چپتر 779: اگه هر کسی فقط یه چیزی بگه، خورشید غروب میکنه، مگه نه؟
چپتر 779: اگه هر کسی فقط یه چیزی بگه، خورشید غروب میکنه، مگه نه؟
«میخوام اولین ماموریت شاخه سایه شبح رو بهشون بدم.»
با این حرفِ گئوم موگوک، لی آن نتونست هیجانش رو پنهان کنه.
اون لحظهای رو که برای اولین بار به عنوان فرمانده شاخه سایه شبح منصوب شد، به خوبی به یاد داشت.
روزی که با شوخی و خنده دربارهی طراحی لباسهای متحدالشکل لاف میزد، انگار همین دیروز بود.
«تمام جوخههای شاخه سایه شبح اعزام میشن.»
اعضای جوخهها به همدیگه نگاه کردن.
این اولین ماموریت رسمیشون از زمان تشکیل شاخه سایه شبح بود.
هرچند تمرینات رزمی زیادی رو پشت سر گذاشته بودن، اما همهی اونها فقط تمرین بود.
چهار سرپرست جوخه جلوی اونها ایستاده بودن.
چشمهای سرپرست جوخه اول، نقاب آبی، از پشت نقابش با تندی میدرخشید و انرژی شبحوارِ سرپرست جوخه دوم، سو جین، غلیظتر شده بود.
سرپرست جوخه سوم، چا ایران، آروم بود، در حالی که سرپرست جوخه چهارم، جیهان، با چهرهای مصمم به گئوم موگوک خیره شده بود.
واکنشهای اونها متفاوت بود، اما قلبهاشون یکی بود.
ما باید توی این ماموریت موفق بشیم.
لی آن پرسید: «ماموریت چیه؟»
اما جواب غیرمنتظرهای از گئوم موگوک شنید.
«خودم هم نمیدونم.»
گئوم موگوک با چهرهای جدی، انگار که اصلا شوخی نمیکرد، ادامه داد: «ماموریت وقتی به اونجا برسیم مشخص میشه. ممکنه با شکوه و جلال راه بیفتیم و بعد از کلی گشتوگذار بدون اینکه اتفاقی بیفته برگردیم، یا اینکه ممکنه بیشترِ افرادی که اینجا هستن، به شکل جنازه برگردن.»
لی آن میتونست بفهمه که گئوم موگوک داره از ته دل حرف میزنه.
اون مردی نبود که به راحتی از جملهی «به شکل جنازه برگشتن» استفاده کنه.
اگه دست خودش بود، گئوم موگوک ترجیح میداد اونها رو پشت سر بذاره و با خودش نبره.
اما دریای آروم هیچوقت ملوان ماهر نمیسازه؛ حالا وقتش بود که اونها از موجها عبور کنن.
«به همهتون اعتماد دارم که از پسش برمیاید.»
«به ما بسپاریدش!»
اعضای شاخه سایه شبح با صدای بلند جواب دادن.
اونها نمیتونستن هیجان و لرزش ناشی از اولین ماموریتشون رو پنهان کنن.
«فردا صبح زود حرکت میکنیم، پس همه آماده بشید. سرپرستهای جوخه بمونن؛ بقیه مرخصید.»
اعضای شاخه سایه شبح پراکنده شدن و فقط لی آن و چهار سرپرست جوخه باقی موندن.
گئوم موگوک تکتک به چهار سرپرست جوخه نگاه کرد.
نقاب آبی و سو جین، چا ایران و جیهان.
همهی اونها از طریق پیوندهای فردی، ارتباط عمیقی با اون داشتن.
اون میتونست فقط با نگاه کردن به چشمهاشون بفهمه توی دلشون چی میگذره، برای همین گئوم موگوک طولانی صحبت نکرد.
«اگه قرار بود نگران سازمانی باشم که شما رهبریش میکنید، اصلا نباید از همون اول رهبریش رو به عهده میگرفتم. برید و برای حرکت آماده بشید. فرمانده لی، تو بمون.»
