چپتر 8: وقتی تیغه زیر نور ماه می‌درخشد
چپتر 8: وقتی تیغه زیر نور ماه می‌درخشد
شایعاتی مبنی بر اینکه شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین به دست من کشته شده، به سرعت در تمام فرقه پخش شد.
با پخش شدن شایعات، نگرانیهای لی آن هم بیشتر شد.
«اوضاع کاملاً به هم ریختهست. ارباب جوان، هر کسی رو که میبینم داره درباره شما و یانگ پو حرف میزنه.»
آهی کشید و جملهی دیگری اضافه کرد.
«... و البته درباره من.»
از آنجایی که او دلیل اصلی آن مبارزه بود، طبیعی بود که حرف و حدیثهای زیادی پشت سرش باشد.
«مگه مشهور شدن بده؟ مگه ما رزمیکارها از اون دسته آدمهایی نیستیم که برای اسم درکردن دست به هر کار دیوانهواری میزنیم؟»
«من از این وضعیت خوشم نمیاد.»
«از این به بعد قراره حتی مشهورتر هم بشی. اون وقت میخوای چیکار کنی؟»
لی آن آه کوتاهی کشید، اما چهرهاش درهم نبود.
شاید به این خاطر بود که در قلب این آشوب، عنصر مثبتِ تغییر نهفته بود.
«نگرانم، چون اهریمن تیغه آسمان خونین برای شرفش ارزش زیادی قائله. امیدوارم فقط از این موضوع بگذره.»
«کی این رو گفته؟ اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین برای شرف ارزش قائله؟»
«چی؟ یعنی قائل نیست؟»
«آیا کسی که برای شرف ارزش قائله، رفتار پست شاگرداش رو نادیده میگیره و بهشون اجازه میده هر کاری دلشون میخواد بکنن؟»
«شاید ازش خبر نداره؟»
«این یعنی داری زیرکیِ اهریمن تیغه آسمان خونینِ عزیزمون رو دستکم میگیری.»
«قبلاً هم همینطوری بودی. جوری حرف میزنی انگار اهریمن تیغه آسمان خونین رو خیلی خوب میشناسی.»
«من به همون اندازهای که لازمه میشناسمش، نه فقط اهریمن تیغه آسمان خونین رو، بلکه بقیه شهریاران اهریمنی رو هم میشناسم. هر چی نباشه من پسر اهریمن آسمانی هستم. این کمترین کاریه که باید برای تحقیق دربارهشون انجام میدادم.»
لی آن با چشمانی گرد شده به من خیره شد.
او احتمالاً فکر میکرد که همه چیز را درباره من میداند، برای همین لابد داشت با خودش فکر میکرد که من چه زمانی مخفیانه چنین تحقیقی انجام دادهام.
«پس چرا اهریمن تیغه آسمان خونین اجازه میده شاگرداش هر غلطی دلشون میخواد بکنن؟»
«دلیلش اینه که...»
دلیل واضحی وجود داشت، اما چیزی نبود که بتوانم برای لی آن توضیح دهم.
بنابراین دلیل دیگری آوردم که برایش قابلقبول باشد.
«چون اینطوری راحتتره.»
«چی؟»
«کنترل کردن یه مشت آدم حریص و خودخواه خیلی راحتتر از شاگردهای سربهراهه. اهریمن تیغه آسمان خونین مدتهاست که شاگرداش رو مجبور به رقابت با هم میکنه بدون اینکه جانشینی انتخاب کنه. چرا؟ چون اینطوری راحتتر میتونه ازشون به عنوان مهرههای سوختنی استفاده کنه. فقط تماشا کن، جای خالی یانگ پو تا چند روز دیگه پر میشه.»
«آدم ترسناکیه، این اهریمن تیغه.»
«به نظر من شاگرداش ترسناکترن. اونهایی که با وجود اینکه میدونن استادشون چه جور آدمیه، باز هم به سمتش هجوم میبرن.»
«خوشحالم که به شما خدمت میکنم، ارباب جوان.»
«البته. اصلاً مگه میشه مقایسه کرد؟ لی آن، میخوای یه چیزی بنوشیم؟ خیلی وقت شده.»
او با چهرهای غافلگیر شده به من نگاه کرد.
