چپتر 77: اگر کسی بخواهد آن جایگاه را تصاحب کند چه؟
چپتر 77: اگر کسی بخواهد آن جایگاه را تصاحب کند چه؟
امروز تمام آدمهایم را با خودم آوردم.
از اهریمن تیغه آسمان خونین که این روش را پیشنهاد داده بود گرفته تا فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، لی آن، سو دهریونگ و حتی فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو.
به بقیه نگفتم که چرا داریم به دیدن رهبر فرقه باد آسمان میریم.
نمیخواستم هیچکدومشون کارِ عمدی و از پیش برنامهریزیشدهای انجام بدن.
این ملاقات نیازی به متقاعد کردن یا لرزوندن دل کسی نداشت.
تنها کاری که باید میکردم این بود که خودم رو همونطوری که هستم به اونها نشون بدم.
«مهمونهای گرانقدری همراهت آوردی. خوش اومدین!»
رهبر فرقه باد آسمان که با آغوش باز از ما استقبال کرد، خوشحالتر از همیشه به نظر میرسید.
او اشتباه بزرگی در مورد اون مردِ در زنجیر مرتکب شده بود، پس یعنی تا الان با هم آشتی کرده بودن؟
«یهو به سرم زد و همراهانم رو هم با خودم آوردم. لطفا بیادبیِ من رو ببخشید.»
«مسئلهای نیست. مگه این یه فرصت برای معاشرت با قهرمانهای فرقه الهی نیست؟»
«قلب شما به وسعت دریاست.»
اولین کسی که در میان همراهانم با او احوالپرسی کرد، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
«باعث افتخاره.»
«خوش اومدین.»
طبیعتا رهبر فرقه باد آسمان از قبل با شهریاران اهریمنی بهخوبی آشنا بود.
«شنیدم که اخیرا با ارباب جوان دوم خیلی صمیمی شدی.»
«اشتباه شنیدی. ما فقط صمیمی نشدیم. من بالِ چپِ ارباب جوان دومم.»
بین خودمون، به شوخی درباره بال بودن حرف میزدیم، اما هرگز فکر نمیکردم اهریمن تیغه آسمان خونین این حرف رو به کس دیگهای بزنه.
او احتمالا سعی داشت به اون مردِ در زنجیر نشون بده که چقدر به من، گئوم موگوک، اعتماد داره.
حتی من هم انتظار نداشتم او چنین رفتاری داشته باشه، پس فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چقدر باید غافلگیر شده باشه؟
میدونستم او تمایلی به بودن در اینجا نداره، اما ازش خواسته بودم بیاد، به این امید که فرصت دیگهای برای دیدن اهریمن تیغه آسمان خونین داشته باشه.
همچنین بخشی از قصدم این بود که او رو هم به یکی از آدمهای خودم تبدیل کنم.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بعد از اینکه لحظهای با چهرهای متعجب به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شد، رو به رهبر فرقه باد آسمان کرد و گفت:
«البته، این موضوع باعث نمیشه که من بالِ راست باشم.»
اراده او بر این بود که به هیچ وجه با اهریمن تیغه آسمان خونین درگیر نشه، اما رهبر فرقه باد آسمان این حرف رو به عنوان یه شوخی هوشمندانه برداشت کرد و از او قدردانی کرد.
«شنیدم که در به ثمر نشستنِ عنوانِ فرمانروای اهریمنیِ چئونگ سئون، کمک بزرگی کردی.»
«من فقط بر اساس ایمانی که به ارباب جوان دوم داشتم عمل کردم.»
او اعتبار این کار رو به من داد.
و یه چیز دیگه.
«و بیشترین کمک از طرف اهریمن تیغه بود. من فقط یه رای ممتنع گرفتم، اما ارشد اهریمن تیغه یه رای کامل به دست آورد.»
اگرچه او نام خاصی رو ذکر نکرد، اما کاملا روشن کرد که به لطف اهریمن تیغه، یه رای به دست اومده.
هر چقدر هم که از او بدش میومد، در ذاتش نبود که اعتبار کارِ کس دیگهای رو به نام خودش بزنه.
این اولین باری بود که چنین چیزی میشنیدم.
