چپتر 796: اگه پیشگویی‌ای بود که قرار بود تو بشنوی

فرمانروای اهریمنی روحخوار و بانوی عمارت گل آسمانی وارد جایی شدن که انرژی تاریک هنوز بهش نرسیده بود.

اونجا یه آشپزخونه بود و چون وقت پختوپز نبود، کسی اونجا حضور نداشت.

«بیا یه لحظه اینجا استراحت کنیم.»

«بله.»

فرمانروای اهریمنی روحخوار حسابی هوای بانوی عمارت گل آسمانی رو داشت.

برای بانوی عمارت گل آسمانی، این همه مهربونیِ فرمانروای اهریمنی روحخوار کمی سنگین بود. هرچقدر هم که اون دختر جوون به نظر میرسید، باز هم یکی از شهریاران اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.

«اگه گشنهته، از این بخور.»

فرمانروای اهریمنی روحخوار دوتا ران اردک توی آشپزخونه پیدا کرد.

«میل ندارم.»

وقتی بانوی عمارت گل آسمانی پیشنهادش رو رد کرد، فرمانروای اهریمنی روحخوار به یه میز تکیه داد و شروع کرد به گاز زدن ران اردک.

با اشتها میخورد.

بانوی عمارت گل آسمانی از رفتار طبیعی اون، ردی از قدرت و آرامش رو حس میکرد.

«چه ساکته.»

به نظر میرسید باید صدای درگیری از یه جای دور شنیده بشه، اما سکوتِ اونجا دلهرهآور بود.

«رهبر جوان فرقه احتمالا داره تو مسیر مخالف ما حرکت میکنه.»

با اینکه فرمانروای اهریمنی روحخوار نمیتونست شونهبهشونهی گئوم موگوک بجنگه، اما این وظیفه رو مهم میدونست. با این باور که اون داره به خوبی از بانوی عمارت گل آسمانی محافظت میکنه، گئوم موگوک میتونست بدون نگرانی بجنگه.

علاوه بر این، بانوی عمارت گل آسمانی زنی بود که پیوند عمیقی با اهریمن خندان پلیددل داشت. محافظت از اون حیاتی بود.

فرمانروای اهریمنی روحخوار که مشغول خوردن اردک بود، تکه استخون رو زمین گذاشت و دستهاش رو با بیخیالی با یه پارچه که اون نزدیکی بود پاک کرد.

«برو عقب.»

همونطور که بانوی عمارت گل آسمانی عقب میرفت، در باز شد و کسی وارد شد.

شخصی که قدم به داخل گذاشت، پیرمردی بود که یکی از دو ارشد همراه ارباب قصر تاریکی بود؛ یعنی هوکنو.

اون خیلی طبیعی وارد شد، انگار که میدونست حریفش اینجاست.

فرمانروای اهریمنی روحخوار لبهای براقش رو با آستینش پاک کرد و جلوی بانوی عمارت گل آسمانی ایستاد.

هوکنو به فرمانروای اهریمنی روحخوار نگاه کرد و پوزخند زد. لبخندش پر از اطمینانِ کسی بود که حریفش رو مضحک میبینه. اون دختر خیلی جوون بود.

«شنیده بودم یه فرمانروای اهریمنی روحخوار جدید جانشین شده، اما فکر نمیکردم یه الفبچه باشه.»

فرمانروای اهریمنی روحخوار با خونسردی جواب داد:

«پس تو نابودی بزرگ طمع رو فقط برای گرفتن یه الفبچه و یه زن راه انداختی؟ یعنی انرژیِ اون قماربازها باعث شده بدن پیرت از قدرت لبریز بشه؟»

فرمانروای اهریمنی روحخوار توی نبرد ارادهها عقبنشینی نکرد. اون ذاتا توی فحش دادن و تحریک کردن حریفهاش حین مبارزه مهارت داشت. امروز هم استثنا نبود.

«در ضمن، هرچی پیرتر میشی باید بیشتر خودتو بشوری. بوی جسد متعفن میدی.»

اون با همین یه ضربه، خونسردی هوکنو رو به هم ریخت.

«دخترهی ملعون!»

انرژی تاریک و تیزی مثل تیغه از بدن هوکنو فوران کرد.

سووووووو.

