چپتر 749: جایی پر از آدم‌هایی که ازشون بدم میاد

آخرین باری که اینقدر غافلگیر شده بود کی بود؟

گئوم موگوک هرگز فکرش رو هم نمیکرد که آک گون-هاک رو توی این اتاق ببینه.

گئوم موگوک با صدایی رسا که توی اون فضا طنینانداز شد، اون رو صدا زد.

«برادر آک!»

گئوم موگوک با صمیمیت اون رو برادر آک خطاب کرد.

اونها با هم قرار گذاشته بودند که وقتی دوباره همدیگه رو دیدند با هم دوست باشن، پس اون دیگه پادشاه شمشیر نبود، بلکه برادر آک بود.

چشمهای گئوم موگوک موقع نگاه کردن به اون لرزید.

اون هیچ تلاشی برای پنهان کردن خوشحالیاش نکرد.

باید به خودش مسلط میشد تا جلو نره و اون رو محکم در آغوش نگیره.

یادت هست چی گفتم؟ اینکه دوستهایی باشیم که وقتی دلشون برای هم تنگ میشه همدیگه رو ببینن، وقتی لازم بود به هم کمک کنن و گاهی حتی کفشهاشون رو به سمت هم پرت کنن.

اون کسی بود که واقعاً خیلی دلش براش تنگ شده بود.

اما اون کسی نبود که انتظار داشته باشه اینجا ببیندش.

«فکر میکردم وقتی دوباره همدیگه رو ببینیم، توی یه دشت در حال کباب کردن گوشت باشیم. فکر میکردم وقتی مستیم، توی یه میخانه شونهبهشونهی هم به هم بخوریم. نه، فکر میکردم حتی اگه دیگه هیچوقت هم همدیگه رو نبینیم، مشکلی نیست.»

گئوم موگوک با آهی عمدی این رو گفت.

«اما چرا توی یه جای دلگیر مثل اینجایی؟ هر چقدر هم که از زیرزمین خوشت بیاد، اینجا دیگه اونجایی که باید باشی نیست، مگه نه؟»

منظورش زمانی بود که با هم دروازهی زیرزمینی تالار رزمی اژدهای زرد رو شکسته بودند.

لحظهای که با هم بالا اومدند تا به ستارهها نگاه کنن، لحظهای که اونقدر اکسیر خوردند که شکمهاشون داشت میترکید، همه مثل دیروز به یادش اومد.

«متأسفم.»

چطور گئوم موگوک نمیتونست بفهمه؟ اینکه حتماً شرایطی مانع از رفتن اون شده بود.

«نتونستی بدهیت رو صاف کنی؟»

بعد از مکثی کوتاه، پادشاه شمشیر جواب داد.

«بدهی کاملاً پرداخت شده.»

«پس چرا نتونستی بری؟»

پادشاه شمشیر بهش چیزی نگفت.

چه چیزی روی زمین مانعش شده بود؟ چه چیزی میتونست جلوی مردی به این قدرتمندی رو بگیره، مردی که اینقدر رویای آزادی رو در سر داشت؟

«اگه یه مرد میگه که داره میره، باید بره. باید میرفتی و با اون کفشها به سرِ هر چیزی که سر راهت سبز میشد میکوبیدی.»

نگاه گئوم موگوک به کفشهای پادشاه شمشیر افتاد.

نو به نظر میرسیدند، انگار اصلاً اونها رو نپوشیده بود.

«اونها رو برات خریدم که بپوشی، اما حتی پات هم نکردیشون. من یه مهمونی دوستانه گرفتم، اما تو نیومدی. میدونستی دارم یه دورهمی میگیرم، مگه نه؟»

در کمال تعجب، پادشاه شمشیر سرش رو تکون داد.

این یعنی اون حواسش به گئوم موگوک بوده.

«ترسیدم ازم بخوای برقصم، برای همین نتونستم بیام.»

«نه میتونی برقصی، نه حتی میتونی بری. این دیگه چه وضعیه!»

اما برخلاف حرفهاش، صورت گئوم موگوک پر از شادی بود.

چطور میتونست این لذت رو پنهان کنه؟

«با این حال، از دیدن دوبارهت خیلی خوشحالم.»

تمام حرفهایی که قبلاً زده بود فقط مقدمهای برای این جمله بود.

دو مرد به هم نگاه کردند و لبخند درخشانی زدند.

موقعیت فعلیشون هر چی که بود، از دیدن همدیگه خوشحال بودند.

