چپتر 743: به همین دلیل است که در صف منتظر می‌مانیم
چپتر 743: به همین دلیل است که در صف منتظر می‌مانیم
کالسکه به سمت استان ژجیانگ میتاخت.
«من کالسکه رو میرونم. لطفاً برید عقب و استراحت کنید.»
جیهان از اینکه گئوم موگوک هنوز افسار را در دست داشت، احساس ناراحتی میکرد.
«مشکلی نیست.»
وقتی گئوم موگوک پیشنهادش را رد کرد، تائسو طوری رفتار کرد که انگار همهچیز را میداند.
«بذار درباره این مرد برات بگم. اون از یه کاروان حفاظتیه. از وقتی پسر بچه بود، جایی در سرزمینهای مرکزی نبوده که بهش سر نزده باشه. کالسکه رو استادانه میرونه.»
گئوم موگوک هرگز چنین چیزی نگفته بود، اما تائسو به آن ایمان قلبی داشت.
جیهان نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
هر چقدر هم که نگاه میکرد، این مرد به کسی که از کاروان حفاظتی باشد نمیخورد.
نه، اصلاً کجای دنیا یک جنگجوی کاروان یا سرپرست کاروان میتوانست زاهد دههزار شرارت را به جایی برساند که جان خودش را بگیرد؟
«برای یه دزد، زیاد تیزبین نیست.»
تائسو که نمیدانست در چشمان جیهان به فردی بیدقت تبدیل شده، همچنان طوری رفتار میکرد که انگار همهچیز را میداند.
«و اصلاً خبر نداری چقدر خوب جادهها رو میشناسه.»
تائسو در حالی که از گئوم موگوک تعریف میکرد، نوعی احساس پوچی داشت.
هر چه باشد، جیهان زیردست گئوم موگوک بود، نه او.
«و یه آشپز فوقالعادهست. اگه یه بار دستپختش رو بچشی، شگفتزده میشی.»
جیهان درباره گذشته گئوم موگوک کنجکاو بود.
استادانی که او تا به حال شناخته بود، نه تنها هرگز خودشان کالسکه نمیراندند، بلکه به ندرت جادهها را میشناختند.
زیردستانشان برای همین کارها بودند.
و او آشپز خوبی هم بود؟ چه کسی برای زیردستان خودش آشپزی میکرد؟
جیهان احساس عجیبی از انتظار داشت.
کجای دیگر یک هنرمند رزمی فرصت پیدا میکرد تا با استادی اینچنینی ملاقات کند؟
«نه، نباید زیاد امیدوار بشم.»
انتظارات بزرگ منجر به ناامیدیهای بزرگ میشود.
او هنوز هیچ ایدهای نداشت که این استاد چه جور آدمی است.
گئوم موگوک ناگهان از جیهان سوالی پرسید.
«گفتی تو بودی که عود روحیاب رو روی نقشه گنج زدی، درسته؟»
«بله، درسته.»
«میدونی فرقه پادشاه پلید چطوری نقشه گنج رو به دست آورد؟»
«نه، نمیدونم. اون زمان، یکی از مقامات بالا با نقشه گنج پیش من اومد. اونا گفتن این وسیلهایه که نباید گم بشه و بهم گفتن از موثرترین عود روحیاب استفاده کنم.»
«میدونی اون کی بود؟»
جیهان سرش را به نشانه نفی تکان داد.
«نه، کلاه حصیریش رو تا پایین کشیده بود، برای همین نتونستم صورتش رو واضح ببینم.»
«مردی که عمداً خودش رو پنهان کرده بود.»
جیهان زیاد به آن مرد فکر نکرده بود.
فرقه پادشاه پلید پر از انواع و اقسام افراد مرموز بود.
«اما فکر کنم اگه دوباره ببینمش، بشناسمش.»
گئوم موگوک سرش را چرخاند تا به جیهان نگاه کند و گفت:
«بوی اون رو یادت مونده.»
