چپتر 778: به حداقل یک نفر نیاز دارم که باهاش راحت باشم
چپتر 778: به حداقل یک نفر نیاز دارم که باهاش راحت باشم
گئوم موگوک اول به دیدن پدرش رفت.
او برای ترک فرقه به همراه شهریاران اهریمنی، به اجازه پدرش نیاز داشت.
بهخصوص این بار، باید تاییدیهای رسمی دریافت میکرد.
«پدر! مشت پسرت حالا دیگه به مشت یه مرد تبدیل شده. دوران اون روزهایی که استادم به خاطر داشتن مشتهای بچگونه مسخرهم میکرد، دیگه تموم شده!»
گئوم موگوک در حالی که راه خون رو طی میکرد، با آبوتاب حرف میزد.
«بالاخره توی مشت آسورای تندر به تسلط کامل رسیدم. اگه کسی هست که حرفشنوی نداره، فقط لب تر کن!»
«تو!»
«آه، درسته. به جز من کسی نیست، مگه نه؟»
گئوم موگوک پایین صندلی رایزن اعظم ایستاد.
گئوم ووجین در سکوت به پسرش خیره شد.
«اون شخص یه هنر مخفی ارزشمند رو روت اجرا کرده.»
شگفتانگیز بود که گئوم ووجین متوجه شده بود پسرش از طریق روش آبدیدگی عضلات با تندر قویتر شده است.
«از کجا فهمیدی؟»
بله، پدرش میتوانست باززایی و بازسازی را در یک لحظه تشخیص دهد.
اما تغییرات حاصل از روش آبدیدگی عضلات با تندر عمدتاً درونی بودند و تغییرات ظاهری چندانی نداشتند.
با این حال، او در یک نگاه متوجه شده بود؟
«درسته. استادم از هنر مخفی مخصوص خودش استفاده کرد تا بدنم رو قویتر کنه.»
دلیلی داشت که گئوم ووجین بلافاصله متوجه آن شده بود.
او از قبل درباره آن هنر مخفی میدانست.
«میدونی اون چه جور هنر مخفیایه؟»
«چیه؟»
«اون هنر مخفیایه که اون شخص همیشه آرزوش رو داشت. دستیابی به باززایی و بازسازی و بعد دریافت روش آبدیدگی عضلات با تندر، رویای دیرینه کساییه که مشت آسورای تندر رو تمرین میکنن.»
این صرفاً اجرای یک هنر مخفی که از نسلهای قبل رسیده بود، نبود.
اهریمن مشت با کمال میل رویای خودش را به شاگردش منتقل کرده بود.
مهم نبود شانس دستیابی به باززایی و بازسازی چقدر کم بود، دست کشیدن از آرزوی یک عمر کار آسانی نبود.
با این حال، اهریمن مشت موقع گرفتن آن تصمیم، ذرهای تردید نکرده بود.
«حداقل میتونست موقع انجام دادنش، یه کم بزرگش کنه و منت بذاره.»
با این حرف، لبخندی برای آن مردِ غایب بر لبان گئوم ووجین نقش بست.
«اون دقیقاً همینجور آدمیه.»
نه او و نه اهریمن مشت، هیچکدام در طول زندگیشان یاد نگرفته بودند که چطور خودنمایی کنند.
«اوه، در ضمن استادم هم به سطح جدیدی از استادی رسیده.»
«میدونم.»
همانطور که انتظار میرفت.
پدرش فقط از صدای تندر فهمیده بود که اهریمن مشت به سطح جدیدی رسیده است.
«واقعاً فوقالعادهای. چیزی هم هست که ندونی، پدر؟»
«اگه پزدادنت تموم شده، میتونی بری.»
«نه، امروز برای پزدادن نیومدم.»
گئوم موگوک پیامی را که بانوی عمارت گل آسمانی فرستاده بود، دقیقاً به پدرش منتقل کرد.
