چپتر 788: پس، در مورد روشنایی چطور؟
چپتر 788: پس، در مورد روشنایی چطور؟
بانوی عمارت دوشیزه الهی، گا یه، از حفرهای سیاه و تاریک بیرون پرید.
او در حالی که نفسنفس میزد، اخم کرد.
حس جابهجا شدن بدنش تجربهی ناخوشایندی بود که هرگز در تمام زندگیاش حس نکرده بود.
«ها، ها.»
همانطور که برای نفس گرفتن تلاش میکرد، ارباب قصر تاریکی را مقابلش دید.
ارباب قصر تاریکی در مرکز فضا نشسته بود و پنج محقق بزرگ قصر تاریکی دور او را گرفته بودند و با دستهای کشیده رو به او نشسته بودند.
سسسسسس.
دستهای کشیدهشان فرمهای مختلفی از مهرهای دستی را میساخت.
هر بار، دودی به نازکی نخ از نوک انگشتانشان بلند میشد، الگوهای عجیبی را شکل میداد و حروف ناشناختهای را در هوا میساخت و سپس ناپدید میشد.
با هر حرف و کلمهای که شکل میگرفت، نمادی روی زمینی که ارباب قصر تاریکی بر آن نشسته بود، میدرخشید.
غیرممکن بود که بفهمی در حال بافتن چه فرمولی هستند، اما میشد حدس زد که پس از تکمیل، چه قدرت عظیمی آزاد خواهد شد.
و آنها تنها کسانی نبودند که در این فضا حضور داشتند.
در گوشهای از فضا، دو پیرمرد در کنار هم نشسته بودند.
آن دو نفر ظاهری کاملاً یکسان داشتند، انگار که دوقلو بودند.
استادان مطلق قصر تاریکی، دوقلوهای تاریکی مطلق.
آنها آمنو و هوکنو بودند.
هر دو پیرمرد بیش از صد سال سن داشتند؛ افرادی که ارباب قصر تاریکی برای لحظهی نهایی ذخیره کرده بود.
حتی گا یه که برای مدتی طولانی به ارباب قصر تاریکی خدمت کرده بود، برای اولین بار بود که آنها را از نزدیک میدید.
شاید تصور میشد که او با دقت بیشتری به آنها نگاه کند، اما نگاهش روی دیوار مقابل ثابت مانده بود.
روی دیوار مقابل، نقاشیای از مردی ایستاده دیده میشد.
نگاه گا یه به آنجا دوخته شده بود، چون این موجود حتی از بقیه هم عجیبتر بود.
مرد روی دیوار که متوجه سنگینی نگاه او شده بود، سرش را چرخاند تا به او نگاه کند و نیشخندی زد.
تصویر چنان زنده بود که با وجود اینکه گا یه انتظارش را داشت، قلبش برای لحظهای ریخت.
شبح نقاشی تاریک.
این لحظهای بود که او بالاخره سلاح مخفی قصر تاریکی را که فقط دربارهاش شنیده بود، میدید.
مرد داخل نقاشی شروع به حرکت آرام کرد.
او طوری قدم میزد که انگار دنیای داخل دیوار متعلق به خودش است.
او درون دیوار راه میرفت.
سپس، هنگام عبور از نقطهای که ارباب قصر تاریکی در آنجا بود، با احتیاط روی نوک انگشتان پایش راه رفت.
او تا انتهای دیوار مقابل رفت، سپس پشت سر دوقلوهای تاریکی مطلق ایستاد و با شیطنت دستهایش را تکان داد.
هوکنو، یکی از دوقلوهای تاریکی مطلق، بدون اینکه به عقب نگاه کند، دستش را تکان داد.
پووو-اوک.
انرژی کف دستش به دیوار برخورد کرد، اما مرد داخل دیوار از قبل ناپدید شده بود.
گا یه در یک چشمبههمزدن رد او را گم کرد.
کجا رفت؟
در همان لحظه، او از خط گوشهی بین دو دیوار بیرون پرید و خودش را نشان داد.
او به طرز عجیبی بازیگوش به نظر میرسید، اما گا یه میدانست.
