چپتر 742: چه جور زندگیای داشتی؟
چپتر 742: چه جور زندگیای داشتی؟
«توی چنین موقعیتی هنوزم میتونی شوخی کنی؟»
تائسو فکر میکرد این آخرین بقایای غرور گئوم موگوک است. او حتماً سعی داشت با یک شوخی، گناه تسلیم کردن خودش را بپوشاند. با این حال، نمیتوانست از این مرد متنفر باشد؛ مردی که درباره داشتن هزاران اسب بلوف میزد.
«پس فقط همینقدر لازم بود تا قلبت رو بدزدم؟ یه کلمه حرف؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سؤال تائسو لبخندی زد و گفت: «اون قولی بود که دادم؛ اینکه جونت رو نجات میدم.»
تائسو میدانست که اگر اینطور کشانکشان برده شود، در نهایت خواهد مرد. بنابراین، احساسات صادقانهاش را فاش کرد: «نمیدونم چرا میخوام نجاتت بدم. دلیلش رو نمیدونم، اما فکر کنم ازت خوشم اومده. یه درخواست دارم. اگه بعداً اتفاقی پدرم رو دیدی، لطفاً بهش بگو که متأسفم.»
بزرگترین حسرت او این بود که بدون دیدن دوباره پدرش بمیرد. نمیخواست آخرین کلماتی که برای پدرش به جا میگذارد، آزاردهنده باشند. در همان لحظه بود که صدایی بلند شد.
«چه اراجیفی.»
کسی که صحبت کرد، زاهد دههزار شرارت بود. نیت کشتن سردی از چشمانش جاری شد.
«فکر میکنی فقط چون تو بهم میگی، از جونش میگذرم؟»
«اگه اونها رو بکشی، من هرگز مکان مقبره شمشیر رو فاش نمیکنم.»
لبخندی تحقیرآمیز بر لبان زاهد دههزار شرارت نقش بست: «فکر میکنی توی تمام کارهایی که کردم، تا حالا کسی رو شکنجه ندادم؟ اولش همه با همون غروری حرف میزنن که تو داری. اما حتی یه نفر هم نبوده که دهنش رو بسته نگه داره. به نظر میرسه خیلی مطمئنی که با بقیه فرقی داری.»
زاهد دههزار شرارت ثابت کرد چرا او را دههزار شرارت مینامند: «قبل از اون، همهشون رو یکییکی، درست جلوی چشمات میکشم.»
تائسو دستپاچه شد. این وضعیتی نبود که او میخواست.
«هرچی توی اون کالسکه هست، بخزید بیرون! قبل از اینکه همهش رو منفجر کنم.»
زاهد دههزار شرارت با تکبر تمام رفتار میکرد. او تا این حد به مهارتهای خودش اطمینان داشت. مطمئن بود هر کسی که از آن کالسکه بیرون بیاید را میتواند بکشد.
*تق.*
درِ کالسکه باز شد و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بیرون آمد. او هیچ آرایش غلیظ یا لباس زیبایی نداشت، اما لحظهای که زاهد دههزار شرارت او را دید، برقی از شهوت در چشمانش درخشید. در میان تمام کارهای پلیدی که مرتکب شده بود، چطور ممکن بود اعمال شهوتآلود جایی نداشته باشند؟
«خیلی وقت بود که چنین شهوتی رو حس نکرده بودم. تو رو نفر آخر میکشم.»
*ژیررر.*
شمشیر شکوفه آلو داشت کمی از غلاف بیرون کشیده میشد، اما او به سختی توانست جلوی خودش را بگیرد. *درسته، نمیتونم به خاطر یه آشغالی مثل این، یه شرطبندی رو ببازم.*
*کلیک.*
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بعد از برگرداندن شمشیری که قصد کشیدنش را داشت به غلاف، لبخندی زد و به گئوم موگوک گفت: «انگار اون دوتا دارویی که بهم دادی اثر کرده. فکرش رو بکن، حتی میتونه شهوت چنین پیرمرد زشتی رو هم تحریک کنه.»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و گفت: «اگه اونها رو مصرف نمیکردی، نتیجه فرقی میکرد؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از حرف گئوم موگوک با لذت خندید.