«بنابراین، فکر میکنم باید فردا بلافاصله فرقه رو ترک کنم. و این بار، قصد دارم با یه آرایش نظامی مناسب برم. به جز دو نفر، بقیه شهریاران اهریمنی رو با خودم میبرم.»
با حضور اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در ماموریت، در مجموع شش فرمانروای اهریمنی در فرقه باقی مانده بودند.
او میگفت که چهار نفر از آنها را با خود خواهد برد.
با شنیدن اینکه دو نفر باقی میمانند، گئوم ووجین لب به سخن گشود.
«اگه میبریشون، همهشون رو ببر.»
این نشانهای از نگرانی او برای پسرش بود.
«اما اونوقت باید خودت تنهایی از فرقه اصلی محافظت کنی، پدر.»
گوشه لب گئوم ووجین کمی بالا رفت.
«چرا؟ فکر میکنی نمیتونم تنهایی ازش محافظت کنم؟»
«البته که میتونی.»
«پس چرا؟»
«اگه وقتی من نیستم تصمیم بگیری برای اتحاد جهان رزمی بری بیرون، یه نفر باید اینجا باشه که جلوت رو بگیره، مگه نه؟»
او این را شبیه یک شوخی گفت، اما چندان هم اغراقآمیز نبود.
تسلط کامل دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت.
حتی گئوم موگوک هم نمیتوانست تصور کند قدرت آن چگونه خواهد بود.
اگر او از پدرش که به تنهایی از تالار اهریمن آسمانی بیرون میآمد میپرسید کجا میرود و او پاسخ میداد: «میرم تا جهان رزمی رو متحد کنم.»
چه کسی جرئت میکرد بخندد؟
«و باید به فکر استراتژیست اعظم، ساما میونگ هم باشم. اگه همه شهریاران اهریمنی فرقه رو ترک کنن، استراتژیست اعظم خیلی نگران میشه. عمو هوی و محافظها هم چندین برابر بیشتر نگران میشن. پس، دو نفرشون رو اینجا میذارم.»
وقتی او اینگونه دیگران را در اولویت قرار داد، پدرش دیگر به او نگفت که همه را با خود ببرد.
در عوض، به نظر میرسید کنجکاو است که چه کسی برده میشود و چه کسی باقی میماند.
«خب، کی رو میذاری بمونه؟»
***
اهریمن مست کاملاً پاتیل بود.
با دیدن گئوم موگوک، در حالی که کلمات را زیر لب میکشید، دستش را تکان داد.
«برادر عزیزم! زود بیا و یه پیاله از برادر بزرگت بگیر.»
آنقدر نوشیده بود که فضای اطراف عمارت رویای مستی مثل مه غلیظی از بوی الکل پر شده بود.
«چرا وسط روز اینقدر مستی؟»
اهریمن مست بطری شرابش را تکان داد.
«این رفیق، تنها دوست من توی زندگی تنهای منه!»
لحظهای که گفت «زندگی تنها»، گئوم موگوک فهمید.
آه، اون قهر کرده!
خب، حق هم داشت که قهر کند.
او باز هم آخر از همه به دیدنش آمده بود.
«نگو "تنها دوست" و دلِ دوستِ شنوندهت رو نشکن!»
«ایشون دیگه کی باشن؟ ای بابا، این رهبر جوان فرقه پرمشغلهمون نیست؟ چی شده که همچین شخص والامقامی به این جای حقیر اومده؟»
«برادر، اون روی گشاده و بزرگواری که دفعه پیش بهم نشون دادی کجا رفته؟»
گئوم موگوک ادای اهریمن مست را درآورد.
«وقتی به گذشته نگاه میکنی، همهچیز زودگذره. یعنی قراره با حسرتِ اینکه تو بهم سر نزدی بمیرم؟»
وقتی آن حرف را زده بود، اهریمن مست حتی به آسمان نگاه کرده و بلند خندیده بود.