فرمانروای اهریمنی روحخوار نیروی درونیش رو آزاد کرد تا جلوی فشار وارده رو بگیره. هالههای اون دو نفر به شدت با هم برخورد کردن.

ظهور هوکنو کاملا هم اتفاق بدی نبود. این یعنی رهبر جوان فرقه داشت وظیفهش رو به خوبی انجام میداد. یعنی اوضاع اونقدر براشون وخیم شده بود که سعی داشتن بانوی عمارت گل آسمانی رو گروگان بگیرن.

«آره، اوضاع اونطور که میخواستی پیش نمیره، مگه نه؟»

درست همون موقع، نفر دیگهای از پشت سر هوکنو وارد شد.

«بیاین مبارزه رو برای یه لحظه عقب بندازیم.»

با این کلمات مودبانه، هوکنو هالهای رو که ساطع میکرد عقب کشید.

شخص تازهوارد، بانوی جوان قصر، گا یه بود. اون که انگار فرار کرده و غیبش زده بود، دوباره ظاهر شده بود.

گا یه آروم به بانوی عمارت گل آسمانی نزدیک شد. شاید چون به هوکنو اعتماد داشت، هیچ ترسی از فرمانروای اهریمنی روحخوار که کنارش ایستاده بود نشون نمیداد.

بانوی عمارت گل آسمانی و گا یه روبروی هم ایستادن. بانوی عمارت گل آسمانی اولین کسی بود که صحبت کرد.

«این بار اومدی چه دروغی بگی؟»

با اینکه بهش گفته شده بود تنها بیاد، حالا دیگه واضح بود که اینجا یه تلهست. در موقعیتی که قاعدتا باید زبونش بند میاومد، گا یه دوباره مقابلش ظاهر شده بود. و گا یه بابت اون بخش اصلا عذرخواهی نکرد.

«رهبر جوان فرقه درست میگفت.»

به هر دلیلی که بود، اون احساسات واقعیش رو پنهان نکرد.

«میخواستم بکشمت.»

بانوی عمارت گل آسمانی در سکوت به حرفهای اون که شبیه اعتراف بود گوش داد.

«وقتی ارباب قصر بهم دستور داد تو رو به اینجا بکشونم، ته دلم امیدوار بودم. امیدوار بودم که بالاخره بمیری.»

با شنیدن حرفهای اون، بانوی عمارت گل آسمانی فکر کرد که شاید کسی که اون رو زنده نگه داشته، ارباب قصر تاریکی بوده.

«میدونم که اخیرا یه پیشگویی دریافت کردی. چی بود؟»

«تو از کجا اینو میدونی؟»

اون زمانِ مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان، پیشگوییای دریافت کرده بود که میگفت اهریمن خندان پلیددل قلب گئوم موگوک رو سوراخ میکنه.

«فقط میدونم. زود باش بهم بگو پیشگویی چی بود.»

گا یه در مورد اون پیشگویی کنجکاو بود. بانوی عمارت گل آسمانی حالا دیگه میتونست به وضوح منشأ میل اون به کشتنش رو ببینه.

بانوی عمارت گل آسمانی به جای جواب دادن، سوالی پرسید:

«چقدر از آخرین باری که یه پیشگویی دریافت کردی میگذره؟»

در یک لحظه، نگاه گا یه یخی شد.

«تو کی هستی که جرئت میکنی دربارهی پیشگوییهای بانوی جوان قصر حرف بزنی؟»

«درسته، من متعلق به کاخ دوشیزه الهی نیستم.»

همین بود. دلیل عصبانیت اون همین بود. اون تمام زندگیش رو وقف کاخ دوشیزه الهی کرده بود، با این حال پیشگویی برای کسی نازل شده بود که با نفرت از اون قصر فرار کرده بود.

«دنیا توسط کسی که با ستاره کشتار آسمان متولد شده اداره میشه. تو اون پیشگویی رو از خودت درآوردی، مگه نه؟»

«خفه شو!»

بانوی عمارت گل آسمانی از واکنش شدید اون فهمید؛ بانوی جوان قصر همین حالا هم راهش رو گم کرده بود. شاید به خاطر همین بود که حالا پیشگوییها برای اون که قصر رو ترک کرده بود، نازل میشدن.