*تق.*
درِ کالسکه در سمت مقابل با عصبانیت باز شد. صدای کلافه اهریمن تیغه آسمان خونین از داخل به گوش رسید: «حتی نمیخوام بهت دست بزنم.»
گئوم موگوک و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میتوانستند تشخیص دهند که اهریمن تیغه آسمان خونین بسیار عصبانی است. البته، آنها دلیلش را هم میدانستند. سرانجام، اهریمن تیغه آسمان خونین از کالسکه خارج شد.
«فقط خودت رو بکش.»
نگاه سرد اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت زاهد دههزار شرارت شلیک شد. چه دشنامهایی که باید نثار میشد و چه نیت کشتنی که باید سرازیر میگشت، باید واکنشی نشان داده میشد. اما وقتی زاهد دههزار شرارت به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد، چشمانش از حدقه بیرون زد و بعد...
«تو... تو همونی!»
زاهد دههزار شرارت، اهریمن تیغه آسمان خونین را شناخت. آنها قبلاً همدیگر را دیده بودند.
«تو چرا اینجایی؟»
صدایش میلرزید. اهریمن تیغه آسمان خونین به جای پاسخ، با سردی پرسید: «خوشت نمیاد؟ پس خودم برات میکشمت.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به سمت او قدم برداشت. در آن لحظه، در حالی که انرژی اهریمنی وحشتناکی به سمت زاهد دههزار شرارت میچرخید...
زاهد دههزار شرارت با کف دست به بالای سر خودش ضربه زد.
*ترق!*
جمجمهاش خرد شد و فرو ریخت. او واقعاً خودش را کشته بود.
«آه!»
کسی که فریاد زد، تائسو بود. فریادی بود که ناخودآگاه از گلویش خارج شد.
*من الان دقیقاً چی دیدم؟*
زاهد دههزار شرارت، اون مرد پلید، خودش رو کشت؟ اما چرا؟ زاهد دههزار شرارتی که او دربارهاش شنیده بود، مردی بود که اگر نمیتوانست پیروز شود، با انواع ترفندهای کثیف میجنگید و اگر باز هم فایدهای نداشت، حتی از هنر خودویرانگری استفاده میکرد. اما آن پیرمرد دیگر که بود که زاهد دههزار شرارت بدون حتی جنگیدن، خودش را کشت؟
«وای، از من دور شو.»
گئوم موگوک در حالی که از اهریمن تیغه آسمان خونین فاصله میگرفت، این را گفت.
«آخه تو چه جور زندگیای داشتی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین از روی بیزاری زبانش را به سقف دهانش زد و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با لبخند گفت: «توی دوران خودش خیلی کلهشق و تندخو بود.»
او چنان ترسناک بود که حتی زاهد دههزار شرارت هم در برابرش میلرزید.
«دیگه خبری از اون اخلاق تند نیست.»
گئوم موگوک لبخندی زد و حرف اهریمن تیغه آسمان خونین را پی گرفت: «الان صد برابر بیشتر ازت خوشم میاد. پس لطفاً دوباره زندهش نکن.»
در این میان، تائسو با احتیاط به جسد زاهد دههزار شرارت نزدیک شد. میخواست تأیید کند که او مرده است، اما بیش از آن میترسید که بخواهد جسد را تکان دهد. حس میکرد ممکن است هر لحظه از جایش بپرد.
«چرا خودش رو کشت؟»
گئوم موگوک به این سؤال گیجکننده پاسخ داد: «چون ترسیده بود؟»
تائسو در نهایت به تئوری توطئه دیگری رسید: «همهتون با هم دستتون توی یه کاسهست، مگه نه؟ دارید نقش بازی میکنید تا نقشه گنج من رو به دست بیارید، درسته؟»
او تصور میکرد لحظهای که وارد مقبره شمشیر شود، تمام کسانی که تا به حال مردهاند ظاهر میشوند، به صف میایستند و او را مسخره میکنند.
