چپتر 75: یه پیاله می‌پذیرم

همراه با جو چون-به از آخرین مرز حیاط درونی گذشتم.

بررسی هویت و بازرسی بدنی که قبلاً دو بار انجام شده بود، دوباره تکرار شد و تمام مواد اولیهای که جو چون-به همراه آورده بود هم دوباره مورد بازبینی قرار گرفت.

جو چون-به از شدت ترس خشکش زده بود.

هر چی بیشتر به عمق حیاط درونی میرفتیم، هاله رزمیکارهای محافظ قدرتمندتر و ترسناکتر میشد، طوری که اون طفلک بهسختی نفس میکشید.

فقط بعد از اینکه از مرز گذشتیم، جو چون-به کمی آروم گرفت.

«پوف، تو عمرم اینقدر عصبی نشده بودم.»

«لازم نیست اینقدر منقبض باشی. مگه من کنارت نیستم؟»

«البته ارباب عمارت. اگه شما نبودید اصلاً چطور میتونستم تا اینجا بیام؟ این اولین باره که به حیاط درونی پا میذارم.»

جایی که به سمتش میرفتیم، اقامتگاه رهبر فرقه باد آسمان بود.

«اولین برداشتی که از حیاط درونی داری چیه؟»

«اونقدر ترسیده بودم که حتی نمیتونستم درستوحسابی اطراف رو نگاه کنم.»

«چیزی برای ترسیدن وجود نداره. تو این جای به این بزرگی، آدمهای زیادی نیستن که به اندازه تو، صاحب مغازه، سختکوش باشن.»

«اوه خدای من، لطفاً این حرفها رو نزنید.»

جو چون-به طوری دستهاش رو تو هوا تکون میداد که انگار دارم حرف بیهودهای میزنم، اما با هر بار تکون دادن دستش، گوشه لبهاش از رضایت کش میاومد.

«نمیدونم چه سعادت بزرگی نصیبم شده که ارباب جوان دوم به میخانهم سر زدن و به لطف اون، حالا دارم برای آدمهایی غذا درست میکنم که حتی تو خواب هم نمیدیدم ملاقاتشون کنم؛ اصلاً فکرش رو هم نمیکردم که یه روز پام به حیاط درونی باز بشه.»

دلیل اینکه امروز جو چون-به رو با خودم آوردم این بود که ازش بخوام موقع نوشیدن من با رهبر فرقه باد آسمان آشپزی کنه، اما دلیل اصلیش این بود که بذارم حیاط درونی رو ببینه.

یه بار از زبونش پریده بود که دلش میخواد حیاط درونی فرقه الهی اهریمن آسمانی رو ببینه و من امروز قصد داشتم این آرزوش رو برآورده کنم.

آشپز ایم، که در حال حاضر آشپز شخصی منه، همراه بقیه آشپزها مشغول تهیه غذا برای پیروان اهریمنی فرقه باد آسمان بود که تو حیاط بیرونی منتظر بودن، برای همین دلیل کافی برای آوردن جو چون-به داشتم.

«حتماً تو زندگی قبلیم ثواب زیادی جمع کردم.»

«شاید صاحب مغازه ما تو زندگی قبلیش دنیای رزمی رو نجات داده.»

«شاید کل دنیای رزمی رو نجات نداده باشم، اما حتماً موقعی که به فرقه اصلیمون حمله کردن، یکی از ارشدهای اتحاد رزمی رو با ملاقه آهنیم تا حد مرگ زدم.»

به شوخیش بلند خندیدم.

درست همون موقع، چند تا از رزمیکارهای حیاط درونی که داشتن رد میشدن، من رو دیدن و با احترام تعظیم کردن.

جو چون-به حتی نمیتونست با اون رزمیکارهای ترسناک چشمتوچشم بشه.

«حالا که اینجام، هم حس خوبی دارم و هم میترسم.»

«واسه همین بود که یه شاخه تو روستای خاندان اهریمنی راه انداختم. اونجا جاییه که رفتوآمد برای اکثر مردم سخته. پس صاحب مغازه، لطفاً حواست به مردم روستا و اون شاخه باشه و اگه چیزی بود که باید میدونستم، حتماً بهم بگو.»

«چشم، حتماً.»

همینطور که حرف میزدیم، به اقامتگاه رهبر فرقه باد آسمان رسیدیم.

