چپتر 801: حتی اگه ستاره کشتار آسمان هم بیاد، آدم باید غذا بخوره
چپتر 801: حتی اگه ستاره کشتار آسمان هم بیاد، آدم باید غذا بخوره
گا یه احساس آرامش کرد.
چون گئوم موگوک دقیقاً همون حرفهایی رو به ارباب قصر تاریکی زده بود که خودش میخواست بگه.
اگه اون میخواست، میتونست بیشتر هم فحش بده؟
اگه دست خودش بود، ازش میخواست اونقدر به این کار ادامه بده تا ارباب قصر تاریکی اون در رو باز کنه، بیرون بیاد و برای عذرخواهی سر خم کنه.
«فقط چون یه دوشیزه الهی هستی، لازم نیست همه چیز رو توی خودت بریزی و زندگی کنی.»
مشکل اینجا بود که نیت پشت حرفهای شیرین گئوم موگوک بیش از حد واضح بود.
«هر کاری هم که بکنی، من طرف تو نمیام.»
اون آهی تصنعی کشید و اضافه کرد:
«دیدی که، نه؟ حتی وقتی سعی کردی من رو بکشی، ارباب قصر در رو باز نکرد. من هیچ فایدهای برای تو ندارم.»
اما برخلاف حرفهاش، اون هنوز به ارباب قصر تاریکی باور داشت.
دلیلی که اون حتی وقتی گئوم موگوک تهدید به کشتنش کرد در رو باز نکرد، احتمالاً به این خاطر بود که میدونست اون واقعاً گا یه رو نمیکشه.
«میدونم چقدر توی فریب دادن آدمها مهارت داری، پس نفست رو با حرفهای بیهوده هدر نده.»
گئوم موگوک لبخندی زد و تایید کرد.
«درسته. با همون هنر فریب بود که دوتا از باحالترین آدمهای بین شما رو از آنِ خودم کردم. آه، یعنی برادر آک الان داره چیکار میکنه؟ امیدوارم فقط چون من اونجا نیستم، توی فرقه باهاش بدرفتاری نشه. برادر آک، باید تحمل کنی!»
توی این وضعیت داره چنین حرفی میزنه؟
گا یه با شنیدن این حرفها واقعاً احساس کرد که نمیتونه این رهبر جوان فرقه رو با منطق و عقل سلیم خودش قضاوت یا درک کنه.
گئوم موگوک از اونها نام برد تا این رو بگه:
«اگه برادر آک یا دوشیزه چا توی موقعیت مشابهی بودن، من در رو باز میکردم و میومدم بیرون.»
گا یه لبش رو به آرومی گزید.
«تلاش برای تفرقهاندازی بین ما بیفایدهست. اون در فقط با چنین تحریکهایی باز نمیشه.»
اما تلاش گئوم موگوک برای کاشتن بذر نفاق قدرتمند بود.
«کمی قبل، ارباب قصر تاریکی دو بار مقابل من ظاهر شد. هر دو بار هم به شکل یه توهم بود.»
«با این حال، تو رو همینطوری فرستاد بیرون. ممکن بود به دست من یا شهریاران اهریمنی کشته بشی.»
قفسه سینه گا یه سنگین شد.
با اینکه میدونست اون داره سعی میکنه بینشون تفرقه بندازه، اما عصبانی بود.
بهخصوص به این خاطر که تجربه کرده بود هوک-نو ازش محافظت نکرده.
«وقتی اول بار همدیگه رو دیدیم، گفتی که پیشگویی برای کسی مثل من نازل نمیشه.»
«اون به خاطر این بود که داشتی خیلی وقیحانه رفتار میکردی. فکر میکردم حداقل از بانوی عمارت گل آسمانی عذرخواهی میکنی. چارهای نداشتم جز اینکه صدات کنم. متاسفم.»
«مگه یه کلمه حرف اینقدر مهمه؟»
«چون همون یه کلمه میتونه همه چیز رو عوض کنه. چون از دست دادن فرصت برای گفتن اون یه کلمه ممکنه باعث بشه بقیه عمرت رو با پشیمانی زندگی کنی.»
