چپتر 800: امیدوارم بزرگ‌ترین ستاره تاریخ از راه برسه

هیوک-نو برای خریدن زمان خودش رو توی تاریکی پنهان کرد.

یه نبرد دو به تک.

نیازی نبود وارد چنین نبرد نابرابری بشه.

بهمحض اینکه آم-نو کار بودای اهریمنی رو تموم میکرد و برمیگشت، پیروزی مال اونا بود.

چی میشد اگه اون و آم-نو حملاتشون رو روی فرمانروای اهریمنی روحخوار متمرکز میکردن تا اول اون رو از سر راه بردارن و بعد با استفاده از تکنیک فرود نه چشمه، پادشاه اسکلتی نه چشمه رو احضار میکردن؟ اونوقت نبرد سه به تک میشد.

اونموقع میتونستن اون مستِ نفرتانگیز رو تکهتکه کنن.

اما مشکل اینجا بود که مبارزه آم-نو داشت طول میکشید.

«داره چیکار میکنه؟ یعنی نمیتونه یه راهب کچل رو بکشه؟ زود باش برگرد!»

تنها نقطه قوتش این بود که وقتی از استتار سایه تاریک استفاده میکرد، پیدا کردنش تقریباً غیرممکن بود.

این چیزی بود که هیوک-نو بهش باور داشت.

فرمانروای اهریمنی روحخوار، چشم آشکارساز شب تاریک خودش رو فعال کرد.

الگوی چشممانندی که روی خنجر اهریمن مست حک شده بود، با درخشش باز شد.

مردمک چشم تاریکی رو کاوش کرد و دنبال حریف پنهان گشت.

طرز چرخیدن اون مردمک بهشدت عجیب و غریب بود.

بعد، مردمک روی یه نقطه ثابت موند.

اهریمن مست بدون معطلی خودش رو به اون سمت پرتاب کرد و خنجرش رو چرخوند.

هوووش.

خون از میون مه سیاهی که داشت پراکنده میشد بیرون پاشید و برای لحظهای کوتاه، چهره وحشتزده هیوک-نو نمایان شد.

هیوک-نو دوباره از استتار سایه تاریک استفاده کرد تا خودش رو توی تاریکی مخفی کنه.

اما اون چشم دوباره بهسرعت چپ و راست رو کاوش کرد.

اهریمن مست به سمتی که چشم بهش خیره شده بود، یورش برد.

شپلق! شپلق! شپلق!

این بار بهجای بریدن، با سرعت ضربات خنجر رو وارد کرد.

حملهاش دقیقتر و سریعتر از قبل بود.

پاش!

دوباره خون توی هوا پاشید.

بیشتر از دفعه قبل.

هیوک-نو که نمیتونست همزمان با استفاده از استتار سایه تاریک، انرژی محافظتیش رو حفظ کنه، بالاخره مجبور شد خودش رو نشون بده.

استتار سایه تاریک اون نتونسته بود از چنگ چشم آشکارساز شب تاریکِ فرمانروای اهریمنی روحخوار فرار کنه.

هیوک-نو به زخمهای ناشی از بریدگی و ضربات خنجر نگاه کرد.

احساس ناخوشایند سرازیر شدن خون از بدنش باعث شد بلند فحش بده.

«ای تولهسگ!»

اهریمن مست مثل یه آدم پاتیل پوزخندی زد و تلوتلوخوران نزدیک شد.

«وقتی مستم، یه سگم. یه سگ.»

هیوک-نو با دیدن وضعیت تلوتلو خوردن اون، یه ضربه کف دست غافلگیرانه زد.

هوووش! شپلق!

اهریمن مست تاب خورد و از ضربه جا خالی داد.

به نظر غیرممکن میرسید که یه آدم مست بتونه از چنین حمله سریع و غافلگیرانهای فرار کنه، اما اون درست لحظهای که قرار بود ضربه بهش بخوره، جا خالی داد.

بعد، اهریمن مست ناگهان فریاد عجیبی سر داد و حمله کرد.

