنها از آن دسته افرادی بودند که اگر نامشان در یک میخانه برده میشد، کل اتاق در جا در سکوت فرو میرفت.
و او داشت میگفت که آنها حتی بدون اینکه فرصت کنند شمشیرهایشان را درست تکان بدهند، مردهاند؟
این مسخره بود.
«من اونقدرها هم سادهلوح نیستم. به اندازه کافی توی دنیای رزمی بالا و پایین پریدم. پس دست از سر به سر گذاشتنم بردار و بگو اونا کی بودن.»
گئوم موگوک در سکوت کالسکه را میراند و اصراری نکرد که آنها همان چهار شمشیر باد خونین بودهاند.
آن سکوت، از قضا، باعث شد موضوع واقعیتر به نظر برسد.
تائسو حرکات برقآسای گئوم موگوک در روز گذشته را به یاد آورد و دوباره با صدایی لرزان پرسید تا مطمئن شود.
«واقعاً چهار شمشیر باد خونین بودن؟»
وقتی گئوم موگوک سر تکان داد، صورت تائسو رنگپریده شد.
آن زمان که دنبال گنج بود، کسانی که تعقیبش میکردند فقط جنگجوهای بینامونشانی بودند که طمع کورشان کرده بود.
او میتوانست به راحتی با هنر سبکی و هنر جمعکردن استخوان از دستشان فرار کند.
نیازی نداشت نامشان را بداند و کنجکاو هم نبود.
اما حالا، بالاخره یک نام ظاهر شده بود.
چهار شمشیر باد خونین.
چهار شمشیر باد خونین ترسناکی که فقط داستانهایشان را شنیده بود، شمشیرهایشان را به سمت او نشانه رفته و درست جلوی چشمانش مرده بودند.
شاید شنیدن نامهای شوکهکننده تازه شروع شده بود.
تائسو که خودش را جمعوجور کرده بود، به گئوم موگوک نگاه کرد.
آیا این مرد واقعاً چهار شمشیر باد خونین را کشته بود؟
«وقتی کشتیشون میدونستی کی هستن؟»
«اون موقع نمیدونستم.»
«پس الان از کجا میدونی؟»
«امروز صبح یه گزارش به دستم رسید.»
«از طرف کی؟»
«کاروان حفاظتی اهریمن آسمانی توی سراسر سرزمینهای مرکزی شبکههای اطلاعاتی داره. با هزارتا اسب، فکر میکنی چقدر سریع میتونیم پیامها رو رد و بدل کنیم؟»
تائسو با چهرهای به او نگاه کرد که انگار نمیدانست حرفش را باور کند یا نه.
گئوم موگوک تکه کاغذی را از ردایش بیرون آورد و به او داد.
تائسو همانطور که محتوای آن را میخواند، فریادی کشید.
«آه!»
دلیلش نام دیگری بود که روی کاغذ نوشته شده بود.
— چهار شمشیر باد خونین در حال حاضر به عنوان دست و پای چئون دهاونگ، ارباب لشکر اژدهای آتش از فرقه پادشاه پلید، خدمت میکنن.
«اونا متعلق به فرقه پادشاه پلید بودن؟»
فرقه پادشاه پلید.
فرقهای که در جناح نامتعارف به دلیل خشونت و بدنامیاش زبانزد بود.
همیشه اینقدر بدنام نبود، اما از یک جایی به بعد، شروع به پذیرفتن فراریهایی کرد که در دنیای رزمی مرتکب جرم شده بودند و قدرت فرقه تغییر کرد.
حالا به فرقهای تبدیل شده بود که شرورهای بیشماری در آن جمع شده بودند، تا جایی که میگفتند اگر در دنیای رزمی دردسر درست کردی، میتوانی در فرقه پادشاه پلید مخفی شوی.
«باید قایم بشیم. الان وقت این کارا نیست!»
تائسو واقعاً ترسیده بود.
هر شایعهای که درباره فرقه پادشاه پلید شنیده میشد، چیزی بود که باعث میشد آدم چهرهاش را درهم بکشد.