گا یه تا به حال اینطوری بهش فکر نکرده بود.
«تو که قبلاً صداش کردی، پس عذرخواهی چه فایدهای داره؟»
«دلیل عذرخواهی نکردنت این نبود، مگه نه؟»
گئوم موگوک مستقیماً زد به هدف.
«صادقانه حرف بزن. اصلاً از همون اول فکر عذرخواهی کردن هم به سرت نزده بود، درسته؟ حالا که حرفهای من رو میشنوی، داری با خودت فکر میکنی: "آه، یعنی باید اون کار رو میکردم؟"»
«اگه اینطوره، پس تو توسط ارباب قصر تاریکی اینطوری بزرگ شدی. گفتم که توی فریب دادن ماهر هستم؟ این چیزیه که اول باید به ارباب قصر تاریکی بگی.»
اون نمیتونست حرفش رو رد کنه.
گئوم موگوک با سردی بهش فشار آورد.
«تو دیگه دوشیزه الهیِ کاخ دوشیزه الهی نیستی، بلکه شدی کنیزِ قصر تاریکی.»
«احتمالاً به همین خاطره که یه پیشگویی برای بانوی عمارت گل آسمانی که کاخ رو ترک کرده بود، نازل شد.»
گا یه که از خشم برافروخته شده بود، فریاد زد:
«خفه شو!»
حقیقت همیشه مثل یه تیغهست؛ هم میتونه ازت محافظت کنه، هم میتونه زخمیت کنه.
مورد گا یه دومی بود، و زخم بسیار عمیقی هم بود.
«باشه، من هنوزم قصد عذرخواهی ندارم. و حتی اگه بمیرم هم هیچوقت طرف تو نمیام!»
اون وقت، گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«من این کار رو نمیکنم که تو رو متحد خودم کنم.»
«پس چرا داری با من این کار رو میکنی؟ چرا وانمود کردی که باهام دوستی!»
نگاه گئوم موگوک دوباره به سمت در چرخید.
«من فقط دارم سعی میکنم با استفاده از تو اون در رو باز کنم. تو کلیدی هستی که میتونه اون در رو باز کنه.»
گا یه با شنیدن این حرف که اینقدر رک بیان شد، مبهوت موند.
از طرف دیگه، کنجکاو بود.
اون چطور قصد داشت در رو باز کنه؟
«اگه فقط یه سوال ازت بپرسم، اون در باز میشه.»
اون سوال دیگه چی میتونه باشه؟ سوال گئوم موگوک به سمتش پرتاب شد.
«شش قدرتی که توی اون گویها نهفتهست، چطور ازشون استفاده میکنی؟»
برای لحظهای، گا یه جا خورد.
با توجه به حالت چهره و واکنشش، اون میدونست چطور.
«میتونم یه سوال دیگه بپرسم. بهم بگو صاحب ستاره کشتار آسمان چه جور آدمیه، داستانش چیه و چه تواناییهایی داره.»
«الان کجاست و چه نقشهای داره. اگه به این سوال جواب بدی، میذارم زنده بمونی.»
گا یه هیچ جوابی نداد.
«بهترین راه برای انتقام گرفتن از ارباب قصر تاریکی که تو رو رها کرده، اینه که حقیقت رو بهم بگی.»
درست در همون لحظه بود.
سسسسسس.
مه تاریکی که از در محافظت میکرد ناپدید شد و در خودبهخود باز شد.
«بهت نگفتم؟ تو کلید هستی.»
چهره گا یه به سردی سخت شد.
ارباب قصر تاریکی در رو باز کرده بود چون میترسید اون راز رو فاش کنه.
حتی اگه تحت شدیدترین شکنجهها هم قرار میگرفت، قصد نداشت چیزی بگه.
اون حتی وقتی که قرار بود انگشتش قطع بشه هم در رو باز نکرده بود.
یعنی اون اراده من رو اینقدر ضعیف میبینه؟
«اون من رو چطوری میبینه؟»
حالا دیگه میتونست به وضوح ببینه.