این یه حمله کاملاً غیرقابلپیشبینی بود.

هیوک-نو برای متوقف کردن این یورش ناگهانی، اسکلتهایی رو احضار کرد.

«کوه.»

هیوک-نو خون سرفه کرد.

اون بهخاطر استفاده عجولانه از تکنیک فرود نه چشمه، دچار جراحت درونی شده بود.

اهریمن مست از میون اسکلتهای سختجان گذشت و به جلو هجوم برد.

تراق، گروووم!

اون با مشتهاش به اونا ضربه میزد و با بدنش بهشون میکوبید.

حتی وقتی اسکلتها اون رو میگرفتن یا شمشیرهاشون رو میچرخوندن، اون همه رو پس میزد و در حالی که به جلو میتاخت، جا خالی میداد.

«این عوضیِ دیوونه!»

هیوک-نو توی مبارزات واقعی کمتجربه نبود، اما این اولین باری بود که توی چنین نبردی قرار میگرفت.

اصلاً انتظار نداشت حریفش اینقدر بیپروا به جلو فشار بیاره.

اهریمن مست فرصت این رو نداشت که وقت تلف کنه.

اون که از نتیجه مبارزه بین بودای اهریمنی و آم-نو مطمئن نبود، باید این نبرد رو هرچه سریعتر تموم میکرد.

از نظر حریفش، این واقعاً شبیه یه یورش احمقانه بود.

هوووووش.

هیوک-نو که بین اسکلتها قرار گرفته بود، ضربه کف دستی رو به سمت صورت اهریمن مست رها کرد.

بوم.

ضربه کف دست در میانه راه خنثی شد.

فرمانروای اهریمنی روحخوار که پشت سر ایستاده بود، ضربه کف دست خودش رو برای خنثی کردن اون پرتاب کرده بود.

هیوک-نو از اینکه یه فرصت طلایی رو از دست داده بود، از کوره در رفت.

«لعنت به همهتون!»

بالاخره اهریمن مست از سد اسکلتها گذشت و حمله کرد.

اون مثل یه دیوونه واقعی پوزخند میزد.

هوووش.

هیوک-نو بازوی اهریمن مست رو درست وقتی که میخواست با خنجرش ضربه بزنه، گرفت.

انگار که بخوان زورشون رو به رخ هم بکشن، هر دو مرد بازوهای همدیگه رو محکم گرفتن.

تراق! تپ!

اسکلتهای باقیمونده به پشت اهریمن مست ضربه میزدن، اما اون انگار دردی حس نمیکرد و همچنان به جلو فشار میاورد.

هیوک-نو با دیدن چشمهای خونگرفته اهریمن مست از فاصله نزدیک، برای اولین بار ترس از مرگ رو حس کرد.

اگه بهخاطر نابودی بزرگ طمع نبود، تا الان عقب رانده شده بود.

درست در همون لحظه بود!

تراق!

ضربه کف دست فرمانروای اهریمنی روحخوار از راه رسید و به صورت هیوک-نو کوبیده شد.

اگه اون حتی یه لحظه دیرتر انرژی محافظتیش رو بالا آورده بود، کل صورتش از بین میرفت.

«شما ترسوهای...؟»

تراق!

این بار اهریمن مست بدون هیچ رحمی با سر به اون ضربه زد.

هیوک-نو نمیتونست حواسش رو جمع کنه.

یه حمله ترکیبی و بعد ضربه با سر؟

تراق! تپ!

بینیش شکسته بود و خون توی گلوش جاری شده بود، اما هیوک-نو وقتی برای بررسی جراحتهاش نداشت.

سعی میکرد هرطور شده تغییری توی وضعیت ایجاد کنه، اما نمیتونست از پس سبک مبارزه خشن اونا بربیاد.

اگه اونا ژست میگرفتن و غرورشون رو نشون میدادن، شاید میتونست راه نفوذی پیدا کنه.

اگه حتی ذرهای تکبر از خودشون نشون میدادن، میتونست فکر کنه و دنبال یه فرصت بگرده.