اینکه در کنار دوقلوهای تاریکی مطلق، موجودی که ارباب قصر تاریکی بیش از همه برایش ارزش قائل بود، همین شبح نقاشی تاریک است.
این یعنی او هم به همان اندازه ترسناک و قدرتمند بود.
و فقط آنها نبودند.
امروز، در این کشتی و اطراف دریاچه دونگتینگ، تمام استادان قصر تاریکی بسیج شده بودند.
ارباب قصر تاریکی تمام قدرتی را که در طول سیصد سال جمعآوری کرده بود بیرون کشیده بود، انگار که تمام زندگیاش را روی این نبرد شرط بسته باشد.
در این نبرد مرگ و زندگی علیه فرقه اهریمنی.
در همین حال، ارباب قصر تاریکی که چشمهایش را بسته بود، به آرامی آنها را باز کرد.
گا یه از او پرسید:
«من هیچ علامتی ندادم. چرا احضارم کردی؟»
لحنش مودبانه و آرام بود، اما حس نارضایتی شدیدی در آن موج میزد.
او هدف کلمات گئوم موگوک قرار گرفته بود و نتوانسته بود هیچ کاری انجام دهد.
او حتی نتوانسته بود یک کلمه در جواب او بگوید، با این حال ارباب قصر تاریکی او را از آنجا بیرون کشیده بود.
ارباب قصر تاریکی از قبل تمام گفتوگویی را که گا یه در اتاق ویآیپی داشت، دیده و شنیده بود.
او نپرسید: «اگه بیشتر میموندی، میخواستی به رهبر جوان فرقه چی بگی؟»
در عوض، به احساسات او اشاره کرد.
«چرا انقدر عصبانی بودی؟»
لحظهای که او در جنگ روانی گئوم موگوک گرفتار و خشمگین شد، از قبل باخته بود.
«اگه بیشتر اونجا میموندی، شاید دیگه نمیتونستی برگردی. ندیدی رهبر جوان فرقه چقدر سریع پیدات کرد؟ حس نکردی چطوری به محض رسیدنش، قلبت رو زیر و رو کرد؟»
منظورش این بود که اگر او بیشتر از این قضیه را لفت میداد، واقعاً ممکن بود به دست گئوم موگوک کشته شود.
گا یه درست مثل موقعی که با گئوم موگوک بود، نتوانست حرف ارباب قصر تاریکی را رد کند.
چون واقعاً در آن لحظه عصبانی شده بود.
این سوال که آیا او میخواسته بانوی عمارت گل آسمانی را بکشد یا نه، روی اعصابش رفته بود.
این پیشنهاد که دلیلش به توانایی او در پیشگویی مربوط میشده، باعث شده بود حس کند کاملاً دستش رو شده است.
«میدونی چیِ تو مایه تأسفه؟»
«چی؟»
«بهتر میشد اگه دوشیزه الهی نبودی.»
«!»
این اولین بار بود که ارباب قصر تاریکی چنین چیزی میگفت.
«این تظاهر به دوشیزه الهی بودن، داره تو رو از خودِ واقعیت دور میکنه.»
احساسی که در این لحظه فوران کرد، به همان حسی که در مقابل گئوم موگوک داشت، گره خورده بود.
حسی که باعث میشد آدم شعلهور شود، اما رد کردنش دشوار باشد.
«این تظاهر، تمام چیزیه که من هستم.»
«واقعاً همینطوره؟»
ارباب قصر تاریکی با چشمهایی به او نگاه کرد که انگار میخواست اعماق قلبش را بشکافد.
«میخوای بگی اگه دوشیزه الهی نبودم، به یه زن واقعاً شرور تبدیل میشدم؟ متاسفم، اما از اول تا الان، من به عنوان یه دوشیزه الهی به شما کمک کردم، ارباب قصر. نه با پیروی از ارادهی شما، بلکه با پیروی از ارادهی آسمان.»
راستش را بخواهید، او میخواست این را هم اضافه کند:
«من کسی هستم که به آسمانها وصله.»
او باید میتوانست این را با افتخار بگوید.
اما نمیتوانست.
