چپتر 792: فقط چشم‌هات رو باز کن!
چپتر 792: فقط چشم‌هات رو باز کن!
اهریمن خندان پلیددل که مسافت زیادی را در هوا پیموده بود، مقابل لی آن فرود آمد.
«ممنون که جونمون رو نجات دادید.»
نه تنها لی آن، بلکه تمام رزمیکارهای پشت سرش هم با احترام سر خم کردند.
اگر آن شخصی که زره آهنین سازوکار الهی را به تن داشت سلاحهای پنهانش را شلیک میکرد، افراد زیادی کشته میشدند.
اهریمن خندان پلیددل انگار که اتفاق خاصی نیفتاده باشد، دستهایش را پشت کمرش قلاب کرد و به کشتی بخت و اقبال که در دوردست روی رودخانه شناور بود، خیره شد.
انرژی تاریکی که از آن مکان ساطع میشد، هر لحظه قویتر میشد.
احتمالاً به خاطر همین انرژی تاریک بود که بودای اهریمنی و اهریمن مست با عجله سد دفاعی را شکسته و وارد شده بودند.
اهریمن خندان پلیددل دلش میخواست همان لحظه سد را بشکند و وارد کشتی شود.
او بیش از هر کسی به رهبر جوان فرقه اعتماد داشت، اما ارباب قصر تاریکی در آخرین تلاش مذبوحانهاش، داشت تمام توانش را به کار میگرفت.
هر چه نباشد، حتی در اینجا هم یک شبیخون غیرمنتظره در کمین بود.
اهریمن خندان پلیددل خطاب به جانگ هو و لی آن گفت:
«فقط کسایی که لازمه بمونن رو نگه دارید. بقیه زیردستهاتون رو بفرستید به مخفیگاه تا منتظر بمونن.»
«بله، همین کار رو میکنیم.»
برای زیردستهایی که در این ماموریت بودند، همین مقدار تجربه نبرد واقعی کافی بود.
لی آن، چا ایران و نقاب آبی را پیش خود نگه داشت.
او چا ایران را نگه داشت چون در این مبارزه کمک بزرگی بود، و نقاب آبی را هم به خاطر اهریمن خندان پلیددل نگه داشت.
حس میکرد که نقاب آبی دلش میخواهد بماند.
«فرمانده جوخه دوم و چهارم، زیردستهاتون رو ببرید به مخفیگاه و منتظر بمونید.»
«بله، متوجه شدیم.»
«و حتماً تمام سلاحهای پنهان رو جمع کنید. مخصوصاً اون زره آهنین سازوکار الهی رو، حتماً به دستش بیارید.»
سو جین و جیهان به همراه زیردستهایشان، تمام سلاحهای پنهانی را که از جنازهها باقی مانده بود جمعآوری کردند.
خوشبختانه از آنجایی که اهریمن خندان پلیددل آن مرد را با سوراخ کردن چشمش در یک حرکت کشته بود، توانستند زره آهنین سازوکار الهی را سالم به دست آورند.
این سلاحهای پنهان کارگاه آهن، از جهات بسیاری کمک بزرگی به کارگاه آهن خودِ فرقه الهی اهریمن آسمانی میکردند.
جانگ هو تمام اعضای سپاه اهریمنی را به عقب فرستاد.
سپرهای نظامی دوباره به شکل دیوارههای کالسکه سر هم شدند، اما حفره بزرگی که به خاطر سپر شکسته باقی مانده بود، گویای این بود که اگر این مبارزه اشتباه پیش میرفت، چه اتفاقی میافتاد.
به این ترتیب، تمام زیردستها به سمت مخفیگاه رفتند و فقط لی آن، جانگ هو، چا ایران و نقاب آبی باقی ماندند.
لی آن متوجه ملاحظه اهریمن خندان پلیددل شد.
او میتوانست همه آنها را به مخفیگاه بفرستد.
میتوانست بگوید که آنها به اندازه کافی تلاش کردهاند.
در آن صورت از مسئولیت محافظت از آنها رها میشد.
اما اهریمن خندان پلیددل داشت فرصت دیگری به او میداد.
فرصتی برای ماندن در میدان نبرد و کسب تجربه بیشتر.