تراق! تپ! تراق!

لحظهای که قدرت از دستی که بازوی خنجربهدستِ اهریمن مست رو گرفته بود، خارج شد.

اهریمن مست بلافاصله بازوش رو آزاد کرد و خنجرش هوا رو شکافت.

شپلق، شپلق، شپلق!

اهریمن مست هیچ رحمی نشون نداد و پیدرپی به قلب هیوک-نو ضربه زد.

لحظهای که بدن بیجون هیوک-نو روی زمین افتاد، اهریمن مست با سرعت برق چرخید.

«مراقب باش!»

بدنی که قلبش سوراخ شده بود، هیوک-نو واقعی نبود.

اون بدن تبدیل به دود سیاه شد و هیوک-نو واقعی پشت سر بانوی عمارت گل آسمانی داشت روی پاهاش بلند میشد.

این آخرین راه چارهاش بود؛ تکنیکی که درست قبل از سوراخ شدن قلبش، با بیرون کشیدن آخرین بقایای انرژی درونیش اجرا کرده بود.

تکنیک پوسته فرار سایه.

هیوک-نو پشت سر بانوی عمارت گل آسمانی ظاهر شد و گردنش رو گرفت.

«اگه یه قدم برداری، گردن این زن رو میشکنم.»

قصد داشت تا زمان برگشتن آم-نو، همینطوری مقاومت کنه.

اون بهسادگی نمیتونست از پس یه نبرد دو به تک بربیاد.

پشیمون بود که چرا زودتر بانوی عمارت گل آسمانی رو گروگان نگرفته بود.

باید قبل از اینکه بدنش له و لورده میشد، این کار رو میکرد.

لحظه بعد، چشمهای هیوک-نو از تعجب گرد شد.

روبروی اون، بانوی عمارت گل آسمانی داشت بهش خیره میشد.

برای یه لحظه، هیوک-نو شوکه شد.

کسی که گروگان گرفته بود بانوی عمارت گل آسمانی بود، پس چرا اون اونجا ایستاده بود؟ پس اون کی رو گرفته بود؟

بوم!

صدایی شبیه ترکیدن چیزی بلند شد.

توی شکمش احساس خلأ کرد و حس کرد چیزی داره بیرون میریزه.

لحظهای که هیوک-نو به شکمش نگاه کرد، غرق در وحشت شد.

یه حفره بزرگ توی شکمش ایجاد شده بود.

زنی که اون رو گرفته بود، از پشت بهش ضربه کف دست زده بود.

این حمله از فاصله خیلی نزدیک و کاملاً غیرمنتظره بود، برای همین فرصتی نداشت تا انرژی محافظتیش رو بالا ببره.

زن از چنگش رها شد و بهآرامی چرخید.

اون بانوی عمارت گل آسمانی نبود، بلکه فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.

اون مطمئن بود که بانوی عمارت گل آسمانی رو از پشت گرفته.

...چطور؟

هیوک-نو فهمید.

در طول مبارزه دیوانهوارش با اهریمن مست، فرمانروای اهریمنی روحخوار هنر بلعیدن روح خودش رو روی اون اجرا کرده بود.

در حالت عادی، اون تحت تأثیر هنر بلعیدن روح قرار نمیگرفت، اما با اون جراحتهای درونی شدید و گیج بودن ناشی از ضربات سر، فریب خورده بود.

لبهای هیوک-نو لرزید.

در حالی که داشت آخرین توانش رو جمع میکرد تا به فرمانروای اهریمنی روحخوار فحش و ناسزا بده، این شهریاران اهریمنیِ سنگدل حتی اجازه اون کار رو هم بهش ندادن.

فلاش.

جززز.

یه صاعقه از نیرو، شبیه به اهریمن مست وقتی که تنهایی مینوشید، فرود اومد.

هنر رزمی شاخص اهریمن مست، هنر خدای شراب.

جام دومش، شراب سمی مستانه.

لحظهای که اون نیرو به فرق سرش اصابت کرد، کل بدن هیوک-نو متلاشی شد و مرد.

