چپتر 757: از میان شکاف‌های شکسته، نور هم وارد می‌شود
چپتر 757: از میان شکاف‌های شکسته، نور هم وارد می‌شود
گئوم موگوک که در حال رد و بدل کردن ضربات شمشیر با پادشاه شمشیر بود، شمشیرش را پایین آورد.
شووووک.
شمشیر پادشاه شمشیر که در حال پرواز به جلو بود، در وضعیتی مخاطرهآمیز درست جلوی گردن گئوم موگوک متوقف شد.
اگر به پادشاه شمشیر اعتماد نداشت، هرگز گاردش را اینطور بیدفاع رها نمیکرد.
نگاه گئوم موگوک به سمت پادشاه صدا چرخید.
اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که به او حمله میکردند، در یک لحظه ناپدید شده بودند.
گئوم موگوک بدون اینکه به پادشاه شمشیر نگاه کند، گفت:
«برادر آک، دارم لحظه به لحظه داغتر میشم.»
سپس پاسخ کوتاهی آمد.
«میدونم.»
«پس مشکلی نیست.»
گئوم موگوک به آرامی قدمی به سمت پادشاه صدا برداشت.
پادشاه شمشیر هم بیصدا پشت سرش راه افتاد.
طوری قدم میزد که انگار هر دو در یک جبهه هستند، اما مشخص بود که برای محافظت از پادشاه صدا او را همراهی میکند.
گئوم موگوک دیگر توجهی به پادشاه شمشیر نداشت.
او را بخشی از منظره میدید.
سنگی بود که راهش را سد کرده، یا تنه درختی که بر زمین افتاده.
عضوی نامعقول از جنگل سبز بود، یا دختر جوانی که با چهرهای پر از داستان گریه میکند.
و برای گئوم موگوک، او هنوز هم بخشی زیبا از منظره بود.
گئوم موگوک تا نزدیکی پادشاه صدا رفت.
آرایش عایق صدا که پیشتر توسط اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو دریده شده بود، از قبل دوباره برپا شده بود.
تپ، تپ.
گئوم موگوک با دستش به آرایش عایق صدا ضربه زد.
میتوانست سد نامرئی را حس کند.
«اون دوتا کجان؟»
پادشاه صدا خیره به چشمان گئوم موگوک نگاه کرد و پاسخ داد:
«توی جهنم.»
گئوم موگوک میتوانست برافروخته شود، اما عصبانی نشد.
«اونا کسایی هستن که جوری به جهنم رفت و آمد میکنن که انگار خونه خودشونه، پس حالشون خوب میمونه.»
«این جهنم متفاوت خواهد بود.»
پادشاه صدا شروع به نواختن همان آهنگی کرد که برای فرستادن آن دو نفر به دوردست از آن استفاده کرده بود.
آن دو زمانی ناپدید شده بودند که این آهنگ به اوج خود رسیده بود.
«اسم این آهنگ آوای ناامیدیه. قطعهایه که خیلی بهش علاقه دارم.»
انگشتان پادشاه صدا که در حال نواختن تارهای نامرئی بودند، برای لحظهای متوقف شدند.
«احتمالاً فرار کردن ازش کار سادهای نباشه.»
هنر صدایی که او به نمایش گذاشت، یک هنر معمولی نبود.
تکنیکی بود که از صدا برای به دام انداختن کسی در یک توهم استفاده میکرد؛ یک هنر صدای وهمی.
از آنجایی که این همان هنر صدایی بود که باعث ناپدید شدن اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شده بود، احتمالاً همانطور که او میگفت، حملهای بود که غلبه بر آن آسان نبود.
«هر هنر پلیدی راهی برای شکسته شدن داره.»
با این حرف، پادشاه صدا در میان آرایش عایق صدا با خونسردی لبخند زد.
«به نظرت اجرای من فقط یه هنر پلید سادهست؟»
«میدونم که نیست.»
