چپتر 80: حتی اگر روزی به فردی قابل‌پیش‌بینی تبدیل شوم
چپتر 80: حتی اگر روزی به فردی قابل‌پیش‌بینی تبدیل شوم
آن سه نفر که با عجله گروهی تشکیل داده بودند، راهی میخانه می روان شدند.
لی آن و سو دهریونگ حسابی مست بودند، اما لحظهای که رهبر فرقه باد آسمان میز را واژگون کرد، گویی با جادو هوشیار شدند.
مگر چند بار در زندگی پیش میآید که کسی شاهد واژگون کردن میز توسط رهبر فرقه باد آسمان در مقابل شهریاران اهریمنی باشد؟ این اتفاق به داستانی افسانهای برای تعریف کردن به نوههایشان تبدیل شده بود؛ داستانی که اینگونه شروع میشد: «گوش کن، وقتی این پدربزرگ پیر جوون بود...»
هر سه نفر همعقیده بودند که نمیتوانند اجازه دهند چنین روزی همینطوری بگذرد.
جانگ هو پیش از رفتن به روستای خاندان اهریمنی، آهن سرد دههزارساله را به استاد صنعتگر گوئو، رئیس کارگاه آهن فرقه اصلی که به «دست الهی» نیز معروف بود، سپرد.
استاد صنعتگر گوئو بسیار خوشحال شد و گفت که بالاخره بعد از مدتها فرصتی پیدا کرده تا دستوپایی بجنباند و هنرنمایی کند.
از آنجایی که او بهندرت احساساتش را نشان میداد، آن سه نفر بار دیگر متوجه شدند که چه هدیه بزرگی دریافت کردهاند.
سه مرد وارد میخانه می روان در روستای خاندان اهریمنی شدند.
«امروز فقط شما سه نفرید.»
جو چون-به با گرمی از آنها استقبال کرد.
سو دهریونگ به شوخی گفت: «از امروز یه گروه سه نفره تشکیل دادیم.» و لی آن اضافه کرد:
«و شاید بهزودی بشیم یه گروه چهار نفره.»
لی آن در مقابل نگاه سردرگم جو چون-به، با لبخند گفت: «فقط اول برامون نوشیدنی بیار.»
آن سه در صندلیهای همیشگیشان در طبقه دوم نشستند.
مجلس نوشخواری با حرفهای نیمهشوخی و نیمهجدی جانگ هو آغاز شد.
«گاهی اوقات، یه کم احساس میکنم نادیده گرفته شدم.»
«چرا؟»
«شما دو نفر قلب و دست راست ارباب جوانید، اما من هنوز هیچی نیستم، مگه نه؟»
او این را شبیه شوخی گفت، اما رگههایی از دلخوری در کلامش بود.
در همان لحظه، لی آن لبخندی زد و گفت: «مگه همین نیست که تو رو حتی شگفتانگیزتر میکنه؟»
«منظورت چیه؟»
«همونطور که گفتی، تو نه قلب ارباب جوانی و نه دست راستش، اما مگه ارباب جوان همیشه لرد جانگ رو صدا نمیزنه؟»
چشمان جانگ هو گشاد شد، انگار هرگز از این زاویه به موضوع فکر نکرده بود.
«صدا کردنت به عنوان دست راست یا قلب فقط یه شوخیه، اما اعتماد ارباب جوان به لرد جانگ واقعیه. میتونم این رو فقط از نگاهش بفهمم.»
«واقعاً اینطوره؟»
«آره!»
«رزمیکار ما، لی آن، انگار واقعاً توی خوشحال کردن آدمها مهارت داره.»
این بار لی آن پرسید: «واقعاً دارم؟» و جانگ هو درست مثل خود لی آن، با صدای بلند پاسخ داد: «آره!»
هر سه با هم خندیدند.
سپس، لی آن ناگهان به یاد آن مرد زنجیرشده افتاد.
او کسی بود که نمیشد از گفتگوی امروز کنارش گذاشت.
«فکر میکنید اون مرد کی بود؟»
«به نظر نمیرسید آدم معمولیای باشه.»