گفته بود که نمیذاره حتی یه چشم یا عضو سالم برای فرمانروای اهریمنی روحخوار باقی بمونه، اما حالا از جسد خودش هم چیزی باقی نمونده بود.

فرمانروای اهریمنی روحخوار رویش را برگرداند و به وضعیت بانوی عمارت گل آسمانی رسیدگی کرد.

«حالتون خوبه؟»

«بله، خوبم. به لطف شما، فرمانروای اهریمنی.»

بانوی عمارت گل آسمانی با احترام در برابر فرمانروای اهریمنی روحخوار سر خم کرد.

«این لطفتون رو هرگز فراموش نمیکنم.»

این فقط یه نجاتدادن ساده نبود. فرمانروای اهریمنی روحخوار حتی وقتی خودش در خطر مرگ بود، بدون ذرهای تردید از او محافظت کرده بود.

فرمانروای اهریمنی روحخوار تا لحظه آخر، اعتبار این کار را به گئوم موگوک داد.

«من فقط دستورات رهبر جوان فرقه رو اجرا کردم.»

در همان لحظه بود.

*وووووش.*

آنها دیدند.

در جایی که بودای اهریمنی و آمنو ناپدید شده بودند، طرح محوی از یک کف دست طلایی و عظیم ظاهر و سپس ناپدید شد.

«اون کف دست اهریمنیِ بودای اهریمنیه.»

با حرف اهریمن مست، فرمانروای اهریمنی روحخوار و بانوی عمارت گل آسمانی با قلبهایی مضطرب به آن نقطه خیره شدند.

لحظهای بعد، بودای اهریمنی و آمنو دوباره ظاهر شدند.

جسد آمنو کاملاً متلاشی شده بود.

«خسته نباشی.»

بودای اهریمنی در پاسخ به خوشآمدگویی اهریمن مست، نگاهی به بقایای جسدی که احتمالاً متعلق به هوکنو بود انداخت و گفت:

«انگار بدجوری هر دوتون رو عصبانی کرده بود.»

«برعکس بود. اون بود که ما رو حرص داد.»

بودای اهریمنی به جواب اهریمن مست لبخند زد.

«کارتون عالی بود.»

حالا، هر دو بازوی ارباب قصر تاریکی، یعنی آمنو و هوکنو، کشته شده بودند.

بودای اهریمنی دستش را دراز کرد و انرژی تاریکی را که مثل مه در جریان بود، بررسی کرد.

«انرژی نابودی بزرگ طمع هنوز فروکش نکرده.»

آمنو که تحت تأثیر نابودی بزرگ طمع قرار گرفته بود، حریف آسانی نبود. اگر ارباب قصر تاریکی به خاطر این انرژی حتی قویتر میشد، آن نبرد میتوانست به مراتب دشوارتر از مبارزه با هوکنو یا آمنو باشد.

الان وقت مستشدن با بوی پیروزی نبود.

«باید فوراً بریم پیش رهبر جوان فرقه.»

بودای اهریمنی پیشقدم شد و به درون هاله تاریکی قدم گذاشت و آن دو زن هم به دنبالش رفتند. اهریمن مست آخرین نفری بود که حرکت کرد.

«داداش کوچیکه، یه پیک آخر برات نگه داشتم!»

***

پنج نفر بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی را ترک کردند.

گئوم ووجین در جلو حرکت میکرد، در حالی که اهریمن مشت و پادشاه سم در دو طرفش بودند و در انتهای آرایش، رهبر فرقه باد آسمان و پادشاه شمشیر قرار داشتند.

اگر گئوم موگوک این صحنه را میدید، محال بود به سادگی از کنارش بگذرد.

—پدر، تو حالا قویترین بالهای دنیا رو داری!

این صحنهای بود که بدون شک چنین کلماتی را به زبان میآورد.

چهار نفری که به دنبال اهریمن آسمانی میرفتند، در سکوت پشت سرش قدم برمیداشتند. آنها وارد روستای خاندان اهریمنی شدند.

