چپتر 784: چون از قبل ستارههای بیشماری دارم
چپتر 784: چون از قبل ستارههای بیشماری دارم
حتی در این ساعت دیروقت، اتاق عملیات سیلور مون غرق در فعالیت و جنبوجوش بود.
با توجه به وضعیت اضطراری، استراتژیستها در حالت آمادهباش کامل بودند و به کوچکترین گزارشهایی که میرسید، با دقت فراوان توجه میکردند.
آنها نهتنها تحرکات اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف، بلکه جنبوجوشهای تکتک فرقههای سرزمینهای مرکزی را هم زیر نظر داشتند.
بهویژه، آنها هر حرکتی را در مسیر گئوم موگوک ردیابی میکردند.
و سرانجام، گزارشی که منتظرش بودند، از راه رسید.
«رهبر جوان فرقه بهسلامت به محل ملاقات رسیدن.»
پرچمهای رهبر جوان فرقه و شهریاران اهریمنی روی دریاچه دونگتینگ قرار گرفتند.
آسمان کوچک.
عمارت فلکسای روی پرچم گئوم موگوک لقب «اهریمن خندان» را نوشته بود، اما در سیلور مون، او را «آسمان کوچک» مینامیدند.
این نامی بود که گو وول انتخاب کرده بود.
برای او، گئوم موگوک فرقی با آسمان نداشت.
«بالاخره رسید.»
رهبر جوان فرقه پیش از این بارها فرقه را ترک کرده بود، اما گو وول هیچوقت به اندازه این بار مضطرب نبود.
احساس ناخوشایندی که رهایش نمیکرد، انگار که قرار بود اتفاق بزرگی بیفتد، او را در لبه پرتگاه نگه داشته بود.
به همین دلیل بود که به دیدن ساما میونگ رفته بود.
در همان لحظه، یک بازدیدکننده غیرمنتظره وارد شد.
«استراتژیست اعظم اینجان.»
«فوراً راهنماییشون کنید داخل.»
لحظاتی بعد، ساما میونگ وارد اتاق شد.
«خوش اومدید، استراتژیست اعظم.»
او واقعاً انتظار نداشت که ساما میونگ به اینجا بیاید.
«میخواستم زودتر بیام، اما دیر شد.»
دستهای ساما میونگ پر از غذا برای استراتژیستها بود.
این صحنهای واقعاً غیرمنتظره و نامتعارف بود.
به همین دلیل، استراتژیستهای سیلور مون حتی بیشتر تحت تأثیر قرار گرفتند.
استراتژیست اعظم فرقه الهی اهریمن آسمانی شخصاً برای آنها غذا آورده بود.
«ممنونم، استراتژیست اعظم.»
وقتی گو وول به نمایندگی از استراتژیستها از او تشکر کرد، ساما میونگ لبخندی زد.
«اینجا رو بهم نشون بده.»
«احتمالاً چیز زیادی برای دیدن پیدا نمیکنید. اینجا طوری طراحی شده که تقلید کاملی از عمارت فلکسای باشه. رهبر جوان فرقه کاملترین اتاق عملیات اطلاعاتی رو در این دنیای رزمی به اینجا آوردن.»
با تمجید گو وول، ساما میونگ لبخند دلنشینی زد.
این فقط یک چاپلوسی ساده نبود.
فضای داخلی واقعاً چنان شباهتی داشت که انگار عمارت فلکسای را به اینجا منتقل کرده بودند.
همانطور که به اطراف نگاه میکرد، نگاه ساما میونگ به پرچمهای روی نقشه سرزمینهای مرکزی افتاد.
پرچمهایی که به دریاچه دونگتینگ رسیده بودند.
در عمارت فلکسای هم آن پرچمها در همین موقعیتها قرار میگرفتند.
بعد از بازدید، گو وول قصد داشت ساما میونگ را به دفترش راهنمایی کند.
«لطفاً از این طرف بفرمایید.»
«توی راه که میاومدم، هوای شب بیرون خیلی خوب بود. بیا بریم بیرون حرف بزنیم.»
«بله، حتماً.»
آن دو مرد ساختمان سیلور مون را ترک کردند.