ارباب قصر تاریکی بهش اعتماد نداره.
اون که آشفته شده بود، با صدای بلندی جیغ کشید:
«در باز شده، پس من دیگه فایدهای ندارم، نه؟ یالا، من رو بکش! من رو بکش! و شما دوتا آدم بزرگ، با هم بجنگید و توی نابودی متقابل بمیرید! من تماشا میکنم تا ببینم کی زودتر به جهنم میره.»
احساس رها شدن باعث شده بود احساس بدبختی کنه.
آسمان رهاش کرده بود، ارباب قصر تاریکی رهاش کرده بود و حالا حتی گئوم موگوک هم دیگه نیازی بهش نداشت.
گئوم موگوک با چشمانی آرام بهش نگاه کرد.
اون به سمت دری که اینقدر برای باز کردنش تلاش کرده بود، ندوید.
اگه دوباره بسته میشد چی؟
اگه اون جای گئوم موگوک بود، سریع اون رو از دم تیغ میگذروند و فرار میکرد.
اما گئوم موگوک داشت به اون نگاه میکرد.
«حالا که عقدههات رو خالی کردی، خشمت یه ذره فروکش کرد؟»
لحظهای که اون حرفها رو شنید، تمام توانش رو از دست داد.
بعد از اینکه یه نفر رو اینقدر عصبانی کردی، این حرفیه که باید بزنی؟
«فقط نگاه کردن به صورتت باعث میشه احساس کنم قفسه سینهم داره منفجر میشه. حس میکنم دارم دیوونه میشم.»
«پس دیگه نگاه نکن و برو.»
برای لحظهای، گا یه غافلگیر شد.
«میذاری زنده بمونم؟»
«مگه زندگی یه دوشیزه الهی دست آدمهاست؟ دست آسمانه، نه؟»
گئوم موگوک طوری که انگار واقعاً قصد داشت بذاره اون زنده بمونه، روی برگردوند.
گا یه از پشت سر فریاد زد:
«دلیل واقعی اینکه میذاری زنده بمونم رو بهم بگو.»
گئوم موگوک یاد ارباب کاخ دوشیزه الهیِ سیصد سال پیش افتاد.
همونی که پیشگویی رو بهش داده بود.
میدونستی کاخ دوشیزه الهیت قراره به اینجا ختم بشه؟
«این رو به حساب کمکی از طرف نیاکانت بذار.»
گئوم موگوک با به جا گذاشتن این حرفهای مرموز، به سمت در قدم برداشت.
گا یه که تماشاش میکرد، اونجا رو ترک نکرد.
اون دوید و شانه به شانه گئوم موگوک راه رفت.
«خشم من هنوز کاملاً فروکش نکرده.»
گئوم موگوک سری تکان داد و به آرومی گفت:
«کاخ دوشیزه الهی باید خیلی وقت پیش اینطوری میشد.»
و به این ترتیب، هر دوی اونها وارد اتاقی شدن که ارباب قصر تاریکی در اون بود.
***
اونها تا غروب آفتاب توی خیابانهای روستای خاندان اهریمنی ایستادند.
«ما نمیدونیم ستاره کشتار آسمان کی میرسه، پس بیا تا وقتی که بیاد، با خیال راحت توی میخانه منتظر بمونیم. چه نیازی هست که قبل از اینکه حتی بجنگیم، نیرومون رو توی خیابون هدر بدیم؟»
با پیشنهاد رهبر فرقه باد آسمان، گئوم ووجین به راحتی حرفش رو پذیرفت.
همونطور که اون گفته بود، غیرممکن بود بشه فهمید ستاره کشتار آسمان امروز میاد، فردا، یه ماه دیگه، یا اصلاً هیچوقت نمیاد.
با این وجود، دلیلی که گئوم ووجین شعله اهریمنی رو روشن کرده و اونها رو بیرون آورده بود، به خاطر پسرش بود.
اون احساس میکرد که با رفتن پسرش از فرقه، چرخ سرنوشت شروع به چرخیدن کرده.
اونها وارد میخانه می روان شدند.