«بله، بوی خیلی خاصی داشت.»
این بار جیهان از گئوم موگوک سوالی پرسید.
«اما چرا میپرسید؟»
«عجیبه. سازمانی مثل فرقه پادشاه پلید نقشه گنج رو به دست میاره، اما بعد دوباره گمش میکنه. منطقی به نظر نمیرسه، مگه نه؟»
جیهان با تعجب پرسید:
«دارید میگید فرقه پادشاه پلید عمداً نقشه گنج رو در سرزمینهای مرکزی پخش کرده؟»
تائسو هم که از روی صندلی راننده گوش میداد، با چهرهای مضطرب منتظر پاسخ گئوم موگوک ماند.
اگر اینطور بود، او دقیقاً همانطور که آنها میخواستند حرکت کرده بود.
«فکر میکنم این یه احتماله.»
گئوم موگوک با نگاهی عمیقتر اضافه کرد:
«همونطور که جستجوی گنج شروع شد، توجه ما رو هم به خودش جلب کرد.»
با گوش دادن به گئوم موگوک، ناگهان فکری به ذهن جیهان خطور کرد.
«دقیقاً منظورتون از "ما" کیه؟»
حالا او هم بخشی از آن «ما» بود.
***
آنها کالسکه را در دشتی متوقف کردند.
در حالی که اسب میچرید و استراحت میکرد، همه به استراحت مشغول شدند.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با هم به پیادهروی رفتند و تائسو در دشت دراز کشید تا برای لحظهای چشمانش را ببندد.
گئوم موگوک روی تپهای ایستاده بود و به آسمان نگاه میکرد.
جیهان به کنار گئوم موگوک نزدیک شد، چون میخواست در خلوت چیزی بگوید.
«آخرین باری که به آسمان نگاه کردی کی بود؟»
با سوال گئوم موگوک، جیهان همراه او به آسمان نگاه کرد و پاسخ داد:
«یادم نمیاد.»
«از این به بعد، سعی کن اغلب بهش نگاه کنی. این یکی از الزامات برای افرادیه که من رهبریشون میکنم؛ اینکه روزی یه بار به آسمان نگاه کنن.»
«بله، حتماً به خاطر میسپارم.»
«اگه سوالی داری، بپرس.»
این سوالی بود که باید در غیاب تائسو پرسیده میشد.
به نظر میرسید او هویتش را برای تائسو فاش نکرده است.
«میخوام نام سرورم رو بدونم.»
ارشد سونگ گفته بود که آن سه بخش، تمام دارایی اوست.
در تضاد با آن سوال بسیار محتاطانه، گئوم موگوک طوری پاسخ داد که انگار چیز مهمی نیست.
«من گئوم موگوک هستم. اسم خوبیه، مگه نه؟»
«خیلی خوبه.»
جیهان که بدون فکر پاسخ داده بود، ناگهان جا خورد.
گئوم موگوک؟
این نامی بود که قطعاً قبلاً جایی شنیده بود.
بدنش قبل از حافظهاش واکنش نشان داد.
ناگهان احساس کرد انرژی تاریک و ناشناختهای او را در بر گرفت.
لرزهای بر ستون فقراتش نشست و موهای تمام بدنش سیخ شد.
گئوم موگوک، گئوم موگوک.
کجا این اسم رو شنیده بودم؟
در آن لحظه، صاعقهای در سر جیهان زد.
آنقدر نام مشهوری بود که بلافاصله آن را به یاد نیاورده بود.
هرگز خوابش را هم نمیدید که این نام را از دهان مردی بشنود که استادش شده بود، آن هم در حالی که در دشتی مثل اینجا با او تنها ایستاده بود.
«نه، البته که نه. چه فکر احمقانهای!»
هر چه بیشتر انکار میکرد و فکر میکرد حتماً کسی با همین نام است، ضربان قلبش تندتر میشد.