سرپرستهای جوخه هم رفتن و حالا فقط لی آن باقی مونده بود.
چهرهی جدی گئوم موگوک نرم شد، انگار که اون تنش رو عمداً ایجاد کرده بود.
«صاف نگه داشتن صورت و جدی موندن کار سختی بود.»
با این حال، لی آن چهرهی خشک و جدی خودش رو شل نکرد.
«میدونی الان داشتم به چی فکر میکردم؟»
«به چی فکر میکردی؟»
«شاید قبل از ماموریت روحیه رو تضعیف کنه، ولی عیبی نداره بگم؟»
«حتماً، بگو.»
لی آن صادقانه احساسش رو فاش کرد.
«آه، این کار مال من نیست!»
اون واقعاً این فکر رو کرده بود.
«لحظهای که شنیدم ممکنه بیشترمون بمیریم، قلبم ریخت و چشمام سیاهی رفت.»
برای اون که عمری رو با محافظت از بقیه گذرونده بود، مرگ زیردستهاش غیرقابلتحمل بود.
حتی اگه این بار به سلامت برمیگشتن، دفعهی بعد چی؟ زندگیای که توش زیردستهاش رو یکییکی از دست بده... واقعاً میتونست با خونسردی باهاش کنار بیاد؟
قبلاً هم به چیز مشابهی فکر کرده بود، اما شنیدن این حرفها درست قبل از یه ماموریت واقعی، سطح ترسش رو متفاوت کرده بود.
گئوم موگوک بهش گفت: «میدونی وقتی داشتم اون حرف رو میزدم، من داشتم به چی فکر میکردم؟»
«به چی فکر میکردی؟»
«آه، این کار مال من نیست!»
لی آن وقتی دید اون هم دقیقاً همون حرف خودش رو زد، خندید.
میدونم، چطور ممکنه ندونم؟ تو وقتی از همه خوشحالتری که آزادانه توی سرزمینهای مرکزی بگردی، شرورها رو مجازات کنی و با آدمهای خوب با شادی بخندی.
برای گئوم موگوک هم همینطور بود.
چطور میتونست قلب لی آن رو درک نکنه؟
«لی آن.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
«من بهت نمیگم که تا آخر عمرت اینطوری زندگی کنی. اما باید یه مدتی اینطوری زندگی کنی تا بفهمی زندگیای که دلت میخواد داشته باشی، چقدر ارزشمنده.»
حتی همین حالا هم، این زندگی برای لی آن بینهایت ارزشمند بود.
این زندگی، خدمت به یه رهبر جوان فرقه بود که توی دنیایی پر از رهبرهایی که راه نفس زیردستهاشون رو میبستن، فضایی برای نفس کشیدن باز کرده بود.
برای همین بود که احساس میکرد میتونه نفسش رو تا وقتی که قلبش بترکه، حبس کنه.
«تا جایی که بتونم تمام تلاشم رو میکنم.»
«خودت رو آماده کن و فردا میبینمت. اوه، در ضمن، کسای دیگهای هم هستن که با ما میان.»
«کیا هستن؟»
«فردا میفهمی.»
گئوم موگوک مشخص نکرد که اونها کی هستن.
«حتی اگه فکر کردی "آیا به این نیاز دارم؟"، بدون استثنا همهچیز رو بردار! وقتی پات رو بذاری اون بیرون، پشیمون میشی که چرا همهچیز رو با خودت نیاوردی.»
بعد از اینکه لی آن هم رفت، گئوم موگوک تنها موند.
نه، اگه دقیقتر بگیم، تنها نبود.
«چرا از من نمیخوای که باهات بیام؟»
پادشاه شمشیر بدون هیچ صدایی کنار گئوم موگوک فرود اومد.