«یه بازیگر دیگه هم اونجاست.»
گئوم موگوک در حالی که به سمتی نگاه میکرد، دستش را تکان داد. سپس، مرد نقابداری که در دوردست پنهان شده بود، خودش را نشان داد. کسی که با چشمانی به اندازه تائسو متعجب ظاهر شد، جیهان بود. او فکر میکرد که باید از هنرهای سبکیاش استفاده کند و فرار کند.
جیهان به سمت آنها پرواز کرد و در مقابل گئوم موگوک فرود آمد. درست مثل آن روز، گئوم موگوک امروز هم به او لبخند میزد. در سمت چپش اهریمن تیغه آسمان خونین با دستبهسینه ایستاده بود و در سمت راستش، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با چشمانی آرام. اینها افرادی بودند که باعث شدند زاهد دههزار شرارت بدون حتی کشیدن شمشیر، خودش را بکشد.
جیهان به نشانه احترام سرش را خم کرد و هویتش را فاش کرد: «من جیهان هستم، فرمانده شاخه تعقیب روح از فرقه پادشاه پلید.»
همانطور که صحبت میکرد، نقابی را که بر چهره داشت برداشت. ظاهرش با چشمان آرامش همخوانی داشت. گئوم موگوک از او پرسید: «فرمانده شاخه تعقیب روح؟ تو همونی هستی که از عود روحیاب استفاده کردی؟»
«بله، وظیفه من همینه.»
«چرا به جای فرار کردن، پیش من اومدی؟»
جیهان به جسد زاهد دههزار شرارت نگاه کرد و آهی کشید: «شخصی که مسئول بازیابی نقشه گنج این باره، یعنی ارباب لشکر اژدهای آتشین، چئون دهاونگ، هرگز باور نمیکنه که زاهد دههزار شرارت بدون مبارزه خودش رو کشته باشه. از اونجایی که همیشه از من متنفر بوده، من رو به تبانی با دشمن برای کشتن اون متهم میکنه.»
او راهی پیدا میکرد تا جرم را به گردن او بیندازد. کسی باید مسئولیت مرگ چهار شمشیر باد خونین و زاهد دههزار شرارت را بر عهده میگرفت. او سپس دلیل دیگری را فاش کرد: «برای بیش از ده سال، با نشان دادن ادب به یه نفر، تونستم یه تکه اطلاعات به دست بیارم.»
او درباره واسطه اطلاعاتی، ارشد سونگ صحبت میکرد.
«اون هرگز اطلاعات شما رو نفروخت و به من توصیه کرد که برم. گفت اگه نمیتونم برم، باید به سمت مرگ بدوم.»
جیهان به گئوم موگوک خیره شد: «طبق توصیه اون، قصد دارم روی زندگی و آیندهم شرطبندی کنم.»
جیهان با ناامیدی امیدوار بود که این مرگی که در برابر چشمانش ایستاده، مرگی سخاوتمندانه باشد، مرگی با گذشت. تمام مدتی که صحبت میکرد، فکر میکرد این کار دیوانگی است. او سعی داشت خودش را به کسی بسپارد که حتی نمیدانست کیست.
گئوم موگوک با آرامش به جیهان خیره شد. چشمان آرام او به نظر نمیرسید که با فرقه پادشاه پلید همخوانی داشته باشد.
«چرا به فرقه پادشاه پلید ملحق شدی؟»
«من با حساسیت به بوها به دنیا اومدم. حتی وقتی انواع و اقسام رایحهها با هم مخلوط میشدن، میتونستم هر کدوم رو تشخیص بدم و هر بویی رو، هر چقدر هم که دور میرفت، دنبال کنم. از بوهای مختلف دنیا لذت میبردم. بعد با استادم آشنا شدم و تکنیکهای ردیابی با استفاده از بوها رو یاد گرفتم. استادم عضو فرقه پادشاه پلید بود. اون زمان سنم کم بود و نمیدونستم فرقه پادشاه پلید چه جور جاییه؛ اون موقعها به اندازه الان بدنام نبود.»