«چرا اینقدر تعجب کردی؟»
«چون این "خیلی وقت شده" نیست، این اولین باره.»
«اولین بار؟»
«بله.»
یعنی تا به حال حتی یک بار هم با او چیزی ننوشیده بودم؟ چه چیزی باعث شده بود که او اینطور خودش را برای من به خطر بیندازد؟
«بیا بریم. امروز قراره اونقدر بنوشیم که بیهوش بشیم!»
همراه با لی آن به روستای خاندان اهریمنی رفتم.
روستای خاندان اهریمنی شهرکی بود که در اطراف فرقه اصلی شکل گرفته بود.
جایی که ابتدا به عنوان دهکدهای کوچک برای زندگی خانوادههای پیروان اهریمنی شروع شده بود، حالا به شهری بزرگ تبدیل شده بود.
او را به گرانترین و بهترین میخانه در روستای خاندان اهریمنی بردم.
«امروز یه روز تاریخیه، پس بیا یه جای خوب بنوشیم.»
«من با یه جای کوچیک و ساده هم مشکلی نداشتم.»
او در مکانهای شلوغ احساس راحتی نمیکرد.
هر جا که میرفت، اول از همه چشمها به سمت او جلب میشد، برای همین حتماً از این موضوع بیزار بود.
برای رعایت حال او، وارد یکی از اتاقهای خصوصی میخانه شدم.
«چقدر میتونی بنوشی؟»
«زیاد نمیتونم.»
«بیا امروز حد و اندازهت رو بفهمیم. نگران نباش، اگه مست شدی، خودم روی کولم میبرمت.»
«من... سنگینم.»
«اشکالی نداره. این بازوها رو ببین.»
«اینها که نصف بازوهای من هم نیستن.»
«اون به خاطر اینه که هنوز فیگور نگرفتم!»
از آنجایی که اولین بار بود با او چیزی مینوشیدم، مقدار زیادی شراب ناب و غذاهای عالی سفارش دادم.
«اولین باره که این غذاها رو امتحان میکنم. این یکی، و اون یکی رو هم همینطور.»
«همه رو امتحان کن، هر کدوم که خوشمزه بود باز هم سفارش میدیم.»
«معدهم تعجب میکنه.»
«اونقدر سرت با نگهبانی شلوغه که هر چی دم دستت میاد میخوری، نه؟ از این به بعد درست غذا بخور.»
«ببینید، با این هیکل، حتی اگه هر چیزی هم بخورم مشکلی پیش نمیاد.»
او بازوی ضخیمش را بالا آورد و نیشخندی زد.
«بیدقت غذا خوردن باعث میشه بیشتر وزن اضافه کنی. چی میخورم؟ این غذا از چه موادی درست شده؟ هر چی بیشتر به غذات اهمیت بدی، کمتر وزن اضافه میکنی. برای وزن کم کردن، باید یه شکمچرانِ حرفهای بشی.»
«آه! نمیدونستم! از این به بعد همین کار رو میکنم.»
اما من میدانستم.
او هر چه میخورد، حتی اگر هر روز به خودش گرسنگی میداد، باز هم وزن کم نمیکرد.
چون آن وزن به خاطر غذا نبود.
البته خودش هم این را به خوبی میدانست.
او فقط به این خاطر این حرف را میزد که فکر میکرد من از عوارض جانبیِ هنرش خبر ندارم.
او میتوانست عوارض جانبی را فاش کند و با دلخوری شوخی کند... اما او کسی بود که خیلی زود بزرگ شده بود.
«از این به بعد، در حالی که با من غذاهای خوشمزه میخوری، یاد بگیر.»
لی آن به من خیره شد و پرسید:
«لطفاً رازتون رو بهم بگید.»
«چه رازی؟ آشپزی؟»
«نه. اینکه چطور یه آدم میتونه اینقدر تغییر کنه.»
به او نگاه کردم و لبخند کمرنگی زدم.
«چرا؟ تو هم میخوای تغییر کنی؟»
«نه اونطوری، اما...»
او جامش را خالی کرد.
چطور ممکن بود نخواهد تغییر کند؟ در اعماق قلبش، تصویر دوران جوانیاش برای همیشه باقی میماند.