من طبیعتا تصور کرده بودم که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو یه رای قطعی گرفته و اهریمن تیغه آسمان خونین ترتیب یه رای ممتنع رو داده.
اما اهریمن تیغه یه رای کامل گرفته بود؟ این پیرمردِ عجیبوغریب حتی یک بار هم نیومده بود پیشم تا در موردش لاف بزنه.
پیامی تلپاتیک براش فرستادم.
- مگه نگفتی طرد شدی؟
- حدس میزنم یه نفر دلش برام سوخت و کمکم کرد.
- اگه دو بار دیگه طرد بشی، احتمالا تمام شهریاران اهریمنی جلوت زانو میزنن.
- دیگه هیچوقت برای درخواست لطف سراغ کسی نمیرم.
- ممنونم.
- کافیه.
رهبر فرقه باد آسمان مشتش رو در دست دیگرش گذاشت و احترام نظامی گذاشت و مراتب قدردانی خودش رو به اهریمن تیغه آسمان خونین ابراز کرد.
«تو از دوستِ خودم هم بهتری.»
«مگه از اولش هم جستوجوی دوست در دنیای رزمی کارِ عجیبی نیست؟ ما بر اساس نیازهای لحظهای با هم ملاقات میکنیم و از هم جدا میشیم. اینطوری زندگی کردن از خیلی جهات پاکیزهتره.»
«این درس ارزشمندت رو فراموش نمیکنم.»
با این حرف، احوالپرسیِ دو فرمانروای اهریمنی تموم شد و این بار جانگ هو با او سلام کرد.
«من فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو هستم. ملاقات با شما باعث افتخاره.»
«ملاقات با فرمانده دلاور سپاه اهریمنی به این شکل، افتخارش تماما برای منه.»
«من به ارباب جوان دوم اصرار کردم تا اجازه بده با حاکم مطلق سرزمینهای بیرونی ملاقات کنم.»
«این عنوانیه که روی شهرت توخالی بنا شده. امیدوارم ناامید نشده باشی.»
وقتی جانگ هو درخواستم رو شنید، بدون پرسیدنِ دلیل، دنبالم اومد.
این قابلاعتماد بودن، این حس که او هر وظیفهای رو که بهش سپرده بشه در سکوت انجام میده، ویژگی خاصی بود که فقط در جانگ هو پیدا میشد.
نفر بعدی، سو دهریونگ بود که سلام کرد.
«مطمئن نیستم که باید در چنین مکانی باشم یا نه، اما من بازرس عمارت دنیای زیرین، سو دهریونگ هستم.»
«تو رو بهخوبی میشناسم. تو دستِ راستِ ارباب جوان دومِ ما هستی، مگه نه؟»
با این حرف، چشمهای سو دهریونگ درشت شد و به من نگاه کرد.
حالت چهرهاش انگار میپرسید: «واقعا چنین چیزی گفتی؟» لبخندی زدم و جواب دادم:
«اینکه ایشون بدون اینکه من کلمهای بگم این رو میدونن، نشون میده که واقعا همه همین فکر رو میکنن.»
آخرین نفری که با او احوالپرسی کرد، لی آن بود.
«من لی آن هستم، کسی که به ارباب جوان دوم کمک میکنه. ملاقات با شما باعث افتخاره.»
«چشمهایی که روحشون اینقدر سرشار از زندگیه. خیلی وقت بود که چنین چیزی ندیده بودم.»
«از لطف شما ممنونم.»
هاله او این روزها که غرق در تمرین بود، مثل یه تکشمشیرِ از نیام کشیده شده بود.
هالهای تیز، انگار که میتونه هر کسی رو از پا دربیاره.
چالشِ الانِ او این بود که یاد بگیره چطور اون لبه تیز رو صیقل بده و مهار کنه.
«اگه بازرس سو دستِ راستِ منه، پس لی آنِ اینجا حکمِ قلبِ من رو داره.»
وقتی این رو جلوی همه گفتم، لی آن دستپاچه شد.
صورتش سرخ شد، اما من با افتخار اون رو اعلام کردم.
«بذارید همه بدونن. لی آن قلبِ منه.»