جانگ هو در پاسخ به سو دهریونگ، بار دیگر تأکید کرد:
«مهم نیست چقدر مهم یا ماهر باشه، اجازه نمیدم بیپروا رفتار کنه.»
او روشن کرد که قصد دارد آن مرد زنجیرشده را تحت نظر داشته باشد.
«ممنونم که قبلتر از من دفاع کردی.»
سو دهریونگ مراتب قدردانی خود را ابراز کرد.
دلیلش این بود که وقتی آن مرد زنجیرشده به او فشار آورده و پرسیده بود اگر کسی بخواهد جایگاهش را به عنوان دست راست بگیرد چه میکند، جانگ هو دخالت کرده بود.
«عذر میخوام که این رو میگم، اما من از بازرس سو دفاع نمیکردم. داشتم صادقانه حرف میزدم. حرفم درباره توی صف ایستادن برای جایگاه دست راست جدی بود.»
لی آن و سو دهریونگ با تعجب به او نگاه کردند.
«لرد جانگ، تو...»
همین که سو دهریونگ خواست چیزی بگوید، جانگ هو حرفش را قطع کرد.
«لطفاً نگو که حاضری کنارهگیری کنی. فکر نمیکنم جایگاه دست راست ارباب جوان دوم چیزی باشه که بشه به این راحتی واگذارش کرد.»
«نه، میخواستم بگم که من هم عقبنشینی نمیکنم، حتی در برابر لرد جانگ.»
«چی؟ پس چرا قبلتر گفتی که کنارهگیری میکنی؟»
«دروغ بود. جو طوری نبود که بخوام جلو بیام. راستش، نمیتونم واگذارش کنم. قطعاً نمیکنم.»
سو دهریونگ احساسات واقعیاش را فاش کرد.
این فقط به خاطر الکل نبود.
چیزی بود که همیشه میخواست به لی آن و جانگ هو بگوید.
«پیشین من در عمارت دنیای زیرین به دست فرمانده سابق سپاه اهریمنی کشته شد و من غرق در افکار انتقام بودم. مشخصات فردی تمام اعضای سپاه اهریمنی رو حفظ کردم. اما همهاش همین بود. نمیتونستم خودم رو راضی کنم که پیشنهاد بازرسی مجدد بدم و فقط اجازه دادم شعله انتقام توی قلبم بسوزه.»
سو دهریونگ جرعهای نوشید.
جانگ هو در سکوت جام او را پر کرد.
«رقتانگیزه، مگه نه؟ اما این تنها راهی بود که میتونستم تحملش کنم. اگه ارباب عمارت اون موقع به عنوان بازرس موقت نیومده بود، احتمالاً تمام عمرم رو به سرزنش خودم میگذروندم و توی تاریکی و غم زندگی میکردم. میدونید ارباب عمارت این روزها بیشتر از همه چی بهم میگه؟ میگه: "چرا اینقدر سرزنده شدی؟" فکر میکنید به همین راحتی جایگاهم رو به عنوان دست راستش از دست میدم؟ من حتی به تو هم واگذارش نمیکنم، لرد جانگ. و هنرهای رزمی من هم روزبهروز داره بهتر میشه.»
سو دهریونگ پس از بیرون ریختن حرفهایش، گویی که عقدهگشایی کرده باشد، نفس عمیقی کشید.
جانگ هو که به نظر میرسید میخواهد چیزی بگوید، فقط لبخندی دلپذیر زد.
سو دهریونگ احساس کرد که پوزخندهای گاهوبیگاه این مرد خشن، هم بسیار غریبه و هم بسیار باحال است.
او همیشه خودش را در حالی مییافت که میخواست او هم همانطور لبخند بزند.
سو دهریونگ به آن دو گفت:
«بیایید این دورهمی رو ادامه بدیم. خواهش میکنم!»
آن شب، آن سه مرد تا دیروقت درباره چیزهای مختلف صحبت کردند.
آنها درباره گئوم موگوک حرف زدند و درباره آن مرد زنجیرشده.
درباره شهریاران اهریمنی و همچنین درباره کارهای خودشان.
مجلس نوشخواری دلپذیری بود که در آن هر چه میخواستند بدون گذشتن از خط قرمزها گفتند و حس اعتمادی مبهم به آنها دست داد که میتوانند در این مکان هر چیزی بگویند.