مبارزه مستقیم یک چیز بود، اما حتی فقط ایستادن در اینجا و نگاه کردن به کشتی بخت و اقبال که پر از انرژی تاریکی بود، قطعاً دستاوردی به همراه داشت.
این ملاحظهای بود که فقط یک فرد واقعاً قدرتمند میتوانست نشان دهد و همچنین گواهی بر این بود که رابطه او با گئوم موگوک چقدر عمیق است.
«ممنونم، فرمانروای اهریمنی خندان.»
در همین لحظه، نقاب آبی به اهریمن خندان پلیددل نزدیک شد.
در طول مسیر از فرقه تا اینجا، فرصتی پیدا نکرده بود که جداگانه با او صحبت کند.
حتی اگر فرصتی هم بود، جرئت نمیکرد به او نزدیک شود.
اما حالا، بعد از اینکه او از پشت سر مراقب اعضای شاخه سایه شبح بود، نمیتوانست همینطور کناری بایستد.
«ممنون که ازمون محافظت کردید.»
با شنیدن کلمات تشکر او، اهریمن خندان پلیددل که هنوز به کشتی بخت و اقبال خیره بود، سوالی پرسید که در تمام طول سفرشان نپرسیده بود.
«حالت خوب بوده؟»
وقتی اهریمن خندان پلیددل حالش را پرسید، قلب نقاب آبی از شدت احساسات لرزید.
«بله، خوب بودم.»
او رفته بود تا زندگی جدیدی را شروع کند، اما چطور میتوانست دلتنگ دره بدکاران نشود؟ و در میان همه، کسی که بیش از همه دلش برایش تنگ شده بود، اهریمن خندان پلیددل بود.
سپس، جملهای غافلگیرکننده خیلی عادی از زبان اهریمن خندان پلیددل جاری شد.
«اگه میخوای برگردی، میتونی برگردی.»
«!»
چشمهای نقاب آبی زیر ماسکش از تعجب گرد شد.
او حتی وقتی که در مبارزه قبلی، مهاجم ناگهانی سلاح پنهانی را به سمت صورتش پرتاب کرده بود، اینقدر غافلگیر نشده بود.
اهریمن خندان پلیددل برگشت تا به نقاب آبی نگاه کند.
نگاهش انگار داشت سوالی میپرسید.
«فکر میکردی زندگی جدید خیلی فوقالعادهست، اما حالا که به واقعیت تبدیل شده، تفاوت زیادی نداره، نه؟»
نقاب آبی که نمیدانست چه جوابی بدهد، در سکوت سرش را پایین انداخت.
همانقدر که از زندگی فعلیاش راضی بود، دلش برای روزهایی که یک بیچهره بود هم تنگ شده بود.
در همین لحظه، اهریمن خندان پلیددل ناگهان گفت:
«بیا بیرون.»
نقاب آبی که جا خورده بود، سرش را بلند کرد.
فکر کرده بود این حرف خطاب به اوست و به او میگوید که شاخه سایه شبح را ترک کند، اما موضوع این نبود.
نگاه اهریمن خندان پلیددل به پشت شانه نقاب آبی، به جایی خیلی دورتر دوخته شده بود.
هوووش.
در دوردست، دایرهای سیاه روی زمین شکل گرفت و شخصی از میان آن بالا آمد.
او هوِ، یکی از زیردستهای ارباب قصر تاریکی بود.
هیچ احساسی در او دیده نمیشد.
نه دشمنی، نه خشم و نه نیت کشتنی.
چشمهای بیتفاوتش حتی خطرناکتر به نظر میرسیدند.
با ظاهر شدن هوِ، اهریمن خندان پلیددل یک چیز را فهمید.
از دیدگاه آنها، الان زمانی بود که باید نیروهایشان را در کشتی بخت و اقبال، جایی که رهبر جوان فرقه و چندین فرمانروای اهریمنی وارد شده بودند، متمرکز میکردند.
پس اینکه این مرد به سراغ او آمده بود، فقط یک معنی داشت.
«هدفت فرمانده شاخه لی هست.»
وقتی هوِ جوابی نداد، چا ایران به لی آن نگاه کرد و به جای او صحبت کرد:
«اگه اون دشمنه، طبیعیه که قلبِ حریف رو هدف بگیره.»