جیهان با ذرهای تردید به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«آره، درست فکر کردی.»
از آن پاسخ، که به نظر میرسید دقیقاً میداند او به چه چیزی فکر میکند، و از چهره آرامی که به او نگاه میکرد، جیهان فهمید.
این گئوم موگوک، همان گئوم موگوک بود.
«از اینکه تصمیم گرفتی زیردست من بشی پشیمونی؟»
این سوال همهچیز را قطعی کرد.
«اون واقعاً رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانیست!»
بدن جیهان مثل بید میلرزید.
«نه قربان. پشیمون نیستم. فقط... غافلگیر شدم.»
جیهان نیمهگیج بود.
او انواع احتمالات را برای اینکه استاد جدیدش کیست، تصور کرده بود.
نوادهای از یک فرقه راستین معتبر؟ استادی مشهور از اتحاد نامتعارف؟ استادی از تولد دوباره و بازسازی که از انزوا بیرون آمده؟ او واقعاً هر احتمالی را در نظر گرفته بود.
اما در میان تمام آن افکار، رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی جایی نداشت.
او هرگز تصور نمیکرد که رهبر جوان چنین لبخند درخشانی به کسی بزند.
چنین رهبر جوانی در ذهن او وجود نداشت.
ناگهان به یاد ارشد سونگ افتاد.
وقتی نام رهبر جوان را پرسیده بود، چقدر در نظر او مضحک به نظر رسیده بود؟
در عین حال، کلمات «اون پیرمرد لعنتی!» به ذهنش خطور کرد.
او درباره رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی چه گفته بود؟ اینکه به او حمله کند؟
به هر حال، یک چیز بود وقتی که نمیدانست، اما حالا که هویت او را میدانست، آیا درست بود که اینطور شانه به شانه او بایستد؟
آیا اشکالی نداشت که با او چشم در چشم شود؟
در فرقه الهی اهریمن آسمانی، مگر قرار نبود همه در برابر رهبر جوان به خاک بیفتند؟
«پس اون دو نفر که اونجان کی هستن؟»
جیهان با کنار زدن افکارش، شجاعت به خرج داد و پرسید.
«اونا اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هستن، از هشت فرمانروای اهریمنی.»
«آه!»
آنها واقعاً همان هشت فرمانروای اهریمنی بودند که فقط در داستانها شنیده بود.
حالا میفهمید چرا زاهد دههزار شرارت جان خودش را گرفته بود.
با نشان دادن چنان نیت شهوتآلودی نسبت به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، زندگی او در هر صورت به پایان رسیده بود.
او خودش را کشت چون میدانست هرگز بخشیده نخواهد شد.
اگر این کار را نمیکرد، تکهتکه میشد.
شگفتانگیز بود که رهبر جوان و دو فرمانروای اهریمنی بدون زیردستان دیگر در سرزمینهای مرکزی سفر میکردند.
او انتظار داشت صدها یا حتی هزاران نفر آنها را همراهی کنند.
چه کسی باور میکرد، حتی اگر با چشمان خودش میدید؟
«هرگز نمیدونستم که قراره به چنین شخص بزرگی خدمت کنم.»
«همینطوره. از این به بعد، باید عمیقاً به من احترام بذاری و طوری بهم خدمت کنی که انگار به آسمان خدمت میکنی!»
جیهان میدانست گئوم موگوک شوخی میکند، اما چطور میتوانست آن را به عنوان شوخی بپذیرد؟
«من با وفاداری به شما خدمت میکنم و تمام وجودم رو وقف میکنم!»
در آن لحظه، این چیزی بود که گئوم موگوک میخواست به او بگوید:
«همونطور که تمام وجودت رو وقف میکنی، روزی میرسه که احساس میکنی خیلی سخته. وقتی اون زمان رسید، به زمین نگاه نکن، به زیردستات نگاه نکن، حتی به قلب خودت هم نگاه نکن. به اون بالا نگاه کن. حتی به من هم نگاه نکن، فقط به اون بالا نگاه کن.»