از طرف دیگه، درکش میکرد. بهتر از هر کسی میدونست بزرگ شدن به عنوان بانوی جوان قصر توی اون محیط بسته چقدر طاقتفرساست. و میدونست با دوشیزهای که نمیتونه پیشگویی دریافت کنه چطور رفتار میشه.

گا یه با نگاهی بیتفاوت گفت:

«مهم نیست چه پیشگوییای دریافت کردی، هیچی عوض نمیشه. تو در هر صورت قراره بمیری.»

داشت تهدیدش میکرد، اما بانوی عمارت گل آسمانی میتونست حسش کنه. اون از چیزی میترسید.

«از چی میترسی؟ از اون ستاره کشتار آسمان؟»

احساسی که توی چشمهای گا یه بود، یه ترس بدوی بود که نمیشد پنهانش کرد.

«اون قدرت باید مال ما میبود.»

بانوی عمارت گل آسمانی جزئیات دقیق رو نمیدونست، اما حداقل میتونست حدس بزنه اون قدرت به کی رسیده.

«نه، درسته که رهبر جوان فرقه اون قدرت رو داشته باشه. اون هر جور قدرتی که باشه، کسیه که به درستی ازش استفاده میکنه.»

بانوی عمارت گل آسمانی سعی کرد متقاعدش کنه:

«من باور دارم هنوز یه فرصت هست. اگه واقعا به ارادهی آسمان ایمان داری، آخرین پیشگویی بر تو نازل میشه.»

«نه طرف رهبر جوان فرقه رو بگیر و نه طرف ارباب قصر تاریکی رو، بلکه طرف آسمان رو بگیر. درست همونطور که کاخ دوشیزه الهی همیشه انجام داده.»

درست همون موقع که نگاه گا یه کمی لرزید، انرژی تاریکی که اطراف بانوی عمارت گل آسمانی در جریان بود، خودبهخود شروع به عقبنشینی کرد.

این انرژی ذاتی بود که به طور طبیعی از بدن هوکنو ساطع میشد. اما بدون اینکه فرمانروای اهریمنی روحخوار عمدا اون رو پس بزنه، انرژی شروع کرد به دور شدن از بانوی عمارت گل آسمانی.

درست همون لحظه، بانوی عمارت گل آسمانی نفس کوتاهی کشید و بعد حرف حیرتآوری زد:

«یه پیشگویی داره هبوط میکنه.»

حس میکرد انگار قراره پیشگوییای بهش اعطا بشه. با اینکه موقعیت غیرمنتظرهای بود، فرمانروای اهریمنی روحخوار با چهرهای آرام سر تکون داد.

«من ازت محافظت میکنم، پس پیشگویی رو دریافت کن.»

بانوی عمارت گل آسمانی بلافاصله همونجا نشست و یه پارچهی سفید از بین لباسهاش بیرون آورد. اون رویای دوشیزه آسمانی بود.

قبل از اینکه چشمهاش رو بپوشونه، چهرهی مستأصل گا یه رو دید، اما الان وقتی برای نگرانی در مورد اون نداشت.

صادقانه بگم، اون نمیخواست پیشگویی رو دریافت کنه. اگه این پیشگویی ربطی به اهریمن خندان پلیددل نداشت، یا اگه به گئوم موگوک مربوط نبود، اون رو نمیپذیرفت. اما حالا مجبور بود. اگه آسمان در این لحظه داشت پیشگوییای رو اعطا میکرد، حتما معنایی داشت.

چهرهی گا یه به شدت درهم رفت. یه پیشگویی، درست در همین لحظه؟ درست جلوی چشمهای اون؟ درست در لحظهای که داشت خشمش رو بابت دریافت نکردن پیشگویی خالی میکرد؟

این یعنی آسمان داشت نادیدهش میگرفت. اگه آسمان اینطوری بود، اون دیگه در آینده هم بهش ایمان نمیآورد. یا شاید بانوی عمارت گل آسمانیِ روبروش داشت فریبش میداد.

در هر صورت، فقط یه راه برای واکنش گا یه وجود داشت. برقی مرگبار در چشمهاش ظاهر شد.

«بکشش.»

وقتی گا یه رویش رو برگردوند، هوکنو قدمی به جلو گذاشت.

«نمیتونم این کار رو بکنم. وظیفهی من اینه که اون زن رو پیش ارباب قصر ببرم.»

