چپتر 759: چرا بال‌هات دارن از اونجا باز میشن؟
چپتر 759: چرا بال‌هات دارن از اونجا باز میشن؟
نُه نفر از دوازده پادشاه زودیاک و خواهر دوقلوی پادشاه توهم، یعنی دوشیزه توهم.
به این ترتیب، ده نفر از دوازده پادشاه زودیاک دوباره زنده شده بودن.
عروسکها اونقدر زنده و واقعی ساخته شده بودن که انگار واقعاً از دنیای مردگان برگشته بودن.
با این حال، ذهنشون بهطور کامل بازسازی نشده بود.
خاطرات و غریزههای لحظات قبل از مرگشون زودتر از هر چیزی برگشته بود و همین باعث شده بود از وضعیت فعلی گیج و سردرگم باشن.
بعد، چشمشون به گئوم موگوک افتاد که مقابلشون ایستاده بود و نفرتشون به یکباره منفجر شد.
در عین حال، احساس متناقضی هم داشتن.
ترس.
وقتی آخرین لحظات مرگشون به یادشون اومد، موجی از وحشت وجودشون رو فرا گرفت.
حتی اگه مستقیماً به دست گئوم موگوک کشته نشده بودن، اون در تمام صحنههای مرگشون حضور داشت.
در اون لحظه، در حالی که ترس بینشون میچرخید و مثل یه بیماری واگیردار پخش میشد، موسیقیای که فضا رو پر کرده بود، به یه زمزمه ملایم تغییر کرد.
تپ! تپ! تپ-تپ!
صدای طبل با ملودی درآمیخت.
موسیقی تغییر کرد، انگار یه آدم زنده داشت صحنه رو تماشا میکرد.
و این موسیقی قدرت داشت.
مثل صدای طبل در میدان نبرد شد و ترسی رو که دوازده پادشاه زودیاک حس میکردن، دور کرد.
سپس، هالههای ذاتیشون شروع به بیرون ریختن کرد.
انرژی سرخی که از چشمهای پادشاه خون جاری میشد، درست مثل همون زمانی بود که زنده بود.
پادشاه تاریکی هم فرقی نداشت.
انرژی سیاهی که کالسکه رو احاطه کرده بود، کاملاً شوم بود و هاله پادشاه توهم هم عجیب و غریب به نظر میرسید.
و هالههای اونها حتی از قبل هم قدرتمندتر شده بود.
تپ-تپ-تپ!
موسیقی پرشور، روحیهشون رو بالا برد.
کسی که از میون صدای طبل فریاد زد، پادشاه رزمی بود.
«گئوم موگوک!»
دلیلی که پادشاه رزمی چنین دشمنی شدیدی از خودش نشون میداد، ساده بود.
اون دو بار مرده بود.
بار اول، موقع مبارزه با رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ، از یه وضعیت بحرانی فرار کرده بود، اما فقط برای اینکه با زهر پادشاه سم به مرز مرگ کشونده بشه.
اون چندین بار تحت هنر برتر قرار گرفته بود تا قبل از برگشتن با پادشاه تاریکی، خودش رو درمان کنه.
و بعد دوباره به دست گئوم موگوک و اهریمن خندان پلیددل کشته شده بود.
«اگه اینبار بمیری، میشه دفعه سوم!»
پادشاه رزمی که با حضور گئوم موگوک تحریک شده بود، نتونست خودش رو کنترل کنه و به جلو هجوم برد.
وووش.
پادشاه رزمی به پرواز درآمد و مشتی پرتاب کرد.
اون همون هنرهای رزمی اون زمان رو به نمایش گذاشت، انگار که واقعاً رستاخیز پیدا کرده بود.
حتی ضربهای بود که کاملاً با نیروی درونی پر شده بود.
اما گئوم موگوک نسبت به زمانی که با هم مبارزه کرده بودن، به سطح متفاوتی رسیده بود.
اون سریعتر و قویتر شده بود.
ووووش! وووووش! بامپ!
گئوم موگوک از مشتهای سریع پادشاه رزمی جاخالی داد و مشت خودش به سینه پادشاه رزمی برخورد کرد.
پاو!
پادشاه رزمی به عقب سر خورد.
ضربه مستقیمی بود، اما اون آسیبی ندید.
«چی باعث شده اینقدر سفت و سخت باشی؟»
هرچند از بیرون شبیه انسان بود، اما استخوانهاش از فلز ساخته شده بودن.
و اون یه آهن معمولی نبود.
پادشاه آهن در حالی که اخم کرده بود، لب به سخن باز کرد.
«اینها عروسکهایی هستن که تو ساختی.»
