چپتر 754: چیزی که ازش متنفرم، اون موهای دم‌اسبیته!

گئوم موگوک انرژی اهریمنیاش را آزاد کرد.

سووووووووووو.

حجم عظیمی از انرژی اهریمنی به سمت کسانی که مقابلش ایستاده بودند، سرازیر شد.

اهریمن تیغه خونین که نمیتوانست مستقیماً در برابر آن مقاومت کند، خودش را در ردای سرخرنگش پیچید و عقبنشینی کرد؛ در حالی که مرد نقابآهنین هم نیروی درونیاش را برای مقابله با این هاله اهریمنی فراخواند.

این یک انرژی اهریمنی خشن و قدرتمند بود.

گئوم موگوک که معمولاً هالهای به آرامش دریایی که آسمان را منعکس میکند از خود ساطع میکرد، اکنون متفاوت شده بود.

این انرژی اهریمنیای بود که لرزه بر اندام میانداخت و باعث ایجاد سرما میشد.

تنها یک فکر از ذهن همه گذشت.

پس انرژی اهریمنی واقعی اینه.

آنقدر قدرتمند بود که بدنهایشان از ترس به درستی حرکت نمیکرد.

گئوم موگوک قصد داشت با فرم نابودی بزرگ از هنر اهریمنی نه مصیبت، هر چه را که در مقابلش بود نابود کند.

به هر حال، این وضعیت تنها زمانی به پایان میرسید که یک طرف کاملاً کشته میشد.

واقعاً میتونی جلوی هنر اهریمنی نه مصیبت من رو که به تسلط کامل رسیده، بگیری؟

شما هم اینجا در قبرهایتان خواهید خوابید!

آن وقت، نقشه گنج بعدی با شایعاتی حتی تماشاییتر در دنیای رزمی پخش خواهد شد.

«پس، لطفاً الان برو، برادر آک.»

همه نگاهها به سمت آک گون-هاک چرخید.

آک گون-هاک که انگار از سنگینی نگاه آنها تحت فشار بود، پلکی زد و به آرامی شروع به حرکت کرد.

او به سمت گئوم موگوک قدم برداشت، انگار که واقعاً قصد رفتن داشت.

پادشاه تیغه در حالی که ذرهای شک در دلش رخنه کرده بود، پرسید:

«الان داری چیکار میکنی؟»

«مگه نگفت برم؟»

چهره پادشاه تیغه فوراً در هم رفت.

اینکه نمیدانست او دارد شوخی میکند یا جدی است، خشمبرانگیز بود.

«تو از اول هم طرف رهبر جوان فرقه بودی، مگه نه؟ تمام این موقعیت از قبل برنامهریزی شده بود.»

«نمیبینی رهبر جوان فرقه واقعاً عصبانیه؟ وقتی شخصی مثل اون عصبانی میشه، واقعاً ترسناکه.»

پادشاه شمشیر بار دیگر به سمت گئوم موگوک و همراهانش قدم برداشت.

او جلوی گئوم موگوک ایستاد.

«چرا اینقدر عصبانی هستی؟»

«فقط نمیتونم تحمل کنم که به والدینم توهین بشه. این دو نفری که پشت سر من هستن، برام فرقی با والدینم ندارن.»

با این کلمات، چشمان دو شهریار اهریمنی که گوش میدادند، عمیق شد.

آنها میدانستند که این فقط یک چاپلوسی توخالی نیست.

درست زمانی که به نظر میرسید ممکن است برود، پادشاه شمشیر دوباره چرخید و به سمتی که پادشاه صدا بود، رفت.

«حالا، خشمت رو فروکش کن و فعلاً فقط از موسیقی لذت ببر.»

در حقیقت، گئوم موگوک حسی داشت.

او از همان ابتدا میدانست که آن مرد هیچ قصدی برای رفتن ندارد.

اگر او از آن آدمهایی بود که فقط چون به او گفته شده برود، میرفت، اصلاً از همان اول نمیآمد.

«برادر آک، برو کنار. من واقعاً عصبانیام.»

«میدونم.»

با وجود دانستن، پادشاه شمشیر با سرکشی جلوی پادشاه صدا ایستاد.