چون حتی در چنین لحظهی حساسی، آسمانها ارادهی خود را به او نشان نداده بودند.
ارباب قصر تاریکی که با نگاهی ناخوانا به او چشم دوخته بود، سر تکان داد.
«تند رفتم. بهش فکر نکن و قلبت رو آروم کن.»
چطور میتوانست قلبی را که وجودش انکار شده بود، به راحتی آرام کند؟
در همان لحظه بود.
سسسسس.
از روی زمین، زیردستِ ارباب قصر تاریکی، هوِ، ظاهر شد.
«تمام مقدمات آمادهست.»
سپس، هالهای از تاریکی شروع به بلند شدن از اطراف ارباب قصر تاریکی کرد.
این تاریکیای بود که به طرز غیرقابلمقایسهای عمیقتر از همیشه بود.
«نبرد امروز مهمترین نبردیه که سرنوشت ما رو رقم میزنه. نذارید حتی یکی از اون عوضیهای فرقه اهریمنی زنده از اینجا بره!»
هالهی فزایندهی تاریکی، بدن ارباب قصر تاریکی را کاملاً در بر گرفت.
«از این لحظه، جنگ مقدس تاریکی رو شروع میکنیم!»
***
در سطح استادیِ گئوم موگوک در هنرهای رزمی، چیزهایی وجود داشت که میشد فقط با نگاه کردن فهمید.
با قضاوت از روی مهارتی که بانوی عمارت دوشیزه الهی را چنان بینقص غیب کرده بود و سطح هنرهای اهریمنی که اکنون در حال اجرا بود...
«فکر میکنم ارباب قصر تاریکی اینجاست.»
با شنیدن نام «ارباب قصر تاریکی»، چهرهی فرمانروای اهریمنی روحخوار و بانوی عمارت گل آسمانی درهم رفت.
کاملاً غیرمنتظره نبود، اما مغز متفکر نهایی پشت این حادثه واقعاً ظاهر شده بود.
قلب بانوی عمارت گل آسمانی با این فکر که قصد داشت به تنهایی به چنین جایی بیاید، دوباره فرو ریخت.
فووووو.
انرژی سیاهی که کف راهرو را پوشانده بود، مثل مه شروع به خزیدن به داخل اتاق کرد.
تکنیک نابودی بزرگ طمع که توسط خودِ ارباب قصر تاریکی آزاد شده بود، فقط با نگاه کردنش هم لرزه بر اندام میانداخت.
«اگه در معرض اون انرژی قرار بگیریم چی میشه؟»
در پاسخ به سوال بانوی عمارت گل آسمانی، گئوم موگوک طوری سر تکان داد که انگار او هم نمیداند.
«اما حداقل یه چیز رو نباید فراموش کنید؛ این یکی از هنرهای تاریکه که از میل و هوس انسان استفاده میکنه.»
این یعنی آنها باید ذهنشان را استوار نگه میداشتند.
«حالا که میدونیم این یه تلهست، نباید فرار کنیم؟»
بانوی عمارت گل آسمانی نمیخواست رهبر جوان فرقه به خاطر او در خطر بیفتد.
هر چه باشد، این ملاقات به خاطر او ترتیب داده شده بود.
«این انرژی تاریک احتمالاً از قبل در تمام کشتی پخش شده.»
با شنیدن پاسخ گئوم موگوک، فرمانروای اهریمنی روحخوار پیشنهاد داد:
«چطوره دیوار کابین رو خرد کنیم و بریم بیرون؟»
فکرش این بود که حتی اگر مجبور به مبارزه هستند، باید این کار را بیرون از کشتی انجام دهند.
متأسفانه، این کار غیرممکن بود.
«ما نمیتونیم از اینجا فرار کنیم، مگر اینکه نابودی بزرگ طمع رو بشکنیم.»
انگار که میخواست خودش این موضوع را ثابت کند.
گئوم موگوک ضربهی مشت سبکی به دیوار کابین زد.
هیچ صدایی از مشت او بلند نشد، اما...
کواکواکواکوانگ!
حفرهای توی دیوار ایجاد شد و همینطور تا آن سوی آن پیش رفت.
تونگ.
