چپتر 802: با نمک اشتباهش نگیر!
چپتر 802: با نمک اشتباهش نگیر!
ارباب قصر تاریکی در مرکز اتاق ایستاده بود.
اطراف او، پیکر بیجان پنج محقق بزرگ روی زمین افتاده بود.
آنها از بینی و دهانشان خون آمده بود، که ظاهراً به دلیل استفادهی بیش از حد و اجباری از نیروی درونیشان بود.
پیش از این، آنها با حرکات دستشان الگوها و حروف عجیبی را در هوا خلق کرده بودند و با هر حرکت، نویسههایی که با نور میدرخشیدند بر کف اتاقی که ارباب قصر تاریکی در آن نشسته بود، حک میشدند.
و حالا، آن حروف و نویسههای عجیبی که بر کف زمین نقش بسته بودند، به بدن ارباب قصر تاریکی منتقل شده بودند.
بدن، دستها و حتی صورت او با انواع نویسههای غیرقابلکشف پوشیده شده بود.
ارباب قصر تاریکی حضوری را از خود ساطع میکرد که به مراتب شدیدتر و قدرتمندتر از آن چیزی بود که در توهم دیده میشد.
چشمانش لبریز از خلسه و اعتمادی وصفناپذیر بود.
«بالاخره همدیگه رو دیدیم، رهبر جوان فرقه.»
با دیدن این صحنه، چشمان گا یه لرزید.
«اون با استفاده از پنج محقق بزرگ، در اجرای هنر بزرگ موفق شد.»
ارباب قصر تاریکی حتی به او هم نگفته بود که این چه نوع هنر بزرگی است.
حتماً باید بسیار خطرناک و هولناک میبود.
گا یه نگاهی به گئوم موگوک انداخت که در کنارش ایستاده بود.
«مهم نیست چقدر قوی باشی، میتونی از پس اون مرد بربیای؟»
گئوم موگوک، چه افکار او را میدانست و چه نمیدانست، همچنان آرام و خونسرد باقی ماند.
«در رو قفل کردی و این حرفها. چطور آدم بزدلی مثل تو اصلاً به فکر فتح دنیای رزمی افتاده؟»
از طرفی، حتی در دنیای پیش از بازگشتش، ارباب قصر تاریکی دوازده پادشاه زودیاک را در صف اول قرار داده بود، در حالی که خودش هرگز در برابر دنیا ظاهر نمیشد.
هیچکس از وجود ارباب قصر تاریکی خبر نداشت.
او مردی بود که از کنترل کردن دنیا از درون سایهها، به این شکل لذت میبرد.
«تو من رو به این گوشه کشوندی. چطور میتونم نترسم؟»
ارباب قصر تاریکی هم درست به اندازهی گئوم موگوک مسلط بود.
نگاه گئوم موگوک به سمت مردان مرده چرخید.
«مگه چند نفر باید برای اون بدن پیر تو جونشون رو از دست بدن؟»
«راه رسیدن به یه هدف بزرگ، راهیه که با جسدها فرش شده.»
«بین تمام کسایی که از فداکاری برای یه هدف بزرگ حرف میزنن، هیچوقت ندیدم کسی خودش رو فدا کنه.»
«اونها یه کتاب مقدس بزرگ از خودشون به جا گذاشتن و با قلبی شاد، با کمال میل به استقبال مرگ رفتن.»
گئوم موگوک با نگاهی خالی به نویسههای ناشناختهای که روی صورت او حک شده بود، خیره شد.
«ولی اینجا که چیز دیگهای نوشته، مگه نه؟ ناعادلانه! کینهتوزانه! ارباب قصر تاریکی آشغالیه که از ما استفاده کرد و بعد دورمون انداخت!»
انرژی تاریکی که به دور بدن ارباب قصر تاریکی میچرخید، به شدت شروع به تلاطم کرد و حال و هوای درون صاحبش را آشکار ساخت.
حفظ خونسردی در مقابل گئوم موگوک به هیچ وجه کار آسانی نبود.