پادشاه صدا که پشت سر او ایستاده بود، نگاهش به گئوم موگوک سردتر از همیشه بود.

او نمیتوانست درک کند چرا گئوم موگوک عصبانی است.

کسی که واقعاً عصبانی بود، خودش بود.

چه کسی بود که موسیقی او را مسخره کرده و نادیدهاش گرفته بود؟

پادشاه صدا پیپایش را طوری بلند کرد که انگار میخواهد بنوازد.

«فکر نمیکردم رهبر جوان فرقه اینقدر مطیعانه از حرفهای من اطاعت کنه.»

تینگ.

لحظهای که پادشاه صدا به سیم پیپا ضربه زد!

ارتعاشی کمارتفاع و عمیق هوا را شکافت.

کانگ!

شمشیر اهریمن سیاه که در هوا رها شده بود، به شدت لرزید.

این تنها یک ضربه سبک و بازیگوشانه بود، اما قدرتش عظیم بود.

علاوه بر این، این یک نیروی معمولی نبود.

درست همانطور که صدا نامرئی است، حمله پیشرو هم دیده نمیشد.

باید با غریزه مسدود میشد.

او تنها با یک حرکت انگشت نشان داد که این واقعاً سطح متعالی هنرهای صدا است.

«گفتی که از همهشون محافظت میکنی؟ بیا ببینم چطور امتحانش میکنی.»

پادشاه صدا دوباره پیپای بیسیم را نواخت.

برای لحظهای، انگار خودِ هوا منفجر شد.

توانگ!

کوانگ!

این بار گئوم موگوک جلوی جیهان بود و با شمشیرش جلوی حمله را گرفت.

او در یک لحظه حرکت کرده بود تا حملهای را که به سمت او هدف گرفته شده بود، مسدود کند.

این حمله حتی از قبلی هم قویتر بود.

اما چهره آرام او همه چیز را فاش میکرد.

او هنوز قدرت واقعیاش را به نمایش نگذاشته بود.

«این برای فقط زدن به سیم پیپا یه کم زیادی قوی نیست؟ تو باید به جاش یه هیزمشکن میشدی.»

تاااااا!

پونگ!

این بار، او یکی از رزمیکاران اتحاد نامتعارف را هدف قرار داد.

آن رزمیکار بسیار ماهرتر از جیهان یا تائسو بود، اما نه آنقدر ماهر که بتواند جلوی حمله پادشاه صدا را بگیرد.

جیییینگ.

شمشیر اهریمن سیاه در هوا به لرزه درآمد.

ارتعاشات بهجا مانده از هنرهای صدا در شمشیر جریان یافت.

مچ دستش گزگز کرد.

«همونطور که از رهبر جوان فرقه انتظار میرفت. پس، میتونی جلوی این رو هم بگیری؟»

اهریمن تیغه آسمان خونین با حس کردن اینکه حملهای غیرعادی در راه است، خواست قدم به جلو بگذارد.

اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو جلویش را گرفت.

این نشانهای بود که کار را به گئوم موگوک بسپارد، مگر اینکه خودش درخواست کمک کند.

تارارانگ!

این بار، هنرهای صدا همزمان به سمت سه نفر پرتاب شد.

کوانگ! کوانگ! کوانگ!

گئوم موگوک همزمان جلوی هر سه نفر ظاهر شد و حملات را مسدود کرد.

حرکات او واقعاً به تندی درخشش تندر بود.

پادشاه صدا از قدرت الهی باورنکردنی او به وجد آمد.

«برای رهبر جوان فرقه ما، باید یه آهنگ خیلی هیجانانگیز بنوازم.»

گئوم موگوک سر پادشاه شمشیر فریاد زد:

«برادر آک! برادرت داره با این وضع میمیره! لطفاً برو کنار!»

او میدانست که این یک اغراق است، اما اینکه حتی در این موقعیت که بیرحمانه مورد حمله قرار میگرفت، باز هم راه را مسدود کرده بود؟

«نکنه اون پسر مخفیته؟»

در آن لحظه، گئوم موگوک آن را دید.