گئوم موگوک میتونست حس کنه که اون مرد دروغ نمیگه.
«تا حالا آدم بیگناهی رو کشتی؟»
«ماموریتهای من بیشتر شامل تعقیب و دستگیری کسایی بود که از فرقه اصلی فرار کرده بودن. توی این مسیر، مجبور شدم کسایی رو که تا پای مرگ میجنگیدن، بکشم.»
«به جز اونها؟»
«هیچکس.»
کسی که توی کار با عود روحیاب مهارت داشت، قطعاً دارایی ارزشمندی برای شاخه سایه شبح محسوب میشد.
«چی میخوای؟»
«لطفاً من رو به عنوان زیردستتون بپذیرید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به هم نگاه کردن.
اول تائسو، و حالا این مرد که اسمش جیهان بود.
ـ چرا همه انقدر رهبر جوان فرقه رو دوست دارن؟
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به پیام تلهپاتیک اهریمن تیغه آسمان خونین جواب داد.
ـ از خودت بپرس.
اهریمن تیغه آسمان خونین با صدای «هوف» مانندی سرش رو برگردوند.
گئوم موگوک بلافاصله درخواستش رو قبول نکرد.
«میدونی من کی هستم؟»
«شما کسی هستید که یه نفر، که ده سال با نظر لطف به من نگاه کرده، بهم گفت سرنوشتم رو بهش گره بزنم. من به قضاوت اون اعتماد دارم. در ضمن، جایی هم ندارم که بهش برگردم.»
در واقع، یه دلیل دیگه هم وجود داشت.
اون بعد از مدتها تحقیق و ردیابی بوها، گاهی اوقات بوی خاصی رو از آدمها حس میکرد.
نه یه بوی واقعی، بلکه یه جور بوی خیالی.
اگر از چئون دهاونگ بوی تعفن بلند میشد، از این مرد بوی مطبوعی به مشام میرسید.
در نهایت، گئوم موگوک تصمیمش رو گرفت.
«خیلهخب. قبول میکنم.»
با جواب آمادهی گئوم موگوک، جیهان کسی بود که غافلگیر شد.
انتظار نداشت به این راحتی پذیرفته بشه.
فکر میکرد انواع و اقسام شرطها براش گذاشته بشه.
مثلاً فلان چیز رو بیار، یا وفاداریت رو ثابت کن.
«از این به بعد، تو آدمِ منی.»
او از عبارت «آدمِ من» استفاده کرد، نه «زیردست».
«بهم اعتماد داری؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«هنوز نمیدونم کی هستی، پس فعلاً نمیتونم بهت اعتماد کنم.»
«پس چرا من؟»
«اولین باری که تعقیبم کردی، چرا دست از تعقیب برداشتی؟»
او وقتی سه نفر از آدمهاش کشته شدن، بیخیال تعقیب شده بود.
«تشخیص دادم که اگه جلوتر بریم، تمام زیردستهام کشته میشن.»
«من به اون قضاوت خردمندانه اعتماد دارم. به قلبت که برای زیردستهات ارزش قائله، اعتماد دارم.»
چئون دهاونگ او رو مسخره کرده بود و به خاطر اینکه فقط با سه کشته برگشته بود، بزدل خطابش کرده بود.
اما گئوم موگوک، با نگاه به همون حقیقت، میگفت که اون قضاوت عالی بوده.
جیهان دیگه تردید نکرد.
دستهاش رو با احترام به هم کوبید و ادبش رو نشون داد.
«جیهان به ارباب جدیدش درود میفرسته. با وفاداری به شما خدمت میکنم.»
