چپتر 785: برای پسرم
چپتر 785: برای پسرم
سو دهریونگ تمام بازرسها و مأمورهای اجرای عمارت دنیای زیرین رو به سمت روستای خاندان اهریمنی هدایت کرد.
با ورود بیش از صد نفر از اونها به روستای خاندان اهریمنی، همه در بازار با چهرههایی غافلگیرشده به اونها خیره شدن.
اونها طبیعتاً فکر میکردن که این یه کاروان در حال عبور به جای دیگهایه.
مأمورهای اجرا خونهبهخونه میرفتن و با صدای بلند فریاد میزدن.
«خیلهخب، از همین حالا تخلیه خونهها رو شروع میکنیم. هر کسی فقط وسایل ضروریش رو برداره و بیاد بیرون!»
مأمورها دور تا دور خونههای روستای خاندان اهریمنی میرفتن و همه رو بیرون میآوردن.
اونها نه تنها مغازههای بازار، بلکه اقامتگاههای حاشیه روستا رو هم تخلیه کردن.
روستای خاندان اهریمنی بزرگتر از چیزی بود که به نظر میرسید، به همین خاطر تعداد افرادی که اونجا زندگی میکردن کم نبود.
رزمیکارهای عمارت دنیای زیرین که از قبل طرح تخلیه رو آماده کرده بودن، در مناطق تعیینشده پخش شدن و مردم رو بیرون آوردن.
سو دهریونگ شخصاً مسئولیت میخانه می روان رو بر عهده گرفت.
نه تنها جو چون-به، بلکه کسایی که اونجا در حال غذا خوردن بودن هم همگی غافلگیر شدن.
«برای مدتی، باید در اقامتگاهی که فرقه اصلی براتون در نظر گرفته بمونید.»
«اتفاقی افتاده؟»
سو دهریونگ در پاسخ به سؤال جو چون-بهِ غافلگیرشده، با آرامش جواب داد:
«عذر میخوام، اما نمیتونم جزئیات شرایط رو بهتون بگم. لطفاً عجله کنید و وسایلتون رو جمع کنید.»
مشتریها هر کدوم به سمت خونههای خودشون دویدن.
دلیل اینکه مردم روستای خاندان اهریمنی کمتر وحشتزده شده بودن، این بود که کسایی که این کار رو انجام میدادن، رزمیکارهای عمارت دنیای زیرین بودن.
بعد از اینکه گئوم موگوک برای اولین بار شاخه عمارت دنیای زیرین رو در روستای خاندان اهریمنی تأسیس کرد، مردم روستا کمکهای بزرگی از اونها دریافت کرده بودن.
به لطف عمارت دنیای زیرین، رزمیکارهایی که ساکنین رو نادیده میگرفتن یا اونها رو اذیت میکردن، کاملاً ناپدید شده بودن.
جو چون-به در میان غافلگیری و سردرگمیش، به یاد یه نفر افتاد.
با این فکر که حتماً برای فرقه اهریمنی اتفاقی افتاده، پرسید:
«رهبر جوان فرقه حالش خوبه، مگه نه؟»
سو دهریونگ لبخندی زد و پاسخ داد:
«البته که حالش خوبه.»
برخلاف پاسخی که داد، سو دهریونگ در درونش نگران گئوم موگوک بود.
این یه دستور ناگهانی بود، به همین خاطر اون از جزئیات دقیق ماجرا خبر نداشت، اما حدس میزد که دارن ساکنین روستای خاندان اهریمنی رو تخلیه میکنن چون احتمال حمله به فرقه اصلی وجود داشت.
اگه فرقه اصلی در وضعیت خطرناکی بود، بیرون از اونجا هم فرقی نمیکرد.
«رهبر جوان فرقه! لطفاً مراقب خودتون باشید.»
در ابتدا، اون از اینکه نتونسته بود همراه گئوم موگوک بره ناامید شده بود.
اما حالا، خوشحال بود که نرفته.
چون اینجا، افرادی بودن که اون قطعاً باید ازشون محافظت میکرد.
پسرش، همسرش و خواهرهای همسرش.
حتی اگه مجبور میشد جونش رو فدا کنه، از خانوادهش محافظت میکرد.