پادشاه شمشیر داشت خودش را مجبور میکرد تا جلوی خندهاش را بگیرد.

بله، پادشاه شمشیر همان کسی بود که همیشه بود.

حرکتی مثل آن، بیش از صد کلمه به او میگفت.

در حقیقت، اگر او مصمم به کشتن بود، میتوانست پادشاه صدای پشت سرش را بکشد، حتی با وجود اینکه پادشاه شمشیر راه را بسته بود.

او فقط باید از فرم نابودی هنر اهریمنی نه مصیبت روی پادشاه صدا استفاده میکرد.

آیا او واقعاً میتوانست جلوی حمله چهار اهریمن شرق، غرب، جنوب و شمال را که به تسلط کامل رسیده بود، بگیرد؟

حتی بدون فرم نابودی، راههای دیگری هم وجود داشت.

چه میشد اگر با ضربه اهریمنی جانگسل به فرق سر همه آنها ضربه میزد؟

تنها دلیلی که او را نکشت، به خاطر پادشاه شمشیر بود.

به خاطر اعتمادی که به او داشت.

آیا پادشاه شمشیر هیچوقت آدم خشکی بود؟ آیا پادشاه شمشیر هیچوقت آدم رو اعصابی بود؟

نه. او باهوشتر و آرامتر از هر کسی بود.

وقتی چنین شخصی اینقدر کلافهکننده رفتار میکرد، حتماً دلیل خوبی داشت.

او حتی یک پیام تلهپاتیک هم نفرستاده بود، اما داشت با اعمالش صحبت میکرد.

پادشاه صدا را نکش.

این حقیقت که او دلیلی ارائه نداده بود، باید به این معنی میبود که شرایط خاص خودش را دارد.

در همان لحظه بود.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که تماشا میکرد، قدم به جلو گذاشت.

«رهبر جوان فرقه، لطفاً این رو به من بسپارید.»

گئوم موگوک به او نگاه کرد.

از آنجایی که او خودش پیشقدم شده بود، نمیتوانست نه بگوید.

اینطور نبود که او از رابطه گئوم موگوک با پادشاه شمشیر بیخبر باشد.

حالا، این مبارزه متعلق به آنها بود.

«بله، این رو به دستهای شما میسپارم، فرمانروای شمشیر.»

گئوم موگوک نگاهی به پادشاه شمشیر انداخت.

«برادر آک، الان تو دردسر بزرگی افتادی. باید وقتی بهت گفتم میرفتی کنار. فرمانروای شمشیر ما وارد میدون شده.»

پادشاه شمشیر با وجود اینکه فرمانروای شمشیر شکوفه آلو جلو آمده بود، همچنان ساکت ایستاده بود.

گئوم موگوک با سردی به پادشاه صدای پشت سر پادشاه شمشیر هشدار داد:

«اگه توی این مبارزه دخالت کنی و بخوای به فرمانروای شمشیر حمله کنی، واقعاً میمیری. اون وقت حتی برادر آک هم نمیتونه نجاتت بده. من ممکنه زیاد حرفهای بیسر و ته بزنم، برای همین شاید گیجکننده باشه که منظور واقعیم چیه، اما در مورد مسائل مرگ و زندگی شوخی نمیکنم. لحظهای که انگشتت رو تکون بدی، مُردی.»

پادشاه صدا با نگاهی عجیب به گئوم موگوک نگریست، سپس لبخندی زد و پاسخ داد:

«من هیچ قصدی برای دخالت ندارم.»

پادشاه صدا دستهایش را کاملاً از روی پیپا برداشت و آن را به کمرش آویخت.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو به روی پادشاه شمشیر ایستاد.

انتظار میرفت که با توجه به رابطهاش با گئوم موگوک، با او مودبانه رفتار کند.

اما او این کار را نکرد.

«برو کنار.»

وقتی برای اولین بار همدیگر را دیدند، حداقل با مشتهای گرهکرده یک سلام و احوالپرسی کوتاه کرده بودند، اما حالا فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داشت با سردی رفتار میکرد.

اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند کمرنگی زد.

بله، او تنها کسی نبود که با خشمی سرکوبشده زندگی میکرد.