در انتها صدای برخورد غیرعادیای به گوش رسید.
بانوی عمارت گل آسمانی و فرمانروای اهریمنی روحخوار به حفرهی دهانگشوده خیره شدند.
در انتهای حفره، دود سیاهی در حال چرخش بود.
حتی آن مشت سهمگین هم نتوانسته بود از میانش عبور کنه.
مه تاریکِ «نابودی بزرگ طمع» بهطور کامل کشتی رو احاطه کرده بود.
«و حتی اگه بتونیم با نیروی قدرتمندتری اون رو بشکنیم...»
هنر اهریمنی نه مصیبت که به مرحلهی تسلط کامل رسیده بود، قطعاً میتونست اون رو نابود کنه.
اگه گئوم موگوک تکنیک «نابودی جهان اهریمن آسمانی» رو به سمت یه دیوار خالی رها میکرد، همه چیز بدون باقی موندن هیچ اثری ناپدید میشد.
طبیعتاً، نابودی بزرگ طمع هم از بین میرفت.
اما دلیلی داشت که او نمیتونست این کار رو انجام بده.
«اگه نابودی بزرگ طمع رو اینطوری به زور از بین ببریم، همه کسایی که توی این کشتی هستن درجا میمیرن.»
نابودی بزرگ طمع از قبل به کسانی که سوار کشتی بودن متصل شده بود.
این هنر اهریمنی بر اساس امیال و آرزوهای اونها مستقر شده بود.
«اینکه ارباب قصر دوشیزه الهی توی آخرین اتاق منتظر بود هم به خاطر ما بود.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار بلافاصله منظور گئوم موگوک رو فهمید.
«برای این بود که اون هنرهای تاریک رو به ما هم وصل کنه.»
گئوم موگوک سرش رو به نشانهی تایید تکان داد.
«درسته. برای همین بود که اونقدر بیخیال توی سختترین جا برای پیدا کردن نشسته بود تا زمان بخره. اونها احتمالاً انتظار داشتن که رسیدن ما به اینجا بیشتر طول بکشه.»
اما چون گئوم موگوک بلافاصله صاحب کشتی رو پیدا کرده و به اینجا اومده بود، و چون به محض ورود قماربازها رو بیرون کرده و مستقیم سراغ اصل مطلب رفته بود...
«خوشبختانه، ما زیاد با نابودی بزرگ طمع درگیر نشدیم.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفت.
اگه او بود، هنوز هم توی قمارخونههای طبقات پایین دنبال ارباب قصر دوشیزه الهی میگشت و در نهایت، دقیقاً همونطوری حرکت میکرد که دشمن میخواست.
«پس اگه به زور راه خروج رو باز کنیم، خودمون زنده میمونیم، اما بقیه آدمهای توی کشتی همگی میمیرن.»
مهم نبود چقدر به قمار اعتیاد داشتن، او نمیتونست اجازه بده همهشون بمیرن.
همچنین، رزمیکارهای باند اژدهای آبی و ملوانهایی که از هنرهای رزمی چیزی نمیدونستن هم اونجا بودن.
علاوه بر این، باند اژدهای آبی فرقهای متعلق به جناح نامتعارف بود.
با توجه به رابطه با اتحاد نامتعارف، او نمیتونست بذاره اونها بمیرن.
«اگه سریع این هنر اهریمنی رو نشکنیم، امیال همه کسایی که اینجان به عنوان مواد اولیه این تکنیک بلعیده میشه. اونها در حالی که انرژیشون خشک میشه میمیرن، بدون اینکه حتی بفهمن چه اتفاقی داره براشون میافته.»
این بخش وحشتناکِ نابودی بزرگ طمع بود.
اینکه تمام امیال انسانی رو میمکید...
«علاوه بر این، اگه این قضیه رو لفت بدیم، روی ما هم اثر میذاره. سعی میکنه امیال ما رو هم بیرون بکشه.»
بانوی عمارت گل آسمانی نمیتونست به راحتی به این فکر کنه که میل و آرزوی او چیه.
او افکاری دربارهی اینکه چطور میخواد زندگی کنه داشت، اما به نظر نمیرسید اونها با کلمهی «میل» جور دربیان.