جو چون-به به سرعت وسایل مورد نیازش رو جمع کرد و بیرون اومد.
قبل از ترک ورودی، به پشت سرش نگاه کرد.
جایی که با نگرانی بهش خیره شد، دیوار طبقه دوم بود.
امیدوار بود وقتی برمیگرده، اون دیوار هنوز سالم باشه.
وقتی جو چون-به بیرون اومد، افرادی که زودتر خارج شده بودن، داشتن با هم پچپچ میکردن.
این اولین بار بود که اینطوری تخلیه میشدن، به همین خاطر همه مضطرب و ترسیده بودن.
اونها با صدای آروم میگفتن که حتماً جنگ راه افتاده.
جو چون-به یک چیز رو خوششانسی میدونست.
اینکه همسرش، یانگ این، دستبرقضا برای دیدن فرزند متأهلشون به خونه اونها رفته بود و اینجا نبود.
اگه بخوایم رک بگیم، اون به اندازه کافی عمر کرده بود و از مرگ واهمهای نداشت، اما چیزی که همیشه روی دلش سنگینی میکرد، همسرش بود که تمام عمرش سختی کشیده بود، و فرزندانش.
«کسایی که از شهرهای دیگه اومدن هم باید همراه ما بیان. و اگه کسی از روستای خاندان اهریمنی به بیرون از روستا رفته، لطفاً به رزمیکارهای ما اطلاع بدید که کجا رفتن. ما پیام جداگانهای میفرستیم تا فعلاً برنگردن.»
با وجود اینکه این کار شامل جابهجایی بیش از هزار نفر میشد، روند کار به نرمی پیش میرفت.
هیچکس با مأمورهای اجرا بحث نکرد یا اونها رو اذیت نکرد.
هر کسی که از ماجرا خبر نداشت، طبیعتاً فکر میکرد دلیلش اینه که اونها از پیروان اهریمنی میترسن، اما دلیلش این نبود.
اگه پیوند عمیقی که با رزمیکارهای عمارت دنیای زیرین و رهبر جوان فرقه داشتن نبود، شاید فکر میکردن فرقه اهریمنی داره اونها رو میبره تا بهشون آسیب بزنه.
اما حالا، اونها باور داشتند.
باور داشتن که این کار برای محافظت از اونها انجام میشه.
«خیلهخب همگی، بیاید به سمت فرقه اصلی بریم.»
بازرسهای عمارت دنیای زیرین به تکتک خونهها سر میزدن تا چک کنن کسی جا نمونده باشه.
همگی به دنبال مأمورهای اجرا رفتن و وارد فرقه الهی اهریمن آسمانی شدن.
ساکنین روستای خاندان اهریمنی از ظاهر باشکوه فرقه الهی اهریمن آسمانی چنان مبهوت شده بودن که دهنشون باز مونده بود.
این برای اکثر اونها اولین بار بود که تا این حد به داخل فرقه میومدن.
بعد از دنبال کردن رزمیکارها برای مدتی، با صدها چادر موقت روبرو شدن که برپا شده بود.
«حتی اگه شرایط خواب راحت نیست، لطفاً تحمل کنید.»
داخل پناهگاهها، آب، غذا و لوازم ضروری برای اینکه مدتی رو دوام بیارن، فراهم شده بود.
«اگه به چیزی نیاز داشتید، به اون چادر آبی برید و بهشون بگید، اونها رسیدگی میکنن.»
دو نفر بودن که از دور ورود اونها به فرقه رو تماشا میکردن.
اونها گئوم ووجین و ساما میونگ بودن.
ساما میونگ بعد از جدا شدن از گو وول، مستقیماً پیش رهبر فرقه رفته و گزارش داده بود که ستاره کشتار آسمان ظاهر شده.
واکنش گئوم ووجین دقیقاً همونطوری بود که ساما میونگ انتظار داشت.
— که اینطور؟
ساما میونگ میدونست.
رهبر فرقه مردی نبود که به اخترشناسی یا اسرار آسمانی اعتقاد داشته باشه.
اون فقط به اراده انسان و قدرت هنرهای رزمی ایمان داشت.