در مقابل، با تماشای اونها، چهرهی اهریمن تیغه آسمان خونین درهم رفت.

اون حدس میزد که اون مرد کیه.

— خودشه.

گئوم موگوک از اون آدمهایی بود که هر وقت از بیرون برمیگشت، انواع و اقسام داستانها رو براش تعریف میکرد، پس میتونست تشخیص بده که این همون استاد هنرهای رزمیه که از مبارزهی تالار رزمی اژدهای زرد جون سالم به در برده بود.

فقط با نگاه کردن میتونست حسش کنه.

اینکه این استاد پابرهنه چقدر قدرتمنده.

اون قدرتمندترین حضوری رو داشت که بین تمام دشمنانی که تا حالا دیده بود، حس میشد.

— آره، درسته.

خودشه.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم توی اون نبرد، پادشاه شمشیر رو به همراه اهریمن مشت دیده بود.

اون موقع چون آک گون-هاک اول از زیرزمین بیرون اومده بود، نزدیک بود مبارزهای در بگیره.

خوشبختانه گئوم موگوک بلافاصله بعدش اومد و توی اون شرایط متشنج، از درگیری جلوگیری شد.

اهریمن تیغه آسمان خونین چهرهای ناراضی به خودش گرفت.

این حس با زمانی که گئوم موگوک با افرادی مثل جین ها-گون یا بی سا-این دوست میشد، فرق داشت.

— خطرناک به نظر میرسه.

— اون آدمِ قویایه.

در واقع، اون به خاطر اینکه اون مرد قوی به نظر میرسید نگفت خطرناکه.

به خاطر این بود که حس میکرد گئوم موگوک داره گاردش رو پایین میاره و قلبش رو به روی یه دشمن باز میکنه.

— اون مرد پابرهنه خطرناکه.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاهی به اهریمن تیغه آسمان خونین انداخت.

اون داشت چیزی رو میدید که بانو نمیتونست ببینه.

گفتگوی بین گئوم موگوک و پادشاه شمشیر ادامه پیدا کرد.

«توی این مدت، برادر آکِ ما حتی یه زن رو هم پیدا کرده که ازش خوشش میاد.»

«من؟»

«اصلاً خبر نداری چقدر دربارهت حرف زدیم. زندگی یه زن به خاطر تو تغییر کرده، برادر آک.»

آرزو میکرد کاش چا ایران اینجا بود؛ واقعاً حیف شد.

یعنی خجالت میکشید؟ دستپاچه میشد؟ یا با مهارتی غیرمنتظره جو رو کنترل میکرد؟

«خوشگله؟»

«تو باید بپرسی اون کیه!»

هر دو با هم خندیدند.

البته که پادشاه شمشیر میدونست زنی که اون دربارهش حرف میزنه، چا ایرانه.

اون کسی بود که بعد از مبارزه با اون، سازمان رو ترک کرده بود.

«بیا بعد از اینکه این قضایا تموم شد، با هم بریم ببینیمش.»

پادشاه شمشیر موافقت نکرد.

گئوم موگوک که میدونست این جوابِ ناگفته به خاطر این نیست که از اون زن بدش میاد، تا آخر پافشاری کرد.

«تمام زندگی یه زن رو تغییر دادی و حالا اینقدر بیشرمانه رفتار میکنی؟ نه، اینطوری نمیشه! من حتماً تو رو با خودم میبرم.»

باز هم پادشاه شمشیر چیزی نگفت.

نمیدونم پایان این مبارزه رو چطور میبینی، اما من تو رو با خودم به فرقه اصلی برمیگردونم.

حتی اگه میخوای بری، از اونجا برو.

پادشاه شمشیر بعد از تجدید دیدار با گئوم موگوک، نگاهش رو به سمت دو فرمانروای اهریمنی چرخوند.

پادشاه شمشیر ابتدا مشتش رو در کف دستش گذاشت و به اون دو احترام گذاشت.

اهریمن تیغه آسمان خونین بدون پنهان کردن نارضایتیاش به اون خیره شد، در حالی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با حرکت کوتاهی به سلامش پاسخ داد.

گئوم موگوک مهمترین سوال رو از پادشاه شمشیر پرسید.

«چرا اومدی اینجا؟»

پاسخ غافلگیرکنندهای از دهان پادشاه شمشیر خارج شد.

«برای محافظت از کسی که سعی داره تو رو بکشه.»

گئوم موگوک از شنیدن این حرفها خیلی تعجب نکرد.