«اومدی؟»

رهبر فرقه باد آسمان با گرمی ازم استقبال کرد.

قول داده بودم وقتی تکلیف فرمانروای اهریمنی روحخوار جدید مشخص شد، به یه پیاله مهمونش کنم.

به نظر میرسید حالش خیلی خوبه؛ هم از پیروزی چئونگ سئون خوشحال بود و هم از اینکه من اون میراث الهی رو رد کرده بودم.

«ایشون صاحب میخانه می روان هستن که دفعه قبل دیدید. بهجای اینکه براتون غذای سرد بیارم، دلم میخواست یه غذای گرم که همینجا توسط صاحب مغازه پخته شده بخوریم، واسه همین همراه خودم آوردمش. صاحب مغازه، بفرمایید.»

«تمام روحم رو برای پختن این غذاها میذارم.»

«تمایلی به خوردن روحت ندارم صاحب مغازه، پس فقط مثل همیشه غذا درست کن.»

«چشم!»

در حالی که جو چون-به مشغول آماده کردن غذا بود، من و رهبر فرقه باد آسمان وارد اتاق شدیم.

«تبریک میگم که یه فرمانروای اهریمنی رو به شاگردی گرفتید.»

«این چیزی بود که بدون تو، ارباب جوان دوم، هرگز نمیتونستم بهش برسم. ممنونم.»

«این نتیجه آموزشهای عالی شماست، رهبر فرقه.»

«بیا اسمش رو بذاریم پیروزی مشترکمون.»

ما از پیروزیمون لذت میبردیم و اینطور کلمات محبتآمیز ردوبدل میکردیم.

میدونستم چئونگ سئون برنده میشه.

وقتی استادی در سطح رهبر فرقه باد آسمان مداخله میکرد، فارغ از هر روشی، پیروزی رو تضمین میکرد.

شاگرد اول، یانگ دو، حریفی نبود که بتونه جلوی چنین غولی تغییری تو نتیجه ایجاد کنه.

کمی بعد، غذا و شرابی که جو چون-به آماده کرده بود، سرو شد.

رهبر فرقه باد آسمان بعد از چشیدن غذا، کاملاً راضی بود.

«مهارت این آشپز واقعاً خوبه.»

«بهش میرسونم. صاحب مغازه خوشحال میشه.»

از شراب و غذا لذت بردیم.

انگار جو چون-به عزمش رو جزم کرده بود، چون دستپخت امروزش واقعاً فوقالعاده بود.

«با پدرت ملاقات کردی؟»

«قرار شده بهزودی ببینمشون.»

«وقتی دیدیش، روی این موضوع تأکید کن. بهش بگو که چئونگ سئون رو طوری بزرگ میکنی که فرمانروای اهریمنی روحخوارِ حتی قدرتمندتری از قبلی بشه. این چیزیه که برای پدرت از همه مهمتره.»

«منظورتون رو میفهمم. ممنون که بهم گفتید.»

«چیزی نیست.»

وقتی بساط نوشیدن به اوج خودش رسید، خیلی بیتفاوت رو به رهبر فرقه باد آسمان کردم و گفتم:

«اشکالی نداره اگه یه پیاله هم به اون مردی که اونجا تو زنجیره تعارف کنم؟»

برای یه لحظه، رهبر فرقه باد آسمان جا خورد.

«چرا میخوای به اون نوشیدنی بدی؟»

«دلیل خاصی ندارم. هر وقت میاومدم به شما سر بزنم، چند باری دیدمش و فقط دلم خواست تو چنین روز خوبی، یه پیاله هم به اون تعارف کنم.»

رهبر فرقه باد آسمان با لبخند گفت:

«اون مرد اصلاً به الکل لب نمیزنه.»

«که اینطور؟»

همون موقع بود.

مرد زنجیرشده دهن باز کرد:

«یه پیاله میپذیرم.»

من غافلگیر شدم، اما رهبر فرقه باد آسمان حتی بیشتر از من جا خورد.

حالت چهرهش کمکم سخت شد.

از اون تغییر آشکار تو صورتش، میتونستم حدس بزنم.

اون مرد زنجیرشده تا حالا حتی یک بار هم پیاله شراب رهبر فرقه باد آسمان رو قبول نکرده بود.

«پس بهت یه پیاله میدم.»

بیتوجه به رهبر فرقه باد آسمان که انگار هر لحظه ممکن بود منفجر بشه، از جام بلند شدم.