چون جو چون-به با عجله میخانه رو خالی کرده بود، داخلش هنوز به هم ریخته بود و تمیز نشده بود.
اینجا مکانی برای رهبر فرقه اهریمنی بود و آنها نمیتوانستند در چنین جای بههمریختهای از او پذیرایی کنند.
رهبر فرقه باد آسمان با لحنی شوخیآمیز گفت: «فکر کنم باید اینجا رو یه خرده تمیز کنیم.»
او ادامه داد: «کوچیکترین فرد اینجا کیه؟ کوچیکترین آدم باید نظافت کنه.»
همه با شوخی او برای پیدا کردن جوانترین فرد حاضر، لبخند کمرنگی زدند. به لطف رهبر فرقه باد آسمان، جو حداقل کمی تلطیف شده بود.
رهبر فرقه باد آسمان نگاهی به پادشاه سم انداخت. او طبیعتاً فرض کرده بود که پادشاه سم باید جوانترین باشد. اما فردی غیرمنتظره قدم جلو گذاشت و فاش کرد که او کوچکترین است.
«من کوچیکترینم.»
او پادشاه شمشیر بود.
«تو کوچیکترینی؟»
«من دو سال از پادشاه سم کوچیکترم.»
رهبر فرقه باد آسمان با تعجب فریاد زد: «اگه میگفتی پسرشه باور میکردم.»
پادشاه شمشیر با خودش فکر کرد: «اگه اینطوریه که...» اما نتوانست به زبان بیاورد که پس لابد در نظر او شبیه یک نوه به نظر میرسد.
«اما تو از کجا سن اونها رو میدونی؟»
«سن تکتکِ افرادِ حاضر در اینجا رو میدونم.»
این حرفی بود که باعث شد آنها دوباره به یاد بیاورند که او زمانی یک دشمن بوده است.
«من اینجا رو تمیز میکنم، پس لطفاً شما برید طبقه دوم. حتی اگه ستاره کشتار آسمان هم بیاد، آدم باید یه چیزی بخوره.»
آنها نمیتوانستند بگذارند رهبر فرقه همینطور سرپا بایستد، بنابراین اهریمن مشت و پادشاه سم، گئوم ووجین را به طبقه دوم همراهی کردند.
رهبر فرقه باد آسمان در طبقه اول پیش پادشاه شمشیر ماند، کسی که صحبت کردن با او از همه راحتتر و بیتکلفتر بود. او همچنین کمی احساس پشیمانی میکرد که حرفش دربارهی کوچکترین فرد، باعث شده پادشاه شمشیر به کار بیفتد.
خوشبختانه طبقه دوم تمیز بود.
گئوم ووجین روی صندلیای نشست که همیشه گئوم موگوک روی آن مینشست و اهریمن مشت روبروی او قرار گرفت. پادشاه سم جداگانه پشت میزی در همان نزدیکی نشست. او که میدانست رهبر فرقه از هنرهای سم بیزار است، عمداً در جایی نشست که زیاد توی چشم نباشد.
اهریمن مشت از گئوم ووجین پرسید: «راحت هستید؟ اگه چیزی لازم دارید لطفاً بگید.»
«خوبم.»
اهریمن مشت میتوانست حس کند که رهبر فرقه از تنشِ شبِ قبل از این نبرد سرنوشتساز لذت میبرد.
«خیلی وقت بود که در چنین فضایی قرار نگرفته بودم.»
«بله، همینطوره.»
شاید دیگران نمیدانستند، اما اهریمن مشت باخبر بود؛ اینکه این رهبر فرقه چقدر از مبارزه با دشمنانش لذت میبرد. او مردی بود که اگر میتوانست با دشمنی قدرتمند بجنگد، با کمال میل روزها و شبها بیدار میماند و کسی بود که وجببهوجبِ سرزمین مرکزی را بدون استراحت زیر پا گذاشته بود.
رهبر فرقه وقتی از غلوزنجیرِ قدرت آزاد میشد، به انسانی کاملاً متفاوت بدل میگشت. احتمالاً همه شوکه میشدند. «رهبر فرقه چنین جنبهای هم داشت؟» قطعاً همه در نهایت چنین فکری میکردند.