اما گئوم موگوک همانقدر که به هنر صدای او باور داشت، به آن دو شهریار اهریمنی هم ایمان داشت.
«اما کسایی که توش گیر افتادن هم فقط چندتا استاد ساده نیستن، مگه نه؟»
چیزی که گئوم موگوک در موردش کنجکاو بود، این بود:
«احیاناً اون دوتا توی یه مکان گیر افتادن؟»
«درسته.»
وقتی پادشاه صدا سرش را به نشانه تایید تکان داد، آرامشی در چهره گئوم موگوک نمایان شد.
«پس به سلامت میان بیرون.»
«چرا اینقدر مطمئنی؟»
چرا؟ چون تو نمیدانی وقتی آن پیرمرد همراه با فرمانروای شمشیر به جهنم سقوط کند، چطور تغییر خواهد کرد.
«تا حالا سعی کردی با به خطر انداختن جونت از کسی محافظت کنی؟»
پادشاه صدا نتوانست بلافاصله پاسخ دهد.
«نکردی، نه؟ واسه همینه که موسیقیت معمولیه.»
در آن لحظه، حالت چهره پادشاه صدا سخت شد.
مهم نبود چقدر سعی میکرد احساساتش را کنترل کند، این رهبر جوان فرقه مدام روی اعصابش میرفت.
«اگه نمیخوای تیکه تیکه شدن شهریاران اهریمنی رو ببینی، مکان مقبره رو از ارباب لشکر دان بپرس.»
گئوم موگوک به دان سوجین نگاه کرد.
او با چهرهای مضطرب به این سمت نگاه میکرد.
اگر آنها را با جان شهریاران اهریمنی تهدید میکرد، گئوم موگوک مطمئناً اطاعت میکرد.
«اگه اینقدر علنی بگیش، فکر میکنی اون مرد مکان رو به من میگه؟»
«این به تو بستگی داره، رهبر جوان فرقه. اگه میخوای شهریاران اهریمنی رو نجات بدی، انجامش بده.»
«تو من رو دستبالا گرفتی.»
وقتی گئوم موگوک دوباره نگاه کرد، دان سوجین به وضوح ارادهاش را بیان کرد.
«میدونم وضعیت اضطراریه، اما نمیتونم بهتون بگم.»
گئوم موگوک دوباره به پادشاه صدا نگاه کرد.
«اون اینطوری میگه.»
در برابر پاسخ شوخطبعانه گئوم موگوک، چهره پادشاه صدا درهم رفت.
«گفتی اونا برات مثل پدر و مادر هستن، اما واقعاً آدم سنگدلی هستی، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک به او خیره شد.
«باشه، فرض کنیم من یه عوضی سنگدلم. اما تو چرا اینقدر لجبازی میکنی؟»
«منظورت چیه؟»
«خودت هم میدونی، نه؟ توی این وضعیت، حتی خودِ رهبر اتحاد نامتعارف هم نمیتونه ازش حرف بکشه. چرا روی چیزی اصرار میکنی که میدونی غیرممکنه؟»
«اگه تو بودی، رهبر جوان فرقه...»
گئوم موگوک حرفش را قطع کرد.
«آره، چون اینطوری هندونه زیر بغلم گذاشتی، اولش منم گیج شدم. این آدما حتماً من رو خیلی دستبالا گرفتن. آره، من اونقدری خوب هستم که دستبالا گرفته بشم. حتماً خیلی ناامید شدن. آره، حتماً دلیل خوبی برای این کارشون دارن.»
چشمان گئوم موگوک تیز شد.
«اما این نمیتونه درست باشه. نشون دادن چنین ضعفی توی چنین زمان مهمی؟ البته، شاید هم بشه. مگه یه مرد که تمام روز پیپا مینوازه، چه نقشه دقیقی میتونه بکشه؟ اما کسی که تو رو فرستاده اونقدرها هم بیدقت نیست، هست؟»
گئوم موگوک با دقت به چشمان بیروح او خیره شد.