در چنین موقعیتی او را با حرف زدن از قلب دست میانداخت؟ چا ایران قطعاً خیلی راحتتر از او بود.
«رهبر جوان فرقه نباید من رو قلب خودش صدا میکرد.»
هرچند حرفهایش شوخی بود، اما چشمهای لی آن با نوری تیز میدرخشید.
«با این حال، به لطف اون، قلبم یه کم قویتر شده.»
او که نبردی را در حالت بیخودی تجربه کرده بود، اعتمادبهنفس جدید و وصفناپذیری حس میکرد.
و آن اعتمادبهنفس، اشتیاق به مبارزه بیشتر را در او شعلهور میکرد.
هوِ به چا ایران نگاه کرد.
«مگه اون قلبی نبود که تو قرار بود هدف بگیری؟»
چا ایران در مقابل سوال او که خیانتش را ملامت میکرد، به راحتی اعتراف کرد:
«دنبال وفاداری توی یه آدمکش میگردی؟»
چا ایران زیردستهای مستقیم ارباب قصر تاریکی را به خوبی نمیشناخت.
آن دوازده نفری که بعدها قرار بود دوازده پادشاه زودیاک شوند، جداگانه مدیریت میشدند.
با این حال، اگر یک رزمیکار بود که او میشناخت، آن شخص هوِ بود.
او کسی بود که دستورات را بین ارباب قصر تاریکی و آنها رد و بدل میکرد.
مورد اعتمادترین زیردستِ ارباب قصر تاریکی.
او شخصاً آمده بود.
«به نظر میرسه اوضاع اونقدر وخیم شده که خودت وارد عمل شدی.»
هوِ نه تایید کرد و نه تکذیب.
نگاهش به سمت اهریمن خندان پلیددل چرخید.
«حرفی که قبلاً زدی اشتباه بود.»
او به خاطر لی آن نیامده بود.
«من به خاطر تو اومدم.»
لحظهای که حرفش تمام شد.
یک دایره سیاه از قبل زیر پای اهریمن خندان پلیددل شکل گرفته بود.
سوووووش.
اهریمن خندان پلیددل فوراً به درون تاریکی کشیده شد.
این نیرویی نبود که بتوان با هنرهای حرکتی یا نیروی درونی جلویش را گرفت.
از نظر دیگران، انگار او داشت سقوط میکرد، اما برای اهریمن خندان پلیددل، دنیای بیرون وارونه شد و در یک لحظه، در مکان متفاوتی ایستاده بود.
تاریکی.
تاریکیِ مطلق بود، کاملاً خالی از حتی یک پرتو نور.
حتی ماسک سفید اهریمن خندان پلیددل هم توسط تاریکی بلعیده شده بود و هیچ چیزی را منعکس نمیکرد.
صدای هوِ در تاریکی طنینانداز شد.
«تا ابد همینجا حبس میمونی.»
زندان تاریک ابدی، یکی از قدرتمندترین هنرهای اهریمنی شاخصِ قصر تاریکی، آزاد شده بود.
زندان تاریک ابدی هنر اهریمنیای بود که با فداکاری و ریسک همراه بود.
برای زندانی کردن کسی، خودِ کاربر هم باید همراه او در آنجا گرفتار میشد.
و تنها زمانی که فردِ زندانیشده میمرد، او میتوانست از این هنر اهریمنی رها شود.
البته، حریف سعی میکرد او را پیدا کند و بکشد، اما در این تاریکی مطلق، پیدا کردن او غیرممکن بود.
تاریکی متحد او بود و این یک تاریکی معمولی نبود.
«در نهایت، اونا از اینکه نمیتونن تاریکی و تنهایی رو تحمل کنن دیوونه میشن و بعد میمیرن.»
با وجود آن کلمات وحشتناک، اهریمن خندان پلیددل کاملاً خونسرد باقی ماند.
در واقع، چشمهای پشت ماسکش داشتند لبخند میزدند.
این همان اهریمن خندان پلیددلی بود که تمام زندگیاش را در حالی که به چیزی جز یک دیوار سفید خیره شده بود، تمرین کرده بود.
زندگی او تنها یک قدم با پوچی و نیستی فاصله داشت.