«چطور میتونم برادر آک رو به همچین جایی ببرم؟»
«چرا؟»
«اگه ارباب قصر تاریکی ظاهر بشه چی؟ میتونی بکشیش؟»
«میتونم.»
پادشاه شمشیر دلیل اینکه سازمان رو ترک نکرده بود، فاش کرد.
«دلیلی که من سازمان رو ترک نکردم به خاطر ارباب قصر تاریکی نبود، به خاطر تو بود.»
اون که از نقشهی فراخوانی روح مردهها خبر داشت، مونده بود تا از گئوم موگوک محافظت کنه.
البته، ارباب قصر تاریکی عمداً اجازه داده بود اون از این نقشه باخبر بشه تا بکشونهش سمت خودش.
«لازم نیست تا این حد پیش بری. نیازی نیست قلبت رو ثابت کنی، برادر آک. من از قبل همهچیز رو میدونم. وجود تو به تنهایی بیشتر از چیزیه که لیاقتش رو دارم.»
ببین کی داره این حرف رو میزنه! چطور میتونست نگران نباشه وقتی گئوم موگوک همچین آدمی بود؟
«ارباب قصر تاریکی قویه. نه، موضوع این نیست... اینکه نمیدونی چقدر قویه، اون رو ترسناکتر میکنه.»
این حقیقت که حتی پادشاه شمشیر هم نمیتونست عمق قدرت اون رو بسنجه، نشوندهندهی سطح مهارتش بود.
«من حتی نمیدونم اون مرد چند سالشه.»
این همهی ماجرا نبود.
«به جز افرادی که تو تا الان کشتی، ارباب قصر تاریکی استادهای زیادی زیر فرمان مستقیم خودش داره.»
انتظارش رو داشتم.
قصر تاریکی سازمانی بود که سیصد سال با دقت تمام در حال آمادهسازی بود.
«نگران نیستی؟»
«لازم نیست نگران باشی.»
«چرا؟»
نگاه گئوم موگوک به سمت آسمان چرخید.
اون حالا حرفی رو به پادشاه شمشیر زد که مدتها پیش به پدرش گفته بود.
«چون طریقت اهریمنی من برای همین لحظهست.»
دلیلی که گئوم موگوک خودش رو تا حد مرگ به کار واداشته بود، دقیقاً برای لحظهای مثل این بود، تا بتونه با اطمینان چنین حرفهایی رو بزنه.
«اون حریفیه که حتی برادر آک هم در مقابلش مضطربه، پس ببین چقدر باید ترسناک باشه. یه حریف هیولا صفت که سن و قدرتش نامعلومه. برای همینه که هیچکس جرئت نمیکنه به کشتنش فکر کنه.»
نگاه گئوم موگوک که به آسمان بود، دوباره به سمت پادشاه شمشیر برگشت.
«این باور که من باید اون شرارت فاسد و پلید رو از پا دربیارم، اون شرارت مطلقی که انسانها از پسش برنمیان، طریقت اهریمنی منه.»
گئوم موگوک در حالی که به پادشاه شمشیر که بیصدا بهش خیره شده بود نگاه میکرد، با آرامش اضافه کرد:
«اگه ما نتونیم بکشیمش، پس کی میتونه؟ یه روح اهریمنی بزرگتر باید روحهای کوچکتر رو ببلعه.»
***
و صبح روز بعد.
اعضای شاخه سایه شبح اولین کسایی بودن که در محل حرکت جمع شدن.
اونها رداهای رزمی سیاه پوشیده بودن و نقاب زده بودن، و روی نقابهای سیاه، کلمات «سایه شبح» با رنگ سفید گلدوزی شده بود.
با پوشیدن لباسهای متحدالشکل شاخه سایه شبح و زدن نقابها، احساس میکردن از هیچچیزی ترس ندارن.
شونههاشون رو صاف کرده بودن و وسوسه شده بودن که یه آینهی مفرغی پیدا کنن تا خودشون رو توش تماشا کنن.