«اون شخص چه نقشهای کشیده؟ چه دستوراتی بهت داده؟»
به بیان دقیق، این هم یک سخن تحقیرآمیز نسبت به پادشاه صدا بود.
گئوم موگوک بی وقفه او را تحریک میکرد و پادشاه صدا برای حفظ خونسردیاش تقلا میکرد.
«وقت تلف کردن رو تموم کن. همین الان که داریم حرف میزنیم، شهریاران اهریمنی تو دارن میمیرن.»
درست با پایان یافتن آن کلمات.
پووووآک!
فضای جلوی پادشاه صدا شکافته شد و چیزی از آن بیرون جهید.
شمشیری پوشیده از خون بود.
چیزی نمانده بود که آن شمشیر به صورت پادشاه صدا اصابت کند.
ژییییییک.
شمشیر شروع به بریدن هوا کرد.
شکافی در هوا شکل گرفت، انگار که پردهای نامرئی برای نشان دادن خودش در حال دریده شدن باشد.
اما طولی نکشید که شمشیر دوباره ناپدید شد.
از میان آن شکاف، هجوم هوای داغ، بوی خون و صدای انفجارهای پیدرپی به گوش میرسید.
پوووووک!
شمشیر دوباره از آنجا بیرون جهید.
ژییییییک.
این بار شمشیر مستقیم به سمت پایین حرکت کرد و فضا را حتی بیشتر شکافت.
آخ.
در آن لحظه، خون از گوشه دهان پادشاه صدا سرازیر شد.
پادشاه صدا به سرعت شروع به نواختن دوباره پیپا کرد.
فضای باز شده شروع به بسته شدن کرد.
از آن سو، صدای فریادهای ناله بلندتر شد.
اما ناگهان،
پوووووآک!
این بار، چیزی بزرگ فضا را درهم شکست.
تیغه بهشتکشِ اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
گوش!
پادشاه صدا خون سرفه کرد.
دیگر نمیتوانست بنوازد و به عقب عقبنشینی کرد.
ژییییییییک.
سد بیشکل کاملاً پاره شد و صحنه داخل آن نمایان گشت.
سرزمینی سرخرنگ بود، واقعاً شبیه به جهنم.
اجساد در هر گوشه پراکنده بودند و خون مثل رود جاری بود.
«کوآااااانگ!»
در آن مکان، موجوداتی که شبیه به حیوانات وحشی بودند، دیوانهوار در حال تاخت و تاز بودند.
چی شمشیرِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حال درویدن آن مکان بود.
شوووووآک.
پآااااااک!
تیغه بهشتکش نیروی خود را رها کرد.
موجی از نیرو به گله موجوداتی که هجوم میآوردند برخورد کرد و آنها را تکه تکه کرد.
بوم! کوآنگ! بوم! بوم!
با انفجارها، اجساد آن موجودات درهم شکسته و به اطراف پرتاب میشدند.
فریادها و انفجارها فروکش کردند.
و به دنبال آن سکوت برقرار شد.
ژییییییک.
فضا بیشتر شکافته شد.
کمی بعد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بیرون آمد.
او دوباره به داخل برگشت.
«بیا دیگه بریم.»
او به زور اهریمن تیغه آسمان خونین را بیرون کشید.
«فقط یه لحظه صبر کن! الان حساب اون موجودات رو میرسم!»
اهریمن تیغه آسمان خونین که سر تا پایش غرق در خون بود، حتی موقع بیرون آمدن هم تیغه بهشتکش خود را تاب میداد.
آن موجودات به تودههایی خونین تبدیل شده و به زمین میافتادند.
پشت سر آنها، موجودات وحشتزدهای دیده میشدند که در حال فرار بودند.
به محض اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین خارج شد، آن فضا کاملاً ناپدید گشت.
هیس.
گئوم موگوک اهریمن تیغه آسمان خونین را مسخره کرد.