از همون لحظهی اولی که اون رو دید، چنین چیزی رو پیشبینی کرده بود.

«خب پس، بدجوری به دردسر افتادیم. اگه برادر آک از کسی محافظت کنه، هیچکس نمیتونه اون رو بکشه.»

درست در همون لحظه، صدای سرد اهریمن تیغه آسمان خونین از پشت سر اومد.

«من میکشمش.»

گئوم موگوک میدونست که اون جدیه.

«تا وقتی من جلوی این مرد رو میگیرم، تو لطفاً اون رو سریع بکش.»

اهریمن تیغه آسمان خونین با تندی جواب داد.

«لطفاً، چندتا دوستِ نرمال پیدا کن!»

گئوم موگوک رو به اهریمن تیغه آسمان خونین کرد و جواب داد.

«تقصیر منه که از همون اول خشت اول رو کج گذاشتم.»

اهریمن تیغه آسمان خونین که میدونست این تیکه به خودشه، سرش رو تکون داد.

با تماشای تمام اینها، قلب تائسو به شدت میتپید.

به خاطر این نبود که گئوم موگوک توی چنین جایی با یه آدم ناشناس ملاقات کرده بود.

دیدن اینکه به اون عروسک حمله شده، به دلیلی باعث شده بود قلبش تند بزنه.

اون بارها شاهد مبارزهی اون بود، اما هرگز چنین تپشی رو حس نکرده بود.

آیا به خاطر این بود که اون همیشه دشمنهاش رو خیلی سریع از پا درمیآورد؟

اما با دیدن اینکه اون به تنهایی بین چنین اساتید وحشتناکی میجنگه، حس میکرد که اون مردی از آسمانی فراتر از آسمانهاست، کسی که هرگز نمیتونه بهش برسه.

در اصل، اون قصد داشت بعد از تموم شدن این ماجرا پدرش رو ببینه و بهش بگه که دیگه نمیخواد دزد باشه.

اما حالا، فکر دیگهای به سرش زد.

«اصلاً میتونم حتی درخواست بدم که زیردست این مرد بشم؟»

اون با خودش فکر کرد که نکنه داشته دنبال ابرها میدویده و به آسمانی نگاه میکرده که هرگز نمیتونه بهش برسه.

تائسو نگاهی به جیهان انداخت.

«تو هم همین حس رو نداری؟»

جیهان، برعکس، با چشمهایی آرام صحنه رو تماشا میکرد.

اون هویت گئوم موگوک رو میدونست، برای همین اصلاً از این موقعیت تعجب نکرده بود.

عروسکی که بهش هجوم بردن؟ معلومه که بین اون عروسکها، اون باید نقش اصلی باشه.

هرچی نباشه، کسی که بهش خدمت میکرد، رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.

با این حال، از درون مضطرب بود؛ چون هیچ ایدهای نداشت که این موقعیت چطور پیش میره.

واقعاً درست بود که اولین نبردی که در زمان خدمت به رهبر جوان فرقه انجام میداد، اینقدر عظیم باشه؟

اگه این دو نفر چنین حسی داشتن، بقیه رزمیکارها چقدر باید متزلزل شده باشن؟

رزمیکارها از این موقعیت غیرمنتظره بهشدت دستپاچه شده بودن.

اونها فکر میکردن با باز کردن این اتاق، تلهها و گنجینههایی در انتظارشونه.

انتظار صحنهای رو داشتن که نه فقط یه اسکلت، بلکه دهها اسکلت با انواع و اقسام گنجینههای پراکنده در کنارشون باشه.

اما واقعیت به رویاپردازها رحم نکرد.

«فریب خوردیم!»

اونها فکر میکردن گئوم موگوک فریبشون داده و به اینجا کشوندتشون.

اون عروسک، و طرز برخورد گرمش با کسی که از قبل اینجا بود.

اما خیلی زود فهمیدن کسی که اونها رو هدایت کرده، گئوم موگوک نبوده.

مرد نقابآهنی با احترام به پادشاه شمشیر درود فرستاد و هویت خودش رو فاش کرد.

«خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»

«پوشیدن اون نقاب تو تمام مدت، گرمت نمیکنه؟»

«مشکلی نیست.»

از مکالمهی صمیمانهشون مشخص بود که جایگاه مرد نقابآهنی پایین نیست.

«کسی که دنبالشی؟»

«باید بین اونها باشه.»

رزمیکار نقابآهنی به سمت گروه رزمیکارها قدم برداشت.