جیهان نگاه گئوم موگوک را دنبال کرد و به آسمان چشم دوخت.
تکههای ابر به آرامی در پهنه وسیع آسمان شناور بودند.
پرندهای تنها، با بالهای گشوده، از میان آنها میگذشت.
«حتی اگه آه میکشی، رو به اون بالا آه بکش. حتی اگه خشمت رو خالی میکنی، رو به اون بالا خالی کن. اینطوری، حس میکنی که خودت داری کوچیکتر میشی و نگرانیهات هم همراه با خودت آب میرن.»
رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، به او میگفت وقتی اوضاع سخت شد به آسمان نگاه کند.
این شخص سرورش بود.
و جیهان بالاخره جوابش را پیدا کرد.
«ما فرقه الهی اهریمن آسمانی هستیم.»
آن نام هراسانگیز، حالا دیگر متعلق به خود او شده بود.
در همین لحظه، تائسو به سمت آنها قدم برداشت.
«شما دوتا دارید درباره چی حرف میزنید؟»
«سرورمون داشت بهم یاد میداد چطور به آدم کوچیکتری تبدیل بشم.»
تائسو پلک زد، منظورش را نفهمید، اما جیهان هم توضیحی نداد.
تائسو بیدلیل احساس طردشدگی کرد.
این حس وقتی بیشتر شد که متوجه شد رفتار جیهان نسبت به گئوم موگوک حتی محترمانهتر از قبل شده است.
«وفاداری این شکلیه؟»
تا به حال، حتی فکرِ زیردستِ کسی بودن هم باعث میشد سینهاش سنگین شود، اما با دیدن جیهان، حس عجیبی شبیه به حسادت پیدا کرد.
او دل گئوم موگوک را به دست آورده بود، پس چرا تائسو حس میکرد بازنده میدان است؟
«وقتی این قضیه تموم بشه و برگردیم، تو به اسم کاروان حفاظتی اهریمن آسمانی کل سرزمینهای مرکزی رو زیر پا میذاری.»
با شنیدن لحن حسودانه تائسو، جیهان جا خورد.
چطور جرئت میکرد اسم «اهریمن آسمانی» را اینقدر بیملاحظه به زبان بیاورد!
آخرش سر همین کارت کشته میشی!
تائسو بیخبر از این نگرانیها، با بیخیالی لاف زد.
«بهم گفت که بعداً من رو به ارباب کاروان حفاظتی اهریمن آسمانی معرفی میکنه.»
اونوقت دیگه واقعاً فاتحهات خوندهست!
***
«اونجاست. همون جایی که گوشت خوک پنجادویه خوشمزهای داره!»
جلوی مسافرخانه دریایی از جمعیت موج میزد و کسانی که سعی داشتند وارد شوند، صف طولانیای تشکیل داده بودند.
دمِ در، شاگرد میخانهای فریاد میزد:
«اگه فقط یه ذره دیگه صبر کنید، یه میز خالی میشه!»
گئوم موگوک بعد از پیاده شدن از کالسکه، به سمت مردمی که در صف منتظر بودند رفت.
جیهان که پشت سرش میآمد، از درون مضطرب بود.
گئوم موگوک چه کار میکرد؟ آیا مردمِ توی صف را میترساند و فراری میداد؟ یا همه را نادیده میگرفت و مستقیم داخل میرفت؟
هیچکدام با شخصیت گئوم موگوک جور در نمیآمد.
لحظهای بعد، چشمان جیهان از تعجب گرد شد.
گئوم موگوک به انتهای صف رفته و همانجا ایستاده بود.
«رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی برای غذا خوردن توی صف ایستاده؟»
حتی با اینکه با چشمان خودش میدید، باز هم باورش نمیشد.