«تنهایی جنگیدی؟»
برخلاف رداهای رزمی تمیزِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین کاملاً پوشیده از خون بود.
«لعنتی! آب کجاست؟ یه چیزی بدید خودمو پاک کنم!»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که اخم کرده بود، با آستینش خون روی صورتش را پاک کرد.
گئوم موگوک به او گفت: «واسه کسی که توی لقبش کلمه "خون" رو داره، چرا اینقدر از خون متنفری؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین جواب داد: «بهت گفتم دستشو قطع کن، مگه نه؟ یه دست کافی نیست. هر چهار تا دست و پاشو میبرم.»
گئوم موگوک جلوی اهریمن تیغه آسمان خونین را که میخواست دوباره حمله کند، گرفت.
«اول اون خونو پاک کن. توی کیسه چرمیت یه چیزی واسه پاک کردن هست.»
گئوم موگوک بعد از اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین را به عقب راند، به سمت جلو قدم برداشت.
یک آرایش عایق صدای جدید مسیرش را مسدود کرد.
«بازم میخوای موسیقی منو مسخره کنی؟»
گئوم موگوک میتوانست بگوید که آنجا جهنم نیست بلکه مسیری برای پیادهروی آن دو است، اما فقط سرش را تکان داد.
«بهت گفتم. چون ازت میترسم این حرفو زدم.»
پادشاه صدا در سکوت خون روی لبش را پاک کرد و دوباره شروع به نواختن کرد.
«قدرت موسیقی واقعاً زیاده.»
به محض اینکه ملودی جاری شد، تائسو ناگهان مثل یک دیوانه زیر خنده زد.
«آهاهاهاها!»
طولی نکشید که جیهان هم که کنارش ایستاده بود، شروع به خندیدن کرد.
هرچند حالت چهره و چشمانشان نشان میداد که نمیتوانند احساساتشان را کنترل کنند، اما نمیتوانستند جلوی خندهشان را بگیرند.
گئوم موگوک از این شوخی او عصبانی نشد.
در عوض، با او همراهی کرد.
«بذار بعد از مدتها خنده این دو تا رو ببینیم. نیروی درونی بیشتری توی نوازندگیت بذار!»
اما پادشاه صدا این کار را نکرد.
اینکه آیا او میتوانست دو شهریار اهریمنی را به خنده وادارد یا نه، نامشخص بود، اما انجام چنین کاری به مقدار عظیمی از نیروی درونی نیاز داشت.
«میتونم کاری کنم تا سر حد مرگ بخندن.»
«بهتر از اینه که از گریه بمیرن.»
موسیقی پادشاه صدا تغییر کرد.
با این تغییر، تائسو و جیهان که در حال خندیدن بودند، ناگهان متوقف شدند.
سپس ناگهان زیر گریه زدند.
آنها فقط صدای گریه در نمیآوردند.
بلکه واقعاً سیل اشک از چشمانشان جاری بود.
این اولین باری بود که جیهان از زمان بزرگسالیاش گریه میکرد.
او از اینکه چشمانش اینهمه اشک در خود جای داده بود، مبهوت شده بود.
موسیقی پادشاه صدا دوباره تغییر کرد.
این بار، تائسو و جیهان با چهرههایی خشمگین شروع به مشتزنی به یکدیگر کردند.
اینطور نبود که نیرویی نامرئی آنها را کنترل کند.
این خشم کاملاً متعلق به خودشان بود.
او با نواختن پیپای خود، احساسات مردم را کنترل میکرد.
گئوم موگوک استادان زیادی در هنرهای صوتی دیده بود، اما این اولین باری بود که میدید کسی اینگونه احساسات را کنترل میکند.