آن مکان که همیشه پر از هیاهو بود، حالا خالی به نظر میرسید.

گئوم ووجین در میان جاده ایستاد و به خیابان نگاه کرد. با نگاهی عمیق به خیابانهای خالی خیره شد و نمیشد حدس زد به چه چیزی فکر میکند.

با توجه به موقعیت، تنش فوقالعادهای حاکم بود و هیچکس دهان باز نمیکرد. گئوم ووجین، اهریمن مشت و پادشاه سم ذاتاً مردان کمحرفی بودند و پادشاه شمشیر هم کسی نبود که در چنین فضایی بدون پرسش صحبت کند.

البته، به جز یک نفر.

رهبر فرقه باد آسمان که از زمان خروج از بخش اصلی دهانش برای حرفزدن میخارید، دیگر نتوانست طاقت بیاورد و گفت:

«شاید به خاطر اون میخانهست، ولی هر وقت میام به روستای خاندان اهریمنی، یاد رهبر جوان فرقه میافتم.»

وقتی رهبر فرقه باد آسمان نام گئوم موگوک را آورد، گئوم ووجین به حرفش واکنش نشان داد.

«به خاطر پسرم خیلی سختی کشیدی.»

از آنجایی که طرف مقابل خودِ رهبر فرقه بود، طبیعتاً انتظار میرفت پاسخی مثل این بشنود: «اصلاً اینطور نیست، خودتون خوب میدونید که رهبر جوان فرقه با وجود سن کمش چه آدم لایقیه.»

اما این اتفاق نیفتاد.

رهبر فرقه باد آسمان دستهایش را تکان داد و سرش را به نشانه نفی بالا برد.

«اوه، اصلاً حرفش رو هم نزنید. پسرتون بدجوری منو دیوونه کرد. اون موقع با خودم فکر میکردم که مگه در زندگی قبلیم چه گناه بزرگی مرتکب شدم که گیر اون افتادم.»

همه کسانی که آنجا بودند تجربه برخورد با گئوم موگوک را داشتند، به همین خاطر لبخند محوی روی لبهایشان نشست. برای آنها، گئوم موگوک تنها کسی بود که حتی فکرکردن به او هم میتوانست لبخند به لبشان بیاورد.

البته رهبر فرقه باد آسمان این حرف را برای بدگویی از گئوم موگوک نزده بود.

«اما حالا، از رهبر جوان فرقه ممنونم. اگه اون موقع اونقدر کلافه نمیشدم و بالا و پایین نمیپریدم، هنوز هم داشتم با بدبختی زندگی میکردم.»

هر روز خیرهشدن به یادگار الهی و لذتبردن از به زنجیر کشیدن گو وول. نگاه رهبر فرقه باد آسمان عمیقتر شد.

«به لطف رهبر جوان فرقه، این روزها خوشحالم.»

رهبر فرقه باد آسمان به گئوم ووجین نگاه کرد. رهبر فرقه اهریمنی همیشه شخصیتی دشوار و ترسناک بود، اما او میخواست این یک جمله را بگوید.

«پسرتون رو خوب بزرگ کردید.»

گئوم ووجین به او نگاه کرد و با آرامش گفت:

«چون بهش نظر لطف داری اینطور میبینی.»

دوباره سکوت بر آنها حاکم شد. حتی بعد از گذشت مدتی طولانی، کسی حرف نزد. در نهایت، باز هم رهبر فرقه باد آسمان بود که صحبت کرد.

آنها همگی بیش از حد ساکت بودند. اگر او نبود، مطمئناً تمام روز، نه، تمام ماه را همانجا میایستادند بدون اینکه کسی دهان باز کند.

آنقدر خفهکننده و کسلکننده به نظر میرسید که حتی ستاره کشتار آسمان هم با دیدنشان راهش را کج میکرد و برمیگشت! اما نمیتوانست چنین چیزی را جلوی گئوم ووجین بگوید.

«اگه اون شخص واقعاً بیاد اینجا، این ستاره کشتار آسمان واقعاً آدم بدشانسیه.»

