چپتر 748: خیلی وقت بود ندیده بودمت، دوست من
چپتر 748: خیلی وقت بود ندیده بودمت، دوست من
نگاه همه به شمشیری افتاد که به اسکلت تکیه داده شده بود.
این تکشمشیر، بسیار قدرتمندتر از تمام شمشیرهایی به نظر میرسید که تا به حال دیده بودند.
«بیگدار به آب نزنید!»
حتی بدون هشدار مرد نقابآهنی هم کسی جرئت نمیکرد جلو بدود.
آنها پیش از این تجربه کرده بودند که سازوکارهای این مکان چقدر سهمگین هستند.
علاوه بر این، حتی اگر کسی موفق میشد زودتر از بقیه شمشیر را به چنگ بیاورد، احتمال زیادی وجود داشت که با حمله دستهجمعی دیگران روبرو شود.
همه روی شمشیر تمرکز کرده بودند و با احتیاط یکدیگر را زیر نظر داشتند.
در میان این فضای متشنج و لبهتیغی، مرد نقابآهنی بار دیگر گئوم موگوک را خطاب قرار داد.
«اون قهرمان جوونی که بارها رو حمل میکنه.»
«انگار اسمم به عنوان "قهرمان جوونِ باربر" حسابی جا افتاده.»
«تو از فاش کردن هویتت خودداری کردی، پس چطور میتونستم اسمت رو بپرسم؟ برای همین اینطوری صدات میکنم.»
«برای چی صدام کردی؟»
مرد نقابآهنی بار دیگر با احتیاط اتاق را از نظر گذراند و دوباره پرسید.
«فکر میکنی چه جور سازوکاری توی این مکان مخفی شده؟»
«چرا از من میپرسی؟»
«چون تو کسی بودی که سازوکار قبلی رو از کار انداختی، قهرمان جوون. گفتی از روی شانس بوده، اما شانس فقط سراغ کسایی میره که وقتی فرصت پیش میاد، براش آماده باشن.»
نگاه همه به سمت گئوم موگوک چرخید.
واضح بود که همهشان در دل امیدوار بودند.
حتی بعد از فهمیدن اینکه چندین نقشه گنج وجود دارد و این سازوکارها بعد از نامگذاری این مکان به عنوان مقبره شمشیر ساخته شدهاند، باز هم نمیدانستند چطور دست از تلاش بردارند.
او با خود فکر کرد که طمع و جاهطلبی آنها فراتر از کنترل اوست.
چیزی که گئوم موگوک در موردش کنجکاو بود، این بود.
اگر تمام این ماجرا توطئهای از جانب کسانی باشد که پشت پرده هستند، چه؟
چرا باید برای کشاندن این مردم به اینجا این همه زحمت میکشیدند؟
برای اینکه او را به طور طبیعی به اینجا بکشانند؟ او حتی بدون آنها هم به اینجا میآمد.
اما چرا تا جایی پیش رفتند که چندین نقشه گنج را پخش کنند تا مردم را جذب کنند؟ تا حدی که کل سرزمینهای مرکزی را به آشوب بکشند.
نگاه گئوم موگوک به شمشیری افتاد که روی اسکلت قرار داشت.
«در واقع، به دست آوردن اون شمشیر آسونه.»
همه با شنیدن کلمه «آسون» غافلگیر شدند.
«مشکل اصلی چیزیه که بعد از به دست آوردن شمشیر اتفاق میفته.»
گئوم موگوک بعد از گفتن این کلمات مرموز، به آرامی به سمت اسکلتی که در مرکز اتاق بود قدم برداشت.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با اضطراب شدیدی موقعیت را زیر نظر داشتند.
آنها آماده بودند تا در صورت بحرانی شدن اوضاع، هر لحظه وارد عمل شوند.
سازوکاری که در اتاق قبلی تجربه کرده بودند، دستگاهی فوقالعاده بود که حتماً ثروت هنگفتی خرج ساختنش شده بود.
هیچ معلوم نبود چه خطرات دیگری در این اتاق نهفته است.
با این حال، گئوم موگوک به امنیت خود اطمینان داشت.
«احتمالاً هیچ حمله سازوکاری در کار نخواهد بود.»
به نظر میرسید هر لحظه ممکن است تیغههایی از سقف و کف زمین پرتاب شوند، اما همانطور که گئوم موگوک پیشبینی کرده بود، تا زمانی که به اسکلت رسید، هیچ حملهای صورت نگرفت.
گئوم موگوک بلافاصله شمشیر را برنداشت، بلکه در عوض در مقابل اسکلت مشتهایش را برای ادای احترام گره کرد.