بسیار خب، فرض کنیم این رهبر جوان یک استثنا بود.
اما صحنه خیرهکنندهتری رقم خورد.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم به دنبال گئوم موگوک در صف ایستادند.
هیچکدامشان حتی ذرهای ناراضی به نظر نمیرسیدند.
در واقع، انگار داشتند لذت میبردند و این کار برایشان تازگی داشت.
«این اولین باریه که برای غذا خوردن توی صف منتظر میمونید، مگه نه؟»
در جواب سؤال گئوم موگوک، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سر تکان داد.
اهریمن تیغه آسمان خونین قیافهای حقبهجانب و ناراضی به خود گرفت.
«این همه صف ایستادن فقط برای یه وعده غذا دیگه چه صیغهایه!»
«لطفاً برید توی کالسکه استراحت کنید. وقتی نوبتمون شد صداتون میکنم.»
«بیخیال بابا. دردسرش زیاده.»
با وجود این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین داشت از همین کار ساده، یعنی ایستادن در صف کنار فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، لذت میبرد.
او داشت طعم لذت ناشناخته این تجربه جدید را در سفرش به بیرون از فرقه میچشید.
در همان لحظه، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دستش را بالا آورد تا صورتش را از آفتاب بپوشاند.
با دیدن این صحنه، اهریمن تیغه آسمان خونین با بیخیالی تیغه بزرگی را که حمل میکرد بالا برد، انگار که میخواست آن را روی شانهاش بگذارد.
تیغه جلوی آفتاب را گرفت و روی صورت فرمانروای شمشیر شکوفه آلو سایه انداخت.
وقتی زن کمی عقب رفت، اهریمن تیغه آسمان خونین وانمود کرد متوجه نشده و همراه با او حرکت کرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که به پشت او نگاه میکرد، لبخند کمرنگی زد.
سپس با نگاهی به گرهِ پارچهای که دور تیغه بود، گفت:
«این گره خیلی وقت دووم آورده.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بدون اینکه برگردد، جواب داد:
«پاش یه شرطبندی در میونه، پس چطور ممکنه باز بشه؟»
آن دو هنوز در آتش روحیه رقابتطلبی میسوختند.
در حالی که مردم را تماشا میکردند و گپ میزدند، صف سریعتر از آنچه انتظار داشتند کوتاه شد.
«ببینید، بالاخره تعداد آدمهای پشت سرمون بیشتر از آدمهای جلوی رومونه. واسه همینه که توی صف منتظر میمونیم.»
جیهان با شنیدن حرفهای گئوم موگوک، با خودش فکر کرد:
«آیا این مردم میدونن؟ که جلو و پشتِ سرِ رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی ایستادن.
که غذای امروز رو همراه با رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی میخورن.»
صف کوتاهتر شد و تقریباً نوبت آنها بود.
درست در همان لحظه، کالسکهای مجلل جلوی مسافرخانه ایستاد.
با توجه به رزمیکاران سوارهای که آن را اسکورت میکردند، شکی نبود که کالسکه متعلق به خانوادهای ثروتمند است.
یک مرد و یک زن از کالسکه پیاده شدند.
مرد اول پیاده شد و به زن کمک کرد پایین بیاید.
زن لباسهای گرانقیمت و پرزرقوبرقی به تن داشت و جواهرات درخشانی به گردن و مچ دستانش بسته بود.
زیورآلاتی که او استفاده کرده بود، به وضوح بسیار ارزشمند بودند.
مرد هم شبیه پسر یک خانواده متمول بود و نگاهش که حتی لحظهای از زن جدا نمیشد، نشان میداد که کاملاً شیفته اوست.
«گوشت خوک پنجادویه اینجا واقعاً چیزیه که بهت توصیه میکنم.»
با حرف مرد، زن کمی اخم کرد و به مسافرخانه نگاهی انداخت.
«ناامید شدم. فکر نمیکردم درست قبل از عروسیمون من رو به یه همچین جای حقیری بیاری.»