یه عود از ردای خودش بیرون آورد و اون رو روشن کرد.

«این عود راهنمای روحه. به کسی که دنبالشیم واکنش نشون میده.»

دودِ عود بهآرامی پخش شد.

رزمیکارها با دیدن دودی که بهشون نزدیک میشد، حس ترس و وحشت داشتن.

موقعیتی واقعاً غیرقابلتصور در حال رقم خوردن بود.

گئوم موگوک میدونست.

کسی که مرد نقابآهنی دنبالش میگشت، کسی جز دان سوجین نبود؛ همون کسی که بهش پیام تلهپاتیک فرستاده بود.

سسسسسس.

دودی که بهآرامی در حال حرکت بود، مثل یه موجود زنده شروع کرد به چرخیدن دور یه نفر.

کسی که دود انتخابش کرد، همونطور که گئوم موگوک انتظار داشت، دان سوجین بود.

گئوم موگوک خودش رو برای بدترین سناریوی ممکن آماده کرد.

اگه مرد نقابآهنی قصد کشتنش رو داشت، اون تصمیم داشت اول نجاتش بده.

البته، این تضمین نمیکرد که دان سوجین دشمن نباشه.

اون جز اسمش، هیچچیزی دربارهش نمیدونست.

با این حال، غریزی حس میکرد که باید نجاتش بده.

خوشبختانه، مرد نقابآهنی قصدی برای کشتن اون نداشت.

«بیا اینجا.»

دان سوجین در حالی که وحشتزده بود، میلرزید.

اون از همون اول داشت خیلی خوب نقش بازی میکرد.

«چرا دارید این کار رو میکنید؟»

اما بازیگریش دیگه دیر شده بود.

«تمومش کن و بیا بیرون. برای زنده موندن باید از اونجا بیای بیرون.»

بقیه آدمها از حرفهای اون جا خوردن.

مگه این به این معنی نبود که قصد داره بقیه رو بکشه؟

مرد نقابآهنی به یه نفر دیگه هم اشاره کرد.

«تو هم بیا بیرون.»

اون مردی بود که زخمی روی صورتش داشت.

دان سوجین گفته بود که اون یه رزمیکار از اتحاد نامتعارفه.

رزمیکار نقابآهنی هم هویت اون رو دقیقاً میدونست.

«این یکی رو رهبر اتحاد نامتعارف فرستاده. اون دستور داده که این یکی هم زنده بمونه.»

مردِ زخمی که بهش اشاره شده بود هم جلو رفت و کنار دان سوجین ایستاد.

این موقعیت یا جوّی نبود که بشه در برابرش مقاومت کرد.

مرد نقابآهنی بعد از جدا کردن اون دو نفر، به سمت بقیه رزمیکارها رفت.

قصد داشت بقیه رو بکشه.

درست همون موقع، پادشاه شمشیر با آرامش گفت:

«امروز روزیه که یه دوست قدیمی رو دیدم. هوا رو با بوی خون پر نکن.»

مرد نقابآهنی که میدونست این حرف به معنای نکشتن اونهاست، دستپاچه شد.

«نمیتونید این کار رو بکنید.»

پادشاه شمشیر بدون هیچ حرفی به مرد نقابآهنی نگاه کرد.

نه چشمغره میرفت و نه نیت کشتنی از خودش نشون میداد، اما مرد نقابآهنی بلافاصله سرش رو پایین انداخت.

پادشاه شمشیر رو به رزمیکارهایی که با دستپاچگی ایستاده بودن، گفت:

«برید بیرون و پشت سرتون رو هم نگاه نکنید.»

رزمیکارها با عجله از همون راهی که اومده بودن، فرار کردن.

«اگه اینطوری چندتا کار خیر انجام بدم، شاید بعداً توی جهنم من رو توی یه گودال آتیشِ یه ذره خنکتر بندازن، مگه نه؟»

اون طوری حرف میزد که انگار بهخاطر خودش از جون اونها گذشته، اما گئوم موگوک میدونست.

اون بهخاطر گئوم موگوک گذاشت برن.

چون میدونست که اون از چنین کشتار بیدلیلی متنفره.

درست در همون لحظه بود.

شووووووووش!

صدای نیرویی که هوا رو میشکافت، از سمتی که اونها رفته بودن بلند شد.

صدای جیغ شنیده شد و بوی غلیظ خون از اون سمت به مشام رسید.

کمی بعد، چهار مرد وارد اتاق شدن.

پوشش اونها غیرعادی بود.