«توانایی تو از هر چیز دیگهای مهمتره. از این به بعد روت حساب میکنم.»
غمهای گذشتهش، اینکه توی سازمان مثل یه سگ شکاری باهاش رفتار میشد، از وجودش شسته شد و چشمهاش سرخ شدن.
اینها حرفهایی بود که مدتها آرزوی شنیدنشون رو داشت.
تائسو با دیدن این صحنه، ناگهان به جیهان حسادت کرد.
در اون لحظه، تائسو متوجه شد که او هم دلش میخواسته کاری انجام بده که مورد تایید کسی قرار بگیره.
شاید دلیل اینکه همیشه عصبانی و ناراضی بود، قانون پدرش مبنی بر دزدی فقط از بدکاران نبود، بلکه به خاطر این بود که کارش چیزی نبود که بتونه علناً بهش افتخار کنه.
اما حالا، درست جلوی چشمهاش، یه نفر داشت سرنوشت خودش رو تغییر میداد.
انگار داشت بهش نشون داده میشد که اگه آدم تلاش کنه، سرنوشت قابل تغییره.
جیهان به تائسو نگاه کرد و گفت:
«شاید نتونم اثر عود روحیاب رو روی دستهای این شخص کاملاً پاک کنم، اما میتونم کمرنگش کنم. اینطوری برای فرار از تعقیب، زمان میخریم.»
حتی بدون او هم، زیردستهای شاخه عود روحیاب برای تعقیب میاومدن.
«انجامش بده.»
جیهان چند بطری دارو از رداش بیرون آورد و به ترتیب روی دستهای تائسو ریخت.
«حالا دیگه لازم نیست دستهات رو قطع کنی.»
با شوخی گئوم موگوک، تائسو از خوشحالی نیشش باز شد.
حس ناخوشایندی داشت، انگار دستهاش برای همه تبدیل به دستوپای اضافه شده بودن.
گئوم موگوک به جیهان گفت:
«راه رو نشون بده.»
«به کجا، قربان؟»
جایی که گئوم موگوک میخواست بره، غیرمنتظره بود.
«به جایی که ارباب لشکر اژدهای آتش هست.»
دلیلش حتی غافلگیرکنندهتر بود.
«اون کسیه که آدمِ من رو شکنجه کرده و سعی کرده بکشه، پس خودم میکشمش.»
جیهان میتونست تشخیص بده.
که گئوم موگوک داره از ته دل حرف میزنه.
و اینکه واقعاً میتونه چئون دهاونگ رو بکشه.
از طرف دیگه، تائسو که داشت گوش میداد، از جا پرید.
«میخوایم اول به یه رزمیکار فرقه پادشاه پلید ضربه بزنیم؟ نمیتونیم این کار رو بکنیم!»
«مگه حرفهای اون واسطه اطلاعاتی رو نشنیدی؟ اگه میخوای زنده بمونی، خودت رو به آغوش مرگ بنداز!»
تائسو از روی ترس سعی داشت جلوش رو بگیره، در حالی که جیهان به دلیل دیگهای سعی در منصرف کردنش داشت.
«نباید اون رو بکشید.»
«چرا؟»
«اگه این بار توی به دست آوردن نقشه گنج شکست بخوره، در هر صورت به دردسر بزرگی میافته. اما اگه الان بکشیدش، فرقه پادشاه پلید به طور جدی وارد این ماجرا میشه. معتقدم انتخاب درست اینه که یه احمق رو در اردوگاه دشمن زنده نگه داریم.»
با قضاوت درست جیهان، لبخندی حاکی از رضایت روی چهره گئوم موگوک نشست.
«از خواسته تو پیروی میکنم. در اون صورت، تو باید بمیری.»
نه تنها جیهان، بلکه تائسو هم جا خورد.
البته، منظور او واقعاً کشتن جیهان نبود.
«از اون عود روحیاب که روی نقشه گنج زده شده بود، چیزی باقی مونده؟»
«بله، هست.»