اینکه کسی را کشته بودند، بخش مهم ماجرا نبود.
چیزی که همه را وحشتزده میکرد، نحوه کشتنشان بود.
آنها مردم را با بیرحمی تمام به قتل میرساندند.
آنها مردانی بودند که انسانیتشان را زیر پا گذاشته بودند و از آن ترس برای قویتر کردن فرقهشان استفاده میکردند.
و او بعد از درافتادن با فرقه پادشاه پلید، اینقدر آرام بود؟
«افسار رو بده به من. یه جا برای قایم شدن پیدا میکنم.»
تائسو که همیشه به فرار و پنهان شدن عادت داشت، احساس کرد نوبت اوست که قدمی بردارد.
آن دو نفر داخل کالسکه، و این گئوم موگوک، چرا وقتی نام فرقه پادشاه پلید وسط آمده بود اینقدر آرام بودند؟
«من هنر جمعکردن استخوان رو بهت یاد میدم، پس بیا برگردیم به غار دههزار خون و توی اون سوراخ قایم بشیم.»
او شوخی نمیکرد؛ کاملاً جدی بود.
شاید با فرقههای دیگر فرق میکرد، اما فرقه پادشاه پلید واقعاً پر از شرور بود.
«شاید من و تو جا بشیم، اما نمیتونم بذارم ارشدهای ما وارد چنین جای تنگی بشن، مگه نه؟»
«طرف مقابل فرقه پادشاه پلیده. اونا کسایی نیستن که یه کاروان حفاظتی ساده بتونه از پسشون بربیاد! اگه چند سال یه جا قایم بشیم، نقشه گنج رو فراموش میکنن.»
گئوم موگوک به تائسو نگاه کرد و لبخند زد.
چند سال که هیچ، او و شهریاران اهریمنی حتی چند روز هم وقت برای تلف کردن نداشتند.
«گوش کن بچه، ما آدمهای گرفتاری هستیم.»
«در مورد بوی بدنت چی؟»
«آه!»
تائسو کاملاً فراموش کرده بود.
اینکه آنها چه چیزی را ردیابی میکردند.
او نمیتوانست از تعقیب فرقه پادشاه پلید فرار کند، مگر اینکه دست خودش را قطع میکرد.
گئوم موگوک به جایی اشاره کرد.
«باید از اتحاد نامتعارف کمک بخوایم؟»
تائسو با نگاهی مبهوت به او خیره شد.
«میخوای یه ببر رو صدا کنی تا یه گرگ رو فراری بده؟»
«این یعنی آتیش رو با آتیش خاموش کردن.»
«فرقه پادشاه پلید هر چقدر هم پست باشه، مگه خون از آب غلیظتر نیست؟ اگه فرقه پادشاه پلید سقوط کنه، قدرت جناح نامتعارف ضعیف میشه. اتحاد نامتعارف به اونا ضربه نمیزنه.»
«اگه جنگی با فرقه الهی اهریمن آسمانی یا طریقت راستین دربگیره، فکر میکنی فرقه پادشاه پلید پیشقراول میشه؟ اصلاً! اون عوضیا سعی میکنن از آشوب برای منافع خودشون استفاده کنن. اتحاد نامتعارفِ فعلی احتمالاً دلش میخواد از شرشون خلاص بشه. حتی شرارت هم به یه حداقل سطحی از وقار نیاز داره.»
حتی اگر حق با گئوم موگوک بود.
«حتی اگه اتحاد نامتعارف جلوشون رو بگیره، فکر میکنی نقشه گنج رو به حال خودش رها میکنن؟»
«اگه نکنن چی؟»
«معلومه که اونو برمیدارن. و برای اینکه راز رو مخفی نگه دارن، همه ما رو میکشن.»
«من اینطور فکر نمیکنم.»
با این پاسخ بیخیال، تائسو بالاخره آهی کشید.