تفاوت بین گفتنِ چیزی وقتی تنهایید و گفتنِ اون جلوی بقیه، به اندازه زمین تا آسمونه.
اگه میتونی وقتی دو نفری تنهایید حرفی رو بزنی، باید بتونی اون رو جلوی همه هم بگی.
اون نوع رابطه، یه رابطه واقعیه.
اما در بیشتر موارد، پیدا کردنِ چنین رابطهای اصلا آسون نیست.
اصلا آسون نیست.
از این نظر، ملاقات با لی آن برای من یه شانس بزرگ بود.
این فقط به خاطر جونی نبود که قبل از بازگشتم به او مدیون بودم.
همونطوری که به پدرم گفتم، به این خاطر بود که او انسان فوقالعادهایه.
کسی که با وجود پنهان کردنِ نُه دُم، میتونست جون خودش رو فدای کس دیگهای کنه.
او این راز رو فاش کرد چون ما با هم صمیمی شده بودیم؛ وگرنه، تمام عمرش حقیقتِ روباه بودنش رو مخفی میکرد و مثل یه خرس به وظایفش عمل میکرد.
«این به اون معنی نیست که لازمه بدنت رو برای من سپر کنی. فقط به خاطر اینکه کسی برای من ارزش زیادی قائله، لازم نیست خودت رو براشون فدا کنی. نباید فراموش کنی. این دو موضوع کاملا از هم جدا هستن.»
این فلسفه من در مورد رابطه بین یه مافوق و زیردسته.
اگرچه این رو به لی آن گفتم، اما مخاطبِ اصلیم اون مردِ در زنجیر بود.
رهبر فرقه باد آسمان تحسین خودش رو ابراز کرد.
«حسودیم میشه که کسی رو داری که اینقدر ازش تعریف میکنی.»
از روی شونهاش، میتونستم اون مردِ در زنجیر رو ببینم.
داشت به چی فکر میکرد؟
«از اونجایی که ارباب جوان دوم اینطوری از زیردستش تعریف میکنه، من هم نمیتونم همینطوری کناری بایستم. حالا اجازه بدید من هم کسی رو معرفی کنم. اون مردی که اونجا توی زنجیره، دستِ راستِ این بنده است.»
درونم غافلگیر شدم.
رهبر فرقه باد آسمان تا به حال مرد زنجیرشده رو معرفی نکرده بود، اما امروز داشت این کار رو میکرد.
علاوه بر این، حتی از عبارت «دستِ راست» استفاده کرد. حتماً بعد از اون اشتباهش، تغییری توی رابطهشون ایجاد شده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین بیپرده پرسید:
«چرا دستِ راستت رو با زنجیر بستی؟»
«اون مردیه که اگه حتی یه لحظه چشم ازش بردارم، به آسمونها صعود میکنه؛ برای همین به زور نگهش داشتم.»
«مگه نباید به مردی که میخواد صعود کنه، اجازه این کار رو داد؟»
«اونقدرها که به زبون میاد ساده نیست.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با نگاهی حاکی از درک مطلب، سر تکون داد.
«درسته. این اژدهاهای کوچیک اونقدر کلهشق هستن که ما فانیها نمیتونیم به راحتی از پسشون بربیایم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین موقع گفتن این حرف به من نگاه کرد.
در حالی که به اون میگفت کسی رو که باید آزاد بشه رها کنه، داشت از من هم به عنوان اژدهایی که تقدیرش صعود کردنه، تمجید میکرد.
اهریمن تیغه آسمان خونین واقعاً تیزهوش بود و جو رو خوب درک میکرد.
اگه فقط ده، نه، بیست سال جوونتر بود، شاید اون رو استراتژیست اعظم خودم میکردم.
البته، اون حتماً بالا و پایین میپرید و با شدت مخالفت میکرد.
در این میان، میز نوشیدنی آماده شد.
دور هم نشستیم و برای همدیگه نوشیدنی ریختیم.
من باور ندارم که تقدیر، همهچیز رو توی زندگی یه آدم تعیین میکنه.
تقدیر فقط فرصتها رو به ما میده.