پادشاه شمشیر که در سکوت به او خیره شده بود، به همان شکل پاسخ داد:

«نه.»

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انگار که انتظارش را داشت، سر تکان داد.

«این همون چیزیه که ازش بدم میاد. این حقیقت که تو چنین رابطهای با رهبر جوان فرقه داری، پاهای برهنهات، و اون موهای دماسبیته!»

چون رهبر جوان فرقه حتماً شیفتهی اون جذابیت خاصی شده بود که تو هیچکس دیگهای پیدا نمیشد.

پادشاه شمشیر با بیخیالی دستی به موهای سفتبستهشدهاش کشید.

«این چیزیه که نمیتونم ازش بگذرم.»

گئوم موگوک با کنایه پرید وسط حرفش:

«داره میگه که میتونه از من بگذره!»

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو ذهنش رو آروم کرد.

اون این نبرد رو مبارزه با کسی که رهبر جوان فرقه میشناخت، نمیدید. این نبردی علیه دشمنی بود که سعی داشت از نیروهای مخفی محافظت کنه.

«هرچی بیشتر میبینمت، خطرناکتر به نظر میای.»

فقط دیدن اینکه اون چطور تو چنین موقعیتی راه رو سد کرده، خودش گویای همه چیز بود. رابطهاش با رهبر جوان فرقه مسئلهی شخصی خودشون بود. در حال حاضر، اون داشت به عنوان فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، یکی از شهریاران اهریمنی، به این مرد نگاه میکرد.

اهریمن تیغه آسمان خونین در سکوت سر تکون داد.

اون هم همین حس رو داشت. اگه میتونست، دلش میخواست خودش قدم پیش بذاره. اما همونطور که خودش با اون استادِ تیغههای دوقلو دوئل کرده بود، این نبرد هم متعلق به اون بود.

مشکل اینجا بود که این مرد پابرهنه حتی از اون کسی که قبلاً باهاش شمشیر زده بود هم قویتر به نظر میرسید.

اهریمن تیغه آسمان خونین به گئوم موگوک نگاه کرد. رهبر جوان فرقه کسی بود که این مرد پابرهنه رو بهتر از همه میشناخت.

آیا درسته که بذاریم این دو نفر اینطوری با هم بجنگن؟

اما به دلیلی، گئوم موگوک جلوی اونها رو نمیگرفت.

خیلهخب، اگه تو بهش اعتماد داری، پس من هم باید اعتماد کنم. اما چون پای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در میون بود، اهریمن تیغه آسمان خونین نمیتونست جلوی نگرانیش رو بگیره.

سرمای شدیدی بین فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و پادشاه شمشیر جریان پیدا کرد. تنش بین اونها به اندازهی تنش بین اهریمن تیغه آسمان خونین و پادشاه تیغه، و شاید حتی بیشتر از اون بود.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از قبل از طریق گئوم موگوک میدونست که فرد مقابلش چقدر قدرتمنده. نبرد مرگ و زندگی با چنین استادی، فرصتی بود که شاید فقط یه بار تو زندگی پیش میومد.

هر دو به سمت هم یورش بردن.

کانگ!

لحظهای که شمشیرهاشون به هم خورد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو قدرت بیکرانی رو که تو شمشیر حریفش نهفته بود حس کرد. اون مرد مثل باد سبک به نظر میرسید.

«شمشیرش سنگینه.»

شمشیرش طوری سنگین بود که انگار کوه تای داره روی سرش خراب میشه. این مسئله ربطی به مقدار نیروی درونی تزریقشده نداشت. دیدن حریف از نزدیک، حس متفاوتی داشت. با اون موقعی که داشت با گئوم موگوک شوخی میکرد، کاملاً فرق داشت.

شووویک.

پادشاه شمشیر ضربهی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو دفع کرد و پاتک زد.

شویک!

در یک آن، تیغهای از جلوی چشمانش گذشت. حرکتی که اگه فقط ذرهای تو جاخالی دادن دیر میجنبید، کورش میکرد. این حرکتی بود که واقعاً حواسش رو تکون داد.

چنگچنگچنگچنگچنگ!