دو نفر ردای رزمی سیاه با شنلهای سیاه پوشیده بودن و تیغههای سیاه به کمر داشتن.

دو نفر دیگه ردای رزمی سرخ با شنلهای سرخ پوشیده بودن و تیغههای سرخ به کمر داشتن.

مردی از بین این دو جفت وارد شد.

اون مردی با حضوری کاملاً سهمگین بود.

قدبلند و چهارشونه بود و دو تیغه به کمر داشت.

تیغههای چپ و راستی که بسته بود، با هم فرق داشتن.

تیغه سمت چپش یه تیغه سیاه بود، به سیاهیِ شب، و تیغه سمت راستش یه تیغه خونین بود، به سرخیِ خون.

روی تیغه سیاه با خطوط سفیدِ خالص یه ماه کشیده شده بود و روی تیغه خونین یه خورشید.

اجزای صورتش تیز بود، انگار که با چاقو تراشیده شده باشه، و چشمهای کاملاً سیاهش مثل نیروی تیغه میدرخشید.

نگاهش اونقدر تیز بود که فقط نگاه کردن بهش، مثل این بود که یه تیغه روی گلوی آدم فشار داده بشه.

گئوم موگوک به محض دیدنش، فهمید اون کیه.

پادشاه دوم از دوازده پادشاه زودیاک، پادشاه تیغه، نِنگ موسانگ.

اون در زمان حضورش به عنوان یکی از دوازده پادشاه زودیاک، با اون تیغههای دوقلو به جایگاه بزرگترین استاد تکنیکهای تیغه رسیده بود.

هنرهای رزمی اون اونقدر قدرتمند بود که شایعاتی وجود داشت که تکنیکهای تیغهش میتونه با پادشاه شمشیر رقابت کنه.

همه از اون میترسیدن، نه فقط بهخاطر تکنیکهای تیغه سهمگینش، بلکه بیشتر بهخاطر شخصیت بیرحم و گاهی اوقات تقریباً دیوانهوارش.

اون چهار رزمیکاری که قبل از اون وارد شده بودن، دست و پای پادشاه تیغه بودن؛ استادان مطلقی که به عنوان چهار تیغه خونین تاریک شناخته میشدن.

حالا، به دنبال پادشاه شمشیر، پادشاه تیغه هم ظاهر شده بود.

لحظهای بود که پادشاه اول و دومِ دوازده پادشاه زودیاک در یک مکان بودن.

پادشاه شمشیر به پادشاه تیغه نگاه کرد و گفت:

«آتیش جهنمت یه ذره داغتر شد.»

نگاه اونها در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.

توی چشمهای پادشاه تیغه موقع نگاه کردن به پادشاه شمشیر، هیچ ترسی نبود.

نگاه بیاحترامی هم نبود.

بالاخره، صدای بم و کوتاهی از لبهای پادشاه تیغه خارج شد.

صداش مثل بادِ چلهی زمستون، تیز و خشک بود.

«هرچقدر سعی کردم درکت کنم، نتونستم.»

بعد، انگار که بخواد بگه این شخص دلیلشه، پادشاه تیغه سرش رو چرخوند و به گئوم موگوک نگاه کرد.

شووووو.

ردی از نیت کشتن به سمت گئوم موگوک پرتاب شد.

اون نیت کشتن با احساسات آمیخته بود.

نیت کشتنی پر از نارضایتی و خصومت.

درست قبل از اینکه اون نیت کشتن به گئوم موگوک برسه.

تپ!

تیغه بهشتکش جلوی پای گئوم موگوک توی زمین فرو رفت.

انرژیای که از تیغه بهشتکش ساطع میشد، در حالی که هنوز توی پارچه پیچیده شده بود، تمام ذرات نیت کشتن رو منحرف کرد و اجازه نداد حتی ذرهای از اون عبور کنه.

هالهی اهریمن تیغه آسمان خونین که ناگهان جلوی گئوم موگوک ایستاده بود، سردتر از همیشه بود.

اون دیگه اون مرد مهربونی نبود که معمولاً کتاب میخوند و چای مینوشید.

«اینجا پر از آدمهاییه که ازشون خوشم نمیاد.»

اهریمن تیغه آسمان خونین گرهای رو که تیغه بهشتکش رو بسته بود، باز کرد.

سسسسس.

پارچهای که دورش بود باز شد و شکل تیغه بهشتکش نمایان شد.

«این شرطبندی رو باختِ خودم حساب میکنم.»