آنها در حیاط داخلی فرقه الهی اهریمن آسمانی قدم زدند و از هوای خنک شب لذت بردند.
پس از مدتی پیادهروی، ساما میونگ اولین کسی بود که لب به سخن گشود.
«ما از شعله اهریمنی استفاده نمیکنیم.»
گو وول تعجب نکرد، انگار که انتظارش را داشت.
«فکر میکردم کار راحتی نباشه.»
«به خاطر غرور رهبر فرقه نیست.»
ساما میونگ برای او توضیح داد که چرا گئوم ووجین نمیخواست از شعله اهریمنی استفاده کند.
پس از شنیدن داستان، گو وول پرسید:
«اومدید اینجا که این رو بهم بگید؟»
«همینطوره.»
گو وول با چهرهای سردرگم به ساما میونگ نگاه کرد.
این چیزی بود که یک قاصد هم میتوانست خبرش را بیاورد، یا چیزی بود که حتی اگر کاری نمیکرد هم خودش متوجه میشد.
ساما میونگ دلیلش را فاش کرد.
«شاید بقیه ندونن، اما تو، حداقل تو باید دقیقاً بدونی که رهبر فرقه درباره رهبر جوان فرقه چطور فکر میکنه.»
«معتقدم این مهمترین چیز برای یه استراتژیست اعظمه؛ اینکه دقیقاً بدونی رهبری که بهش خدمت میکنی چه جور آدمیه. ذهن تیز؟ قضاوت خونسرد؟ اون چیزها همهشون در اولویتهای بعدیان.»
گو وول با احترام سرش را خم کرد.
«از درس ارزشمندتون خیلی ممنونم.»
و همچنین از اینکه او را «استراتژیست اعظم» خطاب کرده بود، سپاسگزار بود.
این یعنی او به عنوان استراتژیست اعظم بعدی به رسمیت شناخته شده بود.
برای او، این لحظهای بیقیمت بود.
«همیشه خودت رو توی اتاق عملیات حبس نکن. بیا بیرون و اینطوری هوایی بخور. بیا بیرون و به آسمون نگاه کن.»
شنیدن کلمه آسمان، گو وول را به یاد گئوم موگوک انداخت.
رهبر جوان فرقه، شما هم الان دارید به اون آسمون شب نگاه میکنید؟
در همان لحظه، در حالی که آن دو به ستارههای آسمان شب نگاه میکردند...
در میان ستارههای چشمکزن، یکی بود که بهطرز استثنایی میدرشید.
با دیدن آن ستاره، ساما میونگ جا خورد و نفس کوتاهی از سر تعجب کشید.
«آه!»
با دیدن تعجب او، گو وول پرسید:
«چی شده؟»
چهره ساما میونگ لحظهبهلحظه ناباورتر میشد.
با خود فکر کرد نکند از خستگی دچار توهم شده است، پس چشمانش را بست و دوباره باز کرد.
اما نور ستاره همانطور باقی مانده بود.
ساما میونگ با صدایی لرزان، خبر تکاندهندهای را داد.
«ستاره کشتار آسمان ظاهر شده.»
«چی؟»
گو وول هم جا خورد.
ستاره کشتار آسمان.
این یک ستاره شوم بزرگ بود که گفته میشد وقتی یک ستاره کشتار بزرگ در دنیای رزمی ظاهر میشود، شروع به درخشش میکند.
این فقط یک نشانه بدیمن نبود؛ مشهور بود که وقتی ستاره کشتار آسمان ظاهر شود، دنیای رزمی به دریایی از خون تبدیل خواهد شد.
«اون ستاره، ستاره کشتار آسمانه؟»
صدای گو وول میلرزید.
ساما میونگ نتوانست فوراً جواب بدهد، چون خودش هم چیزی را که میدید باور نمیکرد.
اما قطعی بود.
به عنوان کسی که دانش گستردهای در ستارهشناسی داشت، غیرممکن بود که ستاره کشتار آسمان را نشناسد.
«خودشه. قطعاً ستاره کشتار آسمانه.»
«این اولین باریه که ستاره کشتار آسمان رو از نزدیک میبینم.»