سرعت هر دو شمشیر فوراً بالا رفت. هیچ خبری از ضربات آزمایشی نبود. از همون ابتدا، شمشیرهاشون با حداکثر سرعت میتاختن و تو هوا میدرخشیدن.

به جز گئوم موگوک و شهریاران اهریمنی، یعنی پادشاه صدا و پادشاه تیغه، بقیه نمیتونستن با چشمهاشون این سرعت رو دنبال کنن. جرقههای نور به هر طرف پرتاب میشد.

انگار آدم داشت به آتیشبازی نگاه میکرد. مسیرها و پسماندههای شمشیرها روی هم انباشته میشد و یه تابلوی نقاشی واحد رو خلق میکرد. مثل رقص خیزران تو باد و شکفتن شکوفههای آلو تو چلهی زمستون بود.

کسانی که واقعاً میتونستن از این نقاشی لذت ببرن، گئوم موگوک، اهریمن تیغه آسمان خونین، پادشاه صدا و پادشاه تیغه بودن. با اینکه همهشون یه تصویر رو میدیدن، اما هر کدوم بسته به مهارت و وضعیت درونی خودشون، برداشت متفاوتی داشتن.

خطوط شمشیر گاهی ظریف بودن و گاهی ضخیم، انگار که با یه قلمموی پهن و پر از مرکب کشیده شده باشن.

و فضاهای خالی.

تو فضاهای خالیای که اونها ایجاد میکردن، فرصتهایی برای پاتک و حملات غافلگیرانه وجود داشت. فضای خالی یه فرصت بود، اما در عین حال، بزرگترین خطر هم محسوب میشد. یه اشتباه تو استفاده از فضای خالی به معنی شکست فوری و مرگ بود.

هر بار که یه خط شمشیر جدید فضای خالی رو پر میکرد، اون دو با لحظهای از مرگ و زندگی روبرو میشدن.

«شمشیر این مرد واقعاً یه چیز دیگهست.»

شمشیر گرانبهای شکوفه آلو نمیتونست اون شمشیر آهنین قدیمی رو بشکنه. لحظهای که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو واقعاً حریفش رو به رسمیت شناخت، اون رو حس کرد. چیزی تو قلبش در حال بیدار شدن بود.

«من قطعاً پیروز میشم!»

نبردشون هم ظریف بود و هم وحشیانه. یه اشتباه کوچیک میتونست منجر به مرگ بشه، اما اونها از چنین حرکاتی نمیترسیدن. حتی فرصتی برای استفاده از هنرهای رزمی شاخصشون نبود. لحظهای که میخواستن یه تکنیک بزرگ رو اجرا کنن، دست یا گردنشون قطع میشد.

تماشاچیها نفسشون رو تو سینه حبس کرده بودن. فرصت دیدن دوئل شمشیر بین استادانی در این سطح، چیزی بود که شاید فقط یکی دو بار تو کل زندگی اتفاق میافتاد. به همین خاطر بود که همه بدون حتی پلک زدن نبرد رو تماشا میکردن. اگه پلک میزدن، اون دو نفر تا اون موقع چندین ضربهی دیگه رو رد و بدل کرده بودن.

پادشاه شمشیر غافلگیر شده بود. نمیدونست فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میتونه اینقدر خوب بجنگه. اولش که دید گئوم موگوک اجازهی این نبرد رو داده، فکر کرد این یه اشارهست تا درس خوبی به اون زن بده.

«این فقط یه اجازه بهخاطر اون نبود.»

این حسن نیت گئوم موگوک بود تا اون هم از طریق این نبرد یاد بگیره و رشد کنه.

«تو و اون روشهات!»

میدونستی که این یه نبرد وحشتناک میشه، با این حال شهریار اهریمنی عزیزت رو فرستادی وسط. آخه چقدر به من اعتماد داری؟

به همین خاطر، برای پادشاه شمشیر، این نبرد در واقع نبردی با گئوم موگوک هم بود. اون مجبور بود جلوی حریفی که با مهارتی مهارنشدنی بهش فشار میآورد، خودش رو کنترل کنه.

پادشاه شمشیر تمام تمرکزش رو به کار گرفت. این اولین بار از وقتی بود که شمشیر به دست گرفته بود که با تمام وجودش میجنگید.