نبودِ گئوم موگوک به آنها اجازه داد تا سفره دلشان را آزادانهتر باز کنند.
«ملاقات امروز واقعاً عالی بود.»
وقتی لی آن جامش را بالا برد، آن دو نفر دیگر با قدرت جامهایشان را به جام او زدند.
پس از پایان مجلس نوشخواری، سه مرد بیرون آمدند و در مقابل میخانه کنار هم ایستادند.
سو دهریونگ در حالی که به ساختمان اصلی که در دوردست پیدا بود نگاه میکرد، سخن گفت.
«سرنوشت خیلی از آدمها امشب داره تغییر میکنه، مگه نه؟ یا شاید هم تا الان تغییر کرده باشه.»
لی آن سرش را تکان داد و حرف او را پی گرفت.
«ما فقط باید به سرنوشتی که اون سرنوشتها رو هدایت میکنه ایمان داشته باشیم.»
ارباب جوان دوم تا به آخر؟ اینجا افرادی بودند که تا به آخر صادق و وفادار بودند.
* * *
هنگامی که سپیده دم در حال دمیدن بود، آن مرد زنجیرشده به دیدنم آمد.
من او را فقط در حالی دیده بودم که کنار زنگ تندر به زنجیر کشیده شده بود، بنابراین دیدن او در اقامتگاهم کاملاً تازگی داشت.
حتی قبل از اینکه به او سلام کنم، به مچ پاهایش نگاه کردم.
«مچ پاهات خوبن؟»
«ارباب جوان دوم، شما همچنان برخلاف انتظارات من عمل میکنید.»
صدایش بم و آرام بود.
با چهرهای پرسشگر به او نگاه کردم.
«منظورم اینه که انتظار نداشتم اولین حرفتون چک کردن مچ پاهای من باشه.»
«این از سلام و احوالپرسی مهمتره.»
«مچ پاهام خوبن. شاید هنر رزمی بزرگی نباشه، اما من یه رزمیکارم.»
«میتونی بهم بگی چه نوع هنر رزمیایه؟ میخوام سطح دقیق مهارتت رو بدونم.»
«من زمانی در تکنیک مشت استاد تا ستاره هفتم به مهارت رسیده بودم.»
«آه، تکنیک مشت خوبیه.»
«تکنیک مشت استاد رو میشناسی؟»
«مگه این هنر رزمی شاخص یانگ سئونگ، استاد مشتزنی بین نوزده استاد فرای مرز نیست؟»
«حتی این رو هم از کجا میدونی؟»
«علاقه زیادی به مسائل متفرقه دارم.»
خوشبختانه، مچ پاهای مرد سالم بود.
همانطور که کمرم را راست میکردم، مرد لب به سخن گشود.
«اسم من گو ووله.»
این لحظهای بود که بالاخره نام آن مرد زنجیرشده را فهمیدم.
گو وول.
این نام که به معنای ماهی تنها و منزوی بود، به هالهاش میآمد.
«گو وول. اسم خوبیه.»
«ممنونم.»
نگاه من و گو وول در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.
از میان موهای بلند و رهایش، میتوانستم چشمان شفافش را ببینم.
درست همانطور که اولین ملاقاتمان با تلاقی نگاهها آغاز شده بود، با او نیازی به کلمات دیگر نبود.
«از این به بعد، استراتژیست اعظم من باش.»
در برابر پیشنهاد من که میتوانست ناگهانی باشد، گو وول با آرامش پرسید:
«وقتی ارباب جوان دوم در آینده به اهریمن آسمانی تبدیل بشه، من استراتژیست اعظم فرقه الهی اهریمن آسمانی میشم. میتونی چنین مسئولیت بزرگی رو به من بسپاری؟»
«تو وقتی به اون جایگاه میرسی که نقش مهمی در اهریمن آسمانی شدنِ من ایفا کرده باشی. این چیزی نیست که من بهت بدم، بلکه چیزیه که خودت باید بهش دست پیدا کنی.»
بعد از اینکه دقیقاً به این نکته اشاره کردم، شوخیای هم چاشنیاش کردم.