نگاه تحقیرآمیز و لحن آزردهاش نشان میداد که او چه جور آدمی است.
این هم خودش نوعی استعداد بود که آدم بتواند با یک جمله، شخصیتش را لو بدهد.
«اما غذاش واقعاً عالیه.»
سپس نگاه زن به مردمی که در صف ایستاده بودند افتاد.
ابروهایش ناخودآگاه در هم رفت.
«اگه قرار باشه توی صف بایستم، اصلاً غذا نمیخورم.»
«البته که نه.»
مرد با چشمانش به محافظانش اشاره کرد.
آنها بلافاصله حرکت کردند و با ابهت جلوی گئوم موگوک ایستادند.
مرد و زن طوری که انگار طبیعیترین کار دنیاست، صف را به هم زدند و وارد شدند و رزمیکارانشان هم به دنبال آنها رفتند.
شاگرد میخانه با چهرهای عذرخواه به گئوم موگوک نگاه کرد.
«متأسفم آقا.»
گئوم موگوک با لبخند به پسرک گفت:
«اشکالی نداره. یه شاگرد میخانه ماهر میدونه که بعضی وقتها باید چشماش رو ببنده.»
شاگرد میخانه تحمل کرد، گئوم موگوک تحمل کرد و شهریاران اهریمنی هم تحمل کردند، اما جیهان به عنوان یک زیردست، نمیتوانست تحمل کند.
«من میرم داخل و یه درس درستوحسابی بهشون میدم.»
با دیدن سطح رزمیکاران اسکورت، او به تنهایی از پسشان برمیآمد.
چطور جرئت کرده بودند! او قصد داشت درس خوبی به آنها بدهد.
اما بعد گئوم موگوک حرف عجیبی زد.
«چرا؟ مگه میخوای ببخشیشون؟»
«بله؟»
او فکر کرد گئوم موگوک حتماً حرفش را اشتباه شنیده است.
او گفته بود که میخواهد برود و حسابی ادبشان کند.
اما گئوم موگوک اشتباه نشنیده بود.
«فقط به حال خودشون رهاشون کن. نباید بذاریم تو دخالت کنی و دعواشون کنی و بعدش رابطهشون به هم بخوره، مگه نه؟»
تازه آن موقع بود که جیهان متوجه شد.
رها کردن آنها به حال خودشان، از روی بخشش نبود.
معنایش این بود که آنها باید با کسی شبیه به خودشان بمانند و تا آخر عمر زجر بکشند.
با این حرف، اهریمن تیغه آسمان خونین سرش را تکان داد.
«آدم ترسناکیه! این یکی از منم بدتره. مگه نه؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در مقابل نگاهِ تأییدطلبِ اهریمن تیغه آسمان خونین، فقط لبخند زد.
به زودی نوبت آنها شد.
وقتی درِ مسافرخانه را باز کردند و قدم به داخل گذاشتند، موجی از گرمای انسانی و بوی غذا به سمتشان هجوم آورد.
داخل ساختمان وسیع و پر از جمعیت بود.
در میان آن فضای پرهمهمه، مردم در حال خوردن و نوشیدن بودند.
شاگردان میخانه با سینیهای پر از غذا، میان میزها در رفتوآمد بودند.
گئوم موگوک به فضای داخلی که شبیه میدان جنگ بود نگاه کرد و با عزم راسخ گفت:
«ما دیگه نمیتونیم برگردیم اینجا و دوباره غذا بخوریم. پس اگه کسی پاتون رو لگد کرد، بیخیال بشید. اگه کسی روتون غذا ریخت، بیخیال بشید. اگه کسی دعوا راه انداخت، بیخیال بشید. ما همه چیز رو تحمل میکنیم، به جز توهین به پدر و مادرمون! مهم اینه که ارشدهامون بتونن گوشت خوک پنجادویشون رو بخورن!»