از طرف دیگه، فرمانروای اهریمنی روحخوار دقیقاً میل خودش رو میدونست.
اینکه به فرمانروای اهریمنی با بیشترین مهارت تبدیل بشه.
اینکه بین شهریاران اهریمنیِ رهبر جوان فرقه، برترین باشه.
اینکه به فرمانروای اهریمنیای تبدیل بشه که او بیش از همه براش ارزش قائله.
این میل و آرزوی او بود.
«حالا، بیاین اول از این اتاق بریم بیرون.»
انرژی سیاه از قبل تا نیمهی اتاق خزیده بود.
گئوم موگوک دیوار پشتی رو بررسی کرد.
کواکواکواکوانگ!
او حفرهی بزرگی، به اندازهای که یه نفر بتونه ازش رد بشه، در جهتی که فضای خالی وجود داشت ایجاد کرد.
پشت اون دیوار، راهروی دیگهای بود.
گئوم موگوک به فرمانروای اهریمنی روحخوار دستور داد.
«برای شکستن نابودی بزرگ طمع، باید ارباب قصر تاریکی رو پیدا کنیم. من دنبالش میگردم، پس تو توی این مدت از بانوی عمارت محافظت کن. و تا جای ممکن از اون مه سیاه دوری کنین.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار با نگاهی مطمئن سرش رو تکان داد.
«نگران نباشین، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک در شرف ورود به منطقهای بود که مه سیاه در اون میچرخید.
«حالتون خوب میشه؟»
در مقابل نگرانیِ بانوی عمارت گل آسمانی، گئوم موگوک لبخندی زد و جواب داد:
«برای پیدا کردنش، باید به منشأ اون تاریکی برم.»
چون ارباب قصر تاریکی حتماً در منشأ اون انرژی سیاه بود.
گئوم موگوک بعد از بالا بردن هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی تا حد نهاییاش، به درون مه سیاه قدم گذاشت.
در یک لحظه، تاریکی گئوم موگوک رو بلعید.
***
بودای اهریمنی با حالتی سردرگم به اهریمن مست نگاه میکرد.
اهریمن مست که در حال سر کشیدن شراب بود، به یک طرف خم شد و در نهایت به خواب رفت.
او حتی خروپف هم میکرد.
مست کردن و خوابیدن در چنین لحظهی مهمی؟
این یارو دیوونه شده؟
بودای اهریمنی با چنین نگاهی به اهریمن مست خیره شد و بعد لبخند کمرنگی زد.
اینها همهاش زیر سر رهبر جوان فرقهست.
با وقت گذروندن با رهبر جوان فرقه، اهریمن مست اینطوری تغییر کرد، و من هم کارم به جایی رسیده که با لبخند به چنین اهریمن مستی نگاه میکنم، و از اونجایی که شخص توی اون کشتی رهبر جوان فرقهست، نگران نیستم...
اوه...
لحظهای که او سرسری به کشتی بخت و اقبال نگاه کرد، چهرهی بودای اهریمنی درهم رفت.
«هی، بیدار شو!»
با فریاد فوریِ بودای اهریمنی، اهریمن مست چشمانش رو باز کرد.
«اونجا رو نگاه کن!»
اهریمن مست که هنوز نیمهخواب بود، به جایی که بودای اهریمنی اشاره میکرد نگاه کرد؛ چشمانش از تعجب گرد شد و از جا پرید.
انرژی عظیمی از تاریکی از سمت کشتی بخت و اقبال حس میشد و تودههای دود سیاه شروع به دربرگرفتن کشتی کرده بودن.
آن دو نگاهی به هم انداختن و همزمان سر تکان دادن.
هووویک.
پیکرهای اونها به سمت کشتی بخت و اقبال شلیک شد.
انرژی پلید بیش از اون عظیم بود که بشه فقط فکر کرد: «گئوم موگوک خودش از پسش برمیآد.»
درست زمانی که آن دو با استفاده از گامهای روی آب و پا گذاشتن بر سطح دریاچه به سمت کشتی بخت و اقبال میدویدن...