در کمال تعجب، این اولین بار برای ساما میونگ هم بود که آن را با چشمان خودش میدید.
«برای من هم همینطوره.»
این همان ستاره کشتار آسمانی بود که فقط در کتابها و داستانها دربارهاش خوانده بود.
ساما میونگ ناگهان گفتگویی را که دفعه قبل با گو وول داشت، به یاد آورد.
نکند خطری که رهبر جوان فرقه حس کرده بود...؟
«ممکنه این همون چیزی باشه که رهبر جوان فرقه نگرانش بود؟»
گو وول حس کرد انگار مهی که تا الان جلوی چشمش بود، در حال کنار رفتن است.
«فکر میکنم همینطوره.»
اگر اینطور بود، پس رهبر جوان فرقه چطور میدانست که ستاره کشتار آسمان ظاهر خواهد شد؟ این دیگر صرفاً بحث مهارت در ستارهشناسی نبود.
رهبر جوان فرقه انگار اسرار الهی را خوانده بود.
«من به رهبر فرقه اطلاع میدم، تو هم فوراً این موضوع رو به رهبر جوان فرقه برسون.»
«بله، متوجهم.»
ساما میونگ ناگهان متوجه شد که گو وول آرامش خودش را بازیافته است.
«نگران نیستی؟»
«برعکس، خیالم راحت شد.»
دلیلش گئوم موگوک بود.
«رهبر جوان فرقه دقیقاً این رو پیشبینی کرده بود، مگه نه؟»
او با کلماتی که فقط به خاطر ایمان مطلقش به گئوم موگوک ممکن بود، ادامه داد:
«یهو به ذهنم رسید که رهبر جوان فرقهای مثل اون، ممکنه بتونه جلوی کسی رو که زیر ستاره کشتار آسمان متولد شده، بگیره.»
ساما میونگ کسی بود که باور داشت چیزی به نام استراتژیست خوشبین وجود ندارد.
یک استراتژیست کسی بود که همیشه باید اول نتایج منفی را در نظر میگرفت.
اما حداقل در این لحظه، او میخواست به دیدگاه مثبت گو وول باور داشته باشد.
با این حال، این فقط یک آرزو بود.
چیزی که تا الان از فرقه الهی اهریمن آسمانی محافظت کرده بود، اقدامات متقابل خودش بود که همیشه بدترین سناریو را اول در نظر میگرفت.
حتی اگر قرار نبود از شعله اهریمنی استفاده کند.
«باید فوراً روستای خاندان اهریمنی رو تخلیه کنیم.»
***
«به دریاچه دونگتینگ رسیدیم.»
در دوردست، دریاچهای به وسعت یک دریا در مقابلشان گسترده شده بود.
از آنجا که شب بود، فانوسهای قایقهای روی دریاچه منظره زیبایی ساخته بودند.
«اون گفت که اینجا دنبال یه قایق با پرچم سفید بگردیم.»
محل ملاقاتی که بانوی عمارت گل آسمانی با ارباب کاخ دوشیزه الهی ترتیب داده بود، یکی از قایقهای روی دریاچه دونگتینگ بود.
گئوم موگوک، بانوی عمارت گل آسمانی، شهریاران اهریمنی، لی آن، جانگ هو و فرماندهان جوخه شاخه سایه شبح را به کنارش فراخواند.
«ملاقات امروز یکی از این دو سناریو خواهد بود. اول اینکه ارباب کاخ دوشیزه الهی واقعاً چیزی داره که میخواد مخفیانه به شما بگه، بانوی عمارت، و به همین خاطر صداتون کرده."
"دوم اینکه ممکنه با ارباب قصر تاریکی تله گذاشته باشه. اگه ارباب کاخ دوشیزه الهی خودش تنهایی قرار ملاقات گذاشته باشه، مشکلی پیش نمیاد."
"فقط از قایقسواری روی دریاچه دونگتینگ لذت میبریم و برمیگردیم.»
با این حال، بانوی عمارت گل آسمانی نگران یک چیز بود.
«ارباب کاخ دوشیزه الهی بهم گفت که تنها بیام. گفت اگه کس دیگهای همراهت باشه، باهات ملاقات نمیکنم.»