وقتی اوضاع سخت میشد، آن روز را به یاد میآورد و همین باعث میشد همه چیز سختتر شود.
«وقتی فرم اصلیت رو به دست بیاری، دیگه به هیچ کدوم از این رازها نیاز نداری.
همه آدمهای دنیا عاشقت میشن.»
لی آن در حالی که شرابی را که برایش ریخته بودم میگرفت، با ادب پرسید:
«ارباب جوان، نقشهتون برای جانشین شدن چیه؟»
دلیل اینکه او سوالی را پرسید که هرگز قبلاً نپرسیده بود، احتمالا این بود که حالا آن توانایی را در من میدید.
جامم را بالا آوردم و به آرامی گفتم:
«چاپلوسی تنها راه زنده موندنه!»
لی آن لبخندی زد، جام خودش را بالا آورد و به آرامی به جام من زد.
«باید قلب رهبر فرقه رو ذوب کنی!»
جامم را همراه با او خالی کردم.
او میگفت نمیتواند زیاد بنوشد، اما لی آن نسبتاً خوب طاقت میآورد.
البته، باید بهای مست کردن او را میپرداختم.
مجبور شدم او را که کاملاً مست شده بود، روی کولم به خانه برگردانم.
تمام مسیر برگشت، او از روی کولم فریاد میزد:
«نگران نباشید! من ازتون محافظت میکنم، ارباب جوان. فقط به من اعتماد کنید!»
«اصلاً نگران نبودم، اما شنیدنِ دوباره و دوبارهی این حرفت داره نگرانم میکنه.»
«گفتم نگران نباشید! من ازتون محافظت میکنم!»
«باشه، نگران نمیشم.»
«باید بشید. حتماً باید نگران بشید. اما نگران نباشید! چون من ازتون محافظت میکنم!»
«هاهاها.»
در همان لحظه، پنجرهی یکی از ساختمانهای نزدیک باز شد و کسی فریاد زد:
«کدوم احمقی هی داره یه حرف رو تکرار میکنه؟»
به مردی که سرش را از پنجره بیرون آورده بود نگاه کردم و گفتم:
«به خاطر من، مراعاتش رو بکن.»
«تو دیگه کی هستی؟»
«من ارباب جوان دومِ فرقه الهی اهریمن آسمانی هستم.»
او برای لحظهای با بهت به من خیره شد، سپس عذرخواهیاش با سرعت نور از راه رسید.
«ای وای، معذرت میخوام ارباب جوان!»
پنجره حتی سریعتر از زمانی که باز شده بود، بسته شد.
لی آن روی کولم به خواب عمیقی فرو رفته بود و به آرامی نفس میکشید.
«متاسفم که اینقدر طول کشید تا روی کولم بگیرمت.»
به اقامتگاهم برگشتم، اون رو روی تخت گذاشتم و رفتم بیرون.
توی حیاط نشستم، پاهام رو دراز کردم و به ماه خیره شدم.
الان که به گذشته فکر میکنم، بعد از نابودی فرقهم، وقتی که یه فراری بودم، توی حس عمیقی از شکست غرق شده بودم.
افسردگیم اونقدر عمیق بود که بدون دویدن به سمت هدفِ بازگشت، نمیتونستم به زندگی ادامه بدم.
اگه اون موقع با سو جین ملاقات نکرده بودم؟ اگه درباره هنر بزرگ بازگشت چیزی نمیفهمیدم؟ در نهایت... خودم رو نمیکشتم؟ یا میرفتم دنبال هوا موگی و قبل از اینکه حتی ببینمش، به دست پیروانش با خواری کشته میشدم.
آره، همین اتفاق میافتاد.
در حالی که توی این افکار غرق بودم.
چیزی درست کنارم با انعکاس نور ماه درخشید.
وقتی آروم سرم رو چرخوندم، یه تیغه بزرگ درست کنار صورتم بود.
صورت منقبضشدهم روی تیغه اون تیغه بزرگِ مسخره منعکس شده بود.
تیغه آروم پایین اومد و صاحب شمشیر پشتش نمایان شد.
چین و چروکهای پشت اون دستِ زبر و استخونی که تیغه رو نگه داشته بود، مثل درههایی از تجربه بودن که نشون میدادن سالهای گذشته اصلاً آسون نگذشته.