درست همون موقع، خودِ ارباب لشکر کاروان حفاظتی بیرون اومد.
رزمیکارهای لشکر کاروان حفاظتی برای هر کدوم از اعضای شاخه سایه شبح اسب آوردن.
«لشکر کاروان حفاظتی شاخههایی داره که در سراسر سرزمینهای مرکزی به صورت مخفیانه فعالیت میکنن. هر وقت اسبهاتون خسته شدن، میتونید اونها رو عوض کنید.»
«ممنونم، ارباب لشکر.»
لی آن با ادب و احترام از ارباب لشکر کاروان حفاظتی تشکر کرد.
از اونجایی که این اولین بار بود که چنین عملیات بزرگی رو بر عهده میگرفت، تازه متوجه شده بود که لشکر کاروان حفاظتی چنین حمایتهایی رو ارائه میده.
اعضای شاخه سایه شبح در دلشون خوشحال بودن.
خودِ ارباب لشکر کاروان حفاظتی برای بدرقهی اونها اومده بود، مگه نه؟
البته، اون یه لحظهی زودگذر از شادی و یه سوءتفاهم بود.
بقیهی اعضای لشکر کاروان حفاظتی در حالی که کالسکه میکشیدن، رسیدن.
اونها کالسکههای حملونقل غولپیکری بودن.
نه فقط یکی، بلکه بیش از ده تا از اونها.
پیروان اهریمنیِ کاروان حفاظتی، کالسکهها رو بدون حتی یک خطا به صف کردن.
اعضای شاخه سایه شبح گیج شده بودن.
اونها داشتن با اسب میرفتن، پس چرا این کالسکههای بزرگ رو آورده بودن؟ برای حمل بار بود؟ حتی اگه اینطور بود، چرا اینقدر بزرگ و اینقدر زیاد؟
در همون لحظه، گروهی از رزمیکارها رسیدن.
حتی از دور هم میشد به راحتی تشخیص داد اونها کی هستن.
با اون هیکلهای درشت و غولآسا، اونها کسی نبودن جز سپاه اهریمنی، نخبهترین سازمانِ فرقه الهی اهریمن آسمانی.
تنها حضورشان فشار وحشتناکی را ساطع میکرد.
با ظاهر شدن سپاه اهریمنی، اعضای شاخه سایه شبح چشمانشان از تعجب گرد شد.
حالا دیگر میفهمیدند که آن کالسکهها برای چه کاری بودند.
آنها برای سوار شدن اعضای سپاه اهریمنی آورده شده بودند.
«نکنه این یه عملیات مشترک با سپاه اهریمنی بود؟»
*خِش.*
وقتی کاغذهای استتاری که به دیوارههای کالسکه چسبانده شده بود پاره شدند، نماد سپاه اهریمنی و نام آن آشکار شد.
سپاه اهریمنی.
سپاه اهریمنی معمولاً در خفا حرکت میکرد، اما این عملیات رسمی بود.
حتی تصور صف طولانی این کالسکههای بزرگ که پشت سر هم حرکت میکردند، باشکوه بود.
از میان سپاه اهریمنی، فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو، بیرون آمد.
«فرمانده شاخه، لی.»
«ارباب جانگ!»
لی آن و جانگ هو با گرمی با هم سلام و احوالپرسی کردند.
«این اولین باره که با شما به عملیات میام، فرمانده شاخه.»
«باعث افتخاره، ارباب من. من هنوز بیتجربهام، پس ازتون میخوام که راهنماییم کنید.»
جانگ هو با فروتنی پاسخ داد: «من بهخوبی میدونم که شاخه سایه شبح چقدر عالی آموزش دیده. ما هم ازتون میخوایم که راهنماییمون کنید.»
اعضای شاخه سایه شبح همین حالا هم از اینکه عملیات مشترکی با سپاه اهریمنی داشتند بهشدت غافلگیر شده بودند، اما غافلگیری آنها تازه شروع شده بود.