گئوم موگوک به گا یه نگاه کرد.
«حالا، اون خشمی رو که نتونستی، رها کن.»
او با شور و حرارت زیادی وارد شده بود.
قصد داشت به محض دیدن ارباب قصر تاریکی، شروع به نفرین کردن او کند.
«ای مرد پلیدی که از ارادهی آسمان سرپیچی کردی!»
اما با دیدن واقعی او، چنین کلماتی از دهانش خارج نشدند.
ارباب قصر تاریکی با نگاهی ملایم با او صحبت کرد.
«سوءتفاهم نشه. من در رو به این خاطر باز نکردم که مطمئن بودم رهبر جوان فرقه تو رو نمیکشه.»
«پس چرا الان بازش کردی؟»
«همونطور که میبینی، هنر بزرگ همین الان کامل شده.»
همین که چنین سوالی را میپرسید، خود مدرکی بود بر اینکه او دچار تردید شده است.
«هوکنو سعی نکرد من رو نجات بده.»
بهانهی ارباب قصر تاریکی بینقص بود.
«مگه اون مردی نیست که فقط به فکر خودشه؟»
این حرف اشتباهی نبود، بنابراین گا یه نمیتوانست به راحتی آن را رد کند.
«فریب رهبر جوان فرقه رو نخور. تو خوب میدونی که اون چه زبونی داره، مگه نه؟»
به طور طبیعی، نگاه گا یه به سمت گئوم موگوک چرخید.
گئوم موگوک انگار که این موقعیت را پیشبینی کرده بود، با آرامش پرسید.
«میدونی چرا میخوای حرفهاش رو باور کنی؟»
گئوم موگوک بخشی از قلب او را فاش کرد که حتی خودش هم از آن خبر نداشت.
«چون همین الان، بیشتر از اینکه حقیقت رو بخوای، دنبال آرامشی.»
«!»
قلبش فرو ریخت؛ حقیقت داشت که حرفهای ارباب قصر تاریکی برایش نوعی تسلی بود.
شاید او من را رها نکرده باشد.
گئوم موگوک به جای توبیخ کردن، او را دلداری داد.
«آدمها وقتی خسته میشن، اینطوری میشن. حتی وقتی تو مسیر خودت قدم برداری هم خستهکنندهست، چه برسه به اینکه تو مسیری راه بری که متعلق به تو نیست.»
گئوم موگوک دیگر سعی نکرد او را متقاعد کند.
«اگه حرفهاش رو باور داری، میتونی بری کنارش.»
صادقانه بگویم، گا یه نمیتوانست تشخیص دهد کدامیک از آنها حقیقت را میگوید.
در حالی که او در کشمکش بود، ارباب قصر تاریکی دستش را دراز کرد و به او اشاره کرد که نزدش برود.
لحظهای که آن دست دراز شده به سمت خودش را دید، به حقیقت جدیدی پی برد.
«از وقتی بچه بودم تا الان، تو حتی یک بار هم دستت رو به سمت من دراز نکرده بودی.»
دستی که ارباب قصر تاریکی دراز کرده بود، تکانی خورد.
با وجود اینکه مدت زیادی او را زیر نظر داشت، اما ارباب قصر تاریکی را به خوبی نمیشناخت.
او هرگز کسی نبود که خودش را آشکار کند.
اما حتی اگر او را به خوبی نمیشناخت، دود سیاهی که اطرافش پرسه میزد، برایش آشنا بود.
آن دود مانند موجود زندهای بود که همیشه از احساسات ارباب قصر تاریکی سخن میگفت.
دود سیاهی که اکنون به دور او جریان داشت، کاملاً شرورانه و مضطرب بود.
بیا اینجا، زود باش! همین الان درسته قورتت میدم!
آن دود در کمین نشسته بود، مانند شکارچیای که به طعمهاش چشم دوخته است.
حالا، گا یه میتونست به وضوح ببینه.
کدوم یکی از اون دو نفر داشت بهش دروغ میگفت.