فراتر از اون درهها، یه جفت چشم تیزبین بهم زل زده بود.
اون اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
از ته دل غافلگیر شدم، چون انتظار نداشتم اینقدر ناگهانی به دیدنم بیاد.
شمشیری که انگار برای بریدن گردنم نشونه رفته بود، سلاح معروفش، تیغه بهشتکش بود.
تیغه بهشتکش که جزو ده سلاح بزرگ دنیای رزمی بود، لقب «نابودگر سلاح» رو یدک میکشید؛ چون با هر ضربه، اکثر سلاحهای دیگه رو خرد میکرد.
انرژی اهریمنی سردی که از تیغه بهشتکش ساطع میشد، محیط اطراف رو در بر گرفت.
سرمایی اونقدر شدید که انگار نفسم رو بند میآورد، باعث شد تمام موهای تنم سیخ بشه.
«اگه اون تیغه به سمت گردنم پرتاب میشد، میتونستم جاخالی بدم؟»
نمیتونستم به راحتی جواب بدم.
مهم نبود بینشم توی زندگی قبل از بازگشت چقدر عمیق بوده، الان نیروی درونیم به شدت کم بود.
همون لحظه، وقتی تنش به اوج خودش رسید، اون انرژی یخی که دورم میچرخید، توی یه چشمبههمزدن غیب شد.
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند محوی زد و با تهِ دسته تیغه بهشتکش به پهلوم سقلمه زد.
«چرا این کار رو کردی؟»
منظورش این بود که چرا شاگردش رو کشتم.
همین یه لحظه پیش، هالهش مثل یه آدمکش بود که برای کشتنم اومده، اما حالا مثل یه پیرمرد مهربونِ همسایه نیشش باز بود و به پهلوم سقلمه میزد.
«چون مثل یه احمق رفتار کرد.»
با این جواب بیتفاوت من، اهریمن تیغه آسمان خونین با دقت بهم خیره شد.
نگاهش شبیه نگاه پدرم بود، اما در عین حال فرق داشت.
اگه خوندن چشمهای پدرم غیرممکن بود، چشمهای اهریمن تیغه آسمان خونین واضح بودن. خصومت. توی مردمک چشماش یه آتیش شعلهور میدیدم.
«کدوم احمقی توی این دنیا با پسر کوچیک رهبر فرقه، که نور چشمشه، درمیافته؟»
هوووش!
تیغهای که روی زانوی اهریمن تیغه آسمان خونین بود، بالا اومد و دوباره گردنم رو نشونه گرفت.
«چطوره این سرت رو ببرم و به رهبر فرقه بگم بذارتش توی چشمش؟ تا ببینه درد داره یا نه؟»
نیت کشتار تیزی که روی تیغه جاری بود، اراده صاحبش رو منتقل میکرد و میگفت: «شاید شبیه شوخی به نظر برسه، اما نیست.»
«فکر نمیکنم سرم توی اون چشمهای ترسناک و کشیده پدرم جا بشه.»
وقتی یه قدم عقب رفتم، انرژیای که روی تیغه جاری بود، فوراً به سمت دسته برگشت.
فوقالعادهست. کنترل چنین انرژی عظیمی با اون بدن استخونی، اون هم به این راحتی.
این بار، اهریمن تیغه آسمان خونین از تیغه بهشتکش استفاده کرد تا یه خط طولانی روی زمینِ جلوی پامون بکشه.
بعد یه خط عمودی به فاصله یه وجب از سمت چپ کشید.
«از اینجا تا اینجا سهم ارباب جوان دومه، و از اینجا تا اون آخر هم سهم منه.»
خط به نسبت نُه به یک تقسیم شده بود.
«این چیه؟»
«میزانِ عزیز بودنِ ما پیش رهبر فرقهست.»
خودِ اهریمن تیغه آسمان خونین نُه بود و من یک.
با انگشتم یه خط جدید حدوداً توی نقطه دو-سوم کشیدم.
«هر چی باشه، من پسرشم. این طرف منم و اون طرف شما، ارشد.»
این بار، من هفت بودم و اهریمن تیغه آسمان خونین سه.
اهریمن تیغه آسمان خونین لبخند موذیانهای زد.