«عروسک؟ اینها رو فقط به چشم عروسک میبینی؟»
بله، اون کاملاً حق داشت که مغرور باشه.
«اینها شاهکارهای من هستن.»
آوای بازگشت روح که روح اونها رو فراخونده بود فوقالعاده بود، اما ساختن ظرفهایی که بتونن اون روحها رو بدون هیچ عارضه جانبی یا ناهماهنگی در خودشون نگه دارن، دستاورد بزرگتری بود.
دوازده پادشاه زودیاک با هم قدمی به جلو برداشتن.
هالههاشون پر از نیت کشتار وحشتناکی بود.
نه فقط یک نفر، بلکه ده نفر از اونها.
سوووووش!
فشار اونقدر زیاد بود که تائسو تلوتلو خورد و با باسن روی زمین افتاد.
جیهان سعی کرد تحمل کنه، اما نتونست دوام بیاره و به سمت دیوار پشتی عقبنشینی کرد.
این اتفاق در حالی افتاد که دو شهریار اهریمنی نیروی درونیشون رو برای محافظت از اونها بالا برده بودن.
در میون اون هاله وحشتناک، پونگ، رزمیکاری از اتحاد نامتعارف، فکری به سرش زد.
اگه زنده میموند و به اتحاد نامتعارف برمیگشت، آیا رهبر اتحاد نامتعارف واقعاً گزارش اون رو باور میکرد؟
گزارشی مبنی بر اینکه استادان مرده دوباره به زندگی برگشتن.
از روی روند اتفاقات، به نظر میرسید اینها افرادی همسطح با اون مبارزِ دو شمشیره باشن که قبلاً مرده بود.
و ده نفر از چنین استادانی زنده شده بودن.
و اونها تنها خطر موجود نبودن.
کلنک، کلنک، کلنک، کلنک.
دیوارها و سقف از هر چهار طرف باز شدن.
صدها حفره در داخلشون نمایان شد.
اونها سازوکارهایی بودن که میتونستن سلاحهای پنهان قدرتمندی رو شلیک کنن.
سوراخها اونقدر متراکم بودن که اگه همه با هم شلیک میشدن، هیچجا برای مخفی شدن باقی نمیموند.
از اونجایی که اینها سازوکارهای ساخته شده توسط پادشاه آهن بودن، قدرتشون فراتر از کلمات بود.
پادشاه آهن پیراهنش رو باز کرد.
تکهای فلز با هدفی نامعلوم به قلبش متصل شده بود.
«لحظهای که قلب من وایسته، تمام سازوکارها فعال میشن. اونوقت، هیچکس در این فضا زنده نمیمونه.»
اون تواناییهای گئوم موگوک رو دستکم نمیگرفت.
«بله، شاید تو، رهبر جوان فرقه که هنر اهریمنی نه مصیبت رو یاد گرفتی، بتونی زنده بمونی. اما بقیه همه میمیرن.»
حرفهاش مثل هشداری بود که بهش میگفت بیگدار از هنر اهریمنی نه مصیبت استفاده نکنه.
گئوم موگوک بهآرامی قدم زد و به یکی از سوراخهای روی دیوار خیره شد.
اون بدون ترس به دهانهای نگاه کرد که هر لحظه ممکن بود چیزی ازش بیرون بپره.
«خیلی تاریکه، هیچی نمیبینم.»
پادشاه آهن که از خونسردی گئوم موگوک جا نخورده بود، آرامش خودش رو حفظ کرد.
اون هم بدون ترس به گئوم موگوک نزدیک شد.
انگار میخواست با رفتارش ثابت کنه که حرفهاش تهدید توخالی نیست و میگفت: اگه جرات داری، بیا منو بکش.
«اونها حاوی چیزهایی هستن که انرژی محافظتی یه انسان نمیتونه جلوشون رو بگیره. میخوای امتحانشون کنی؟»
حتی وقتی به فاصلهای رسید که گئوم موگوک میتونست با یه حرکت شمشیر سرش رو قطع کنه، هیچ ترسی از خودش نشون نداد.
پادشاه آهن به جیهان و تائسو نگاه کرد و گفت:
«گفتی که ازشون محافظت میکنی، مگه نه؟»
«البته که باید ازشون محافظت کنم.»
پادشاه آهن لبخند زد.
اون مطمئن بود که حتی گئوم موگوک هم نمیتونه در حالی که از اونها محافظت میکنه، از پس این وضعیت بربیاد.
«رها نکردن چنین موجودات ضعیفی... این جهنمیه که خودت برای خودت ساختی.»