«نمیدونی احساسات انسان چقدر شکننده هستن، مگه نه؟ همه انسانها به شکلی موجودات درهمشکستهای هستن. تو هم مستثنی نیستی، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک با آرامش پاسخ داد:
«خوبیش هم به همینه، مگه نه؟ از بین همون ترکهای شکسته، نور میتونه وارد بشه و اون نور میتونه به حفرههای تاریک قلب آدم بتابه و باعث بشه آدم بفهمه، آه، من اینجا یه حفره داشتم، و فقط هم یه حفره نبود.»
پادشاه شمشیر، اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میتوانستند منظور گئوم موگوک را درک کنند.
چون با ملاقات با گئوم موگوک بود که توانسته بودند به درون آن حفرهها نگاه کنند.
با این حال، پادشاه صدا معنای دقیق آن کلمات را نفهمید.
او هنوز فکر میکرد گئوم موگوک در حال مسخره کردن اوست.
«رهبر جوان فرقه، بهتره به حفرههای خودت نگاه کنی!»
او شروع به نواختن جدی کرد.
صدا به وضوح با نوازندگی قبلیاش متفاوت بود.
تارارانگ.
ملودیای که با لرزشی ملایم فضا را نقشونگار میکرد، توهمی را در قلب همگان نشاند.
مثل یک دروغ، صحنه ناگهان تغییر کرد.
تائسو پدرش را دید.
لحظهای بود که کلماتی بر زبان آورده بود که پدرش را مجروح کرده بود.
- اون اصول و قواعدت واسه خاطر کارهای خیره؟ یا واسه اینه که دزدیهاتو توجیه کنی؟
پدرش بدون گفتن کلمهای روی برگردانده بود.
در آن زمان، او مبهم فکر کرده بود که چیزی گفته که نباید میگفت، اما حالا زخمی بسیار عمیق را در چهره پدرش میدید.
«پدر، متأسفم.»
جیهان، چئون دهاونگ، ارباب لشکر اژدهای آتش از فرقه پادشاه پلید را دید.
- ای خائن! واسه نجات جون خودت به سازمان خیانت کردی!
صرفنظر از اینکه چقدر او را شکنجه و با او بدرفتاری کرده بود، او از آن دست افرادی نبود که به کسی خیانت کند.
بدون اینکه خودش بداند، این موضوع به زخمی بزرگ تبدیل شده بود.
رزمیکار اتحاد نامتعارف، پونگدو و رهبر خاندان بکچونگ، دان سوجین نیز برای لحظهای توهمات خود را دیدند.
و اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نیز برای لحظهای خشکشان زد.
گئوم موگوک هم آن را دید.
او هرگز تصور نمیکرد که در این لحظه او را ببیند.
او هوا موگیِ آن روز بود.
او با نگاهی تحقیرآمیز به گئوم موگوک که در آنجا افتاده بود و همراه با لی آن بدنش سوراخ شده بود، خیره شده بود.
- اون زن مرد و تو زنده موندی.
البته، چنین لحظهای هرگز در واقعیت اتفاق نیفتاده بود.
این صحنهای بود که توسط توهم خودش ساخته شده بود.
لحظهای بود که خشم باید فوران میکرد، اما در عوض، لبخندی بر لبانش نشست.
راه درازی را آمدم تا تو را ببینم.
«از دیدنت خوشحالم، هوا موگی.»
لحظه بعد، چشمان گئوم موگوک از هم باز شد و او خود را از بند توهم رها کرد.
برای گئوم موگوک، هوا موگی دیگر یک زخم نبود.
او مایه نفرت یا ترس نبود.
موضوع این نبود که «حتماً تو را خواهم کشت»، بلکه هوا موگی صرفاً بخشی از زندگی او بود.
مریض نشو، دچار حادثه نشو، به هوا موگی نباز.
آیا به همین دلیل بود؟ توهم در یک لحظه زودگذر گذشت.
چون او هیچ احساس خاصی نسبت به او نداشت.
وقتی گئوم موگوک چشمانش را باز کرد، پادشاه صدا در حال زخمه زدن به پیپای خود بود و فریاد میزد:
«آوای کشتار!»