و اینگونه شد که کلماتی که هوِ هرگز تصورش را هم نمیکرد، از دهان اهریمن خندان پلیددل جاری شد.
«اینجا آرومه.»
***
اهریمن مست و بودای اهریمنی در انتهای راهرو ایستاده بودند و به انرژی سیاهی که بهآرامی به سمتشان میخزید، خیره شده بودند.
«این همون انرژیایه که توسط نابودی بزرگ طمع آزاد شده. قرار گرفتن در معرض اون انرژی مانع از این میشه که آدم بتونه از تمام قدرتش استفاده کنه. بیا برگردیم.»
با پیشنهاد بودای اهریمنی برای بازگشت، اهریمن مست پیشنهاد یک حمله مستقیم را داد.
«بیا فقط ازش رد بشیم.»
اهریمن مست دلیلی برای این انتخاب داشت.
«رهبر جوان فرقه از اون انرژی دوری نمیکرد.»
بودای اهریمنی سر تکان داد.
بله، گئوم موگوک برای پیدا کردن ارباب قصر تاریکی، حتماً از میان آن انرژی تاریک عبور میکرد.
«خیلهخب، بیا بزنیم به دلش.»
در حقیقت، پیشنهاد بودای اهریمنی برای بازگشت هم از سر ملاحظه برای اهریمن مست بود.
«من میتونم اون انرژی رو تحمل کنم، اما تو حالت خوب میمونه؟»
«با مستی تحملش میکنم.»
همانطور که آن دو به درون مه سیاه قدم گذاشتند، انرژی شرورانهای به آنها هجوم آورد.
درخششی طلایی از بدن بودای اهریمنی ساطع شد و از او محافظت کرد.
هالهای قدرتمند از شراب، آنقدر تند که تنها بوی آن میتوانست کسی را بیهوش کند، بدن اهریمن مست را در بر گرفت و از او محافظت کرد.
با وجود اینکه ماهیت هنرهای رزمی آنها برتری شدیدی در برابر هنرهای تاریک به آنها میداد، اما نمیتوانستند بهطور کامل از خود محافظت کنند.
«این واقعاً خبیثانهست.»
انرژی تاریک به درون هاله شراب او نفوذ کرد.
بدن اهریمن مست سنگین شد، انگار که دچار تب شدیدی شده باشد.
«این اولین باره که در زندگیم با چنین انرژی اهریمنی تاریکِ قدرتمندی روبرو میشم. بدون هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیِ رهبر فرقه، تحمل کامل این انرژی غیرممکن بود.»
نور طلایی بدن بودای اهریمنی شدت گرفت و هاله شراب اهریمن مست نیز غلیظتر شد.
«در مقابل، هنرهای تاریکی که اونها به کار میبرن، بسیار قدرتمندتر از حد معمول خواهد بود.»
همانطور که پیش میرفتند، به یک دوراهی رسیدند.
«از کدوم طرف باید بریم؟»
«رهبر جوان فرقه مطمئناً به سمتی رفته که انرژی در اونجا قویتر میشه.»
اهریمن مست مطمئن بود.
مگر او فقط با گئوم موگوک شراب خورده بود؟ او بهخوبی میدانست گئوم موگوک چه جور آدمی است و چه تصمیماتی میگیرد.
بودای اهریمنی برای لحظهای انرژی درون مه را حس کرد.
«پس، از این طرفه.»
آن دو به سمتی حرکت کردند که انرژی در آنجا قویتر بود.
با دنبال کردن مسیر، به بنبستی رسیدند که دری بزرگ در آنجا قرار داشت.
اهریمن مست و بودای اهریمنی به یکدیگر نگاه کردند و سر تکان دادند.
پس از رد و بدل کردن نگاهی که بر احتیاط تأکید داشت، در را باز کردند و قدم به داخل گذاشتند.
آن مکان بهطرز باورنکردنیای وسیع بود.
پس از عبور از راهروهای باریک کابینهای کشتی، وجود چنین فضایی واقعاً غیرمنتظره بود.
سقف آنقدر بلند بود که برای دیدنش باید گردنشان را کاملاً کج میکردند.
آنجا شبیه به یک انبار در کشتی بود که چند صندوق بزرگ و تور در گوشه و کنارش افتاده بود.