گئوم موگوک در جواب حرفهای پادشاه آهن، با آرامش گفت:
«جهنمی که تو تصور میکنی با جهنمی که من تصور میکنم، فرق داره.»
گئوم موگوک سرش رو چرخوند و چشمهاش با چشمهای جیهان که پشت سرش ایستاده بود، تلاقی کرد.
«متاسفم، اینها همهاش به خاطر ماست.»
جیهان از ضعف خودش خشمگین بود.
در چنین زمانی، حتی اگه نمیتونست شونهبهشونه گئوم موگوک بجنگه، حداقل نباید وبال گردنش میشد.
فکرِ بارِ خاطر بودن، غرورش رو جریحهدار میکرد و وجودش رو از گناه پر میکرد.
اون و همراهش بخشی از این جهنم بودن.
در این هنگام، گئوم موگوک کمرش رو درست به سازوکارهای وحشتناک تکیه داد و حرف غیرمنتظرهای زد.
«اگه وقتی به عقب نگاه میکردم تو اونجا نایستاده بودی، اینجا واقعاً تبدیل به جهنم میشد.»
وقتی جیهان با چهرهای پرسشگر به اون نگاه کرد، گئوم موگوک به سقف مهروموم شده خیره شد.
اونجا هم پر از سوراخهای بیشمارِ سازوکارها بود.
«آسمونِ بیرون الان باید خیلی صاف و روشن باشه.»
اون با چشمهایی عمیق به سقف نگاه کرد، انگار داشت به آسمونِ پشت اون خیره میشد.
«اینجا، زیر زمین در این دریاچه، من باید دوباره کسانی رو بکشم که قبلاً یه بار کشتمشون. اگه شما اینجا نبودید، این جهنمِ من میشد.»
آیا ملودی ملایمی که جریان داشت جلوی حمله رو گرفته بود؟ حتی وقتی گئوم موگوک در حالی که پشتش به اونها بود با جیهان صحبت میکرد، دوازده پادشاه زودیاک حمله نکردن.
موسیقی به وضوح داشت با اونها ارتباط برقرار میکرد.
صحبتهای گئوم موگوک با جیهان ادامه پیدا کرد.
«فقط برای خودم جنگیدن، تنها جنگیدن... اگه به قدم زدن در اون مسیر ادامه بدم، ممکنه یه روز تبدیل به یه شمشیرِ کشتار بشم. غرق در تنهایی.»
این کلمات بیش از هر کسی، بر قلب پادشاه شمشیر نشست.
چرا که او بیشتر عمرش را به تنهایی جنگیده بود.
«لازم نیست از اینکه دارم ازت محافظت میکنم تحتتاثیر قرار بگیری. این انتخابی برای خودمه. جنگیدن برای خودم خیلی سخته، اما جنگیدن برای تو اونقدرها سخت نیست. موقع تمرین هم همینطوره. پس، نیازی نیست تحتتاثیر این خودخواهی قرار بگیری، و نه نیازی هست که احساس تاسف کنی.»
جیهان پیشحسی داشت که هرگز نمیتواند این لحظه را با گئوم موگوک فراموش کند.
لحظهای که او، در حالی که به سازوکارهایی تکیه داده بود که انرژی محافظ هیچ انسانی نمیتوانست سدشان شود، با دوازده پادشاه زودیاک وحشتناک در پشت سرش، این کلمات را به او گفت.
«هنوز نمیفهمم چرا اینقدر با من خوبی.»
«مگه تو هم شمشیری نیستی که برای مدتی طولانی به تنهایی جنگیده؟»
«!»
از لحظهای که به استادش سپرده شده بود تا با استعدادش در بویایی، زندگی خوبی داشته باشد.
بله، این زندگیای بود که در تنهایی سپری شده بود؛ شمشیری که فقط برای خودش میجنگید.
وقتی او داشت مسیر پیش رو را به او نشان میداد، دیگر چه نیازی به کلمات بود؟
جیهان با احترام سر خم کرد و گفت:
«بوی خیلی خوبی میدی، رهبر جوان فرقه.»
«البته. این یه قانونه که همیشه بگی رهبر بوی خوبی میده.»
همانطور که گئوم موگوک میخواست رویش را برگرداند، شخص دیگری هم بود که احساس تاسف میکرد.
«متاسفم.»
او پادشاه شمشیر بود.
چشمانش سرد و بیفروغ بود.
گئوم موگوک میتوانست حسش کند.
او واقعاً خشمگین بود.
«تمام این اتفاقات بهخاطر من افتاد.»
از او کاملاً سوءاستفاده شده بود.
ارباب قصر تاریکی دقیقاً میدانست که او چگونه عمل خواهد کرد.