بله، رهبر فرقه از اون دست افرادی بود که از ظهور چنین ستاره کشتار بزرگی استقبال میکرد.
— ستاره کشتار آسمان، اون هم در چنین زمانی.
واقعاً که تصادف عجیبیه.
با این کلمات، گئوم ووجین در سکوت سرش رو تکون داد.
اون همین چند روز پیش خبر روشن کردن شعله اهریمنی رو شنیده بود و حالا یه ستاره کشتار آسمان ظاهر شده بود.
— به همین خاطر، میخوام روستای خاندان اهریمنی رو تخلیه کنم.
اگه اون شخص به فرقه اصلی بیاد، قطعاً از روستای خاندان اهریمنی عبور میکنه و اگه با ستاره کشتار آسمان متولد شده باشه، ممکنه اونها رو قتلعام کنه.
ساما میونگ محتاط بود.
ممکن بود بهش بگن: «این همه سر و صدا برای چنین موضوع ناچیزی چیه؟» این حرف میتونست اون رو ترسو جلوه بده.
و صرفاً چون ستاره کشتار آسمان در آسمان ظاهر شده بود، به این معنی نبود که ستاره کشتار بزرگ فوراً ظاهر میشه.
اینکه اون فردا میاد، یا یه ماه دیگه، یا سال آینده، هیچکس نمیدونست.
با این وجود، گئوم ووجین به راحتی موافقت کرد.
— که اینطور.
اون اجازه سریع غیرمنتظره بود، اما رهبر فرقه یه قدم فراتر رفت.
— همهشون رو بیار به فرقه اصلی و ازشون محافظت کن.
وقتی ساما میونگ با چهرهای غافلگیرشده به اون نگاه کرد، رهبر فرقه این رو گفت:
— اگه مردم روستای خاندان اهریمنی رو مجبور کنیم به جای دیگهای برن، شایعه نمیشه که داریم آماده میشیم؟ بی سر و صدا انجامش بده.
ساما میونگ میتونست متوجه بشه.
این هم قصدی برای جلوگیری از هدف قرار گرفتن رهبر جوان فرقه توسط دشمنها بود.
— بله، بهش رسیدگی میکنم.
از طریق این فرآیند، اونها تونستن وارد فرقه بشن.
در اون لحظه، صدای پچپچ مردم شنیده شد.
«اوه!»
«اونجا رو نگاه کنید!»
جایی که اونها نگاه میکردن، گروهی از پیروان اهریمنی به سمتشون میومدن.
اونها پیروان اهریمنیای بودن که هالهای بسیار شدیدتر از مأمورهای اجرا یا پیروان اهریمنیای که موقع ورود به فرقه دیده بودن، از خودشون ساطع میکردن.
با دیدن شخصی که در رأس بود، مأمورهای اجرای نزدیک اونجا با احترام تعظیم کردن.
با دیدن اون صحنه، ساکنین روستای خاندان اهریمنی هم سرشون رو خم کردن.
مردی که حتی نگاه کردن بهش هم وحشتبرانگیز بود، در رأس اونها حرکت میکرد.
اون اهریمن مشت بود، با مشتهایی عظیم و عضلاتی که به نظر میرسید هر لحظه ممکنه منفجر بشن.
حتی بدون اون چهره ترسناکش، حضور اهریمن مشت به تنهایی بر همه افراد اونجا غلبه میکرد.
پشت سر اهریمن مشت، مشتهای آهنین تالار مشت شرقی حرکت میکردن.
اونها قویترینها در بین مشتهای آهنین، یعنی مشتهای سیاه بودن.
کسی که فرماندهی مشتهای سیاه رو بر عهده داشت، اهریمن مشت بعدی، چئون سو-هی بود.
هر کدوم از مشتهای سیاه به تنهایی استادی بودن که یه رزمیکار معمولی نمیتونست باهاشون مقابله کنه، اما وقتی همهشون با هم ظاهر شدن، حضور رعبآورشون حتی فقط با تماشا کردن هم نفسگیر بود.
نگاه و ابهت اونها به تیزیِ زمانی بود که انگار دارن به جنگ میرن.
مشتهای سیاه در میدان تمرین صف کشیدن و اهریمن مشت به راهش ادامه داد تا اینکه مقابل گئوم ووجین ایستاد.