«نمیدونم کی هستی، پیشکسوت. چه آدم خوبی بودی و چه پلید، چه مثل ما برای پیدا کردن گنج اینجا مردی و چه به دلیل دیگهای اومدی، هیچی نمیدونم. با این حال، مهم نیست چه جور آدمی بودی، معتقدم استفاده از تو که دیگه به یه اسکلت تبدیل شدی، توی یه توطئه، کار اشتباهیه. اونا حتماً تقاص گناهاشون رو پس میدن. پس لطفا، کینه رو رها کن و در آرامش استراحت کن.»
به محض تمام شدن این کلمات!
تلق.
اسکلت فرو ریخت.
مردم نفسهای کوتاهی از سر تعجب کشیدند.
به نظر میرسید که اسکلت حرفهای گئوم موگوک را فهمیده است.
درست همان لحظه که گئوم موگوک خم شد تا شمشیر را بردارد،
هووو.
او احساس کرد نفسی از دود سمی که از اسکلت بلند شده بود، وارد بدنش شد.
آن دود نه رنگ داشت و نه بو؛ سمی بود که هیچکس حتی متوجه نمیشد به آن آلوده شده است، مگر اینکه مثل او در برابر تمام سموم مصون باشد.
«این زهر چی حقیقی ابر بنفشه!»
این سمی بود که او هنگام مطالعه سموم مختلف با پادشاه سم در موردش یاد گرفته بود.
زهر چی حقیقی ابر بنفش سمی نبود که قربانی را درجا بکشد.
این سمی بود که تنها زمانی فعال میشد که قربانی بدون اینکه بداند مسموم شده، از نیروی درونی شدیدی استفاده کند.
وقتی اثر سم شروع میشد، تمام بدن بنفش میگشت، حرکات کند میشد و انرژی حیاتی فرد در هم میپیچید.
این سمی والا بود که ساختنش به زمان و هزینه بسیار زیادی نیاز داشت، اما روی گئوم موگوک که مصون از تمام سموم بود، هیچ اثری نداشت.
اگر قصد کشتن او را داشتند، آیا از یک سم مرگبار بیشکل استفاده نمیکردند؟
در همان لحظه، یک انتقال صدای تلهپاتیک به گئوم موگوک رسید.
ـ تو همین الان با یه سم فوقالعاده خطرناک مسموم شدی.
گئوم موگوک به آرامی شمشیر را که کنار اسکلت افتاده بود برداشت و چرخید.
همه به او خیره شده بودند.
صدای درون پیام تلهپاتیک نه متعلق به مرد نقابآهنی بود و نه آن رزمیکار زخمی.
گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای یکی از رزمیکارهای آنجا فرستاد.
ـ از کجا فهمیدی مسموم شدم؟
او یک رزمیکار میانسال با ظاهر و جثهای معمولی بود که در میان جمعیت ایستاده بود.
او کسی بود که تا به حال حضور خود را نشان نداده بود و فقط یکی از آنهایی بود که شیفته گنج بودند و همراه بقیه آمده بودند.
چشمان مرد کمی لرزید.
ـ از کجا فهمیدی من بودم که پیام رو فرستادم؟
ـ چون تو تنها کسی بودی که به من نگاه میکردی، نه به شمشیر.
ـ !
آن مرد واقعاً غافلگیر شد.
او هرگز تصور نمیکرد که در میان این همه آدم، به چنین دلیلی شناسایی شود.
در حقیقت، گئوم موگوک اینطور متوجه نشده بود.
با وجود اینکه پشتش به آنها بود، دقیقاً تشخیص داده بود که پیام تلهپاتیک از کجا آمده است.
مهارتهای رزمی گئوم موگوک فراتر از عقل سلیم بود.
ـ تو کی هستی؟
با توجه به اینکه او را از وجود سم باخبر کرده بود، به نظر نمیرسید دشمن باشد.
مرد هویت خود را فاش نکرد.
ـ من پادزهرش رو دارم، وقتی فرصت پیدا کنم اون رو بهت میدم.
گئوم موگوک میتوانست حدس بزند.
آن مرد نه تنها میدانست که او رهبر جوان فرقه از فرقه الهی اهریمن آسمانی است، بلکه ارتباطات عمیقی هم با سازندگان سازوکارهای این مکان داشت.
حداقل، او کسی بود که میدانست سم روی اسکلت قرار داده شده است.
درست در همان لحظه، یکی از رزمیکارهای مضطرب فریاد زد.
«زود باش اون شمشیر رو از غلاف بکش!»
«بکشش بیرون!»
گئوم موگوک به آرامی شمشیر را بیرون کشید.