در همین لحظه، صدای رهبر فرقه باد آسمان از طبقه اول بلند شد.
«حتی به عنوان یه شاگرد میخانه هم عملکردت عالی میشد.»
رهبر فرقه باد آسمان که طاقتش طاق شده بود، داشت کارِ پادشاه شمشیر را ارزیابی میکرد.
«طرز دست گرفتن اون دستمالِ نظافتت فوقالعادهست.»
در واقع، با آن لباسهای کهنه، موهای دماسبی و پاهای برهنه، اگر شمشیرِ روی کمرش نبود، هر کسی باور میکرد که او یک شاگرد میخانهی پیر است. این حرف در ابتدا میتوانست توهینآمیز به نظر برسد، اما پادشاه شمشیر اصلاً اهمیتی نداد.
«به این فکر کرده بودم که بعدها یه مسافرخونه باز کنم.»
«بهت میاد، خیلی هم بهت میاد. چطوره یه مسافرخونه باشه که هر کسی توش دعوا راه انداخت، جونش رو از دست بده؟»
«شایعه راه میندازیم که اینجا امنترین مسافرخونهی دنیای رزمیه. اسم مسافرخونه رو چی بذاریم خوبه؟»
رهبر فرقه باد آسمان که با هیجان وراجی میکرد، شکمش به قاروقور افتاد.
«فکر کنم از بس حرف زدم گشنهم شده. نمیدونم رهبر جوان فرقه روزی چند وعده غذا میخوره؟»
«میگردم یه چیز ساده برای خوردن پیدا میکنم.»
«واقعاً؟»
در همان لحظه، اهریمن مشت به طبقه اول آمد و گفت: «در حالی که دارم برای رهبر فرقه غذا آماده میکنم، اون کار رو هم انجام میدم.»
او فکر کرد شاید به خاطر این باشد که به او اعتماد ندارند و نمیخواهند دستش به غذا بخورد، اما دلیلش این نبود.
از طبقه دوم، گئوم ووجین حرف غیرمنتظرهای زد: «اون مرد در جوونیهاش آشپز قابلی بود.»
زمانی که گئوم ووجین و اهریمن مشت در دوران جوانی در سرزمین مرکزی پرسه میزدند، اغلب خودشان آشپزی میکردند. مهارتهای آشپزی گئوم ووجین هم در همان دوران آموخته شده بود.
پادشاه شمشیر و رهبر فرقه باد آسمان با چهرههایی متعجب به اهریمن مشت نگاه کردند. او با آن دستهای بزرگ آشپزی میکند؟ کارد بزرگ آشپزخانه در دست اهریمن مشت شبیه یک چاقوی میوهخوری کوچک به نظر میرسید. صحنهی نادری بود.
در حالی که اهریمن مشت در آشپزخانه هویج خرد میکرد، پادشاه شمشیر با دستمال میزها را پاک میکرد و رهبر فرقه باد آسمان روی صندلی نشسته بود و آنها را تماشا میکرد.
اگر کسی میخواست این صحنه را نقاشی کند، عنوانش این میشد: «در انتظار ستاره کشتار آسمان.» البته، این نقاشیای میشد که هیچکس باورش نمیکرد.
با پایین رفتن آن سه نفر به طبقه اول، فقط گئوم ووجین و پادشاه سم در طبقه دوم باقی ماندند. سکوت سنگینی حاکم شد، اما گئوم ووجین هنوز همان کسی بود که زمانی برای کمک به پادشاه سم در ترکیب سمومش، به جنگل هزار سم رفته بود.
گئوم ووجین اول با پادشاه سم صحبت کرد: «کیسه سمت متفاوت از همیشه به نظر میرسه.»
پادشاه سم که خیره به بیرونِ پنجره در دنیای خودش غرق شده بود، فوراً به دنیای واقعی بازگشت.
«این کیسهایه که برای جنگ ازش استفاده میکنم.»
گئوم ووجین با لحنی آرام به پادشاه سم گفت: «این جنگ، جنگِ تو نیست.»
