چپتر 751: خیله‌خب، تو هم می‌تونی ملحق بشی

پادشاه تیغه، طبیعت درنده و وحشی اهریمن تیغه آسمان خونین را بیدار کرده بود.

طبیعتی که او در اعماق وجودش پنهان کرده بود، بهویژه بعد از ملاقات با گئوم موگوک.

او آن خشونتِ روزهایی را بیدار کرده بود که زاهد دههزار شرارت را به کام خودکشی کشانده بود؛ همان خلقوخوی زمانی که هیچ ایمانی به انسانیت نداشت.

اهریمن تیغه آسمان خونین مردی بود که هر دو جنبه را داشت: آن روی وحشی، و رویی که از آرام مطالعه کردن کتابها لذت میبرد.

«گاهی وقتها، منم گیج میشم که کدومشون خودِ واقعیمه. خب، مهم نیست.»

ووووش!

اهریمن تیغه آسمان خونین تیغه بهشتکش را طوری چرخاند که انگار دارد خودش را گرم میکند.

هالههایی که از آن دو مرد ساطع میشد، از همین حالا شروع به برخورد با یکدیگر کرده بودند.

این نبردِ هالهها طوری بود که یک اوباشِ خیابانی با حس کردنش، خیال میکرد در کوچهای بنبست بعد از یک دعوای خونین ایستاده است، در حالی که یک استاد واقعی، حس میکرد در میان جهنم قرار گرفته است.

این اولین بار بود که پادشاه تیغه با انرژیِ دشمنی روبهرو میشد که تا این حد با هاله سرد و هولناک خودش همخوانی داشت.

«فرمانروای اهریمنیِ پیر، ما از یه قماشیم.»

پادشاه تیغه واقعاً چنین حسی داشت، اما اهریمن تیغه آسمان خونین آن را انکار کرد.

«این حقیقت که «همقماش» خطاب شدن ناخوشایندتر از «پیر» خطاب شدنه، انگار داره بهم میگه که دلم میخواد چه جور آدمی باشم.»

او نه با پادشاه تیغه، بلکه با خودش حرف میزد و در عین حال، مخاطبش گئوم موگوک و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بودند.

گئوم موگوک اجازه نداد این حرف ناگفته بماند.

«ارشد، وقتی دارید کتاب میخونید، از همیشه بهتر به نظر میرسید.»

لبخند محوی بر لبان اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست.

او متوجه شد که در تمام این سالهای طولانی که به عنوان یک فرمانروای اهریمنی زندگی کرده و با وجود تمام کتابهایی که خوانده بود، هرگز جدی به این فکر نکرده بود که واقعاً چه جور آدمی است.

حتی بعد از ملاقات با گئوم موگوک، او بیشتر سعی کرده بود گئوم موگوک را درک کند تا خودش را.

اینکه در حین مبارزه با پادشاه تیغه چنین افکاری به سرش زده بود، احتمالاً به این دلیل بود که گذشته خودش را در آن هاله بیرحم و سرد میدید.

طبیعتی پنهان که آرزو داشت آن را صرفاً به عنوان «گذشته» کنار بگذارد.

پشت سر آنها، تائسو که تمام گفتگوی آنها را شنیده بود، چشمهایش میلرزید.

وقتی پادشاه تیغه برای اولین بار اهریمن تیغه آسمان خونین را یک فرمانروای اهریمنی پیر خطاب کرد، تائسو فکر کرد که اشتباه شنیده است.

حتماً لقب دیگری بوده که با کلمه «اهریمن» شروع میشده.

اما همین حالا، آن را واضح شنیده بود.

«یه فرمانروای اهریمنی؟ واقعاً، یه فرمانروای اهریمنی از فرقه اهریمنی؟»

آیا واقعاً ممکن بود کسی در این دنیای رزمی باشد که پیرو طریقت اهریمنی نباشد اما از لقب فرمانروای اهریمنی استفاده کند؟

قلب تائسو طوری میتپید که انگار میخواست از سینهاش بیرون بزند.

او بلافاصله پیامی تلهپاتیک برای جیهان فرستاد.

- میدونستی اون مرد یه فرمانروای اهریمنی از فرقه اهریمنیه؟

حتی وقتی پیام را میفرستاد، ته دلش امیدوار بود پاسخی مثل این دریافت کند:

«فرمانروای اهریمنی؟ این چه اراجیفیه؟»

یا اینکه دوباره اشتباه شنیده است.