با شنیدن نگرانی او، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«برای من، این حرفها مثل این میمونه که داره التماسم میکنه همه رو با خودم بیارم.»
گئوم موگوک دلیل خوبی برای این طرز فکرش داشت.
«حتی اگه ارباب کاخ دوشیزه الهی خودش به تنهایی برای خبر دادن به شما اقدام کرده باشه، بانوی عمارت، معتقدم ارباب قصر تاریکی ازش باخبره.»
او در مقبره زیرزمینی تایید کرده بود که ارباب قصر تاریکی شخصیست که از روانشناسی آدمها استفاده میکنه.
هر چی نباشه، اون از قلب پادشاه شمشیر برای احضار روح دوازده پادشاه زودیاک استفاده کرده بود.
اگه از همون اول با ارباب کاخ دوشیزه الهی دستبهیکی کرده بود، حتماً اون رو خوب میشناخت و انحرافش از مسیر رو از دست نمیداد.
«ارباب قصر تاریکی توی نبردهای متعددمون منو خوب شناخته. این یعنی از رابطهم با فرمانروای اهریمن خندان هم خبر داره.»
چطور ممکنه ارباب قصر تاریکی ندونه؟ درباره تمام اون نبردهای داغ در کنار اهریمن خندان پلیددل.
شاید فرمانروای اهریمنیای که اون بیش از همه ازش متنفر بود، اهریمن خندان پلیددل بود.
«بنابراین، ارباب قصر تاریکی میدونه، و ارباب کاخ دوشیزه الهی هم میدونه که من هرگز بانوی عمارت گل آسمانی رو به تنهایی به اینجا نمیفرستم. به عبارت دیگه، چه این یه تله باشه و چه نباشه، طرف مقابل حتی فکرش رو هم نمیکنه که شما تنها بیاین، بانوی عمارت.»
کسانی که گوش میدادند، سر تکان دادند.
«حتی اگه بپذیریم که ارباب کاخ دوشیزه الهی واقعاً خودش به تنهایی درخواست ملاقات داده و ارباب قصر تاریکی ازش بیخبره، باز هم نیازی نیست شما تنها برین.»
«کسی که توی وضعیت دشواری قرار داره، ارباب کاخ دوشیزه الهیه که اول با ما تماس گرفته. حتی اگه با کسی برین، اون نمیتونه ملاقات رو رد کنه.»
مثل همیشه، گئوم موگوک دست حریف رو میخوند و نتیجهگیریاش روشن بود.
بانوی عمارت گل آسمانی از گئوم موگوک پرسید:
«اونوقت، فقط من و شما به اون ملاقات میریم، رهبر جوان فرقه؟ یا...؟»
«نه، من با یکی از شهریاران اهریمنی میرم.»
او طبیعتاً فرض کرده بود که او اهریمن خندان پلیددل را با خود خواهد برد.
«فرمانروای اهریمنی روحخوار منو همراهی میکنه.»
کسی که گئوم موگوک از او خواست همراهیاش کند، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
این صرفاً یک تصمیم احساسی نبود.
«حریف از هنرهای اهریمنی تاریک استفاده میکنه. کسانی که در برابر اون هنرهای اهریمنی تاریک از همه قویترن، من و فرمانروای اهریمنی روحخوار هستیم.»
البته بودای اهریمنی هم در برابر هنرهای اهریمنی تاریک قوی بود، اما او در بیرون وظیفهای داشت که باید انجام میداد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار غرق در شادی شد.
موضوع فقط همراه بردن او نبود؛ بلکه نقش مهمی به او سپرده شده بود.
«بله، باهات میام.»
دستورات گئوم موگوک ادامه یافت.
«ارباب جانگ.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
«ارباب جانگ، لطفاً با سپاه اهریمنی نزدیک ساحل دریاچه منتظر بمونین. با این فرض عمل کنین که دشمن از قبل میدونه سپاه اهریمنی رسیده.»
چشمان جانگ هو با تیزبینی درخشید.
«بله، متوجه شدم.»
او نگران جانگ هو و سپاه اهریمنی نبود، چرا که آنها بیش از هر کسی قابلاعتماد بودند.