و اینکه او برای مدتی بسیار طولانی شستوشوی مغزی داده شده بود.
«حالا فهمیدی؟ که چرا کاخ دوشیزه الهی باید اونها رو هدایت میکرد.»
با حرفهای گئوم موگوک، او ابتدا احساس بیعدالتی کرد.
حتی زمانی که او کودک بود، ارباب قصر تاریکی پیرمردی بود که مقام ارباب قصر را بر عهده داشت.
حتی ارباب قبلی کاخ دوشیزه الهی که او را در آن جایگاه قرار داده بود، جرئت مقاومت در برابر او را نداشت.
«من هیچ قدرتی نداشتم.»
«ولی تو کسی بودی که بیشترین قدرت رو داشت.»
«منظورت چیه؟»
«مگه آسمان پشتیبانت نیست؟»
گا یه نتوانست کلمهای بر زبان بیاورد.
«تو قویترین قدرت رو داشتی. فقط ازش آگاه نبودی و کسی هم کنارت نبود که این رو بهت بگه.»
گا یه فکر کرد که حق با گئوم موگوک است.
به جای بهانه آوردن دربارهی ضعیف بودن، باید خودش سعی میکرد اوضاع را تغییر دهد.
اگر کسی مثل گئوم موگوک در کنارش بود، آیا میتوانست اوضاع را تغییر دهد؟
«دلیل سقوط قصر اراده آسمانی در ۳۰۰ سال پیش هم این بود که ارباب قصر اراده آسمانی به حرفهای ارباب کاخ دوشیزه الهی گوش نداد.»
ارباب کاخ دوشیزه الهی گفته بود که ارادهی آسمان تا ۳۰۰ سال دیگر فرا میرسد، اما ارباب قصر اراده آسمانی حرفهای او را انکار کرده بود.
«طوری حرف میزنی که انگار خودت اونجا بودی و دیدی.»
با حرفهای ارباب قصر تاریکی، گئوم موگوک با چشمانی شفاف و عمیق لبخند زد.
او واقعاً خونسردی کسی را داشت که گذشته را دیده بود و با دیدن این صحنه، قلب ارباب قصر تاریکی سرد شد.
گئوم موگوک به گا یه نگاه کرد و گفت.
«حالا، هر چی میخوای بگی رو بگو. اگه الان نگی، تا آخر عمرت پشیمون میشی. دیگه فرصت دومی وجود نداره.»
گا یه از ارباب قصر تاریکی عصبانی نشد.
در عوض، با آرامش صحبت کرد.
اینها حرفهایی بود که باید مدتها پیش میگفت.
«روشی که تو کارهات رو پیش بردی و من تمام عمرم شاهدش بودم، اشتباه بود.»
این اولین بار در زندگیاش بود که حرفی منفی به ارباب قصر تاریکی میزد.
«تو، و منی که نتونستم جلوی تو رو بگیرم، هر دومون باید تاوانش رو پس بدیم.»
اشک از چشمان گا یه سرازیر شد.
او فقط طوری زندگی کرده بود که انگار مسحور شده است.
فکر میکرد کمک کردن به ارباب قصر تاریکی امری طبیعی است.
چندین بار غریزی حس کرده بود که این کار درست نیست، اما عامدانه آن را نادیده گرفته بود.
گئوم موگوک از او پرسید.
«خشمت یه ذره فروکش کرد؟»
او سرش را پایین نگه داشت و جوابی نداد.
«با این حال، کار خوبی کردی. بعداً که به عقب نگاه کنی، با خودت فکر میکنی که کار درستی کردی که امروز حرفت رو زدی.»
بعداً؟ آیا واقعاً «بعداً»ای برای او وجود داشت؟ احساس میکرد زندگیاش حتی یک ساعت دیگر هم دوام نخواهد آورد.
«چرا اینقدر برای من مایه میذاری؟»
«من ازت استفاده کردم تا این در رو باز کنم، و میخواستم بهت نزدیک بشم تا جواب سوالی رو که قبلاً پرسیده بودم، بشنوم.»