این به عهده آدمهاست که اون فرصتها رو بسنجن و به دست بیارن.
من برای بازگشتم تحقیق و آمادگی زیادی انجام داده بودم، اما مرد زنجیرشده بخشی از اون نبود.
با این حال ممکنه اون توی زندگی جدیدم نقش بسیار مهمی ایفا کنه.
اما ایرادی نداشت.
در واقع، چون چیزی دربارهش نمیدونستم و براش آماده نبودم، این ملاقات شکل گرفت.
ملاقاتی که توش میتونستم نشون بدم کی هستم و در نهایت، به درون خودم نگاهی بندازم.
لی آن اولین شعله جلسه امروز رو روشن کرد.
بعد از اینکه چند دور نوشیدنی گردونده شد، لی آن با احتیاط لب به سخن باز کرد.
«اشکالی نداره اگه به اون آقا هم یه نوشیدنی تعارف کنم؟»
منظورش مرد زنجیرشده بود.
این چیزی نبود که من ازش خواسته باشم.
چون من قبلاً به اون نوشیدنی داده بودم، رهبر فرقه باد آسمان دچار لغزش کلامی بزرگی شده بود.
لی آن که از این موضوع بیخبر بود، همون پیشنهاد رو داد.
برخلاف واکنشی که قبلاً به من نشون داده بود، رهبر فرقه باد آسمان لبخندی زد و گفت:
«اون از این کار خوشش میاد.»
قطعاً اوضاع تغییر کرده بود.
آخه چه اتفاقی افتاده بود؟
لی آن بطری و جامی برداشت، برای اون نوشیدنی ریخت و با ادب پرسید:
«رزمیکار، شما از این زنگ محافظت میکنی؟»
فکر میکردم جواب نمیده، اما برخلاف انتظار، مرد زنجیرشده دهان باز کرد.
«اولش آره... اما حالا، زنگه که از من محافظت میکنه.»
لی آن، چه میدونست اون جواب چقدر ارزشمنده و چه نمیدونست، به گفتگو ادامه داد.
«شما شبیه منی.»
مرد زنجیرشده کمی سرش رو بلند کرد تا به اون نگاه کنه.
«اولش من از ارباب جوان محافظت میکردم، اما حالا ارباب جوان از من محافظت میکنه.»
دیدمش.
لبخند محوی گوشه لبهای مرد زنجیرشده نشست.
حتماً برای همین بود.
برای همین لی آن تونست به این راحتی به حرف زدنش ادامه بده.
«اون زنگ بهت نمیگه که بری، مگه نه؟ ارباب جوانِ من مدام بهم میگه که برم. میخواد من زندگی خودم رو داشته باشم. واقعاً دلیلش همینه؟ یا چون از من خوشش نمیاد میخواد از شرم خلاص بشه؟»
مرد زنجیرشده دوباره به سوالش جواب داد.
«اون کسی رو که بخواد از شرش خلاص بشه، جلوی بقیه قلبِ خودش صدا نمیکنه.»
این رویِ جدیدی از مرد زنجیرشده بود.
اون تا الان دو بار به سوالهای لی آن جواب داده بود.
به ذهنم رسید که شاید جوابهای مرد زنجیرشده، درست مثل سوالهای لی آن، برای اون نبود، بلکه برای من بود.
«آه، گمانم حق با شماست، مگه نه؟»
لی آن به سمت من نگاه کرد.
حس کردم که اون حالا داره یکی دیگه از دمهای مکرش رو باز میکنه.
شهودش حتماً بهش گفته بود که دلیل اینکه همهشون رو به اینجا آوردم، به این مرد مربوط میشه.
وگرنه، چنین گفتگویی رو با مرد زنجیرشده راه نمینداخت.
دو بار به قلبم زدم و بعد با انگشت به اون اشاره کردم.
لی آن درخشان لبخند زد.
«اونقدر این رو میگه که شبیه شوخی شده.»
در اون لحظه، سو دهریونگ که نشسته بود، جامش رو برداشت و به اونها ملحق شد.
اونقدر طبیعی حرکت کرد که زمانی برای متوقف کردنش نبود.