قصد ارباب قصر تاریکی از گرفتن اون فقط برای گروگانگیری نبود.

«باید محتوای اون پیشگویی رو به ارباب قصر گزارش بدم.»

فرمانروای اهریمنی روحخوار ایستاد و راه رسیدن به بانوی عمارت گل آسمانی رو سد کرد.

«اگه قرار بود اون پیشگویی رو تو بشنوی، برای دوشیزه الهی خودت نازل میشد.»

فرمانروای اهریمنی روحخوار وظیفه دیگهای رو هم به محافظت از بانوی عمارت گل آسمانی اضافه کرد.

تمام مدتی که داشت گوش میداد، کلافه شده بود.

«هی، دوشیزه الهی قلابی.»

با حرفهای فرمانروای اهریمنی روحخوار، گا یه که پشتش رو به اونها کرده بود، آروم لبش رو گزید.

کلمه «قلابی» قلبش رو به لرزه درآورد.

«از این به بعد، به جای آسمان از من کینه به دل بگیر. چون من همونیام که قراره بکشتت.»

وحشتناک بود؛ چون کسی که مرگش رو پیشبینی کرده بود، فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.

اما گا یه وقتی برگشت، هیچ ترسی تو چهرهاش نداشت.

«اون گفته که این وروجک رو هم زنده برگردونیم؟»

«البته که نه.»

هوکنو سرد لبخند زد.

قصد داشت اون رو تا جای ممکن با درد و عذاب بکشه.

از همون اول، یه حرکت قدرتمند رو آزاد کرد.

سوووویک.

ضربه کف دست قدرتمندی از کف دست هوکنو شلیک شد و به سمت فرمانروای اهریمنی روحخوار پرواز کرد.

شششک.

ناگهان، چیزی در هوا مقابل فرمانروای اهریمنی روحخوار ظاهر شد.

اون یکی از الگوهای عجیبی بود که روی کالسکه فرمانروای اهریمنی روحخوار کشیده شده بود.

لحظهای که ضربه کف دست به الگو برخورد کرد، تغییر جهت داد و به سمت دیوار پرواز کرد.

کواااانگ!

دیوار کابین خرد شد، اما پشت اون مه تاریک در حال پیچوتاب بود.

انرژی نابودی بزرگ طمع کشتی رو احاطه کرده بود، بنابراین مهم نبود چقدر میجنگیدن، لازم نبود نگران غرق شدن کشتی باشن.

«از کلکهای کوچیک و عجیبی استفاده میکنی.»

سووووووووویک!

این بار، ضربه کف دست حتی قویتری رو پرتاب کرد.

شورورورورک.

الگوی دیگهای در هوا شکل گرفت و این بار ضربه کف دستِ ورودی رو به سمتی که گا یه ایستاده بود منحرف کرد.

کوانگ.

هوکنو دستش رو دراز کرد و ضربه کف دستی رو که به سمت گا یه میرفت، مسدود کرد.

دود سیاهی از کف دستش بلند شد و نیرویی رو که خودش پرتاب کرده بود، خنثی کرد.

«بد نیست.»

نگاه تحقیرآمیز از روی صورت هوکنو محو شد.

با توجه به نیروی درونیای که توی اون ضربه آخر جمع شده بود، قدرتی نبود که بشه به راحتی مسدودش کرد.

علاوه بر این، حرکتش برای اینکه نه فقط اون رو منحرف کنه، بلکه دقیقاً به سمت گا یه برگردونه، واقعاً فوقالعاده بود.

این نمایشِ تکنیک معکوسسازی منشأ روح بود، یکی از هنرهای اهریمنی شاخصِ فرمانروای اهریمنی روحخوار.

اون نمیدونست فرمانروای اهریمنی روحخوار چقدر تمرین کرده؛ اینکه اون شبها از خوابش زده بود و تمرین کرده بود تا فقط از بقیه شهریاران اهریمنی عقب نیفته.

و نه میدونست که در مرکز اون تلاشها، استاد برجستهای به نام رهبر فرقه باد آسمان حضور داشته.

هوکنو وردی رو زمزمه کرد.

قرررررررررمبل.

کف زمین شروع به لرزیدن و ارتعاش کرد، انگار که زلزله اومده باشه.

کف زمین در جاهای مختلف برآمده شد و بعد چیزی بیرون زد، انگار که از تخم بیرون اومده باشن.