با وجود اینکه او اینقدر رک و پوستکنده حرف میزد، اما گا یه هیچ حس انزجاری نسبت به او نداشت.
ارباب قصر تاریکی میان حرفشان پرید.
«رهبر جوان فرقه، شما واقعاً فوقالعادهاید. اینکه تونستید توی چنین زمان کوتاهی یه آدم رو تغییر بدید.»
«این من نیستم که فوقالعادهم، بلکه این دوشیزه الهیـه که اینجاست.»
گئوم موگوک به گا یه نگاه کرد.
«کشتیای به اسم کاخ دوشیزه الهی تا الان توی بندر پهلو گرفته بود. تو، به عنوان ناخدا، بدون اینکه هدف اصلی کشتی رو بدونی زندگی کردی. حالا، بالاخره به دریا بزن.»
او داشت به او میگفت که به عنوان ارباب واقعی کاخ دوشیزه الهی زندگی کند.
«یعنی آسمان من رو رها نکرده؟»
«فکر میکنم حتی یه بار هم درست به آسمون نگاه نکردی. باید به دریا بزنی تا آسمون واقعی رو ببینی. ممکنه صاعقه بزنه یا طوفان به پا بشه، اما فعلاً فقط برو. نه به دست من بمیر، نه به دست اون. حتی اگه قراره بمیری، توی اون دریا بمیر.»
موجی از شور و اشتیاق در سینه گا یه به راه افتاد.
او احساس کرد که حتی اگر قرار باشد فقط یک روز دیگر زنده بماند، میخواهد به عنوان ارباب واقعی کاخ دوشیزه الهی زندگی کند.
و حالا که خودش آن را از نزدیک تجربه کرده بود، فکر میکرد که میفهمد.
که چرا آک گون-هاک و چا ایران از این رهبر جوان فرقه پیروی کرده بودند.
سرانجام، پاسخ سوال قبلی او از لبانش جاری شد.
«اون شش قدرت، انرژیای هستن که بهش انرژی بدوی شش مسیر میگن.»
ارباب قصر تاریکی جلوی او را نگرفت، بلکه در سکوت تماشا کرد.
«چرا اینقدر سخت تلاش میکردید تا به دستش بیارید؟»
«چون فقط اون قدرته که میتونه کنترلش کنه.»
گئوم موگوک جا خورد.
او طبیعتاً فرض کرده بود که این شش انرژی، قدرتی برای استفاده هوا موگی هستند.
اما قدرتی برای کنترل کردن او؟
هوا موگی دقیقاً چه نوع هنر رزمیای یاد گرفته بود که فقط انرژی بدوی شش مسیر میتوانست او را کنترل کند؟
ارباب قصر تاریکی که تا آن زمان ساکت بود، بالاخره دهان گشود.
«دنیای رزمیای که اون بر اون حکومت میکنه، دنیایی کاملاً متفاوت با دنیای امروزی خواهد بود. پلیدی که زمانی بد شمرده میشد، تبدیل به خوبی میشه و خوبی تبدیل به بدی.»
«ضعیفها میمیرن و مسخره میشن. قویها پرستش میشن و کسی که آدمهای بیشتری رو کشته باشه، توی دنیای رزمی مورد احترام قرار میگیره. درست مثل دنیای رزمی بدوی.»
از بدن ارباب قصر تاریکی، انرژی تاریکی به غلظت مغاک بیرون تراوید.
«رهبر جوان فرقه، وقتی شما بمیرید، دنیای رزمی جدیدی آشکار میشه.»
***
با حرفهای پادشاه سم، سکوتی بر میخانه حاکم شد.
گئوم ووجین در سکوت به پادشاه سم خیره شد.
پادشاه سم که حرفش را زده بود، سرش را پایین نگه داشت و دیگر چیزی نگفت.
گئوم ووجین به طبقه پایین نگاه کرد و گفت:
«یه بطری شراب بیار اینجا.»
«چشم.»
اهریمن مشت شراب را آورد و به طبقه دوم رفت.