تیغه نمایانشده، سرمای شدیدی از خود ساطع میکرد.
با یک نگاه میشد فهمید که بدون شک شمشیری گرانبهاست.
حروفی با خطی قدرتمند روی تیغه حک شده بود.
جانگسل.
این شمشیر مخصوص «آواره جانگسل» بود، استادی بینظیر که گفته میشد در گذشته وارد مقبره شمشیر شده است.
با دیدن حروف روی شمشیر، مردی که با گئوم موگوک پیام تلهپاتیک رد و بدل کرده بود، فریاد زد.
«این شمشیر جانگسله!»
او همچنین کسی بود که میدانست فریاد زدن و نشان دادن طمع، به شکلی متناقض، باعث میشود کمتر جلب توجه کند.
وقتی معلوم شد که آن سلاح شمشیر جانگسل است، ولولهای در میان جمعیت افتاد.
اشتیاقی سوزان چشمان رزمیکارها را پر کرد.
حتی اگر اینجا یک تله باشد، چه اهمیتی دارد؟ اگر فقط میتوانستند چنین شمشیر گرانبهایی را به دست آورند و بروند!
گئوم موگوک با حرفش روی آتش اشتیاق آنها آب سرد ریخت.
«توی این اتاق، سازوکاری وجود داره که از قبلی هم ترسناکتره.»
همه که از این حرف ناگهانی جا خورده بودند، به اطراف نگاه کردند.
آنها دیوارها و کف زمین را بررسی کردند، اما هر چقدر نگاه میکردند، به نظر نمیرسید هیچ سازوکار مخفیای وجود داشته باشد.
«این سازوکار کجاست؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سوال مرد نقابآهنی، جوابی غیرمنتظره داد.
«این بار، سازوکار خودِ شمایید.»
درست زمانی که چهرههایشان حالتی به خود گرفت که انگار میپرسند «این دیگه چه صیغهایه؟»، گئوم موگوک منظورش را فاش کرد.
«طمع شما برای این شمشیر، سازوکارِ این اتاقه.»
منظور او این بود که نبرد خونینی که برای تصاحب شمشیر در خواهد گرفت، همان سازوکار این اتاق است.
با توجه به اینکه آنها کسانی بودند که برای ربودن نقشه گنج دست به کشتار زده بودند، حدس او اشتباه نبود.
«کی قراره این شمشیر رو برداره؟»
همه میخواستند جواب بدهند «من»، اما هیچکس حرفی نزد.
گئوم موگوک از مرد نقابآهنی پرسید: «از اونجایی که تو ما رو تا ورودی این مقبره شمشیر راهنمایی کردی، تو باید برداریش؟ یا من که دروازه قبلی رو شکستم؟ یا اینکه یه مسابقه بذاریم و اجازه بدیم قویترین فرد صاحبش بشه؟»
همه سکوت کردند.
اگر اولین کسی که شمشیر را به دست گرفته بود گئوم موگوک نبود، احتمالاً تا الان نبردی برای تصاحب آن شعلهور شده بود.
مرد نقابآهنی از گئوم موگوک پرسید: «خب؟ نظر تو چیه، قهرمان جوون باربر؟»
گئوم موگوک خیره به دو چشمی که از پشت سوراخهای نقابآهنی پیدا بود، گفت: «بیاین همینطوری رهاش کنیم. بیاین به اونایی که این نقشه پستفطرتانه رو کشیدن نشون بدیم؛ ما این شمشیر رو رها میکنیم و به راهمون ادامه میدیم. ما اونطوری که شما میخواستین حرکت نمیکنیم. بیاین این رو بهشون ثابت کنیم. راه عبور از این اتاق همینه.»
شاید این مکان بسیار دشوارتر از اتاقی بود که تازه از آن عبور کرده بودند، چون اینجا باید بر طمعِ این افرادِ مالدوست غلبه میکردند.
«اگه راه بهتری دارین، لطفاً بگین.»
در حالی که همه غرق در فکر بودند، پیامی تلهپاتیک از طرف جیهان رسید.
ـ فهمیدم اون بو از کی میاد.
آن شخص، همان مردی بود که نقاب آهنی به صورت داشت.
او هم به مرد نقابآهنی و هم به رزمیکارِ جایزخمدار مشکوک بود، اما این لحظهای بود که تایید شد گرداننده پشتصحنه، همان مرد نقابآهنی است.
در واقع، این مرد نقابآهنی بود که او را به سمت مسموم شدن سوق داده بود.
ـ آفرین.
جیهان از تمجید گئوم موگوک حس خوبی پیدا کرد.