همه به نشانه تأیید سر تکان دادند، به جز پادشاه شمشیر.

«شاید لزوماً اینطور نباشه.»

اگر موضوع چیز دیگری بود، او هرگز پیشقدم نمیشد، اما دلیلی داشت که این بار صحبت کرد.

«چرا اینطور فکر میکنی؟»

در پاسخ به سؤال رهبر فرقه باد آسمان، جواب غیرمنتظرهای از دهان پادشاه شمشیر خارج شد.

«به خاطر رهبر جوان فرقه.»

این همان دلیلی بود که وقتی خبر ظهور ستاره کشتار آسمان را شنید، اول از همه به یاد گئوم موگوک افتاد.

«چی میشه اگه شخصی مثل رهبر جوان فرقه، برای متوقفکردن ستاره کشتار آسمانی که این بار ظهور میکنه به دنیا اومده باشه؟»

حرفهای پادشاه شمشیر نشاندهنده این بود که او چقدر برای گئوم موگوک احترام قائل است.

«چی میشه اگه آسمان برای برقراری تعادل، رهبر جوان فرقه رو در برابر اون قرار داده باشه؟ اگه اینطور باشه، این ستاره کشتار آسمان بزرگترین ستاره تاریخ خواهد بود.»

در عین حال، این حرفی تکاندهنده بود. گئوم موگوک رهبر جوانی بود که نظیرش تا به حال دیده نشده بود. اگر همانطور که او میگفت، این حریفی برای برقراری تعادل بود، یعنی دشمنی واقعاً وحشتناک در راه بود.

در نهایت، گئوم ووجین لب به سخن گشود.

«اگه همونطوری باشه که میگی، پس قطعاً اون ستاره کشتار آسمان رو با دستهای خودم نابود میکنم.»

از عزم راسخ گئوم ووجین، همه میتوانستند آن را حس کنند. در این لحظه، او نه به عنوان اهریمن آسمانی، بلکه به عنوان یک پدر صحبت میکرد.

«اگه اینطوره، امیدوارم بزرگترین ستاره تاریخ بیاد.»

اگر سرنوشت واقعاً تعادل را برقرار کرده بود، هرچه ستاره کشتار آسمان قویتر میبود، پسرش به شخصیت بزرگتری تبدیل میشد.

اهریمن مشت با دیدن رهبر فرقه که اینگونه احساساتش را نسبت به پسرش نشان میداد، توانست آن را حس کند. آدمهای زیادی به خاطر گئوم موگوک تغییر کرده بودند، اما کسی که بیشترین تغییر را کرده بود، خودِ رهبر فرقه بود.

در ظاهر به نظر میرسید او کمترین تغییر را داشته، اما در واقع بیش از همه دگرگون شده بود. او حتی بیشتر از خودِ اهریمن مشت تغییر کرده بود.

«وقتی اون ستاره شوم سقوط کنه، ستاره نوظهور حتی درخشانتر خواهد شد.»

گئوم ووجین به حرف اهریمن مشت سر تکان داد. نگاهی بین آن دو مرد رد و بدل شد.

—بیا بکشیمش تا موگوک مجبور نباشه این بار رو به دوش بکشه.

—بله، رهبر فرقه.

این نگاهِ یک رهبر فرقه و یک فرمانروای اهریمنی نبود، بلکه نگاه یک پدر و یک استاد بود.

رهبر فرقه باد آسمان انگار که بخواهد جو را عوض کند، با سرخوشی گفت:

«رهبر جوان فرقه، در حالی که پدرش داره اینقدر سخت تلاش میکنه، خودش کجاست و داره چیکار میکنه؟»

کسی که به حرف رهبر فرقه باد آسمان پاسخ داد، پادشاه شمشیر بود.

«رهبر جوان فرقه...»

درست همانطور که با رهبر فرقه باد آسمان رفتار کرده بود، و همانطور که با خودش رفتار کرده بود.

«احتمالاً یه جایی اون بیرون، داره سر یه نفرو منفجر میکنه.»