فرمانده اهریمنی روحخوار از راه رسید.
همانطور که او با چهرهای متکبر قدم برمیداشت، گویی هوای اطرافشان تغییر کرد.
او کسی بود که حتی بدون نشان دادن هالهاش، حضوری لرزه بر اندام ساطع میکرد.
همه با احترام مشتهایشان را در کف دست دیگر گذاشتند و به فرمانده اهریمنی روحخوار ادای احترام کردند.
اعضای شاخه سایه شبح که هرگز تصور نمیکردند این عملیات با حضور فرمانده اهریمنی روحخوار باشد، حتی بیش از پیش مضطرب شدند.
حالا دیگر میفهمیدند که چرا ارباب بخش کاروان حفاظتی شخصاً آمده بود.
یکی از رزمیکاران بخش کاروان حفاظتی کالسکهای را آورد.
این کالسکهای اختصاصی برای یک فرمانروای اهریمنی بود؛ کالسکه فرمانده اهریمنی روحخوار.
دیوارههای کالسکه با الگوهای پیچیده و سرگیجهآوری نقاشی شده بود که فقط با نگاه کردن به آنها سر آدم سوت میکشید.
اما همان الگو کافی بود تا همهچیز را بفهماند.
اگر با آن درمیافتادی، زندگیات به فنا میرفت.
در همان لحظه، فرمانروای اهریمنی دیگری در حالی که خمیازه میکشید، جلو آمد.
«واقعاً لازمه اینقدر زود صبح راه بیفتیم؟»
کسی که با چهرهای که هنوز آثار خوابآلودگی در آن پیدا بود ظاهر شد، اهریمن مست بود.
وقتی اهریمن مست ظاهر شد، اعضای شاخه سایه شبح حتی بیشتر از قبل تعجب کردند.
این عملیاتی بود که نه با یک، بلکه با دو فرمانروای اهریمنی انجام میشد.
سپاه اهریمنی کم بود، حالا دو فرمانروای اهریمنی هم میرفتند؟ این دیگر چه جور عملیاتی بود؟
یکی از رزمیکاران بخش کاروان حفاظتی کالسکه اهریمن مست را آورد.
این کالسکهای بود که طوری تغییر یافته بود که بسیار طولانیتر از بقیه باشد.
«من بهخاطر خماری یه کم استراحت میکنم.»
وقتی در کالسکه را باز کرد، تختی در داخل آن بود و دیوارهایش با بطریهای شراب پر شده بود.
همه که تا به حال چنین کالسکهای ندیده بودند، چشمانشان از تعجب گرد شد.
سپس، بودای اهریمنی در حالی که درخشش زرینی از خود ساطع میکرد، وارد شد.
لحظهای که او را دیدند، نفس در سینه اعضای شاخه سایه شبح حبس شد.
بودای اهریمنی هم میره؟
نه دوتا، بلکه سه فرمانروای اهریمنی؟
اعضای شاخه سایه شبح در حالی که با احترام به فرمانروایان اهریمنی که ظاهر میشدند سلام میکردند، نگاههای مبهوتی با هم رد و بدل کردند.
سه فرمانروای اهریمنی، که دیدن حتی یکی از آنها در فرقه الهی اهریمن آسمانی مایه خوششانسی بود، ظاهر شده بودند.
کالسکهای که بخش کاروان حفاظتی برای بودای اهریمنی آورده بود، با طلا آبکاری شده بود.
این کالسکهای بود که تمام دزدان دنیا را به خود جذب میکرد.
در همان لحظه، چهارمین فرمانروای اهریمنی ظاهر شد.
اهریمن خندان پلیددل و بانوی عمارت گل آسمانی از راه رسیدند.
با دیدن آن نقاب سفید خالص، اعضای شاخه سایه شبح در جای خود خشکشان زد.
اهریمن خندان پلیددل هم میره!
بهراستی که این فراتر از غافلگیری و شوک بود؛ خودِ آشوب بود.