یا امیدوار بود پاسخی واهی مثل این بشنود: «اونجا جاییه که هزاران اسب پرورش میدن، پس طبیعی نیست که اون رو استاد صدا کنن؟»

اما پیام تلهپاتیک تکاندهندهای که از طرف جیهان آمد، این بود:

— میدونستم که هر دوی اونا فرمانروای اهریمنی هستن.

صدای نفسنفس زدنش واقعاً از بین لبانش خارج شد.

لرزهای بر تن تائسو نشست.

«چرا حتی یک بار هم فکر نکردم که اونا ممکنه پیرو طریقت اهریمنی باشن؟»

پاسخ ساده بود.

به خاطر گئوم موگوک.

چطور کسی میتوانست به آن مرد نگاه کند و او را به یک پیرو طریقت اهریمنی ربط بدهد؟

تازه الان بود که تائسو فهمید چه سوءتفاهم مضحکی کرده است.

درسته، چطور ممکن بود یک کاروان حفاظتی باشد؟ چطور ممکن بود آنها جنگجوهای محافظ و سرپرست کاروان باشن؟

با در نظر گرفتن هاله و مهارت رزمی پادشاه شمشیر و پادشاه تیغه که به عنوان دشمن ظاهر شده بودند، اگر چنین افرادی دشمنشان بودند، این کاروان حفاظتی اصلاً چه چیزی را حمل میکرد؟

حتی اگر باارزشترین چیز دنیا را هم حمل میکردند، چنین دشمنان قدرتمندی ظاهر نمیشدند.

اما با وجود اینکه حقیقت فاش شده بود، هنوز هم باورش سخت بود.

او در یک کالسکه با فرمانروایان اهریمنی همسفر شده بود و با آنها شنا کرده بود؟

فرمانروایان اهریمنی برای خوردن گوشت خوک با پنج ادویه توی صف ایستاده بودند؟

مگر فرمانروایان اهریمنی از آن دسته آدمهایی نبودند که همه افراد توی صف و تمام مشتریها را میکشتند، بعد وسط جنازههای پخشوپلا مینشستند و به آشپز میگفتند: «گوشت خوک با پنج ادویه رو برام بیار»؟

— اون دو نفر از هشت فرمانروای اهریمنی هستن، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو.

هویت اهریمن تیغه آسمان خونین فاش شده بود.

جیهان فکر کرد دیگر نیازی نیست چیزی را از تائسو مخفی کند.

تائسو نمیتوانست باور کند که اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو تمام این مدت همراه او بودهاند.

آنها شخصیتهایی بودند که او فقط در افسانهها نامشان را شنیده بود.

و حتی آن موقع هم، هرگز از زبان کسی که واقعاً آنها را دیده باشد، چیزی نشنیده بود.

— پس اون مرد جوان کیه؟

گئوم موگوک خیلی راحت با دو فرمانروای اهریمنی شوخی میکرد و بدون هیچ ملاحظهای رفتار میکرد.

او دیگر چه صیغهای بود؟

جیهان هویت گئوم موگوک را هم فاش کرد.

— اون رهبر جوانِ فرقه الهی اهریمن آسمانیه.

تائسو که جا خورده بود، فریاد زد:

«بهم دروغ نگو!»

او سریع جلوی دهانش را گرفت.

در میان گفتگوی تلهپاتیکشان، بدون اینکه متوجه شود، بلند فریاد زده بود.

توجه همه به او جلب شد.

البته، در میان آن نگاهها، نگاه گئوم موگوک هم بود.

او با نگاهی حرف میزد که نشان میداد دقیقاً میداند چرا تائسو فریاد زده است.

«حالا میفهمی؟ دلیل اینکه بهت گفتم قبل از تصمیمگیری پدرم رو ببینی؟»

گئوم موگوک که به تائسوی مبهوت نگاه میکرد، سپس نگاهی به دان سوجین و جنگجوی اتحاد نامتعارف که کنارش ایستاده بود، انداخت.

گئوم موگوک از قبل متوجه شده بود که دان سوجین هویت او را میداند.

اما آن مردِ زخمی از اتحاد نامتعارف هم از این وضعیت تعجب نکرده بود.