بعد یه فنجان و یه بطری شراب برداشتم و رفتم سمت اون مرد زنجیرشده.

روبروش نشستم و فنجان رو بهش تعارف کردم.

با این کار، مرد زنجیرشده که سرش رو پایین انداخته بود، سرش رو بلند کرد و فنجان رو ازم گرفت.

آروم فنجانش رو پر کردم.

چیز دیگهای نگفتم.

حتی پیام تلهپاتیک هم نفرستادم.

فقط براش یه پیاله شراب ریختم.

مرد زنجیرشده در حالی که سرش پایین بود شراب رو گرفت و سر کشید.

بعد فنجان رو بهم برگردوند و این بار اون برای من ریخت.

من هم شراب رو گرفتم و با یه جرعه خالیش کردم.

ما که فقط با چشمهامون با هم ارتباط داشتیم، بالاخره تو یه پیاله شراب با هم شریک شدیم.

با اینکه بدون حتی یه کلمه حرف، فقط شراب نوشیدیم، اما همین برای من کافی بود.

رهبر فرقه باد آسمان که داشت تماشا میکرد، واقعاً عصبانی به نظر میرسید.

وگرنه چنین حرفهایی رو نمیزد.

«میدونی استعداد اون یارو چیه؟ دماغش مثل سگ کار میکنه. تو بو کشیدنِ کسایی که برای دزدیدن میراث الهی میان، بهطرز مسخرهای مهارت داره. نظرت چیه؟ اون زنجیر درست مثل قلاده سگ نیست؟ هههههههه.»

رهبر فرقه باد آسمان بلند خندید و کلماتی رو به زبون آورد که بیشتر از شوخی، شبیه تحقیر بود.

فقط صدای خنده اون تو اتاق میپیچید.

و بعد، سکوت.

چیزی که الان گفت، یه لغزش زبونیِ واضح بود که اون مرد زنجیرشده رو کوچیک میکرد.

من جواب هوشمندانهای ندادم تا بهش فرصتی برای پس گرفتن حرفش ندم.

این یه جور هدیه بود که بیاحتیاطیش نصیبم کرده بود.

به صندلی قبلیم برگشتم و توی جام خالی اون هم شراب ریختم.

«بیا، یه جامی بزن.»

رهبر فرقه باد آسمان بدون هیچ حرفی شراب رو نوشید.

مرد زنجیرشده، مثل همیشه، سرش رو پایین انداخت و مثل یه فسیل خشکش زد.

رهبر فرقه باد آسمان در حالی که نگاهش میکرد، لبش رو آروم گزید.

حداقل وقتی پای اون مرد زنجیرشده وسط بود، رهبر فرقه باد آسمان نمیتونست احساساتش رو مخفی یا کنترل کنه.

درست مثل اهریمن تیغه آسمان خونین وقتی که موضوع مربوط به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.

زودتر از چیزی که برنامه ریخته بودم خداحافظی کردم و اونجا رو ترک کردم.

به مرد زنجیرشده شراب داده بودم و شرابش رو هم نوشیده بودم.

به هدفی که از ملاقات امروز داشتم رسیده بودم.

* * *

بعد از رفتن گئوم موگوک، فضا سرد و سنگین شد.

رهبر فرقه باد آسمان به اشتباهش پی برده بود، اما با این حال، عجیبه که احساس ناراحتی میکرد.

نمیخواست عذرخواهی کنه، اما خودش رو مجبور کرد.

«بابت اتفاق قبل متأسفم.»

با وجود عذرخواهی رهبر فرقه باد آسمان، مرد زنجیرشده چیزی نگفت.

«گفتم که متأسفم.»

وقتی بعد از عذرخواهی دوم هم جوابی نشنید، رهبر فرقه باد آسمان بالاخره از کوره در رفت.

«لعنتی! فکر کردی داری چیکار میکنی؟ من اربابتم. تو زیردست منی. یعنی حتی حق ندارم همچین حرفی بزنم؟ تا حالا گذاشتم هر کاری دلت میخواد بکنی و حالا دیگه مغرور شدی، نه؟ میخوای بمیری؟ همینه؟»

رهبر فرقه باد آسمان فریاد میکشید.

اما صدایی در قلبش داشت خودش رو سرزنش میکرد.