«اون مرد بزرگ، اون برادر من، کجا رفته؟»
اهریمن مست لب ورچید.
«اون مرد بزرگ که برادرت بود، از تنهایی خشک شد و مُرد. حالا فقط یه برادرِ تنگنظر باقی مونده. فقط چون گفتم اشکالی نداره دیر بیای، واقعاً مجبور بودی آخر از همه بیای؟»
«برادر، این حرف قلبیه منه. به خاطر این نیست که باهات راحت برخورد میکنم که دیر میام، بلکه به خاطر اینه که حس میکنم تو بهتر از هر کسی درکم میکنی.»
«این دقیقاً همون معنیِ "راحت برخورد کردن" رو میده!»
وقتی اهریمن مست فریاد زد، گئوم موگوک استراتژی متقابلی را پیش گرفت.
«خب که چی اگه یه کم باهات راحت برخورد میکنم!»
«چی؟»
«من حداقل به یه نفر نیاز دارم که باهاش راحت باشم!»
«این دیگه چیه؟ این همه جسارت؟ داره مستی رو از سرم میپرونه.»
گئوم موگوک پیاله را از بطری شرابِ جلوی رویش پر کرد و یکنفس سر کشید.
«ارشدِ اهریمن تیغه سخته چون ارشده، شهریار اهریمن مشت سخته چون استادمه، فرمانروای شمشیر سخته چون خیلی باوقار و نجیبه، فرمانروای اهریمنی روحخوار سخته چون خیلی جوونه، بودای اهریمنی سخته چون فقط تو رو دوست داره، پادشاه سم سخته چون فقط توی نخِ سمه و اهریمن خندان سخته چون خیلی مهربونه.»
«برای کسی مثل من، به یه برادرِ خاکی و راحت مثل اهریمن مست نیاز هست! مگه نه؟ برای همیشه برادرِ راحتِ من بمون!»
اهریمن مست که با چهرهای مبهوت گوش میداد، بالاخره زد زیر خنده.
«درسته، درسته. توی زندگی، آدم حداقل به یه نفر نیاز داره که باهاش راحت باشه. اینجوریه که آدم میتونه نفس بکشه و زندگی کنه. باشه! من اون آدمِ راحت برات میشم.»
«اون برادر تنگنظر رفت و مردِ بزرگ برگشت!»
«این همون بزرگواریِ بادهنوشهاست! بیا، بیا بنوشیم!»
آن دو مرد با خوشحالی پیالههایشان را به هم زدند و آنها را خالی کردند.
«از این به بعد، همیشه آخر از همه بیا!»
«یه نکته مثبت هم داره! اگه آخر از همه بیای، کلی حرف و غیبت درباره بقیه شهریاران اهریمنی هست، مگه نه؟ دیگه به مزه نیاز نداریم!»
«عالیه! بیا در حالی که پشت سر اون عوضیها حرف میزنیم، تا خرخره بنوشیم!»
آن دو مرد که وجه اشتراکی پیدا کرده بودند، پیالههایشان را خالی کردند.
البته، گئوم موگوک میدانست.
اهریمن مست به خاطر اینکه او دیر آمده بود، مست نکرده بود.
اگرچه گله میکرد، اما اهریمن مست دیگر همان اهریمن مستِ گذشته نبود.
گئوم موگوک با حس کردن مستیِ غلیظی که در فضا بود، با بیخیالی پرسید:
«داشتی تمرین میکردی؟»
همانطور که حدس میزد، اهریمن مست سر تکان داد.
دلیل اینکه اینقدر مست بود، این بود که در میانه تمرین هنرهای رزمی بود.
«اینا همهش تقصیر توئه. خوبیِ اهریمن مست بودن این بود که میتونستم بیخیال زندگی کنم و فقط بنوشم.»
اما از یک جایی به بعد، بقیه شهریاران اهریمنی شروع به قویتر شدن کردند.