به نظر میرسید او هم هویت گئوم موگوک و دو فرمانروای اهریمنی را میدانست.

در هر صورت، یک چیز قطعی بود.

وجود این افراد برای آن شخص پشتپرده مهم بود.

بهخصوص آن دان سوجین.

در این میان، اهریمن تیغه آسمان خونین و پادشاه تیغه دوباره به سمت هم یورش بردند.

همانطور که هالههای ساطعشده از آنها شدیدتر میشد، حرکاتشان هم تغییر کرد.

هر چه سطح یک استاد بالاتر باشد، احساسات کمتری در حملاتش به کار میبرد.

اما این دو مرد احساساتشان را پنهان نمیکردند.

برخوردی بین استادانی که احساساتشان را مخفی نمیکردند.

احساسِ «از تو خوشم نمیاد!» کاملاً در حملاتشان عجین شده بود؛ حملاتی که نیت کشتنی قطعی را با خود داشتند.

کلنگ! کاااانگ! کلنگکلنگکلنگکلنگ!

برخورد آن سه تیغه طوری بود که انگار هر لحظه ممکن است خرد شوند.

هر بار که تیغههای دوقلو از هم میگذشتند و به پرواز درمیآمدند، انگار ماه در حال غروب و خورشید در حال طلوع بود.

هر بار که آن دو مرد تیغههایشان را میچرخاندند، بادی قدرتمند از تیغهها مثل یک گردباد به راه میافتاد.

این نیرو به قدری قوی بود که هر کسی را که نیروی درونیاش را برای ایستادگی بالا نمیبرد، با خود میبرد.

آنسوی میدان نبرد، پادشاه شمشیر به گئوم موگوک نگاه کرد.

پادشاه شمشیر میتوانست تشخیص دهد.

گئوم موگوک قصد داشت اگر اهریمن تیغه آسمان خونین در خطر افتاد، مداخله کند.

به همین دلیل بود که گئوم موگوک به پادشاه شمشیر نگاه نمیکرد.

او کاملاً غرق در تماشای مبارزه بود.

باید هم میبود تا اگر لازم شد مداخله کند، حتی یک نفس را هم از دست ندهد.

«آره، تو همین جور آدمی هستی.»

کسی که تلاش میکند هرگز کسانی را که برایش عزیزند از دست ندهد، کسی که برای دیگران بیشتر از خودش ارزش قائل است، و با این حال، کاملاً آزاد و رهاست.

کوانگ!

تیغه بهشتکش با فرو رفتن در زمین، جلوی یک حمله ورودی را گرفت.

پادشاه تیغه بلافاصله حمله بعدی را انجام داد و اهریمن تیغه آسمان خونین را که پشت تیغه ایستاده بود، هدف گرفت.

بدنش مثل مار پیچوتاب خورد و با تیغههایش ضربهای سریع و قاطع زد.

این واقعاً یک ضربه سرنوشتساز بود.

اما اهریمن تیغه آسمان خونین پشتِ تیغه بهشتکش نبود.

برای لحظهای گذرا، فکری از ذهن پادشاه تیغه گذشت.

«امکان نداره که تیغهاش رو رها کرده باشه، مگه نه؟»

همانطور که آن فکر به حس خطر تبدیل شد، پادشاه تیغه غریزی بدنش را به کناری پرتاب کرد.

فووووووش!

کوواااااااانگ!

ضربه کف دستی از بالا، جایی را که پادشاه تیغه در آن بود، در هم کوبید.

زمین خرد شد و تیغه بهشتکش که در زمین فرو رفته بود، کج شد.

اهریمن تیغه آسمان خونین که روی دسته آن نشسته بود، روی زمین فرود آمد و تیغه را برداشت.

لحظهای که حمله پادشاه تیغه به سمتش آمده بود، اهریمن تیغه آسمان خونین روی دسته تیغه فرو رفتهاش پریده بود.

این حرکتی بود که حمله غافلگیرانه و فوری پادشاه تیغه از پشتِ تیغه را پیشبینی کرده بود.

«واقعاً کارت درسته.»

پادشاه تیغه آن حرکت آخر را تحسین کرد.

او انتظار نداشت اهریمن تیغه آسمان خونین از چنین حرکت نامتعارفی استفاده کند.