یکی از رزمیکاران بخش کاروان حفاظتی کالسکه اهریمن خندان پلیددل را آورد.
این کالسکهای بود که با دیوارههای سفید ساده ساخته شده بود.
اعضای شاخه سایه شبح همگی زبانشان بند آمده بود.
رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، چهار فرمانروای اهریمنی و سپاه زبده اهریمنی، همگی با هم میرفتند؟ فقط یک فکر از ذهنشان گذشت.
«نکنه جنگ شده؟»
بانوی عمارت گل آسمانی هم به شکلی متفاوت از اعضای غافلگیرشده شاخه سایه شبح، تعجب کرده بود.
او شنیده بود که گئوم موگوک قصد دارد خروجی رسمی و مناسب داشته باشد، اما نمیدانست که او قصد دارد این کار را در چنین مقیاس بزرگی انجام دهد.
در واقع، او حتی فکر کرده بود که خودش بهتنهایی به ملاقات ارباب کاخ دوشیزه الهی برود.
اما موضوعی که در پیش بود، طبق قضاوت گئوم موگوک، به این تعداد آدم نیاز داشت.
در همان لحظه، صدای کسی شنیده شد.
«رهبر جوان فرقه تشریف میارن!»
صاحب صدا، سرپرست محافظان او، جوک-یئون بود.
*تَق، تَق، تَق، تَق...*
محافظان رهبر جوان فرقه، با لباسهای متحدالشکل و نقابهایشان، بیرون آمدند و مسیری را باز کردند.
این محافظان که خود را وقف تمرین کرده بودند، از نظر حضور و ابهت از هیچکدام از رزمیکاران دیگر حاضر در آنجا کم نداشتند.
این موضوع بهطور طبیعی باعث میشد آدم فکر کند که محافظان رهبر جوان فرقه باید حداقل در همین حد قدرتمند باشند.
از میان آنها، گئوم موگوک وارد شد.
«میدونی که، شخصیت اصلی همیشه آخر از همه میرسه.»
پنجره کالسکه اهریمن مست باز شد و چهرهاش نمایان گشت.
«چقدر باحال! رهبر جوانِ ما...»
قبل از اینکه اهریمن مست بتواند شیرینکاریهای مستانهاش را شروع کند، گئوم موگوک بهآرامی دستش را تکان داد.
او با قدرتش پنجره کالسکه را بست.
«حتماً خماری شدیدی داری، پس لطفاً بیشتر بخواب.»
با دیدن اینکه او هنوز هوشیار نشده، مشخص بود که تا صبح مشغول تمرین هنرهای رزمیاش بوده است.
گئوم موگوک با ادب به فرمانروایان اهریمنی ادای احترام کرد و سپس به دیگر زیردستان حاضر نگاهی انداخت.
او بهطور ویژه برای جانگ هو دست تکان داد و خوشحالیاش را نشان داد.
با این حرکت، روحیه سپاه اهریمنی حتی بالاتر رفت.
«آدمهای زیادی اینجان، اگه هر کسی فقط یه کلمه حرف بزنه، خورشید غروب میکنه، مگه نه؟»
معمولاً بعد از چنین حرفی، جملهای مثل «پس بیاین کوتاه حرف بزنیم!» میآمد، اما گئوم موگوک متفاوت بود.
«اشکالی نداره اگه غروب کنه، پس هر چی دلتون میخواد بگید.»
لبخندی بر لبان همه نقش بست.
البته هیچکس آنقدر بیملاحظه نبود که در این موقعیت حرفی بزند.
آه، اما یک غریبه آنجا بود.
«چرا منو جا میذاری!»
رهبر فرقه باد آسمان که به شکلی از موضوع باخبر شده بود، وارد محوطه شد.
«منم میام.»
«نمیتونید بیاید.»
«چرا نه؟»
«من راحت نیستم، واسه همین استادم رو هم با خودم نمیبرم.»