گئوم ووجین یک جام شراب نو و واژگون را روی میز به سمت پادشاه سم هل داد.
پادشاه سم با احترام جام را پذیرفت.
قلقل.
گئوم ووجین بعد از پر کردن جام پادشاه سم، گفت:
«برای من هم یه جام بریز.»
«چشم.»
این بار پادشاه سم جام گئوم ووجین را پر کرد.
هرچند او مردی بود که اعلام کرده بود تمام مردم دنیا را خواهد کشت، اما در این لحظه، دستانش از شدت عصبی بودن میلرزید.
«بیا بنوشیم.»
گئوم ووجین اول جامش را خالی کرد و پادشاه سم هم به دنبال او نوشید.
بعد از نوشیدن، گئوم ووجین پادشاه سم را به صندلیاش برگرداند.
چیز دیگری نگفت.
«کافیه. برو استراحت کن.»
پادشاه سم با ادب تعظیم کرد و به صندلیاش برگشت.
انگار که هرگز آنقدر خوب حرف نزده بود، به بیرون پنجره خیره شد و به دنیای خودش عقبنشینی کرد.
اهریمن مشت حس کرد که میتواند پادشاه سم را کمی درک کند.
چون او مردی بود که کاملاً در دنیای خودش زندگی میکرد، توانایی نشان دادن چنین جنبهای را داشت.
«گفت من ترسناکترینم؟ فکر کنم خودت ترسناکتری.»
اهریمن مشت که دوباره ماهیت ترسناک پادشاه سم را حس کرده بود، به گئوم ووجین گفت:
«لطفاً کمی منتظر بمونید. الان یه وعده غذا آماده میکنم و میارم بالا.»
حتی بدون متوجه شدن تغییر ظریف در چهره رهبر فرقه که فقط اهریمن مشت میتوانست درک کند، هر کسی میتوانست ببیند که گئوم ووجین در وضعیت روحی خوبی قرار دارد.
لبخندی بر لبانش نقش بسته بود.
پاسخ پادشاه سم نمره قبولی گرفت.
در واقع، نمره کامل بود.
رهبر فرقه باد آسمان که در طبقه اول بود، به آرامی به پادشاه شمشیر گفت:
«خوب از اون مخمصه خلاص شدی.»
رهبر فرقه باد آسمان نگاهی به طبقه دوم انداخت و اضافه کرد:
«اگه نشده بودی، مجبور میشدی با اون آدمها بجنگی. میتونستی از پسش بربیای؟»
گئوم ووجین که در سکوت نشسته بود، پادشاه سم که به بیرون پنجره خیره شده بود و اهریمن مشت که آرام از پلهها پایین میآمد.
هرچند فقط سه نفر بودند، اما رهبر فرقه باد آسمان حس میکرد که مطلقاً نمیخواهد با آنها بجنگد.
حتی بدون آن گئوم موگوک وحشتناک، آنها چنین فشاری از خود ساطع میکردند.
و هنوز شهریاران اهریمنی بیشتری باقی مانده بودند.
پادشاه شمشیر که انگار علاقهای نداشت، دوباره شروع به پاک کردن پیشخوان کرد و از رهبر فرقه باد آسمان درخواستی کرد.
«اون مسافرخونهای که قبلاً گفتی، لطفاً یه اسم براش انتخاب کن.»
***
ستاره کشتار آسمان نیامد.
آنها همچنان در میخانه می روان ماندند.
میتوانستند به مسافرخانهای با تختخواب بروند، اما نرفتند.
گئوم ووجین تصمیم گرفته بود همینجا بماند.
احتمالاً به این دلیل بود که این مکان از جهات بسیاری معنادار بود.
گئوم ووجین، دو شهریار اهریمنی و رهبر فرقه باد آسمان، خواب را با گردش انرژی جایگزین کردند.
از آنجایی که آنها استادان برتر بودند، این کار مشکلی ایجاد نمیکرد.
پادشاه شمشیر روی چند صندلی که در طبقه اول کنار هم چیده شده بودند، خوابید.