«با این حال، استراتژیست اعظم فرقه اهریمنی شدن راحتتر از دست راستِ من شدنه.»
گو وول لبخند کمرنگی زد.
«انگار همینطوره.»
درست مثل پیشنهاد من، گو وول هم تردید نکرد.
او زانو زد و رسماً ادای احترام کرد.
«من مردی با کاستیهای فراوانم، اما اگه من رو به عنوان استراتژیست اعظمت بپذیری، با تمام وفاداریم بهت خدمت میکنم. این رو با جون و شرافتم به خدایان آسمان و زمین قسم میخورم.»
من هم رسماً او را پذیرفتم.
«رزمیکار گو وول، از این لحظه به بعد، تو رو به عنوان استراتژیست اعظم خودم منصوب میکنم. لطفاً به خوبی راهنماییم کن.»
بیشتر از حرفهایش، به شور و حرارتِ چشمان شفافش اعتماد دارم.
به سرنوشتم که او را پیش روی من قرار داد، اعتماد دارم.
«از این به بعد، لطفاً با من راحت صحبت کن.»
«حتماً.»
این لحظه استقبال از گو وول خاص بود.
لحظهای بود که از بارِ مجبور بودن به انجام همه کارها به تنهایی، رها شدم.
دستش را گرفتم و کمک کردم بلند شود.
«اول، بیا روی بازیابی سلامتیت تمرکز کنیم.»
«من خوبم.»
«نیازی به عجله نیست. من ده، بیست، سی سال دیگه بهت نیاز دارم. زمانی در طول اون دوره، ممکنه مجبور بشیم با اتحاد رزمی بجنگیم، یا شاید مجبور بشیم با اتحاد نامتعارف صلح کنیم. ممکنه شورشی رخ بده، یا دشمن قدرتمندی بهمون حمله کنه. من دنبال کسی نبودم که فقط برای امروز بهم مشورت بده، بلکه کسی رو میخواستم که در تمام اون اتفاقات در آینده کنارم باشه.»
برای لحظهای، برقی در چشمان گو وول درخشید.
«اینقدر دور رو دیدن... ارباب جوان دوم واقعاً آدم غیرقابلپیشبینیای هستی.»
«منِ امروز ممکنه جنبه غیرقابلپیشبینی داشته باشه، اما منِ آینده ممکنه به آدم خیلی قابلپیشبینیای تبدیل بشه. اما حتی اون موقع هم، زندگی زیردستانم ذرهای از ارزشش کم نمیشه. تو باید الان بهم کمک کنی، اما اون موقع هم باید کمکم کنی. راه خیلی طولانیای در پیش داریم.»
«به خاطر میسپارم.»
این بار گو وول از من پرسید:
«میتونم یه سوال بپرسم؟»
«هر چند تا که میخوای بپرس.»
«اگه در آینده استراتژیستی باهوشتر از من پیدا کنی، چیکار میکنی؟»
«اون معاون تو میشه و بهم کمک میکنه. نظرت چیه؟ جوابم قابلقبوله؟»
«قابلقبوله.»
«ناراحت نمیشدی؟ اگه کس دیگهای رو میآوردم و میگفتم: "از امروز، این شخص استراتژیست اعظم منه"؟»
«دلیلی که من دنبال ارباب جوان دوم گشتم، ایجاد یه دوستی شخصی نبود. این یعنی تو نیازی نداری با من صمیمی بشی. بنابراین، اگه چنین موقعیتی پیش بیاد، باید بدون قید و شرط بپذیرمش. اگه حتی نتونم چنین انتخاب بدیهیای رو بکنم، پس یا احمقم یا شرور که بخوام به عنوان استراتژیست اعظمت باقی بمونم. تو باید قاطع باشی. هم به خاطر خودت، هم به خاطر من.»
گو وول قطعاً بینش فوقالعادهای داشت.
او میدانست که گرفتارِ احساسات شدن، در نهایت روابط را حتی بیشتر خراب میکند.
«در حقیقت، ارباب جوان دوم اونقدر باهوش هستی که برام سواله اصلاً من لازم هستم یا نه.»