سو دهریونگ کنار لی آن نشست و گفت:
«من فکر میکنم دلیلش اینه که اون خیلی نگران شماست، دوشیزه لی.»
«نگران من؟»
«بله. طبق مشاهدات من از ارباب عمارت تا به اینجا، اون تمایل شدیدی داره که زیردستهاش نمیرن. مثل قلب یه والده که آرزو میکنه فرزندش مسیر پرخطر تیغهها و کوهستان شمشیرها رو رها کنه و به خوبی زندگی کنه. معتقدم دلیل اینکه از من خواست هنر رزمی رو از استادم یاد بگیرم هم همین نگرانیها بود.»
«آه! شاید واقعاً همینه.»
لی آن دوباره به من نگاه کرد.
به عنوان کسی که تکنیک شمشیر آسمان پرنده رو دریافت کرده بود، حرفهای اون براش منطقی به نظر میرسید.
بهش گفتم:
«اشتباه متوجه شدی. من دارم بهت آموزش میدم تا در آینده بتونم تا مغز استخوان ازت کار بکشم. اگه اینقدر سادهلوح باشی، تمام عمرت ازت سوءاستفاده میشه!»
بعد سو دهریونگ به جای اون جواب داد:
«وقتی آدم کار میکنه، گاهی زیر دست کسی بودن که میدونه چطور درست ازت کار بکشه، راحتتره. کار کردن زیر دست یه رهبر ناشی و دودل خیلی سختتره.»
لی آن انگار که موافق باشه، جامش رو جلو آورد و سو دهریونگ با اون بنوش سلامتی زد.
«بازرس سو، چرا شما اینقدر ارباب جوان ما رو دوست داری؟»
«به نظرت میاد که دوستش دارم؟»
«اگه نداشتی، به این مکان نمیومدی، مگه نه؟»
لی آن مستقیماً شخصیت سو دهریونگ رو دیده بود.
حق با اون بود.
برای مردی که از جلب توجه بیزار بود و از خطر متنفر، داوطلبانه کنار لی آن رفتن، نشونه شجاعتش بود.
«چون من دستِ راستشم.»
این رو شبیه یه شوخی گفت، اما همون یه جمله حاوی احساسات زیادی از سو دهریونگ بود.
درست در همون لحظه بود.
مرد زنجیرشده سرش رو بلند کرد و با صدای پایینی پرسید:
«اگه کسی بخواد اون جایگاه رو به عنوان دستِ راست ازت بگیره، چیکار میکنی؟»
این جوابی به یه سوال نبود، بلکه حرفی بود که خودش شروع کرده بود.
و اون اولین کلماتش به شدت تحریکآمیز بودن.
سو دهریونگ که از این سوال غیرمنتظره غافلگیر شده بود، جا خورد.
نگاه مرد زنجیرشده که از بین موهای بلند و آشفتهش دیده میشد، نافذ بود.
احساسات پیچیدهش موقع فکر کردن به جواب، توی صورتش پیدا بود، اما طولی نکشید که سو دهریونگ با آرامش پاسخ داد:
«فکر میکنم من اونقدر ترسو و بزدل هستم که نتونم بجنگم. بذار اون جایگاه مال اونها باشه. برای آمادگی برای چنین روزی، دارم سخت تلاش میکنم تا دستِ راستِ یکی دیگه بشم. خوشبختانه آدما دستِ راست دارن.»
با اون جواب، درخشش تحریکآمیزِ چشمهای مرد زنجیرشده فروکش کرد.
در این میان، اهریمن تیغه آسمان خونین که میدونست سوژه این شوخی خودشه، نگاهی حاکی از ناباوری داشت.
به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کردم و گفتم:
«خوب بزرگش کن.»
«رد میکنم.»
درست همون موقع، فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو، به سمت اونها نگاه کرد و حرف غیرمنتظرهای زد:
«من نفر بعدی توی صف کاندیداهای دستِ راستم. بازرس سو آدم خوبیه و ممکنه از جایگاهش بگذره، اما من جایگاه دستِ راست رو به همین راحتی به کسی واگذار نمیکنم.»
لحظهای بود که جانگ هو رویِ جدیدی از خودش رو نشون داد.