این اولین بار از زمان زیردست شدنش بود که نقش خود را به درستی ایفا میکرد.
گئوم موگوک بار دیگر پیامی تلهپاتیک برای مردی که پیشتر با او تماس گرفته بود، فرستاد.
ـ اگه نمیخوای بگی کی هستی، حداقل بیا اسم همدیگه رو بدونیم.
بعد از لحظهای تردید، مرد نامش را فاش کرد.
ـ من دان سوجین هستم.
ـ منم گئوم موگوکـم.
ـ میدونم.
در واقع، او میدانست گئوم موگوک کیست.
ـ پس فقط یه چیز رو بهم بگو. اون مردی که جای زخم شمشیر روی صورتشه کیه؟
او فکر میکرد اگر کسی بداند، این دان سوجین است که نه تنها هویت مرد نقابآهنی، بلکه هویت آن رزمیکار جایزخمدار را هم میشناسد.
و در حقیقت، او هویت آن مرد جایزخمدار را میدانست.
ـ اون مردی از اتحاد نامتعارفه.
گئوم موگوک تعجب نکرد.
با توجه به اینکه اینجا کجاست، اصلاً عجیب نبود که استادی از اتحاد نامتعارف در اینجا حضور داشته باشد.
چرا که اینجا مقبره جو گازین، نخستین شمشیر طریقت نامتعارف بود؛ کسی که سیصد سال پیش رهبر اتحاد نامتعارف بود و به عنوان برترین استاد جناح نامتعارف شناخته میشد.
مرد نقابآهنی بخشی از نیروی پشت این ماجرا بود و رزمیکار جایزخمدار هم متعلق به اتحاد نامتعارف.
تنها چیزی که باقی مانده بود، فهمیدن این بود که دان سوجین به کجا تعلق دارد.
در آن لحظه، رزمیکار نقابآهنی تصمیمی گرفت.
«من از خواسته قهرمان جوون باربر پیروی میکنم. فکر نمیکنم درست باشه اینجا سر یه تکشمشیر با همدیگه بجنگیم.»
سپس، بقیه رزمیکارها هم از او پیروی کردند.
جوّ طوری نبود که فقط با طمع بشود به خواسته خود رسید.
«حالا، بیاین به راهمون ادامه بدیم.»
همانطور که به سمت درِ انتهایی حرکت میکردند، بالاخره یک نفر به سمت شمشیر جانگسل یورش برد.
او در یک چشمبههمزدن شمشیر جانگسل را قاپید و خودش را به سمت اولین اتاقی که از آن وارد شده بودند، پرتاب کرد.
نتوانسته بود مقاومت کند.
اگر فقط میتوانست این شمشیر را بردارد و از آن در خارج شود! فقط اگر میشد!
شمشیر جانگسل، بندِ خویشتنداری را از روح او گسسته بود.
«نمیذارم فرار کنی!»
بقیه رزمیکارها به سمت او هجوم بردند.
همین حالا هم از اینکه نمیتوانستند صاحبش شوند خشمگین بودند؛ قرار نبود اجازه بدهند کس دیگری آن را داشته باشد.
در یک لحظه، سه نفر در یک حمله هماهنگ به او یورش بردند.
او که نتوانسته بود به موقع از اتاق فرار کند، شمشیر جانگسل را بیرون کشید و تاب داد.
*جینگ.*
شمشیر جانگسل فوراً شمشیر حریفش را شکست و درست از میان تنه او عبور کرد.
*فیش! فیش!*
شمشیرهای دو رزمیکار دیگر ران و پهلوی او را شکافتند.
مرد دندانهایش را به هم فشرد و دوباره شمشیر جانگسل را چرخاند و رزمیکاری را که رانش را بریده بود، از پا درآورد.
در میان شمشیرهای معمولی، شمشیر جانگسل قدرت واقعاً عظیمی از خود نشان میداد.
اما مهارت او در حد و اندازه آن شمشیر نبود.
از پا درآوردن سه نفر با قدرت شمشیر، نهایت توان او بود.
*تپ.*
شمشیری از پشتش بیرون زد و حرکاتش متوقف شد.
در حالی که به شمشیر جانگسل خیره شده بود، هیچ پشیمانیای در چشمانش دیده نمیشد.
«قبل از مرگم تونستم یه بار تابش بدم... همین کافیه.»
با این کلمات، او جان داد و روی زمین افتاد.
«مرتیکه عوضی!»
رزمیکاری که او را کشته بود، شمشیر جانگسل را برداشت و به نظر میرسید میخواهد آن را غلاف کند.
اما بعد، او هم به سمت ورودیای که از آن آمده بودند، یورش برد.