«به رهبر فرقه درود میفرستم.»
«اومدی؟»
گئوم ووجین رسیدنِ اهریمن مشت به سطح جدیدی از استادی رو بهش تبریک گفت.
«تبریک میگم.»
اهریمن مشت با احترام مشت بزرگش رو در کف دست دیگهش گذاشت و سرش رو خم کرد.
«ممنونم.»
همین و بس.
اهریمن مشت میدونست که گئوم ووجین صمیمانه بهش تبریک میگه و نیازی به کلمات اضافه نیست.
اونها دو نفر بودن که قلبهاشون بدون صحبت کردن، حرف همدیگه رو میفهمید.
مردم روستای خاندان اهریمنی که نظارهگر بودن، نفسشون رو در سینه حبس کرده و به این صحنه خیره شده بودن.
تازه الان فهمیده بودن شخصی که اونجا با فاصله ایستاده، رهبر فرقهست.
ساما میونگ در حالی که به گئوم ووجین و اهریمن مشت نگاه میکرد که کنار هم ایستاده بودن، دوران جوونیشون رو به یاد آورد.
تصویر جوونی اونها با چهرههای الانشون روی هم افتاده بود.
بعد از اون، رزمیکارهای اهریمنیِ دیگهای هم اونجا ظاهر شدن.
ساکنان روستای خاندان اهریمنی این بار به شکل دیگهای مبهوت شدن.
اگه موقع دیدن اهریمن مشت یا مشتهای آهنین از هیبتشون دهنشون باز مونده بود، این بار از ترس دهنهای بازشون رو بستن و فقط آب دهنشون رو قورت دادن.
این بار هم تمام چشمها به شخصی بود که در راس بقیه حرکت میکرد.
اون پسر جوون و زیبایی بود که چهرهش بیش از حد کمسنوسال به نظر میرسید، اما قدرتمندترین عامل بازدارنده جنگ در این دنیای رزمی بود.
اون پادشاه سم بود.
دوازده کیسه سمی که به کمرش بسته بود، مثل همیشه نبودن که روشون نقاشیهای بامزهای از دوازده پادشاه زودیاک باشه.
اگه اون نقاشیها قبلاً چون بامزه بودن ترسناک به نظر میرسیدن، این بار علناً وحشتناک بودن.
روی اون دوازده کیسه، تصاویر ترسناکی از دوازده پادشاه زودیاک نقش بسته بود.
موشِ چشمقرمز فقط با نگاه کردن بهش حال آدم رو بد میکرد و ببر طوری به نظر میرسید که انگار هر لحظه ممکنه از روی کیسه بیرون بپره و آدم رو تکهتکه کنه.
اینها کیسههای سمی بودن که پادشاه سم موقع رفتن به جنگ ازشون استفاده میکرد.
بنابراین، کسانی که از این موضوع خبر داشتن، فقط با دیدن کیسههای سم میتونستن بفهمن که پادشاه سم چه ذهنیتی برای این نبرد داره.
پشت سر پادشاه سم، سانگسئون با نُه کیسه سم حرکت میکرد و پشت سر اون، جمعکنندگان سمِ جنگل هزار سم بیرون اومدن.
هر کدوم از اونها تعداد متفاوتی کیسه سم به کمرشون داشتن و فقط جمعکنندگانی که حداقل پنج کیسه سم داشتن، بیرون اومده بودن.
جمعکنندگان سم مثل مشتهای آهنین به صف ایستادن و پادشاه سم به سمت گئوم ووجین رفت.
پادشاه سم در مقابل رهبر فرقه، اون آدمِ حواسپرتِ همیشگی نبود.
«به رهبر فرقه درود میفرستم.»
«خوش اومدی.»
به خاطر ظاهر بیش از حد جوونش، وقتی کنار گئوم ووجین و اهریمن مشت میایستاد، شبیه پسر یا برادرزادهشون به نظر میرسید.
اما حضور و ابهتش دستکمی از اهریمن مشت نداشت.
حضور همین دو نفر کافی بود تا تنش در فضا به حد انفجار برسه، اما شخص دیگهای هم اونجا ظاهر شد.