فکر اینکه بازیچه شده است، باعث میشد پادشاه شمشیر نتواند خشمش را مهار کند.
«اگه چیزی هم باشه، من باید سپاسگزار باشم.»
«برای چی؟»
«بهخاطر تو، تونستم تایید کنم که برادر آک چقدر به من اهمیت میده، مگه نه؟»
گئوم موگوک بهطور رسمی به او ادای احترام کرد.
«ممنونم که نجاتم دادی.»
«اما من که نجاتت ندادم؟»
«قبلاً این کار رو کردی.»
این کار به منزله نجات دادن او بود.
لحظهای که پادشاه صدا را کشت، زندگی خودش را فدا کرده بود.
«وقتی اون زنی رو که ازت خوشش میاد دیدم، برادر آک، حتماً داستان امروز رو براش تعریف میکنم. اینکه مردی که اون دوستش داره، چه مرد باشکوهیه.»
او میدانست که این حرفها برای آرام کردن اوست، اما حتی با دانستن این موضوع، شنیدنش حس خوبی داشت.
«خیلی سرت شلوغه، نه؟ هم به زیردستت دلداری میدی، هم به من.»
گئوم موگوک رو به دوازده پادشاه زودیاک کرد و گفت:
«یه نفر دیگه هم هست، نه، یه روح دیگه هم هست که باید بهش آرامش بدم.»
نگاه گئوم موگوک به سمت پادشاه چوب چرخید.
«برای تو شاید یه وداع تازه بوده باشه، اما برای من زمان زیادی گذشته.»
در نبرد گذشتهشان، گئوم موگوک سعی کرده بود بدون کشتن او مسائل را حل کند.
آن مرد رویای انتقام در سر داشت، با این سوءتفاهم که رهبر اتحاد رزمی خاندانش را نابود کرده است.
او هم مردی با گناهان بسیار بود، اما یک چیز بود که گئوم موگوک میخواست به او بگوید.
«من تایید کردم که کار رهبر اتحاد رزمی نبوده.»
او در طول مبارزهاش با هوا یول چونگ متوجه شده بود که نیروهای پشت پرده در نابودی خاندان موکچئون دست داشتهاند.
با این کلمات، چشمان پادشاه چوب لرزید.
او لحظه پیش از مرگش را به یاد آورد، زمانی که گئوم موگوک چقدر تلاش کرده بود تا نجاتش دهد.
او میتوانست حس کند که گئوم موگوک دروغ نمیگوید، نه آن زمان و نه حالا.
«کسی که پشت این قضیه بوده، در نهایت به دست من کشته میشه، پس حالا، لطفاً کینه و سوءتفاهمی رو که مدتهاست داری رها کن.»
پادشاه چوب چیزی نگفت، اما گئوم موگوک میتوانست ببیند که چهرهاش نرم شد.
به آرامی.
چشمان پادشاه چوب بسته شد.
با اراده خودش، روحش داشت سعی میکرد این مکان را ترک کند.
درست در همان لحظه.
موسیقیای که در اطرافشان طنینانداز بود، بلندتر شد.
نتها مثل شیون یک شبح، دریده شدند و اوج گرفتند.
موسیقی سعی داشت مانع از رفتن روح او شود.
«بس کن!»
صدای گئوم موگوک یک هشدار بم بود.
کلمات که آکنده از انرژی اهریمنی بودند، طنین انداختند و برای لحظهای موسیقی قطع شد، اما بلافاصله حتی بلندتر از قبل به گوش رسید.
«گفتم، بس کن!»
انرژی اهریمنی گئوم موگوک به سمت دوازده پادشاه زودیاک هجوم برد.
هووووووو.
انرژی اهریمنی مانند تندبادی سهمگین، به شدت بر پیکر دوازده پادشاه زودیاک تازیانه زد.
و هنگامی که طوفان انرژی اهریمنی فروکش کرد، روح پادشاه چوب رفته بود.
انگار که سوار بر باد شده و به دوردستها پرواز کرده باشد.
پادشاه چوب، با چشمان بسته، دیگر حرکتی نکرد و لبخندی بر آخرین حالت چهرهاش نقش بست.
«امیدوارم در زندگی بعدیت، نه زندگیای برای کشتن داشته باشی و نه زندگیای برای کشته شدن.»
با شنیدن این کلمات، اهریمن تیغه آسمان خونین میتوانست تشخیص دهد که گئوم موگوک از صمیم قلب حرف میزند.
او با خودش فکر کرد که شاید، این همان زندگیای بود که خود گئوم موگوک آرزویش را داشت.