چوااااااک!
انرژی قدرتمندی که توسط امواج صوتی ایجاد شده بود، به سمت همه پرتاب شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین بعد از گئوم موگوک به هوش آمد.
کوانگ! کوانگ!
او پیدرپی به هنر صوتی که به سمت او و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو میآمد، ضربه زد و آن را دفع کرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو یک قدم دیرتر چشمانش را باز کرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین با دیدن چهره درهمرفته او، در دلش کنجکاو شد.
«چی دیدی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین نپرسید.
و در آینده هم نخواهد پرسید.
چون هم سختیها و هم خوبیها، بهتر است از یک قدم عقبتر دیده شوند.
فاصلهای که از سردی نبود، بلکه از سر احترام بود.
پوپوپوپونگ!
کسی که حملات را برای دیگران در پشت سرش مسدود کرد، گئوم موگوک بود.
تعجب در چهره پادشاه صدا عمیقتر شد.
«اینقدر زود از آوای روحخراش بیدار شدی!»
او با نگاهی ناباورانه به گئوم موگوک خیره شد.
به زودی، تعجب به هیجان تبدیل شد.
او ادبی را که تا به حال نسبت به گئوم موگوک نشان داده بود، کنار گذاشت.
«رهبر جوان فرقه، تو واقعاً مرد بزرگی هستی، اعتراف میکنم. تو لایق شنیدن آهنگ منی!»
گویی نوری از چشمان بیفروغ و بیجانش درخشید.
«این آهنگی هست که به تازگی تصنیف کردم! تو اولین کسی هستی که اونو میشنوی.»
همانطور که دستش به پیپا کشیده شد، صدایی شفاف و عمیق جاری گشت.
با عمیقتر شدن هاله پادشاه صدا، صدای پیپا نیز عمیقتر شد.
همراه با ملودی او، صداهایی که از پیپا جاری میشد، به دور او چرخیدند.
رنگهای طلایی و نقرهای به شکلی درخشان میتابیدند، گویی یک پارتیتور موسیقی در اطراف او در حال ترسیم بود.
درست مثل تماشای ستارهها در آسمان شب به نظر میرسید.
صدای اجرا از همه جهات شنیده میشد، گویی دهها نفر در حال همنوازی بودند.
ملودی باعث میشد قلب شنوندگان به تپش بیفتد.
گئوم موگوک به طور غریزی آن را حس کرد.
این بار، او قصد داشت کار را یکسره کند.
گئوم موگوک نیروی درونیاش را بالا برد.
پوزخندی سرد بر چهره پادشاه صدا نشست.
«گفتی از همهشون محافظت میکنی؟ بذار ببینم چطور امتحانش میکنی. تو چی هستی؟ فکر میکنی خدایی؟»
به محض اینکه حرفش تمام شد، نوری از اشیایی که در هوا معلق بودند، سرازیر شد.
در همان لحظه!
شیییییییک.
یک رشته نور واحد وجود داشت که آن نور درخشان را شکافت.
نوری که نور را میبرید.
سئوجئوک!
وقتی نور ناپدید شد، همه توانستند ببینند.
پادشاه شمشیر در حالی که پشتش به بقیه بود، رو به پادشاه صدا ایستاده بود.
از شمشیرش که به سمت پهلو کشیده شده بود، یک قطره خون چکید.
لحظه بعد.
تاد، دگورورو.
سر پادشاه صدا به زمین افتاد و به کناری غلتید.
شمشیر الهی بیشکل، شمشیر هفتم،
تکزندگی بیشکل.
با آن یک ضربه شمشیر، نور قطع شد، آرایش عایق صدا قطع شد و موسیقی و گردن او نیز قطع شدند.
چوااااااک!
از گردن بریده پادشاه صدا، خون مثل فواره به هوا پاشید.
بارانی از خون بر پیکر پادشاه شمشیر فرو ریخت.