این کار اصلاً با شخصیت او جور در نمیآمد و با روند قبلی نبرد هم همخوانی نداشت.

به همین خاطر بود که این حرکت واقعاً تهدیدآمیز بود.

دلیلش همین بود؟

این بار، کلمه «پیر» از حرفهاش حذف شده بود.

وووش! وووش! وووش!

وقتی دوباره با هم درگیر شدن، سبک مبارزه اهریمن تیغه آسمان خونین تغییر کرده بود.

استفادهش از تیغه سریعتر شد.

آدم فکر میکرد در برابر حریفی که از تیغههای دوقلوی سریع استفاده میکنه، اون از قدرت خردکننده استفاده میکنه، اما اهریمن تیغه آسمان خونین در عوض سرعت تیغه بزرگش رو بالا برد.

این اولین بار بود که گئوم موگوک میدید اهریمن تیغه آسمان خونین تیغه بهشتکش رو اینقدر سریع و سبک حرکت میده.

شاید توی نبرد امروز، اهریمن تیغه آسمان خونین داشت چیزهای زیادی رو حس میکرد و یاد میگرفت.

کاتاتاتانگ!

تیغه بهشتکش که از کنار صورتش رد شده بود، حالا شونه پادشاه تیغه رو خراش داد.

در این حین، تیغههای سرخ و سیاه گردن و ران اهریمن تیغه آسمان خونین رو خراش دادن.

حتی در میونه نبرد شدیدشون، اونها بهدقت محدوده مبارزه رو حفظ میکردن.

این رو میشد از این حقیقت فهمید که با وجود اون مبارزه وحشتناک، حتی یکی از عروسکهای اون نزدیکی هم زمین نیفتاده بود.

اما بعد، محدوده مبارزه شروع به حرکت کرد.

اون آرومآروم به سمتی که گروه گئوم موگوک ایستاده بودن متمایل شد. این خواسته پادشاه تیغه بود.

اون با خودش فکر کرد که اگه نزدیک اونها مبارزه کنن، اهریمن تیغه آسمان خونین مجبور میشه محتاطتر عمل کنه. اما این اشتباه محاسباتی پادشاه تیغه بود.

اهریمن تیغه آسمان خونین اصلاً به این موضوع اهمیت نداد. پادشاه تیغه نمیدونست اعتماد اون به گئوم موگوک و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چقدر زیاده.

و در نهایت، این انتخاب باعث عصبانیت پادشاه تیغه شد.

دلیلش گئوم موگوک بود.

تیغه سرخ که اهریمن تیغه آسمان خونین رو هدف گرفته بود، خطا رفت و از کنار صورت گئوم موگوک گذشت.

هوووووف!

حتی وقتی تیغه با نیروی عظیمی از کنارش رد شد، گئوم موگوک بدون اینکه حتی یه قدم جابهجا بشه، سر جاش ایستاد.

در اون لحظه، پادشاه تیغه دیدش.

گئوم موگوک بدون اینکه حتی پلک بزنه، بهش نگاه کرد و لبخند زد.

«گستاخ!»

اما در نبرد با اهریمن تیغه آسمان خونین، همون یه لحظه خشم خطر بزرگی به همراه داشت.

کانگ!

پواک!

اون بهسختی تیغه بزرگ رو با تیغههای دوقلوش مسدود کرد، اما خون از پهلوی پادشاه تیغه بیرون پاشید.

اگه یه ذره عمیقتر بود، تیغه بهشتکش کمرش رو دو نیم میکرد.

این اولین بار از شروع مبارزه اون دو نفر بود که خونی ریخته میشد.

پادشاه تیغه با دیدن خون خودش، نیت کشتن از چشماش فوران کرد.

ووووونگ.

نیروی شمشیر سرخ و سیاه روی تیغههای سرخ و سیاه شروع به شکلگیری کرد.

در پاسخ، نیروی شمشیر روی تیغه بهشتکش هم شکل گرفت. نیروی شمشیر سفید خالص طوری به نظر میرسید که انگار برف باریده.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که نظارهگر بود، میتونست ببینه که رنگ نیروی شمشیر اهریمن تیغه آسمان خونین تغییر کرده. قبلاً چنین رنگ سفید خالصی نداشت.

«مهارت هنرهای رزمی برادرم قطعاً تغییر کرده.»