رهبر فرقه باد آسمان هم میخواست همین کار را بکند، اما به خاطر خروپفهای بلندش نمیتوانست.
هرچقدر هم که نترس بود، آنقدر شجاعت نداشت که خواب اهریمن آسمانی را آشفته کند.
آنها غذا میپختند و به شوخیهای رهبر فرقه باد آسمان میخندیدند.
آیا وقتی ستاره کشتار آسمان در راه بود، باید اینقدر آرام میبودند؟
روزهایی که باعث میشد آدم چنین سوالی از خود بپرسد، همچنان میگذشتند.
و امروز، گئوم ووجین آستینهایش را بالا زد و خودش وارد آشپزخانه شد.
«من غذا رو آماده میکنم.»
با حرف او، چهار استاد جا خوردند.
خوردن غذایی که اهریمن آسمانی آماده کرده باشد؟
«من سنگینتر از اونم که بتونم اون غذا رو هضم کنم. ترجیح میدم خودم انجامش بدم.»
اهریمن مشت جلوی رهبر فرقه باد آسمان را که سعی داشت جلو برود، گرفت.
«از این فرصت استفاده کن تا مهارتهای رهبر فرقه رو ببینی.»
اهریمن مشت میدانست که مهارتهای آشپزی رهبر فرقه عالی است.
رهبر فرقه قصد داشت بعد از مدتها آن مهارتها را نشان دهد.
درست همان موقع، پادشاه سم وارد آشپزخانه شد.
او که مثل یک مجسمه سنگی کنار پنجره طبقه دوم نشسته بود.
«من کمک میکنم.»
پیشنهاد کمک پادشاه سم حتی از حرف گئوم ووجین که گفته بود غذا را آماده میکند هم غافلگیرکنندهتر بود.
بعد از پاسخ دادن به آن سوال و پذیرایی شدن با شراب، مشخص بود که رابطه بین آن دو تغییر کرده است.
حداقل، پادشاه سم تغییر کرده بود.
گئوم ووجین سر تکان داد.
«اون پیازهای اونجا رو پوست بکن.»
«چشم.»
صحنه گوشت خرد کردن گئوم ووجین و پوست کندن پیاز توسط پادشاه سم، حتی از صحنه خرد کردن اهریمن مشت و دستمال کشیدن پادشاه شمشیر در روز اول هم کمیابتر بود.
پادشاه سم که سموم مرگبار را به راحتی جابهجا میکرد، چشمانش از پیازها سوخت و اشکهایش سرازیر شد.
رهبر فرقه باد آسمان که تماشا میکرد، رو به پادشاه سم فریاد زد:
«یه وقت گیج نشی نمک رو با اون پودرهای توی کیسهت قاطی کنی!»
با این شوخی دلسوزانه، لبخندی هم بر لبان گئوم ووجین نقش بست.
اما لحظهای بعد، لبخند گئوم ووجین محو شد.
نگاه آرام و متین او به سمت ورودی میخانه در بیرون آشپزخانه چرخید.
کمی بعد، چهار نفر دیگر هم طبیعتاً به آن سمت نگاه کردند.
کسی داشت به این طرف میآمد.
چهره همه درهم رفت.
آنها میتوانستند حضور کسی را که در خیابان روستای خاندان اهریمنی به سمتشان قدم میزد، حس کنند.
حریف عمداً حضورش را پنهان نمیکرد.
لحظهای بعد، شخصی قدم به داخل گذاشت.
مردی با ردای رزمی سبک.
در کمال تعجب، او رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ بود.
او زودتر از ستاره کشتار آسمان به میخانه می روان رسیده بود.
لحظهای سکوت برقرار شد.
کسی که سکوت ناشی از غافلگیری را شکست، گئوم ووجین بود.
او در حالی که به جای شمشیر اهریمن آسمانی، یک چاقوی آشپزخانه در دست داشت، سرش را از آشپزخانه بیرون آورد و پرسید:
«غذا خوردی؟»