سپس، گئوم موگوک به لی آن و چهار فرمانده جوخه دستور داد.
«شاخه سایه شبح و محافظها خودشون رو به شکل مردمی که برای پیادهروی شبانه بیرون اومدن درمیارن، به صورت جفتهای زن و مرد یا گروههای سه و پنج نفره.»
«باید دنبال هر نشونهای از کمین بگردین. اگه اینجا یه تله باشه، حتماً یه جایی ردی ازشون هست. اگه چیزی پیدا کردین، فوراً به سپاه اهریمنی گزارش بدین و با هم حرکت کنین.»
«بله، متوجه شدم.»
سپس، او وظایفی را به سه فرمانده اهریمنی باقیمانده محول کرد.
«بودای اهریمنی، اهریمن مست، نظرتون چیه بعد از این همه مدت یه قایقسواری بریم؟»
این درخواستی از آنها بود تا قایقی بردارند و مراقب قایقی باشند که ملاقات امروز در آن صورت میگرفت.
اهریمن مست از فکر شناور کردن قایق روی دریاچه و نوشیدن هیجانزده شد.
«میدونستم اینطور میشه، برای همین یه شراب عالی مخصوص قایقسواری با خودم آوردم.»
در نهایت، گئوم موگوک وظیفهای را به اهریمن خندان پلیددل سپرد.
«فرمانروای اهریمن خندان، لطفاً فرماندهی این عملیات رو به عهده بگیرین.»
نقش فرمانده عملیات که کل وضعیت را از بیرون زیر نظر دارد و به متغیرها پاسخ میدهد؛ مهمترین نقش.
«متوجه شدم.»
اهریمن خندان پلیددل این دستور را به عنوان فرمانی با این معنای ضمنی تلقی کرد: «من از بانوی عمارت گل آسمانی محافظت میکنم، پس تو هم خوب مراقب شاخه سایه شبح و سپاه اهریمنی باش.»
گئوم موگوک به طور خاص با شاخه سایه شبح و محافظان صحبت کرد.
«خوب گوش کنین. توی طریقت اهریمنیِ من، هیچ فداکاریِ فردیای به خاطر کل گروه وجود نداره. امنیت خودتون رو بالاتر از هر چیزی قرار بدین.»
«مهم نیست اگه دشمن رو گم کنین، و اشکالی نداره اگه جنبه بزدلانهای از خودتون نشون بدین. چیزی که نمیتونم ببخشم، آسیب دیدن یا مردنه. و بالاتر از همه، نگران من نباشین.»
این احساس صادقانه گئوم موگوک برای زیردستانش بود.
با این حرف، اهریمن مست با بیخیالی پرید وسط حرفش.
«ما هم میتونیم همین کار رو بکنیم، مگه نه؟»
گئوم موگوک به شهریاران اهریمنی نگاه کرد و گفت:
«البته که نه. شهریاران اهریمنیِ ما، لطفاً ماموریت رو به امنیت شخصیتون اولویت بدین. نباید بذارین دشمن فرار کنه.»
«تا سالها بابتش مسخرهتون میکنم. و بالاتر از همه، لطفاً نگران من باشین! امنیت رهبر جوان فرقه به امنیت شما اولویت داره!»
دو چشم درون کاسه چشم اهریمن خندان پلیددل با درخشش لبخند زدند، اما سه فرمانده اهریمنی دیگر سرشان را برگرداندند و وانمود کردند که نشنیدهاند.
گئوم موگوک به همه نگاه کرد و با انرژی گفت:
«خیلی خب، پس بیاین این کار رو به سلامت تموم کنیم و بریم قایقسواری!»
درست زمانی که میخواستند رسماً عملیات را آغاز کنند.
بانوی عمارت گل آسمانی که به آسمان نگاه میکرد و برای اتمام موفقیتآمیز عملیات امروز دعا میکرد، با تعجب فریاد زد.
«اون ستاره...!»
او چنان جا خورده بود که چشمانش گرد شد.
این اولین بار بود که او را تا این حد غافلگیر میدیدند، بنابراین همه با تنش به آسمان شب نگاه کردند.