در نهایت، این پادشاه تیغه بود که اول از همه هنر رزمی شاخصش رو آزاد کرد.

هر دو با احتیاط میجنگیدن، اما کسی که عجله بیشتری داشت، پادشاه تیغه بود که نسبت به اون یکی جوونتر بود.

در حقیقت، دلیلش این بود که پادشاه شمشیر داشت تماشا میکرد.

با حضور اون، پادشاه تیغه داشت در کشتن یه پیرمرد شکست میخورد. شاید عمدی نبود، اما در این لحظه، صرفِ حضور پادشاه شمشیر به نفع گئوم موگوک بود.

تکنیک تیغه خون تاریک ماه و خورشید، فرم اول، اژدهای خونین آسمانها را میدرد.

پادشاه تیغه با پای راستش قدمی به جلو برداشت، پاش رو محکم به زمین کوبید و تیغهش رو به جلو راند.

زمین شکاف برداشت و نیروی سرخ از تیغه سرخ پادشاه تیغه، به شکل یه اژدها به جلو خروشید.

کوااااااااااه!

اون نیرو که با دهان کاملاً باز به جلو پرواز میکرد، حملهای نبود که بشه با نیروی شمشیر معمولی مسدودش کرد.

اهریمن تیغه آسمان خونین هم هنر رزمی شاخص خودش رو آزاد کرد.

فرم اول از تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش: ضربه تیغه نابودی.

این تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش بود که توسط دستان اهریمن تیغه آسمان خونینی اجرا میشد که حتی از زمانی که فرقه رو ترک کرده بود هم قویتر شده بود.

شوووووویک!

یه خط واحد، سریع و قدرتمند از نیرو از تیغه بهشتکش بیرون ریخت.

پوااااااک!

سر اژدهای در حال نزدیک شدن قطع شد و نیرویی که به دنبالش بود در هوا پراکنده شد.

به این راحتی پاتک خورد؟ پادشاه تیغه نه غافلگیر شد و نه دستوپاش رو گم کرد. حریفش تا همینجا هم مهارت بیش از حدی از خودش نشون داده بود.

اگه نمیتونست پاتک بزنه، اون وقت بود که میشد گفت یه تله واقعی در کاره.

پادشاه تیغه بلافاصله فرم دومش رو آزاد کرد.

فرم دوم تکنیک تیغه خون تاریک ماه و خورشید، برش غایی چرخ خورشید.

این بار، تیغه سیاه نوری کورکننده از خودش ساطع کرد.

چواااااااانگ!

با صدایی تیز، نیروی شمشیر مثل نور خورشید به بیرون سرازیر شد.

دهها رشته نیرو بر سر اهریمن تیغه آسمان خونین باریدن گرفت.

پاتکِ برش غایی چرخ خورشید، فرم دوم تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش، یعنی موج تیغه نابودی بود.

کوااااااااااااااه!

انرژی تیغهای که از تیغه بهشتکش ساطع میشد، مثل یه موج جریان پیدا کرد.

این همون موجی نبود که اهریمن تیغه آسمان خونین قبلاً نشون داده بود. این موج عمیقتر و عظیمتر بود.

کواکواکواکواکواکوانگ!

دهها رشته از انرژی تیغه در اون موج غرق و شسته شدن.

انرژی تیغه که توان پیشروی نداشت، بهوضوح دیده میشد که توسط موج به عقب رانده میشه.

اما پسلرزه این برخورد، دیوارها و زمین رو به لرزه درآورد. با این وضعیت، استفاده از یه فرم قویتر میتونست باعث ریزش غار بشه.

اما پادشاه تیغه بلافاصله حرکت بعدیش رو اجرا کرد. اون مصمم بود اهریمن تیغه آسمان خونینِ روبروش رو بکشه، حتی اگه غار فرو میریخت.

پادشاه تیغه سطح حتی بالاتری از نیروی درونی رو به کار گرفت.

فرم سوم، زنجیر تیغه خونین.

زنجیری از نیروی بههمپیوسته به جلو پرواز کرد. ظاهرش مثل یه زنجیر آهنین گداخته بود که بدون مسیر مشخصی حرکت میکرد.

این حملهای بود که خم میشد و میپیچید و نامنظم پرواز میکرد؛ طوری که غیرممکن بود بشه فهمید کجا یا چطور مسیرش رو برای ضربه زدن تغییر میده.