کسی که این جریان را هدایت میکرد، دوستش، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
بقیه شهریاران اهریمنی هم همینطور بودند.
«با صدای رعد و برق توی آسمون صاف، چطور میتونم در آرامش بنوشم؟»
بعد، اهریمن مست سرش رو کج کرد.
«این چیه؟ بهخاطر اینه که مستم؟ یه جورایی متفاوت به نظر میرسی.»
اهریمن مست چشمهای خمارش رو باز و بسته کرد و به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک درباره باززایی و بازسازیش هم به اون گفت.
«برادر کوچیکم به باززایی و بازسازی رسیده، نمیتونم همینطوری از کنارش بگذرم. باید یه نوشیدنی درست و حسابی برای جشن بگیریم. یو بین، بهترین شرابی که قایم کرده بودم رو بیار.»
یو بین واقعاً شراب رو آورد.
شرابی بود که اهریمن مست اون رو گرامی داشته و برای موقع خاصی نگه داشته بود.
«این شراب رو کی قایم کردی؟»
«قایمش کرده بودم تا توی یه همچین روزی بنوشمش.»
«شرابی که قایم کرده بودی تا وقتی خودت به باززایی و بازسازی رسیدی بنوشی رو بیار، نه این رو!»
هر دو مرد نوشیدند.
طعم شراب واقعاً بهشتی بود.
«این شراب واقعاً لذیذه.»
«توی یه همچین روزی، باید شراب خوب نوشید! بیشتر بنوش!»
این واقعاً پرشورترین جشنی بود که او تا به حال برایش گرفته بودند.
بله، جشنی برای باززایی و بازسازی باید حداقل همینقدر باشکوه باشه.
باید اونقدر مست میشد که به رقص دربیاد.
«وقتی باززایی و بازسازی میکنی، اعضای داخلی بدنت هم عوض میشه؟ میخوام با یه اندرون پاک بنوشم، انگار که دارم از نو شروع میکنم!»
«نگران نباش. کمال تعجبه، ولی آدمهایی مثل تو درون پاکی دارن. احتمالاً درون تو از مال من هم پاکتره.»
اهریمن مست با صدای بلند خندید و گفت که احتمالاً همینطوره.
برای اولین بار بعد از مدتها، گئوم موگوک در آرامش با اهریمن مست نوشید.
«اون رعد و برق دیروز چی بود؟»
«اون صدای استادم بود که به سطح جدیدی صعود میکرد.»
«پس خودت چی؟»
«من هم به استادی بزرگ در مشت آسورای تندر رسیدم.»
«به این زودی؟»
مگه چقدر از وقتی که شاگرد شده بود میگذشت که به استادی بزرگ رسیده بود؟
«میخوای با اینهمه قوی شدن چیکار کنی؟ نکنه خواب اتحاد جهان رزمی رو میبینی؟ وروجک! همینه، مگه نه؟»
اتحاد جهان رزمی.
اهریمن مست داشت شوخی میکرد، اما گئوم موگوک فکر کرد کسی که از اوضاع خبر نداره ممکنه واقعاً چنین سوءتفاهمی براش پیش بیاد.
او حس میکرد که اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف، هرچند در ظاهر نشون نمیدن، اما ممکنه دارن نگران میشن.
«مستیِ جنگل بزرگ مستان، هنوز هم روت اثر میذاره، درسته؟»
اهریمن مست بیصدا سر تکون داد.
«پس چارهای ندارم جز اینکه تمرین کنم.»
«خوشبختانه، کمتر از قبل روم اثر میذاره.»
«واقعاً؟»
برای لحظهای، هم مستی و هم شوخطبعی از چهره اهریمن مست محو شد.
«پس ایرادی نداره که دیر پیشم میای. این نشونه اینه که الان داری کارت رو واقعاً خوب انجام میدی.»
اهریمن مست تنهایی جامش رو خالی کرد.