«ستاره کشتار آسمان ظاهر شده!»
همه از شنیدن نام ستاره کشتار آسمان شوکه شدند.
همه میدانستند ظاهر شدن ستاره کشتار آسمان چه معنایی دارد.
این به معنای ظهور یک ستاره کشتار بزرگ بود که قرار بود دنیای رزمی را به خون آغشته کند.
مشکل اینجا بود که شخصی که ستاره کشتار آسمان به او اشاره داشت، ارباب قصر تاریکی نبود.
او از قبل در این دوران زندگی میکرد.
ظهور یک شرور جدید.
شهریاران اهریمنی نگاههای جدیای با هم رد و بدل کردند و فرماندهان جوخه شاخه سایه شبح با لی آن چشم در چشم شدند.
جوّی که درست قبل از عملیات به لطف گئوم موگوک کاملاً آرام شده بود، فوراً سرد شد.
نگاه همه طبیعتاً به سمت گئوم موگوک چرخید.
گئوم موگوک در سکوت به ستاره کشتار آسمان خیره شد.
فقط گئوم موگوک میدانست که آن ستاره کشتار آسمان نشاندهنده کیست.
بالاخره ظاهر شد.
امیدوار بود تا حد ممکن دیرتر ظاهر شود.
چون او هنوز به تسلط کامل دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت نرسیده بود و فرم نهم و نهایی را هم یاد نگرفته بود.
اما گئوم موگوک نمیترسید.
او تا این لحظه با تمام توان و بدون پشیمانی در مسابقه زندگیاش دویده بود.
به همین دلیل بود که با تمام قوا زندگی کردن خوب بود.
او حتی در برابر چنین دشمن قدرتمندی هم نمیلرزید.
نگاه گئوم موگوک که روی ستاره کشتار آسمان بود، به سمت کسانی که به او نگاه میکردند برگشت.
«ستارهها فقط توی آسمون نیستن، پس نگران نباشین. اینجا هم ستارههایی هست. یه ستاره خندان، یه ستاره مست، یه ستاره درخشان و یه ستاره عجیب وجود داره. یه ستاره زیبا و یه ستاره قابلاطمینان هست. اون ستاره یکیه، اما ما زیادیم.»
با این حرف، اهریمن مست با لبخندی مستانه گفت:
«و بین اونها، درخشانترین ستاره هم هست.»
در آن لحظه، اهریمن خندان پلیددل که گوش میداد، ناگهان لب به سخن گشود.
«رهبر جوان فرقه یه ستاره نیست.»
همه با حالتی که میپرسید منظورش چیست، به او نگاه کردند.
«اون خودِ آسمونه که اجازه میده اون ستارهها بدرخشن.»
اهریمن خندان پلیددل معتقد بود که اگه گئوم موگوک نبود، آنها نمیتوانستند به ستاره تبدیل شوند.
حتی ستاره کشتار آسمان هم نمیتوانست جلوی شوخی اهریمن مستِ مدهوش را بگیرد.
«نه آسمون، بلکه تاریکی، من میگم تاریکی. چون این تاریکیه که اجازه میده ستارهها بدرخشن. تاریکیِ قیرگونی که همیشه دیر میرسه.»
چه آسمان بود و چه تاریکی، هیچکس منکر این نبود که گئوم موگوک باعث درخشش همه آنها شده است.
همه به خاطر گئوم موگوک تغییرات زیادی کرده بودند و این روزها، همگی مثل ستاره میدرخشیدند.
گئوم موگوک این فرصت را برای خودنمایی از دست نداد.
«همونطور که انتظار میرفت! فقط فرمانروای اهریمن خندانِ ما ارزش واقعی منو درک میکنه. حالا، با همین روحیه، من، یعنی آسمون، یه کلام با اون ستاره کشتار آسمان حرف دارم.»
نگاه گئوم موگوک دوباره به سمت ستاره کشتار آسمان برگشت.
«چون من از قبل ستارههای بیشماری دارم...»
چشمان شفاف و عمیق گئوم موگوک شدیدتر از ستاره کشتار آسمان درخشیدند.
«ممکنه توی دنیای من، نورت رو از دست بدی.»