منظورش این بود که با حضور او، شاگردش، فرمانده اهریمنی روحخوار، راحت نخواهد بود.
اینکه آنها میتوانستند در حضور فرمانده اهریمنی روحخوار چنین گفتگویی داشته باشند، چیزی بود که فقط بین گئوم موگوک و رهبر فرقه باد آسمان ممکن بود.
«تو نمیدونی، اما ما استاد و شاگرد خیلی با هم صمیمی هستیم. اون حتی اگه منم باشم راحته.»
«این چیزیه که شما فکر میکنید، استاد. ارشدها همیشه راحتن. ما نیستیم!»
«شرط میبندم استادِ خودت اینجوری نیست.»
گئوم موگوک بهجای پاسخ دادن به آن حرفِ غیرقابلانکار، از رهبر فرقه باد آسمان تمجید کرد.
«بهخاطر اینه که شما از فرقه اصلی محافظت میکنید، رهبر فرقه، که من میتونم با خیال راحت برم. دلیل اینکه میتونم سپاه اهریمنی رو با خودم ببرم، همهاش بهخاطر شماست.»
«واقعاً اینطوره؟»
از آنجایی که افراد زیادی تماشا میکردند، رهبر فرقه باد آسمان سینهاش را سپر کرد.
«پس، من چی!»
با چرخیدن به عقب، ارباب عمارت دنیای زیرین، سو دهریونگ هم آنجا بود.
اعضای شاخه سایه شبح با دیدن این صحنه دوباره غافلگیر شدند.
رهبر جوان فرقه کسی بود که حتی رئیس آن سازمان سختگیر را هم وادار میکرد بیاید و بخواهد که او را هم با خود ببرد.
«میترسی اگه منم بیام واقعاً خورشید غروب کنه؟ من دهنم رو بسته نگه میدارم.»
او میخواست در چنین مأموریتی همراه گئوم موگوک باشد.
او میخواست برود، حتی اگر به قیمت استعفا از مقام ارباب عمارت دنیای زیرین تمام میشد.
«نه، نمیتونم به نوزادت فکر نکنم. پس نمیتونی بیای.»
«من تحمل میکنم.»
«منظورم خودمم، نه تو. نگاه کردن به تو مدام منو یاد اون بچه میندازه. اون خیلی بانمکه، پس نه.»
گئوم موگوک بعد از اینکه با خوشرویی به آنها جواب رد داد، به کسانی که قرار بود با او بیایند نگاه کرد.
«خیلهخب، من قصد دارم این بار حسابی خودنمایی کنم، پس روی همهتون حساب میکنم.»
اعضای بخش کاروان حفاظتی کالسکه اختصاصی رهبر جوان فرقه را آوردند.
نماد روح اهریمن آسمانی بهطرز ترسناکی روی دیوارههای محکم کالسکه که در برابر شمشیر و تیغه نفوذناپذیر بود، نقش بسته بود.
«سفر بهخیر!»
در حالی که ناامیدی سو دهریونگ پشت سر گذاشته میشد، همه سوار کالسکههایشان شدند.
کالسکههای سپاه اهریمنی پیشقراول شدند و بهدنبال آنها کالسکه گئوم موگوک حرکت کرد که توسط محافظان سوارکارش احاطه شده بود.
پشت سر آنها، کالسکههای چهار فرمانروای اهریمنی حرکت میکردند و در نهایت، اعضای شاخه سایه شبح سوار بر اسب بهدنبالشان راه افتادند.
اعضای بخش کاروان حفاظتی که با علامتهای دست، کالسکهها را با نظم و ترتیب به بیرون هدایت میکردند، هنگام عبور کالسکه گئوم موگوک، همگی با هم تعظیم کردند.
صف کالسکهها و اسبها با سرعت به جلو تاخت.
این اولین خروج رسمی رهبر جوان فرقه از فرقه با تمام تشریفات بود.