در کمال تعجب، اونها اسکلت بودن.

تکنیک فرود نه چشمه، قدرتمندترین هنر از هنرهای اهریمنی تاریکِ هوکنو، آزاد شده بود.

اسکلتها که دیدنشون وحشتناک بود، توهم نبودن.

از دو چشمشون، نور آبی وهمآورِ مردگان به بیرون سرازیر بود.

شانس بزرگی بود که چشمهای بانوی عمارت گل آسمانی پوشیده شده بود.

حتی شجاعترین آدم هم نمیتونست با دیدن این صحنه آرامشش رو حفظ کنه.

البته، فرمانروای اهریمنی روحخوار اصلاً ترسی از خودش نشون نداد.

«حالا میفهمم چرا بوی جسد متعفن میدادی.»

اون آروم فرمولی رو زمزمه کرد.

سسسسسک.

حروف ناشناختهای شروع به نوشته شدن روی زمین کردن.

در حالی که بانوی عمارت گل آسمانی چهارزانو نشسته بود و فرمانروای اهریمنی روحخوار در مرکز مقابلش ایستاده بود، حروف به صورت دایرهوار روی زمین حک شدن.

نوری از حروف حکشده ساطع شد.

لحظهای که اسکلتها سعی کردن از روی حروف عبور کنن.

تاد.

یه سد نامرئی راهشون رو بست.

تکنیکی که فرمانروای اهریمنی روحخوار ازش استفاده کرده بود، تکنیک سد دستخط شبح بود.

اسکلتها هجوم آوردن و با سلاحهایی که داشتن به سد نامرئی ضربه زدن.

ثواک! ثواک! ثواک!

اما سدی که توسط حروف شبح ایجاد شده بود، نشکست.

فرمانروای اهریمنی روحخوار داشت تا جای ممکن زمان میخرید.

فکر میکرد اگه یه نبرد پر هرجومرج در بگیره، ممکنه پیشگویی دریافت نشه.

«بد نیست.»

هوکنو که داشت تماشا میکرد، ضربه کف دستی به زمین زد.

اون انرژیاش رو برای نابود کردن سد دستخط شبح هدر نداد.

جایی که ضربه کف دستش فرود اومد، کف زمین بود.

کوااااانگ!

کف زمین زیر ضربه کف دست عظیمش خرد شد و به سمت پایین فرو ریخت.

قرررررررمبل!

بانوی عمارت گل آسمانی که چهارزانو نشسته بود، آروم به طبقه پایین رفت.

فرمانروای اهریمنی روحخوار از نیروی درونیاش استفاده کرده بود تا اون رو به سلامت پایین بفرسته.

به همین ترتیب، هوکنو هم مطمئن شد که گا یه بدون آسیب فرود بیاد.

آیا اون فکر میکرد با نابود کردن کف زمین، حروف آسیب میبینن و سد دستخط شبح میشکنه؟

اما حتی بعد از سقوط به طبقه پایین، هم حروف و هم سد دستنخورده باقی موندن.

کوانگ! کوانگ!

هوکنو دوباره ضربه کف دستی زد و کف زمین رو خرد کرد.

این بار هم همه به پایین سقوط کردن.

هوکنو سعی نداشت سد دستخط شبح رو نابود کنه.

هرچی بیشتر پایین میرفتن، تاریکی غلیظتر میشد.

بعد از چند بار پایین رفتن به این شکل، اونها به جایی رسیدن که پر از انرژی تاریک متراکم بود.

اونها عمداً بالا رفته بودن تا از جاهایی که انرژی تاریک غلیظ بود دوری کنن، اما حالا مستقیماً به پایین سقوط کرده بودن.

ثواک! ثواک!

در واقع، قدرت اسکلتهایی که به سد میکوبیدن، به طرز غیرقابلمقایسهای قویتر شد.

با وجود این، سدِ فرمانروای اهریمنی روحخوار نشکست.

درست همون موقع، هوکنو فرمول دیگهای رو زمزمه کرد.

با این کار، اسکلتهایی که به سد میکوبیدن، انگار که ترسیده باشن عقبنشینی کردن.

چیزی که اسکلتها به وضوح حس میکردن، وحشت بود.

قرررررررررمبل!