وزش باد موهای آشفتهش رو به هم ریخت.
همه چیز پر سر و صدا و شلوغ بود و شهریاران اهریمنی اخیراً بهخاطر او تغییرات زیادی کرده بودند.
اما وقتی بهش فکر میکرد، همهشون آدمهای تنهایی بودند.
اهریمن تیغه آسمان خونین که باور داشت تمام عمرش رو با بدشانسی زندگی کرده؛ اهریمن مشت که تنها جلوی یه صخره ایستاده بود؛ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که قلبش رو پشت آرایش غلیظ پنهان کرده بود؛ اهریمن خندان پلیددل که تنها توی یه اتاق خالی به یه دیوار سفید خیره شده بود؛ پادشاه سم که هرگز جنگل هزار سم رو ترک نمیکرد و غرق در حشرات سمیش بود؛ بودای اهریمنی که با پاهای کوتاهش اینطرف و اونطرف میدوید تا برادرش رو رهبر جوان فرقه کنه؛ و این اهریمن مست که همیشه تنهایی مست بود.
بله، همهشون آدمهای تنهایی بودند.
«من فردا فرقه رو ترک میکنم. دوست دارم تو هم با من بیای، برادر.»
«کجا؟»
«هونان، دریاچه دونگتینگ.»
«کیها میان؟»
«این بار خیلیها باهامون میان.»
اهریمن مست به خودش زحمت نداد بپرسه کیها.
به ستون پشت سرش تکیه داد و نوشید.
«باهات میام و یه نوشیدنی میزنم.»
***
نفر بعدی که گئوم موگوک به دیدنش رفت، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار در زمین تمرین شخصیش مشغول تمرین هنرهای رزمی بود.
برای او، ملاقات گئوم موگوک کاملاً غیرمنتظره بود.
«رهبر جوان فرقه؟»
«حالتون خوب بوده؟»
گئوم موگوک با احترام با او رفتار کرد.
«به لطف شما، خوب بودم. خبر بازگشتتون رو شنیدم. اما چی باعث شده بیاید اینجا؟»
«اومدم تا بعد از مدتها بهتون سلام کنم.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار انتظار نداشت رهبر جوان فرقه اینطور به دیدنش بیاد.
علاوه بر این، او فقط برای احوالپرسی نیامده بود.
گئوم موگوک درباره اتفاقاتی که در طول سفرش به بیرون از فرقه افتاده بود، به او گفت.
فرمانروای اهریمنی روحخوار میدونست.
میدونست که وقتی رهبر جوان فرقه از سفر برمیگرده، به دیدن شهریاران اهریمنی میره و بهشون میگه چه اتفاقاتی افتاده.
آیا روزی میرسید که نوبت او هم بشه؟
او مبهمانه منتظر چنین روزی بود.
گئوم موگوک حالا شروع کرده بود این چیزها رو به او هم بگه.
این یعنی او رو بهدرستی بهعنوان یه فرمانروای اهریمنی قبول کرده بود.
او همچنین درباره موضوع بانوی عمارت گل آسمانی هم به او گفت.
«بنابراین، قصد دارم فردا فرقه رو ترک کنم. اگه وقت دارید، ممنون میشم اگه با من بیاید و کمکم کنید.»
«البته که باید بیام.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار خیلی از گئوم موگوک ممنون بود که پیشش اومده و اینطور ازش درخواست کمک کرده.
«ممنونم، رهبر جوان فرقه.»
اگه او هنوز مهارت کافی نداشت و قرار بود سربار باشه، گئوم موگوک ازش نمیخواست که همراهش بره.
بهش میگفت که بیشتر مهارتهاش رو تقویت کنه.
خوشبختانه، فرمانروای اهریمنی روحخوار هر بار که گئوم موگوک او رو میدید، قویتر میشد.