پادشاه سم کمی سرش را پایین انداخت. او فکر کرد رهبر فرقه این را به خاطر بیزاریاش از هنرهای سم میگوید، اما موضوع این نبود.
«تو باید برای محافظت از موگوک بجنگی.»
«!»
پادشاه سم با چهرهای متعجب سرش را بلند کرد. حرفهای رهبر فرقه برای زمانی بود که در این مبارزه شکست بخورد.
صدای خرد کردنِ اهریمن مشت قطع شد و دستمال کشیدنِ پادشاه شمشیر ایستاد. سرِ رهبر فرقه باد آسمان ناخودآگاه به سمت طبقه دوم چرخید.
«چطوری میخوای از موگوک در برابر دشمنی محافظت کنی که هنرهای رزمی من روش اثری نداره؟»
نگاههایشان در میان زمین و آسمان به هم گره خورد. رهبر فرقه داشت از آخرین سلاح فرقه الهی اهریمن آسمانی سؤال میکرد. «وقتی من مُردم، چطور از موگوک محافظت میکنی؟»
پادشاه سم بعد از لحظهای تفکر، با آرامش پاسخ داد: «با تهدیدی که فقط از دست من برمیاد، ازش محافظت میکنم.»
«چه جور تهدیدی؟ اگه اونقدر مهارت داشته باشه که من رو بکشه، ممکنه پیکری مصون از تمام سموم داشته باشه.»
آنگاه، پاسخی غیرمنتظره از زبان پادشاه سم شنیده شد: «تهدید من این نیست که اون رو با سم بکشم.»
«پس چی؟»
«بعد از اینکه خودم رو مخفی کردم، نامهای با این مضمون برای اون عوضی میفرستم.»
پادشاه سم متن آن تهدید فرضی را خواند: «اگه رهبر جوان فرقه رو بکشی، تمام مردم دنیا رو مسموم میکنم تا نتونی صاحب هیچچیزی بشی. دنیای رزمیای که به دست میاری، یه ویرونهی سوتوکور خواهد بود.»
این رذیلانهترین و وحشتناکترین تهدید دنیا بود و تهدیدی بود که فقط پادشاه سم از پسِ انجامش برمیآمد. پایان دنیا.
همه کسانی که گوش میدادند، ساکت شدند؛ چون میدانستند پادشاه سم واقعاً کسی است که توانایی انجام چنین کاری را دارد.
پادشاه سم دوباره با آرامش صحبت کرد. با توجه به میزانِ معمولِ صحبت کردنش با گئوم ووجین، او همین حالا به اندازه ده سال حرف زده بود.
«اما چنین اتفاقی نخواهد افتاد.»
او انتظار پاسخی مثلِ «چون رهبر فرقه هرگز به ستاره کشتار آسمان نمیبازه» را داشت، اما چیزی کاملاً غیرمنتظره شنید.
«من باور ندارم که رهبر جوان فرقه برای ایجاد تعادل در برابر ستاره کشتار آسمان به دنیا اومده باشه. برای چنین حرفی، رهبر جوان فرقه انسانی بیش از حد برجسته و باشکوهه.»
پادشاه سم دیدگاهی متفاوت از آنچه پادشاه شمشیر قبلاً گفته بود، داشت.
گئوم ووجین پرسید: «پس به نظرت موگوک به چه دلیلی به دنیا اومده؟»
پادشاه سم صادقانه پاسخ داد: «معتقدم رهبر جوان فرقه به دنیا اومده تا تعادل رو برای شما، رهبر فرقه، برقرار کنه.»
«!»
نه تنها گئوم ووجین، بلکه آن سه نفر در طبقه اول هم غافلگیر شدند. آنها نمیدانستند پادشاه سم اینطور فکر میکند.
«من از شما، رهبر فرقه، بیشتر از ستاره کشتار آسمان میترسم.»
چون او باور داشت موگوک موجودی است که برای متوقف کردنِ چنین رهبر فرقه ترسناکی به دنیا آمده است.
«برای همینه که از رهبر جوان فرقه بیشتر از هر کسی میترسم.»