تونگ.
آنها با چیزی برخورد کردن و به عقب پرتاب شدن.
یک سد نامرئی مقابلشون وجود داشت.
هنوز راه زیادی تا رسیدن به کشتی باقی مونده بود.
«این یه حصاره!»
با فریاد اهریمن مست، بودای اهریمنی حصار مقابل چشمانش رو بررسی کرد.
«این قلمرو اهریمن شب هست!»
هنر اهریمنیِ حصارِ قصر تاریکی.
حصاری که معروف بود وقتی در شب برپا بشه، بسیار قویتر میشه و نفوذ به اون کاملاً غیرممکن میشه.
پونگدونگ.
اهریمن مست به زیر آب رفت.
اما حصار تا زیر سطح آب هم امتداد داشت.
کشتی بخت و اقبال داخل یک حصار کروی، بزرگ و شفاف قرار گرفته بود.
انرژی تاریکی که قبلاً از کشتی حس کرده بودن، و حالا این حصار.
این واقعاً یک هنر تاریکِ متعالی بود.
با توجه به اینکه اونها با وجود فعال بودن «نیلوفر خونین» متوجه برپا شدن حصار نشده بودن، ملاقات امروز یک تلهی کاملاً آمادهشده بود.
«باید هر طور شده حصار رو بشکنیم و به اون کشتی برسیم.»
با حرف بودای اهریمنی، اهریمن مست اول یک ضربهی کف دست پرتاب کرد.
سوئیییینگ!
پئووونگ.
ضربه کف دست قدرتمندی به حصار برخورد کرد.
غشای حصار به نظر میرسید که به سمت داخل فرو رفته و بعد دوباره به جای اولش برگشت.
«بیا با هم انجامش بدیم.»
این بار، بودای اهریمنی و اهریمن مست همزمان ضربهی کف دست رو رها کردن.
اما حتی با حملهی هر دوی اونها، حصار نشکست.
«باید راهی برای شکستنش پیدا کنیم تا بتونیم عبور کنیم.»
اما چون حصار به شکل یک کرهی بسیار پهناور و بزرگ به مرکزیت کشتی بخت و اقبال پخش شده بود، پیدا کردن راهی برای شکستنش کار آسونی نبود.
اگه نقطهضعف زیر آب بود چی؟ پیدا کردن اون توی این آبِ سیاه و تاریک تقریباً غیرممکن بود.
اهریمن مست خنجرش رو بیرون آورد و اون رو با نیروی درونی پر کرد.
شووویک.
تونگ!
اما خنجر اهریمن مست هم نتونست در حصار نفوذ کنه و دفع شد.
حصار واقعاً با قدرت فوقالعادهای حفظ میشد.
در اون لحظه، بودای اهریمنی به راه دیگهای برای شکستن اون فکر کرد.
«قلمرو اهریمن شب توی تاریکی قویتر میشه، درسته؟»
«اینطور شنیدم.»
«خب، پس توی نور چطور؟»
نگاه بودای اهریمنی تیز شد و طولی نکشید که نور طلاییای از بدنش ساطع شد.
هوااااک!
نه تنها آدمهای توی قایقهای دیگهی اون نزدیکی، بلکه کسانی که در ساحل دریاچه بودن هم همگی اون نور رو دیدن.
بودای اهریمنی نوری که از بدنش ساطع میشد رو در کف دستش جمع کرد.
نوری که از دست بودای اهریمنی خارج میشد، روی یک نقطه از حصار متمرکز شد.
خنجر اهریمن مست به سمت قسمتی که با نور روشن شده بود پرواز کرد.
شووویک!
پوووک!
این بار، خنجر در حصار فرو رفت.
اما فقط فرو رفته بود و اون رو پاره نکرده بود، برای همین اهریمن مست نیروی درونیاش رو تا حد نهایی فشار داد.
هوااااااااااک!
نوری که بودای اهریمنی ساطع میکرد هم اونقدر درخشان شد که کسی نمیتونست چشمانش رو باز کنه.
«حالا!»
جججججیک.
خنجر اهریمن مست شروع به پاره کردن حصار کرد.