کسی که با هاله قدرتی خیرهکننده نمایان شد، رهبر فرقه باد آسمان بود.
این اون رهبر فرقه باد آسمانِ همیشگی نبود که حرفهای بیسر و ته میزد.
در حال حاضر، اون حاکم مطلق سرزمینهای بیرونی، یعنی رهبر فرقه باد آسمان بود.
بعد از اینکه به سمت گئوم ووجین رفت، با احترام تعظیم کرد و پرسید:
«میخوام هزینه غذاهایی که این مدت خوردم رو بپردازم. این فرصت رو بهم میدین؟»
با حرف رهبر فرقه باد آسمان، گئوم ووجین سرش رو تکون داد و جواب داد:
«اگه این کار رو بکنی، ممنون میشم.»
ساما میونگ در دلش غافلگیر شد.
گئوم ووجینی که اون میشناخت، باید با احترام این پیشنهاد رو رد میکرد.
باید میگفت که این مسئله مربوط به فرقه اصلیه و اون باید با خیال راحت استراحت کنه.
اما به دلیلی، اون به راحتی پیشنهاد کمک رو پذیرفت.
این بار، شخص دیگهای ظاهر شد.
مردی که از نظر ابهت و حضور، چیزی از سه استاد بزرگی که قبل از اون اومده بودن کم نداشت.
شخصی که با موهای بسته و تکشمشیری بر کمر ظاهر شد، پادشاه شمشیر بود.
اون در حالی که کفشهاش پاش بود، در سکوت بیرون اومد.
اون مردی بود که وقتی رهبر فرقه رو میدید کفشهاش رو درمیآورد، اما اینکه این بار با کفش بیرون اومده بود، نشوندهنده ارادهش برای جنگیدن در کنار رهبر فرقه بود.
وقتی پادشاه شمشیر با احترام مشتش رو در کف دستش گذاشت و ادای احترام کرد، گئوم ووجین در سکوت سری تکون داد.
از اونجایی که به رهبر فرقه قول داده بود وقتی گئوم موگوک به مشکل خورد بهش کمک کنه، باید تا اون موقع در فرقه الهی اهریمن آسمانی کنار گئوم موگوک میموند.
حالا، هر اتفاقی که در فرقه الهی اهریمن آسمانی میافتاد، به اون هم مربوط میشد.
با حضور این چهار استاد بزرگ، گئوم ووجین به ساما میونگ دستور داد:
«شعله اهریمنی رو روشن کن.»
ساما میونگ جا خورد.
اون فراخوانیِ دو فرمانروای اهریمنی و پذیرفتن کمک رهبر فرقه باد آسمان و پادشاه شمشیر رو درک میکرد.
اما روشن کردن شعله اهریمنی؟ رهبر فرقه گفته بود اون رو روشن نمیکنه، چون اگه فرقه اصلی تسخیرناپذیر میشد، دشمنها سراغ رهبر جوان فرقه میرفتن.
در اون لحظه، ساما میونگ متوجه شد.
«آه! رهبر فرقه قصد داره این چهار استاد رو از فرقه اصلی بیرون ببره و جلوی دشمن رو در روستای خاندان اهریمنی بگیره!»
اون حتماً از همون لحظهای که اجازه تخلیه روستای خاندان اهریمنی رو داده بود، برای این کار برنامه داشت.
مهم نبود اگه دشمن از این موضوع باخبر میشد.
نه، اون احتمالاً میخواست که اونها بدونن.
اهریمن آسمانی از فرقه اصلی خارج شده و با تعداد کمی از افراد در روستای خاندان اهریمنی حضور داره.
اون داشت به دشمن میگفت که به اونجا بیاد.
ساما میونگ فکر کرد که قضاوت گئوم ووجین اشتباه نیست.
اگه دشمن اونقدر قوی بود که به فرقه اصلی حمله کنه، و اگه اون شخصی بود که با ستاره کشتار آسمان متولد شده بود، جلو فرستادن زیردستها فقط باعث فداکاریهای غیرضروری میشد.
حریف از مرگ زیردستها در طول مبارزه به نفع خودش استفاده میکرد.