دری که به سمت دیگر منتهی میشد، در روبرو دیده میشد.
خوشبختانه، مه هنوز به این انبار نفوذ نکرده بود.
«بالاخره میتونم نفس بکشم. بیا یه لحظه استراحت کنیم.»
بودای اهریمنی که تمام مدت منقبض بود، او هم آهی از سر آسودگی کشید.
در حالی که استراحت میکردند و به اطراف نگاه میانداختند، اهریمن مست متوجه چیزی روی یکی از دیوارها شد.
«اونجا رو نگاه کن، یه نقاشی روی دیواره.»
نقاشیِ مردی بود که با چشمانی بسته ایستاده بود.
طبیعتاً عجیب و غریب به نظر میرسید.
روی آن دیوار وسیع، تنها یک نفر کشیده شده بود.
«یه جورایی، نگرانکنندهست.»
بودای اهریمنی از اینکه در چنین فضایی یک نقاشی وجود داشت، مضطرب شده بود، اما اهریمن مست به شکلی خاصتر احساس ناخوشایندی داشت.
«این عوضی، حتی قیافهش هم رو اعصابه. حتی بستن چشماش هم متکبرانه به نظر میاد.»
اهریمن مست نیروی درونیاش را جمع کرد و به سمت نقاشی رفت.
از پشت سر، صدای بودای اهریمنی را شنید.
«نمیدونم کی کشیدتش، اما کارش خوب بوده.»
بله، آنقدر خوب کشیده شده بود که اینقدر نگرانکننده به نظر میرسید.
پیکره درون نقاشی آنقدر زنده ترسیم شده بود که انگار هر لحظه ممکن بود حرکت کند.
«یه ملوان نمیتونسته اینقدر خوب نقاشی کنه.»
«شاید یه نقاش بوده که توی قمار افتاده.»
«یه جورایی حس میکنم این مرد قراره چشماشو باز کنه.»
اهریمن مست مثل یک آدم مست، نقاشی را مسخره کرد.
«تو، فقط سعی کن چشماتو باز کنی. صاف سوراخت میکنم.»
بودای اهریمنی شاید میخواست چیزی بگوید، اما ساکت ماند.
اهریمن مست با حس کردن ترس غیرقابلتوضیحی، بهسرعت چرخید.
«!»
در آن لحظه، چهره اهریمن مست در هم رفت.
صحنهای در حال وقوع بود که میتوانست در آنِ واحد مستی را از سر هر کسی بپراند.
بودای اهریمنی بخشی از نقاشی روی دیوار شده بود و با گیجی به بدن و محیط اطرافش نگاه میکرد.
«حتماً زیاد نوشیدم. بودای اهریمنی داخل دیواره.»
به محض اینکه این کلمات از دهانش خارج شد، اهریمن مست با سرعت برق چرخید و خنجرش را به سمت نقاشی مردی که چشمانش بسته بود، پرتاب کرد.
شووووک.
تپ!
خنجر اهریمن مست در نقاشی فرو رفت.
خنجر درست در سینه مردی که چشمانش بسته بود، جا خوش کرد.
با وجود اینکه خنجر خورده بود، نقاشی تکان نخورد.
چیزی که خنجر را آلوده کرده بود خون نبود، بلکه رنگ بود.
«این یکی نیست؟»
در واقع، این یکی نبود! در همان لحظه، چشمان مرد ناگهان باز شد.
تپ! تپ! تپ!
اهریمن مست بدون لحظهای تردید، پیدرپی ضربه زد.
اما مرد درون نقاشی فقط به او لبخند زد، انگار که میخواست بگوید صد بار ضربه زدن هم بیفایده است.
«عوضی!»
مرد درون دیوار حرکت کرد.
قسمتی از سینهاش که خنجر در آن فرو رفته بود، سفید شده بود.
خش، خش، خش.
سپس، انگار که قلممویی نامرئی در حال نقاشی کردن باشد، رنگ دوباره آن فضا را پر کرد.
او شبح نقاشی تاریک بود، سلاح مخفیای که پیشتر همراه با ارباب قصر تاریکی بود.