گئوم موگوک به جسد زاهد دههزار شرارت نگاه کرد و گفت:
«اون رو به دست این مرد بمال.»
جیهان همونطور که بهش گفته شده بود عمل کرد و عود روحیاب رو به دست جسد مالید.
«این مرد همه رو اینجا کشت و نقشه گنج رو غصب کرد.»
تازه اون موقع بود که جیهان متوجه نقشه گئوم موگوک شد.
او سعی داشت دزدیدن نقشه گنج رو به گردن زاهد دههزار شرارت بندازه.
از اونجایی که اون مرد انواع و اقسام کارهای پلید رو انجام داده بود، هیچکس به چیزی شک نمیکرد.
گئوم موگوک سوت بلندی زد.
با اون صدا، یه رزمیکار اونجا ظاهر شد.
او همون رزمیکاری بود که اطلاعات رو بین گئوم موگوک و عمارت فلکسای رد و بدل میکرد.
از نظر هنر سبکی و استتار، اونقدر مهارت داشت که بشه استاد صداش کرد.
«این جسد رو بردار و به سمت شانشی برو.»
شانشی در جهت مخالف ژجیانگ بود، یعنی همون جایی که اونها الان به سمتش میرفتن.
«کسایی هستن که تعقیبت میکنن. تا جایی که میتونی دور شو، جسد رو رها کن و بزن به چاک. عود روحیاب روی دست جسده، پس نباید بهش دست بزنی.»
«بله، متوجهم.»
مرد دستهای جسد رو از پشت بست، اون رو محکم کرد، بعد بدن رو به دوش کشید و رفت.
از اونجایی که یه استاد هنرهای سبکی زودتر راه افتاده بود، گیر کسایی که بعداً تعقیبش میکردن نمیافتاد.
«اگه جسدش رو در حالی پیدا کنن که عود روحیاب روی دستشه؟ فکر میکنن تا شانشی فرار کرده و بعد یه نفر دیگه نقشه گنج رو ازش گرفته و کشتتش.»
جیهان تحت تاثیر قرار گرفت.
نقشه فوقالعادهای بود.
اول اینکه، این تصور اشتباه رو ایجاد میکرد که مکان نوشته شده توی نقشه گنج در شانشی قرار داره.
دوم اینکه، چون خودش یه مرده محسوب میشد، میتونست از تعقیب سازمان فرار کنه.
در نهایت، چئون دهاونگ مجبور میشد مسئولیت سپردن این کار به زاهد دههزار شرارت رو بپذیره.
تائسو با احتیاط پرسید:
«اون کسی که جسد رو برد کیه؟ یه جنگجوی محافظه؟ یا یه باربر؟»
با شنیدن کلمه «جنگجوی محافظ»، جیهان با نگاهی کنجکاو به تائسو نگاه کرد.
تائسو حس غرور بیهودهای داشت و با خودش فکر میکرد: «من بیشتر از تو درباره این گئوم موگوک میدونم.» یه حس رقابت عجیب داشت توی وجودش جوونه میزد.
اما جیهان غریزی میدونست.
که گئوم موگوک و اون دو استاد به هیچ وجه آدمهای یه کاروان حفاظتی نیستن.
«خیلهخب، ما هم راه بیفتیم.»
دو مرد در دو طرف گئوم موگوک نشستن.
«یه نفر استاد فراره و اون یکی استاد تعقیب. مگه این یه تعادل بینقص نیست؟»
تائسو و جیهان به هم نگاه کردن.
هرگز فکرش رو هم نمیکردن که بعد از اون رابطه تعقیب و گریز، دست آخر کنار هم توی یه کالسکه بشینن.
«خب، بذاریم اون عوضیهای فرقه پادشاه پلید توی یه جای اشتباه، بیخودی عذاب بکشن.»
کالسکه دوباره به سمت استان ژجیانگ شروع به حرکت کرد.
«بریم یه خوراک گوشت خوک پنجادویه بخوریم!»