با دیدن اینکه چطور هر شمشیری که با آن برخورد میکرد میشکست، او هم نتوانست مقاومت کند.
با این حال، او حتی فرصت نکرد شمشیر را تاب بدهد.
*شیک.*
خنجری همچون پرتو نور پرواز کرد و به پشت او نشست.
آن خنجری بود که توسط رزمیکارِ جایزخمدار پرتاب شده بود.
رزمیکارِ در حال فرار تلوتلو خورد، سپس در جا سقوط کرد و مرد.
از قضا، نحوه مرگ او در حالی که شمشیر را چنگ زده بود، هیچ تفاوتی با اسکلتی که در ابتدا آنجا بود نداشت.
اگر کسی سالها بعد این مرد را اینجا میدید، دقیقاً همان صحنه قبلی را مشاهده میکرد.
حالا دیگر هیچکس سعی نکرد ادعای مالکیت شمشیر را بکند.
مرد نقابآهنی درِ اتاق بعدی را باز کرد.
همه از صحنهای که در برابر چشمانشان ظاهر شد، شوکه شدند.
داخل اتاق، رزمیکارها در حال جنگ با یکدیگر بودند.
آنها انسانهای واقعی نبودند، بلکه عروسکهایی در اندازه واقعی بودند.
آنقدر ظریف ساخته شده بودند که به نظر میرسید آدمهای واقعی در حال مبارزه هستند.
در ابتدا، آنها طبیعتاً تصور کردند که این بازسازی نبردی است که در مقبره شمشیر رخ داده است.
اما اینطور نبود.
چندین نفر به طور مشترک به یک نفر حمله میکردند و در کمال تعجب، کسی که در مرکز مورد حمله قرار گرفته بود، گئوم موگوک بود.
عروسکهایی که او را محاصره کرده و به او حمله میکردند، همان دوازده پادشاه زودیاک بودند که تا به حال با آنها روبرو شده بودند.
از پادشاه چوب که در اتحاد رزمی کشته شد، تا پادشاه توهم و دوشیزه توهم که در فرقه الهی اهریمن آسمانی جان باختند، پادشاه رزمی که در اتحاد نامتعارف کشته شد، پادشاه خون که در قصر یخی دریای شمال جان داد، پادشاه آدمکشها که در قبیله اژدهای زرین کشته شد، پادشاه مشت که در تالار رزمی اژدهای زرد جان باخت و پادشاه تاریکی که در عمارت گل آسمانی کشته شده بود.
آنها از هر طرف به گئوم موگوک حمله میکردند.
شاخههای درخت از بدن پادشاه چوب بیرون زده بود و ارواح پلید از دروازهای که توسط پادشاه توهم و دوشیزه توهم در هوا باز شده بود، خارج میشدند.
پادشاه رزمی مثل یک گاو وحشی حمله میکرد و خونِ پادشاه خون به همه جا پاشیده شده بود.
در حالی که مشت پادشاه مشت به شکلی تهدیدآمیز پرواز میکرد، تاریکی اطراف تخت روانی که پادشاه تاریکی را حمل میکرد فرا گرفت و پادشاه آدمکشها از میان آن تاریکی بیرون پرید تا به گئوم موگوک حمله کند.
هر جزئیات کوچکی با چنان ظرافت و واقعگرایی ساخته شده بود که گویی نبردی واقعی در برابر چشمانشان در حال وقوع بود.
از آنجایی که همه آنها مرده بودند، به نظر میرسید این عروسکها برای بزرگداشت دوازده پادشاه زودیاکِ درگذشته ساخته شدهاند.
دلیلی که گئوم موگوک غافلگیر شد، وجود عروسکی از خودش نبود.
و نه به خاطر اینکه عروسکهای اطرافش دوازده پادشاه زودیاک بودند.
یک شخص زنده در مقابل آن عروسکها ایستاده بود.
او چنان طبیعی با عروسکها ترکیب شده بود که در ابتدا، او هم شبیه یکی از آنها به نظر میرسید.
او پابرهنه ایستاده بود، ردای رزمی کهنهای به تن داشت، موهایش را محکم به عقب بسته بود و یک شمشیر آهنین قدیمی به کمر داشت.
شخصی در این دنیای رزمی که بیش از همه برازنده مقبره شمشیر بود.
پادشاه شمشیر، آک گون-هاک، که به عروسکها خیره شده بود، به سمت گئوم موگوک برگشت.
یک جفت کفش، هدیهای از طرف گئوم موگوک، از کمر مردی که با لبخندی درخشان به او سلام کرد، آویزان بود.
«خیلی وقت گذشته، رفیق.»