رفیقی که میخواست با خنده، صحبت و شوخی زندگی کند.
بله، کسی که بیش از همه در این مکان احساس ناخوشایندی داشت، احتمالاً قویترینِ آنها بود.
گئوم موگوک قدمی به جلو برداشت و به پادشاه آهن نگاه کرد.
چشمانش سرد و سخت بود.
«تو تا حالا انواع نقشهها و توطئهها رو چیدی. اما برگردوندن کسایی که قبلاً مردن، کاریه که هرگز نباید انجام میدادی. اگه نمیتونستی در واقعیت پیروز بشی، هر کاری هم که میکردی، باید مثل یه رزمیکار واقعی تسلیم میشدی. باید زندگیت رو در کارگاه آهن میگذروندی، به عنوان یه نوازنده زندگی میکردی.»
انگار که موسیقی در پاسخ به حرف گئوم موگوک، عجیب و غریب به گوش رسید.
درست در همان لحظه، پادشاه شمشیر از پشت سر جلو آمد.
«میتونی تمام روز حرف بزنی، اما اونا از اون تایپهایی نیستن که گوش بدن. من این رو خوب میدونم.»
جررر.
او تکهای از لبه ردایش را پاره کرد.
موهای بازش را محکم از پشت بست.
سپس کفشهایی را که در کمربندش گذاشته بود درآورد و پوشید.
سپس به تنهایی قدمی به جلو برداشت و به پیکرهایی که در مقابلش صف کشیده بودند نگاه کرد.
پیش از ملاقات با گئوم موگوک، خودش هم یکی از آنها بود.
او حتی یکی از رتبههای برتر میان آنها بود.
حداقل، اینگونه بود که ارباب قصر تاریکی با او رفتار کرده بود.
«تمام این مدت شکایتهای زیادی از من داشتین، مگه نه؟»
بهویژه چشمان پادشاه تیغه با نیت کشتنی سرد میدرخشید.
در آن لحظه، صدایی سرد از پشت سر آمد.
«تو. بهت گفته بودم اگه دوباره همدیگه رو ببینیم، یه بار دیگه میکشمت.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرامی بیرون آمد و در کنار پادشاه شمشیر ایستاد.
او بهخاطر پادشاه تیغه جلو نیامده بود.
او در ابتدا از پادشاه شمشیر خوشش نمیآمد، اما واقعاً بابت تمایل او به فدا کردن خودش برای گئوم موگوک سپاسگزار بود.
نمیتوانست بگذارد او به تنهایی بجنگد.
«برای کسی که یه شمشیر ناچیز دستش میگیره، جربزه خوبی داری.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم قدمی به جلو برداشت.
او این کار را به نشانه احترام به پادشاه شمشیر، به عنوان یک همرزم شمشیرزن انجام داد.
«برادر، اگه همینطوری ادامه بدی، یه روز جلوی رهبر فرقه سوتی میدی.»
«حتی در مورد این چیزها شوخی هم نکن.»
پادشاه شمشیر به آن دو نفر که در دو طرفش ایستاده بودند نگاه کرد و کمی سر خم کرد.
انتظار نداشت که آن دو نفر بهخاطر او جلو بیایند.
هر سه نفر همزمان شمشیرها و تیغههایشان را بیرون کشیدند.
درست در همان لحظه، صدای گلهمندی از پشت سر آمد.
«هی، چرا بالهای من دارن از اونجا باز میشن؟»
نگاهی کلافه بر چهره آن سه نفر نشست.
واقعاً که، حتی در چنین لحظهای هم سعی میکرد مردم را بخنداند.
«چرا شما سه تا دارین برای خودتون ادای آدمهای باوقار و خفن رو درمیارین؟ چرا بدون من اینقدر با هم صمیمی شدین؟ منم میخوام بجنگم. برادر آک، برو کنار. اونجا جای منه.»
البته، هیچکس به عقب نگاه نکرد و پاسخی نداد.
با تماشای آنها، پادشاه آهن حس کرد که خونسردی گئوم موگوک یک توهین است.
«رهبر جوان فرقه، تکبر تو همه رو به کشتن میده.»
وقتی گئوم موگوک به پادشاه آهن نگاه کرد، دیگر اثری از شوخی در چهرهاش نبود.
«ما سر موضوع جهنم با هم اختلاف نظر داشتیم، مگه نه؟ فکر میکنم به اندازه کافی جهنم تو رو دیدم، پس…»
با چشمانی چنان سرد که باورکردنی نبود چنین شوخیای از آن چهره بیرون آمده باشد، گفت:
«حالا، جهنم من رو میبینی.»
بشکن زد.