اگه گئوم ووجین مردی بود که تمام زیردستهاش رو فدا میکرد تا دشمن رو ضعیف کنه، متوقف کردن اونها در فرقه انتخاب بهتری بود، اما رهبر فرقه چنین شخصی نبود.
هر چی دشمن قویتر بود، اون بیشتر در خط مقدم میایستاد.
رهبر فرقه چنین مردی بود.
ساما میونگ که بهتر از هر کسی رهبر فرقه رو میشناخت، با آرامش از اراده اون پیروی کرد.
«بله، بقیه کارها رو به من بسپارین.»
نگاه گئوم ووجین و ساما میونگ در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
«لطفاً مراقب باشین، رهبر فرقه.»
گئوم ووجین سری تکون داد و شروع به راه رفتن کرد.
گئوم ووجین بیرون رفت و اهریمن مشت و پادشاه سم در سمت چپ و راستش دنبالش رفتن.
پشت سر اونها، رهبر فرقه باد آسمان و پادشاه شمشیر حرکت میکردن.
وقتی اونها بیرون میرفتن، تمام رزمیکارهای اهریمنی و ساکنان روستای خاندان اهریمنی سرشون رو خم کردن.
ساما میونگ به یک استراتژیست نظامی که با کمی فاصله منتظر بود، دستور داد:
«شعله اهریمنی رو روشن کن.»
استراتژیست نظامی به سمتی دوید و طولی نکشید که...
بوم! بوم! بوم!
صدای ضربات سنگین طبل از جایجای فرقه الهی اهریمن آسمانی طنینانداز شد.
آتشی از منقلی که مجسمه اهریمن در دست داشت، زبانه کشید.
همزمان، آرایشها و سازوکارهایی که در نقاط مختلف آماده شده بودن، شروع به کار کردن.
یک آرایش دفاعی هم در جایی که چادرهای ساکنان روستای خاندان اهریمنی برپا بود، گسترده شد تا از اونها محافظت کنه.
بوم! تودودونگ! بوم!
از فرقه الهی اهریمن آسمانی که حالا داشت به یک دژ تسخیرناپذیر تبدیل میشد، پنج نفر بیرون اومدن.
اونها افرادی بودن که اگه حتی یکیشون بیرون میرفت، مهارتش میتونست تمام دشت مرکزی رو زیر و رو کنه.
در حالت عادی، گئوم ووجین به تنهایی برای مقابله با حریف بیرون میاومد.
اگه نه، با یادآوری دوران قدیم، همراه با اهریمن مشت بیرون میرفت.
دلیلی که اون همه اونها رو با خودش بیرون آورده بود، گئوم موگوک بود.
«وجودی وجود داشت که پسرم تمام این مدت ازش میترسید.»
گئوم ووجین هم این بار این موضوع رو تایید کرده بود.
با ظهور این ستاره کشتار آسمان، اون میتونست درک کنه که چرا پسرش اینقدر تلاش کرده و چرا سعی کرده تا این حد قوی بشه.
به نظر میرسید پسرش میدونسته که این موجود ظاهر میشه.
چهار نفری که پشت سرش بودن هم کسانی بودن که پیوند بسیار عمیقی با گئوم موگوک داشتن.
به همین دلیل بود که اونها حرف گئوم ووجین رو بهتر از هر کسی درک میکردن.
«اگه این موجودیه که اون تا این حد ازش میترسیده، نباید دستکم بگیریمش.»
این هم ملاحظهای برای پسرش بود و هم باور داشتن به اون.
«اگه این دشمنیه که تو اینقدر ازش میترسیدی، من هم با احتیاط باهاش روبرو میشم.»
گئوم ووجین به چهار نفر پشت سرش نگاه کرد.
بهراستی که اونها کسانی بودن که هرگز از هیچ مبارزهای عقبنشینی نمیکردن.
آدمهایی که اگه بهشون میگفتی در این جمع نفر دوم یا سوم هستن، عصبانی میشدن.
«این مبارزه نه برای فرقه اصلیه و نه برای دنیای رزمی.»
گئوم ووجین با نگاهی آرام و متین اضافه کرد:
«به خاطر پسرم، قصد دارم اون شخص رو محو کنم.»