«پس از بیرون نمیتونم بکشمت، درسته؟»
شبح نقاشی تاریک با سرعت روی دیوار به سمت بودای اهریمنی در سمت مقابل حرکت کرد.
حرکتی بهطرز باورنکردنی سریع بود.
«مراقب باش، بودای اهریمنی!»
بودای اهریمنی به اهریمن مست نگاه کرد و چیزی گفت.
اما فقط لبهایش تکان خورد و صدایش شنیده نمیشد.
بودای اهریمنی ضربه کف دستی به سمت شبح نقاشی تاریک که به سویش میتاخت، پرتاب کرد.
ضربه کف دستِ پرتابشده نیز بهصورت نقاشی درآمد.
سپس، شبح نقاشی تاریک هم ضربه کف دستی رها کرد.
دو ضربه کف دستِ نقاشیشده پرواز کردند و در میان راه به هم رسیدند و منفجر شدند.
آن انفجار هم بهصورت نقاشی به تصویر کشیده شد.
از بیرون، این صحنه کاملاً مضحک به نظر میرسید، اما اهریمن مست میدانست.
اگر این یک هنر تاریک بود که میتوانست در یک لحظه بودای اهریمنی را به درون بکشد...
«اگه اون تو بمیره، بودای اهریمنی هم میمیره!»
مشکل این بود که آن فضا بهطور قاطعانهای به نفع آن عوضی بود.
اهریمن مست به دیوار میکوبید و سعی میکرد خودش هم وارد نقاشی شود، اما نمیتوانست.
دیوار فقط یک دیوار بود.
میخواست کل دیوار را خرد کند، اما با وجود بودای اهریمنی در داخل آن، نمیتوانست بیپروا عمل کند.
«اون عوضی رو بکش و بیا بیرون! چشمم به توئه، بودای اهریمنی!»
در حال حاضر، تنها چیزی که میتوانست به آن اعتماد کند، مهارت بودای اهریمنی بود.
و بودای اهریمنی بهزیبایی انتظارات او را برآورده کرد.
بودای اهریمنی با هجوم به سمت دشمن و درگیر شدن در نبرد نزدیک، فرصتی پیدا کرد و نشان دستش را کامل کرد.
هنر اهریمنی آرهات زرین بزرگ!
مهر کشتار تابان!
نیروی طلایی از دستان بودای اهریمنی خروشید.
نیروی طلایی که مانند موج پخش میشد، حتی بهصورت نقاشی هم باشکوه به نظر میرسید.
«گرفتش!»
اهریمن مست که تماشا میکرد، فریاد شادی سر داد.
با کامل کردن نشان دست در یک لحظه و از فاصله نزدیک، راهی برای جاخالی دادن دشمن وجود نداشت.
اما در همان لحظه، اتفاقی باورنکردنی رخ داد.
حرکات بودای اهریمنی کاملاً متوقف شد.
نیروی طلاییای که او آزاد کرده بود نیز در میان هوا از حرکت ایستاد.
شبح نقاشی تاریک هم که سعی داشت جاخالی بدهد، منجمد شد.
همه آنها تبدیل به یک نقاشی شده بودند.
و سپس، اتفاقی حتی تکاندهندهتر به دنبال آن آمد.
خش، خش، خش.
چیزی بین بودای اهریمنی و شبح نقاشی تاریک شروع به کشیده شدن کرد.
«این دیوانهکنندهست! این تقلبه!»
یک حفره سیاهِ سیاه درست جلوی نیروی در حال پرواز کشیده شد.
شبیه به گذرگاهی بود که به جای دیگری منتهی میشد.
چشمان اهریمن مست از شدت شوک گشاد شد.
موجی از وحشت او را فرا گرفت.
درست زمانی که گوشه لب شبح نقاشی تاریکِ منجمدشده به بالا کج شد!
«نکنه میخوای...؟»
لحظهای بعد، نقاشی دوباره شروع به حرکت کرد.
نیرویی که توسط بودای اهریمنی آزاد شده بود، وارد گذرگاه تاریکی شد که درست روبروی آن کشیده شده بود.
بهطور همزمان، تاریکیِ سیاهی در مقابل اهریمن مست ظاهر شد.
سوووووووووو!
مهر کشتار تابان بر سر اهریمن مست باریدن گرفت.