آیا واقعاً میتوانستند با وجود اینکه فرقه پادشاه پلید نقشه گنج را هدف گرفته بود، زنده بمانند؟ آیا این آرامش واقعاً از اعتمادبهنفس و مهارت سرچشمه میگرفت؟
«اگه اساتیدی ظاهر شدن که نتونستیم از پسشون بربیایم، لطفاً من رو فدا کن.»
البته او جدی نبود؛ داشت گئوم موگوک را امتحان میکرد.
«البته که مجبورم همین کار رو بکنم.»
این پاسخ واضحی بود، اما او باز هم کمی احساس ناامیدی کرد.
«اما این اتفاق نمیافته.»
«بله؟»
«چون حریفی که نتونیم از پسش بربیایم، وجود نخواهد داشت.»
با شنیدن این کلمات، تائسو ناگهان به یاد حرفی افتاد که پدرش به او گفته بود.
— طمعِ نقشه گنج رو نداشته باش! اون چیزیه که ما نمیتونیم از پسش بربیایم.
حتی اگر چیزی بود که او نمیتوانست از پسش بربیاید.
حداقل در این لحظه، میخواست لاف گئوم موگوک را باور کند.
«دعا میکنم که همهتون بتونید از پسش بربیاید!»
چه مدت بود که همینطور میتاختند؟
پیرمردی جاده را بسته بود.
هاله عظیمی از او ساطع میشد.
او همان پیرمردی بود که با چئون دهاونگ مشغول نوشیدن بود.
او با ردایی سفید آنجا ایستاده بود، ریش سفید یکدستش در باد تکان میخورد و شبیه به یک نامیرا به نظر میرسید.
در ظاهر، به نظر میرسید که او از دنیای فانی فراتر رفته است، اما او به شکلی متفاوت فراتر رفته بود.
با دانستن اینکه حریفشان از فرقه پادشاه پلید است، استنتاج اینکه این پیرمرد با نویسه «دههزار» روی لباسش کیست، دشوار نبود.
«زاهد دههزار شرارت!»
تائسو از سر تا پا لرزید.
زاهد دههزار شرارت یک استاد مطلق از جناح نامتعارف بود که مرتکب انواع و اقسام شرارتها شده بود.
شایعات زیادی درباره او وجود داشت.
برخی میگفتند او را زاهد دههزار شرارت مینامند چون دههزار استاد را کشته است، در حالی که دیگران میگفتند این نام به خاطر ارتکاب دههزار عمل شرورانه است.
و برخی میگفتند هر دو درست است.
«این آدما هر چقدر هم ماهر باشن، نمیتونن با زاهد دههزار شرارت روبرو بشن!»
زاهد دههزار شرارت نپرسید چه کسی چهار شمشیر باد خونین را کشته است.
«نقشه گنج دست کیه؟»
با این حرف، گئوم موگوک بدون تردید به تائسو نگاه کرد.
«هی، میدونم که راسته، اما مجبوری اینقدر مستقیم به من نگاه کنی؟»
تائسو احساس کرد لحظهای که دیگر نمیتوانست از پسش بربیاید، بالاخره فرا رسیده است.
هرچند خیلی زودتر از آنچه انتظار داشت آمد.
او میتوانست درک کند که چرا گئوم موگوک دارد او را رها میکند.
چه کسی میتوانست از پس زاهد دههزار شرارت بربیاید؟ لاف او همینجا به پایان رسیده بود.
«اگه اوضاع اینطوری شده، پس...»
تائسو با نگاهی مصمم با زاهد دههزار شرارت صحبت کرد.
خودش هم نمیدانست چرا چنین احساسی دارد.
«من نقشه گنج رو حفظ کردم. من رو ببر و بذار این آدما برن. اگه اونا رو بکشی، هیچوقت محل گنج رو پیدا نمیکنی. خواهش میکنم، از جون این آدما بگذر!»
زاهد دههزار شرارت به تائسو، که همین الان به او پیشنهادی داده بود، لبخندی پر از نیت کشتار زد.
در مقابل، در کنار تائسو، لبخندی درخشان که میتوانست تمام آن سرما را خنثی کند، شکفت.
«فکر کنم همین الان دلم رو بردی.»