«یه آدم که نمیتونه همیشه باهوش باشه، مگه نه؟ من اشتباه میکنم، تو هم همینطور. اما احتمال اینکه هر دومون همزمان اشتباه کنیم کمه، مگه نه؟ پس بیا همونطور که پیش میریم، با هم مشورت کنیم.»
«ارباب جوان دوم، تو چه جور زندگیای داشتی؟»
چطور میتوانستم آن زندگی را برایش توضیح دهم؟ به جای صحبت از زندگی خودم، حرفهایی را که ساما میونگ زمانی به من گفته بود، نقل کردم.
«استراتژیست اعظمی که براش احترام قائلم، یه بار این رو بهم گفت: یه استراتژیست خوب کسیه که از استراتژیستِ رقیب باهوشتر باشه.»
«رقیب من استراتژیست اعظم اتحاد رزمیه؟ یا اون استراتژیست اعظمی که براش احترام قائلی؟»
«هر دو.»
گو وول حدس میزد.
او میفهمید استراتژیست اعظمی که از او حرف میزنم، استراتژیست اعظم فرقه اصلی، ساما میونگ است.
و اینکه حرف من به این معناست که او باید به استراتژیستی تبدیل شود که از او پیشی بگیرد.
«کاری هست که باید از الان انجام بدی. یه سازمان اطلاعاتی ایجاد کن و کنترل تمام اطلاعات دشت مرکزی رو به دست بگیر. هدف اینه که سازمانی برتر از عمارت فلکسای بسازی.»
«بله!»
«این کاریه که میشه به این راحتی بهش جواب مثبت داد؟»
گو وول با چشمانی مطمئن پرسید:
«مگه به همین خاطر نبود که این همه سختی رو برای آوردن من به اینجا تحمل کردی؟»
* * *
چند روز گذشت.
گو وول چند روزی را روی تجدید قوا تمرکز کرد.
من اقامتگاه جداگانهای برایش ترتیب ندادم.
او تصمیم گرفت فعلاً در یکی از اتاقهای مهمان در عمارت من بماند.
درست مثل روز اول، او امروز هم زود بیدار شده بود.
«بیداری؟»
«دیشب خوب خوابیدی؟»
«خوب خوابیدم.»
«این وقت صبح چی باعث شده بیای اینجا؟»
«بیا، اول این پول رو بگیر.»
بسته حوالههای بانکی را که در خزانه پیدا کرده بودم، به او دادم.
«برای ساختن سازمان به پول نیاز داری، پس از این استفاده کن.»
او حتی بعد از تایید مبلغ عظیم یک میلیون یانگ، تعجب نکرد.
«اگه این پول رو بردارم و فرار کنم، چیکار میکنی؟»
«مجبور میشم آدم بفرستم تا بگیرنت.»
«و بعدش؟»
«اول بادبزن و خنجری رو که داری میسازی ذوب میکنم و دوباره به شکل زنجیر درشون میارم. و بعدش باید تو رو به شخصی که بیشتر از همه ازش کینه دارم نشون بدم. اون موقع هم باید همینقدر مرموز و باوقار رفتار کنی.»
او که تحمل این شوخی برایش سخت بود، خنده کوتاهی کرد.
«بیا بریم. امروز بیا بیرون غذا بخوریم.»
وقتی به روستای خاندان اهریمنی رفتیم، رهبر فرقه باد آسمان را دیدم که در طبقه دوم میخانه می روان نشسته بود.
«صاحب اینجا بهم خبر داد که رهبر فرقه باد آسمان قبلاً دو بار به تنهایی اومده. به نظر میرسه میخواد تو رو ببینه. نظرت چیه؟ میخوای باهاش ملاقات کنی؟»
در غیر این صورت، دلیلی نداشت رهبر فرقه باد آسمان دو بار برای غذا خوردن به اینجا بیاید.
«آره، به هر حال میخواستم ببینمش.»
مشکلات من حل شده بود، اما هنوز مسائلی برای آنها باقی مانده بود که باید حل میکردند.
بله، آدم میتواند با باری بر دوش بجنگد، اما باید با قلبی سبک و بدون بار بجنگد.
ما به آرامی راهی طبقه دوم شدیم.