«داری چیکار میکنی؟ مگه چیکار کردی که داری اینطوری داد میزنی؟»

هر چی سرزنشهای درونیش بیشتر میشد، صداش هم بلندتر میشد.

«تا حالا چقدر باهات راه اومدم؟ پنج بار اجازه دادم غیررسمی حرف بزنی؟ کدوم دیوونهای همچین فرصتی به زیردستش میده؟ چون منم این کار رو کردم! مگه نه؟ تو حتی قدرش رو هم نمیدونی. مگه نگفتی نمیتونی بنوشی؟ که ترجیح میدی بمیری؟ اونوقت شراب ارباب جوان دوم رو قبول میکنی؟ اونم درست بعد از اینکه گفتم نباید بنوشی؟»

هر چقدر هم که عصبانی بود، باید همونجا تمومش میکرد.

اما رهبر فرقه باد آسمان نمیتونست خشم فورانکردهش رو مهار کنه و از خط قرمز عبور کرد.

لحظهای بعد، فضایی که توش بودن تغییر کرد.

دیگه خبری از اون دشت و آسمون آبی همیشگی نبود.

وسط یه میدون جنگ بودن، با جویهای خون و جنازههایی که همه جا پخش شده بودن.

بوی تعفن خون توی بینی میپیچید و موندن توی اونجا رو حتی برای یه لحظه هم سخت میکرد.

«جایی که کاملاً برازندهته. از این به بعد، این تنها جاییه که رنگش رو میبینی!»

دلیل اصلی اینکه رهبر فرقه باد آسمان نمیتونست خشمش رو متوقف کنه این بود که از اول تا آخر، خودش داشت تمام نقشها رو بازی میکرد.

خودش اشتباه کرده بود و خودش هم عصبانی شده بود.

در حالی که مرد زنجیرشده حتی یه کلمه هم حرف نزده بود.

اون فقط یه جام شراب رو قبول کرده بود.

«نه، اول اون مرد اشتباه کرد. نباید اون شراب رو قبول میکرد. خودش بهم گفته بود، مگه نه؟ که من آدم پست و طماعی هستم؟ وقتی این رو میدونه چرا این کار رو میکنه؟»

درست همون موقع، انگار که مرد زنجیرشده افکار درونیش رو خونده باشه، با ادب و احترام حرف زد.

«فکرم کوتاه بود. معذرت میخوام.»

اونقدر مودبانه بود که دل رهبر فرقه باد آسمان لرزید.

حس اضطرابی که شاید دیگه هیچوقت حرفهای رک و بیپردهی اون مرد رو نشنوه، باعث شد قلبش به تپش بیفته.

«این درست نیست. همین الان عذرخواهی کن. زود باش!»

توی ذهنش فریاد میزد.

اما کلمات «متأسفم» از دهنش بیرون نمیاومد.

اون هم کلی حرف توی دلش انبار شده بود.

«چرا باید عذرخواهی کنم؟ من اربابشم. من رهبر فرقه باد آسمان هستم!»

با اینکه چند باری با هم بحث کرده بودن، اما هیچوقت همچین درگیری بزرگی نداشتن.

برای همین نمیدونست باید چیکار کنه.

اگه با کس دیگهای طرف بود، خیلی خونسردتر برخورد میکرد.

اگه بودای اهریمنی بود، در حالی که در ظاهر داد و بیداد میکرد، در باطن داشت با چرتکهش حسابکتاب میکرد.

اما با این مرد زنجیرشده، همچین چیزی غیرممکن بود.

دریای جنازهها و رودخونهی خونی که جلوی چشماش پهن شده بود، همون وضعیت ذهنی رهبر فرقه باد آسمان بود.

فکر کرد و فکر کرد، اما در نهایت، رهبر فرقه باد آسمان نتونست خودش رو راضی به عذرخواهی کنه.

انگار که بیخبر از آشوب درونی اون باشه، فقط صدای زوزهی گرگهایی که بوی خون به مشامشون رسیده بود شنیده میشد که بیرحمانه توی فضا میپیچید.

* * *

از گوشهای از حیاط اهریمن تیغه آسمان خونین، تمرین سو دهریونگ رو تماشا میکردم.

اون از تمرینات پایه فراتر رفته بود و حالا داشت فرمها رو تمرین میکرد؛ و شیوهای که تیغهش رو میچرخوند با قبل فرق داشت.