فرم سوم تکنیک تیغه اهریمنی بهشتکش، باد خونی تیغه نابودی.

چندین رشته از انرژی تیغه از تیغه بهشتکش ساطع شد و در حالی که میچرخیدن، به پرواز دراومدن.

لحظه بعد.

چشمهای پادشاه تیغه که تماشا میکرد، از تعجب گرد شد.

این حملهای بهمراتب قدرتمندتر از دو تای قبلی بود.

پاک! پااااک! پااااک! پاک!

انرژی تیغههای در حال پرواز، دقیقاً حلقههای زنجیر نیرو رو قطع کردن.

زنجیرهای قطعشده مسیر نامنظمشون رو از دست دادن و مستقیم به جلو پرواز کردن.

کواکواکواکواکواکوانگ!

تمام نیرویی که به عقب پرتاب شده بود، توسط گئوم موگوک و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که شمشیرهاشون رو تاب میدادن، خنثی شد.

اگه اجازه میدادن رد بشه، میتونست دیوار پشتی رو خرد کنه و اینجا رو پایین بیاره.

«شهریار اهریمنی پیر، بیا تمومش کنیم!»

پادشاه تیغه نیروی درونیش رو حتی بیشتر بالا برد.

نور شدیدی از خورشید و ماهی که روی تیغههاش کشیده شده بود، ساطع شد.

درست در همون لحظه که خورشید و ماه همزمان طلوع کردن.

پادشاه شمشیر بهآرامی به جلو حرکت کرد و راه پادشاه تیغه رو سد کرد.

پادشاه شمشیر با وجود خطر حمله از طرف هر دو نفر، بیباکانه وارد معرکه شده بود.

پادشاه تیغه هر چقدر هم که برافروخته بود، نمیتونست فرمی رو علیه پادشاه شمشیر اجرا کنه؛ برای همین نور درخشان تیغههای سرخ و سیاه بهآرامی محو شد.

«چطور جرئت میکنی توی مبارزه من دخالت کنی؟»

پادشاه تیغه با چشمهایی وحشتناک به پادشاه شمشیر خیره شد، انگار که میخواست اون رو زنده زنده تکهتکه کنه.

پادشاه تیغه تنها کسی نبود که عصبانی بود. اهریمن تیغه آسمان خونین هم تیغه بزرگش رو به سمت پادشاه شمشیر نشونه گرفت.

بدنش هنوز از انرژی اهریمنی خستگیناپذیر میدرخشید.

«خوبه، تو هم میتونی ملحق بشی!»

هاله اهریمن تیغه آسمان خونین طوری بود که انگار حاضره با پادشاه شمشیر هم بجنگه.

البته این رو فقط از روی بلوف زدن گفت؛ واقعاً منظورش این نبود. اون از قبل حس کرده بود که هنرهای رزمی پادشاه شمشیر برتر از پادشاه تیغه است.

در اون لحظه، گئوم موگوک قدمی به جلو گذاشت.

«آروم باش. اون مرد که حتی از تو هم پیرتر بنظر میرسه، به هر حال حریفیه که تو باید باهاش روبرو بشی.»

گئوم موگوک بعد از کنایه زدن به پادشاه تیغه که همیشه اون رو پیر صدا میکرد، نگاهش رو به سمت پادشاه شمشیر چرخوند.

وقتی ازش پرسیده بود چرا اومده، پادشاه شمشیر گفته بود اینجاست تا از کسی محافظت کنه که قصد کشتن گئوم موگوک رو داره.

«فکر نمیکنم اون شخص کسی باشه که برادر آک نیاز به محافظتش داشته باشه. اون کیه؟»

اون با خودش فکر کرد که حداقل، هدف پادشاه تیغه نیست. گئوم موگوک درست متوجه شده بود.

دلیلی که پادشاه شمشیر جلو اومده بود، محافظت از پادشاه تیغه نبود. نگاه پادشاه شمشیر به سمت عقب چرخید.

هوووف.

بعد، دری که پشت فضای ایستادن اونها بود، خودبهخود کاملاً باز شد.

از داخل، ملودی زیبایی که اصلاً با اون نبرد خونین و پر سروصدا همخوانی نداشت، شروع به طنینانداز شدن کرد.