او حالا کمکم داشت به همون فرمانروای اهریمنی روحخواری تبدیل میشد که رزمیکارها زمانی بیش از همه ازش میترسیدند.
و قبل از اینکه بره، گئوم موگوک حرفی رو زد که او بیش از هر چیز دوست داشت بشنوه.
«حالا که فرمانروای اهریمنیم همراه من میاد، خیالم راحته.»
***
«میخوای من هم بیام؟»
بودای اهریمنی با چهرهای متعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
به این ترتیب، چهار فرمانروای اهریمنی که همراه او میرفتند، مشخص شدند.
طبیعتاً، شهریاران اهریمنی که قرار بود بمونند هم مشخص شدند.
اهریمن مشت و پادشاه سم.
با بودن این دو نفر برای محافظت از پدرش، نیازی نبود نگران فرقه اصلی باشه.
و بودای اهریمنی تیزفهمتر از هر کسی بود.
«نکنه نگران رهبر فرقهای؟»
چطور میشد بودای اهریمنی رو که تمام عمرش رو در سیاست بین آدمها گذرونده بود، فریب داد؟
«درباره چی حرف میزنید؟»
«میپرسم چرا بین اونهمه آدم، دقیقاً اون دو نفر رو پشت سر میذاری.»
بودای اهریمنی هم اون دو نفر رو قویترینها بین شهریاران اهریمنی فعلی میدونست.
«بیرون رفتن با استادم سخته. نمیتونم جلوی همه قیافه بگیرم و بگم: من رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی هستم!»
«انگار که اصلاً دلت میخواد همچین کاری کنی. پس پادشاه سم چی؟»
«میدونید که پادشاه سم بیشتر از هر کسی از بیرون رفتن به سرزمینهای مرکزی متنفره، مگه نه؟»
اما بودای اهریمنی حرفهای گئوم موگوک رو باور نکرد.
او فکر میکرد دلیلی برای گذاشتن اون دو نفر بهخصوص وجود داره.
«تو که همین الان هم خیلی از دشمنها رو کشتی، آخه از کی میترسی؟»
بودای اهریمنی مدتی بود که این رو حس میکرد.
گئوم موگوک بیشتر از اینکه نگران مبارزه با اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف باشه، نگران دشمنهای فعلی بود.
البته، دشمنهای قصر تاریکیِ سیصدساله بهطور غیرقابلتصوری قوی بودند.
اما اونها همین حالا هم طوری در هم شکسته بودند که قابل ترمیم نبود.
«همونطور که میدونید، من اضطراب دارم. از قبل نگران کلی چیز هستم که اتفاق نمیافتن. آخرش هم معلوم میشه هیچی نبوده. به هر حال، بودای اهریمنی، تو با من میای، مگه نه؟»
بودای اهریمنی بعد از اینکه لحظهای به گئوم موگوک خیره شد، سر تکون داد.
«من که توی جنگ قدرت شکست خوردم، مگه چه قدرتی دارم؟ اگه بگی بریم، باید بیام.»
«حالا شبیه بودای اهریمنی شدی.»
«پس وقتی کنایه میزنی شبیه خودم میشم؟»
بودای اهریمنی داشت به نصیحت خودش عمل میکرد که مثل یه بودای به کمال رسیده رفتار نکنه.
گئوم موگوک، اهریمن خندان پلیددل، اهریمن مست و فرمانروای اهریمنی روحخوار.
و بودای اهریمنی.
چون فکر میکرد اینهمه آدم زیادهرویه، بودای اهریمنی این شوخی رو پرتاب کرد.
«قراره به اتحاد رزمی ضربه بزنیم؟ یا اتحاد نامتعارف؟»
گئوم موگوک بدون تردید جواب داد.
«به هر دوتاشون همزمان حمله میکنیم.»
این شوخی بیمعنی دلیل خودش رو داشت.
«هنوز تموم نشده. آدمهای بیشتری رو با خودم میبرم.»