شوووئییییک.

منطقهی نبرد کمکم گسترش پیدا کرد. اون دو در حالی که ضربات رو رد و بدل میکردن، از جلوی گئوم موگوک و بعد اهریمن تیغه آسمان خونین گذشتن. اهریمن تیغه آسمان خونین با غیظ به پادشاه شمشیر خیره شده بود، اما اون مرد فرصتی نداشت تا نگاهش رو با اون تلاقی بده.

چهار نفر دیگه مثل عروسکهایی با چشمهای کاملاً بسته ایستاده بودن. در حالی که شمشیرها کنارشون میدرخشیدن، یه حرکت بیدقت به معنی مرگ بود.

به طرز شگفتآوری، با وجود این نبرد باورنکردنی، اونها به هیچکدوم از اطرافیانشون آسیبی نمیرسوندن. اما اوضاع تو جاهای دیگه فرق میکرد.

چوااااااک!

صدها خط شمشیر همین حالا هم روی دیوارها نقش بسته بود و بخشی از سقف فرو ریخته بود. این حتی قبل از این بود که اونها شروع به استفادهی جدی از چی شمشیر یا نیروی شمشیر کنن. نبرد اون دو تا این حد وحشیانه بود.

شمشیر با شمشیر میجنگید، ابهت با ابهت، و زندگیهایی که اون دو پشت سر گذاشته بودن با هم نبرد میکردن.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو غریزی حس میکرد که داره تو این نبرد رشد میکنه. این با زمانی که با گئوم موگوک تمرین میکرد فرق داشت. این نبرد واقعی بود. اون با نیت قطع کردن دست حریفش حمله میکرد و خودش هم آماده بود که دستش قطع بشه.

در یه لحظه، اون وارد وضعیت بیخودی شد. کمکم صدای برخورد شمشیرها محو شد و محیط اطراف رو سکوت گرفت. همه چیز شروع کرد به حرکت آهسته.

پات!

یه قطره خون تو هوا معلق شد. معلوم نبود این خون از بدن کدومشون جاری شده. در این لحظه، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو جریان زمان رو به صورت آهسته تجربه کرد.

یه قطره خون، معلق در هوا. فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چهرهی خودش رو تو اون قطره خون دید. آیا این یه توهمه؟ یا واقعاً دارم میبینمش؟ یا همین حالا هم زخمی شدم؟

پوووآک!

چهرهاش که تو خون منعکس شده بود، از وسط دو نیم شد. لحظهی بعد، زمان به حالت عادی برگشت و صداها دوباره شنیده شد.

چوااااااک!

شوووئییییک.

ناگهان سکوت سنگینی حکمفرما شد. بدن فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به یک سمت خم شده بود. یکی از شونههاش غرق در خون بود. اگه جاخالی نداده بود، بدنش ممکنه بود دقیقاً مثل انعکاسش تو اون قطره خون، دو نیم بشه.

در عین حال.

سویش.

چتریهای پادشاه شمشیر قطع شد و به پایین ریخت. یه خط شمشیر کمرنگ روی پیشونیش ظاهر شده بود. خوشبختانه، زخم فقط سطحی بود.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و پادشاه شمشیر به هم نگاه کردن. اونها نمیتونستن حیرت رو تو چشمانشون مخفی کنن. آیا اونها باز هم تو زندگیشون با چنین حریف بزرگی روبرو میشدن؟

این موقعیتی بود که ممکنه بود به نشانهی احترام دستهاشون رو به هم بکوبن و بگن نبرد خوبی بود. موقعیتی که ممکنه بود بگن این بزرگترین نبرد عمرشون بوده.

«دیگه نمیتونم تحمل کنم.»

فکر میکردن اون بخاطر جراحتش میگه که دیگه نمیتونه بجنگه. اما موضوع این نبود. اون داشت میگفت چون عصبانیه دیگه نمیتونه تحمل کنه. داشت میگفت چون حیفش میاد دیگه نمیتونه تحمل کنه.

«امروز هرطور شده باید اون موهای دماسبی رو ببرم.»