وقتی زمزمهاش تموم شد، ارتعاشی بسیار بزرگتر از قبل رخ داد و بعد...

اسکلتی بسیار بزرگتر و عظیمتر از اسکلتهایی که قبلاً احضار شده بودن، از کف زمین بلند شد.

اسکلتی که این بار احضار شده بود، زرهی از جنس استخوان به تن داشت.

حفرههای چشمش عمیقتر بود و نور آبیای که ازشون سرازیر بود اونقدر شدید بود که انگار جواهراتی در اونجا کار گذاشته شده.

هر کدوم از استخوانهای انگشتش مثل تیغه تیز بود و بین استخوانها، هاله خفقانآور مرگ جریان داشت.

اون پادشاه اسکلت نه چشمه بود.

پادشاه اسکلت نه چشمه در یک دستش شمشیر عظیمی داشت و طوری به نظر میرسید که انگار خدای مرگ از جهنم برخاسته.

نگاه فرمانروای اهریمنی روحخوار با تماشای اون عمیقتر شد.

«اون روح داره.»

پادشاه اسکلت نه چشمه با اسکلتهای معمولی فرق داشت.

اون میتونست روحی رو ازش حس کنه.

اون موجودی غضبناک بود که فقط از خشم، کینه و نیت کشتار پر شده بود.

هوکنو که از پیروزیاش مطمئن بود، بلند خندید.

«ببینم چطوری این رو مسدود میکنی.»

شمشیر عظیم پادشاه اسکلت نه چشمه به سمت سد پرواز کرد.

سووویک! کوانگ!

سد با اولین حمله به شدت لرزید و با دومین حمله که حتی قویتر بود، ترکی در اون ایجاد شد.

واقعاً قدرت عظیمی بود.

کریک.

فرمانروای اهریمنی روحخوار نگاهی به پشت سرش، به بانوی عمارت گل آسمانی انداخت.

اون هنوز نشسته بود و رویای دوشیزه آسمانی چشمهاش رو پوشونده بود.

باید ازش محافظت میکرد، حداقل تا وقتی که دریافت پیشگویی تموم میشد.

«داری چیکار میکنی؟ زود باش و اون سوراخ رو وصله کن.»

با طعنه هوکنو، فرمانروای اهریمنی روحخوار شروع به زمزمه فرمولی کرد، انگار که واقعاً قصد انجام اون کار رو داشت.

کوانگ! کواااانگ! کوانگ!

سد در یک لحظه زیر رگبار حملات بیامان شروع به ترک خوردن کرد.

کرررررررک!

حالا، یه ضربه نهایی سد رو کاملاً خرد میکرد.

اسکلتهای کوچکتر اونها رو محاصره کرده بودن و آماده بودن تا لحظهای که سپر محافظ شکست، هجوم بیارن.

«مثل اینکه باید یه فرمانروای اهریمنی روحخوار جدید انتخاب کنیم. اون جایگاه بدشانسی میاره.»

پادشاه اسکلت نه چشمه ضربه نهایی رو وارد کرد.

سوووویک.

ثواک.

هوکنو با چهرهای وحشتزده به بالا نگاه کرد.

اون داشت شمشیری رو که پادشاه اسکلت نه چشمه پایین آورده بود، نگه میداشت.

انرژی سیاهی از کف دستی که شمشیر رو مسدود کرده بود سوسو میزد و بازوش از شدت ضربه میلرزید.

«... تو دیگه چی هستی؟»

پادشاه اسکلت نه چشمه که در آستانه وارد کردن ضربه نهایی بود، ناگهان چرخیده بود و در عوض به اون ضربه زده بود.

نگاه شوکهشده هوکنو به سمت فرمانروای اهریمنی روحخوار که پشت پادشاه اسکلت نه چشمه ایستاده بود، چرخید.

«یعنی ممکنه؟»

از دو چشم اون، همون انرژی آبیای که در چشمهای پادشاه اسکلت جریان داشت، به بیرون سرازیر بود.

اون نداشت فرمولی رو برای تقویت سد زمزمه میکرد.

در کمال تعجب، اون داشت از هنر بلعیدن روح خودش روی پادشاه اسکلت نه چشمه احضارشده استفاده میکرد.

حتی اگه تو خلقش کرده باشی، لحظهای که روحی در اون ساکن بشه!

«این اسکلت دیگه مال منه.»