«پس میتونیم امتحانش کنیم. اگه سر ارباب جوان دوم رو براش ببرم، رهبر فرقه من رو میکشه یا ازم میگذره؟»
«عشق پدرانه اهریمن آسمانی رو دستکم نگرفتی؟»
«پس بیا امتحانش کنیم.»
تیغه بهشتکش دوباره آروم به سمتم حرکت کرد.
با کف دستم آروم روی پهنای تیغه فشار آوردم و نذاشتم به گردنم برسه.
تیغه سرد بود. مهم نبود اهریمن تیغه آسمان خونین چقدر درخشان لبخند میزنه، این سرما ذات واقعی اون بود. فراموش کردنش مساوی با مرگ بود.
«نیازی به امتحان نیست. دو تا پسر وجود داره، اما از شما فقط یکی هست، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین پوزخندی زد.
«ارباب جوان دوم مثل شاگرد من احمق نیست.»
«اگه شاگردتون به شما رفته بود، ارشد، الان هنوز زنده بود.»
اهریمن تیغه آسمان خونین دستش رو روی شونهم گذاشت و چند بار بهش زد.
«ارباب جوان دوم، این پیرمرد تمام عمرش رو با بدشانسی زندگی کرده. پس بهتره زیاد همدیگه رو نبینیم.»
حرفش که تموم شد، اهریمن تیغه آسمان خونین غیب شد. بدنش با صدای هوووش از کنارم به بالا پرید و توی تاریکیِ دوردست ناپدید شد.
بعد از اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین رفت، اول پهلوم رو چک کردم.
جایی که با تهِ دسته تیغهش بهم سقلمه زده بود، یه کبودی تیره درست شده بود. به نظر میرسید یه «سقلمه» سادهست، اما ضربهای که حس کردم مثل یه «پتک» بود.
اون ضربههای آخر روی شونهم هم همینطور بودن.
«لعنت به اون پیرمرد عوضی.»
موقع روبرو شدن باهاش، حتی یه لحظه هم گاردَم رو پایین نیاورده بودم.
جدا از این حقیقت که بازگشت کرده بودم، همیشه باید مراقب خطراتی که متغیرها ایجاد میکردن میبودم.
اینکه دو بار تکرار کرد که سرم رو برای پدرم میبره، یعنی واقعاً این فکر توی ذهنش بود.
در نگاه اول، به نظر میرسه هر کاری دلش میخواد میکنه، اما آدمِ بیفکری نیست. اون مردیه که همیشه حسابکتاب میکنه، و بعد دوباره حسابکتاب میکنه. اگه بیفکر به نظر میرسه، اون هم یه بیفکریِ حسابشدهست.
واسه همین بود که کنار اومدن باهاش اینقدر سخت بود.
با اینکه چیزهای زیادی دربارهش میدونستم، اما خوب شناختنش به این معنی نبود که میتونم خوب از پسش بربیام. اطلاعات فقط اطلاعاته، و هر لحظه ممکنه متغیری ظاهر بشه که این مزیت رو از بین ببره.
«به هر حال، چرا اومده بود دیدنم؟»
یه هشدار برای کشتن شاگردش بود؟ نه. همونطور که به لی آن گفتم، اون کسی نیست که به اعتبارش اهمیت بده.
اون اومده بود من رو ببینه. اون جنبهای از خودم که توی میدون مبارزه نشون دادم باید براش جالب بوده باشه، و درخواستم برای شکار هم براش خاص به نظر رسیده. علاوهبر اون، من حتی شاگرد خودش رو هم از دم تیغ گذرونده بودم، پس حتماً احساس کرده که باید امتحانم کنه.
اومده بود تا خودش بچشه که طعمم شیرینه یا مثل گند میمونه. تا ببینه پتانسیل جانشین شدن رو دارم یا نه.
«خب، طعمم چطور بود؟»
برای من، اون تند بود. فقط یه ذره چشیدمش، اما آتیشین بود. ولی یه تندیِ خوشمزه بود.
«یعنی اهریمن تیغه آسمان خونین اولین حریفم میشه؟»
شاید. هر چی باشه، من دقیقاً به همون روزی برگشتم که قرار بود با شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین مبارزه کنم.
«شاید اون تیغه بزرگت بدجوری چشمِ آسمون رو گرفته بوده.»