یه بار توی میخانه می روان به سو دهریونگ گفته بودم.

دیر شده بود، اما اون با فداکاری بیشتری یاد میگرفت.

پس مشکلی نبود.

حرفهای من به واقعیت تبدیل شده بودن.

اون حتی یه حرکت رو هم سرسری نمیگرفت.

علاوه بر این، از اونجایی که آدمهای باهوش هنرهای رزمی رو هم خوب یاد میگیرن، سو دهریونگ با سرعت خیرهکنندهای پیشرفت میکرد.

درست همون موقع، اهریمن تیغه آسمان خونین اومد و کنارم ایستاد.

«اومدی زجر کشیدن زیردستت رو تماشا کنی؟»

«اون توی طول روز به اندازه کافی زجر میکشه، برای همین همچین سرگرمیهای مریضانهای ندارم.»

«پس این وقت شب چی تو رو به اینجا کشونده؟»

«اومدم تا درباره موضوعی باهاتون مشورت کنم.»

«بیا تو.»

سو دهریونگ رو در حال تمرین رها کردم و وارد اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین شدم.

کتابهایی که قفسه رو پر کرده بودن تحسین کردم.

«کتابهای زیادی دارید.»

«ادامه بده و اون چیزی رو که واقعاً میخوای بگی اضافه کن.»

«بهتون نمیاد.»

«اینها برای خوندن نیستن، برای تزیینن.»

«حتی برای تزیین هم بهتون نمیان.»

«بچه وروجک! اگه تمام کتابهایی رو که توی جوونی خوندم بشماری، تعدادشون به اندازه آدمهایی میشه که رهبر فرقه کشته.»

«پس حتماً دانشمند بزرگی میشدید.»

بعد از رد و بدل کردن همچین شوخیهایی، رفتیم سراغ اصل مطلب.

«موضوعی که میخوای دربارهش صحبت کنی چیه؟»

«کسی هست که میخوام زنجیرهاش رو پاره کنم.»

اهریمن تیغه آسمان خونین که از این حرف غیرمنتظره غافلگیر شده بود، دچار سوءتفاهم شد.

«کسی توی زندان تندر هست که میخوای آزادش کنی؟»

«نه. یه نفر همین نزدیکیهاست.»

این بار، اون حرفم رو به صورت نمادین برداشت کرد.

«درسته، هر کسی با یه زنجیر یا دو تا زنجیر مخصوص به خودش زندگی میکنه.»

«شما چه جور زنجیری با خودتون حمل میکنید، ارشد؟»

«در مورد من...»

درست وقتی که به نظر میرسید چیزی میخواد بگه، حرفش رو خورد و اهریمن تیغه آسمان خونین پرسید:

«این شخص کیه؟»

«اون یکی از زیردستهای رهبر فرقه باد آسمان هست.»

«اوه، ای وای.»

از واکنشش معلوم بود که سختی کار رو حس کرده.

«از اونجایی که اون کسیه که میخوای به دستش بیاری، حتماً آدم لایقیه. این یعنی به احتمال زیاد رهبر فرقه باد آسمان هم خیلی براش عزیزه.»

«دقیقاً همینطوره.»

«رهبر فرقه باد آسمان میدونه که تو اون شخص رو میخوای؟»

«نه، نمیدونه.»

«با اون زیردست صحبت کردی؟»

«نه، هنوز حتی یه کلمه هم نگفتم. اما معتقدم که قلبهامون به هم وصل شده.»

«قلبها؟ معتقدی؟ این واقعاً یه کوه از موانعه.»

وقتی به این فکر کردم که با کی درباره مرد زنجیرشده مشورت کنم، اولین کسی که به ذهنم رسید اهریمن تیغه آسمان خونین بود.

حتی اگه نمیتونست جواب رو بهم بده، حس میکردم با صحبت کردن با اون، ممکنه خودم جواب رو پیدا کنم.

اهریمن تیغه آسمان خونین برای من همچین آدمی بود.

«برای همینه که اومدم شما رو ببینم، ارشد. لطفاً راه رو بهم نشون بدید.»

«انگار که من راه حل رو آماده توی جیبم دارم.»

لبخند درخشانی زدم و با اطمینان گفتم:

«بله! لطفاً چیزی رو که اینجا امانت گذاشته بودم بهم بدید. راه خروج از این کوه موانع رو بهم نشون بدید.»