چپتر 803: خوشمزه و تنده
چپتر 803: خوشمزه و تنده
با شنیدن نام ستاره کشتار آسمان، گا یه لرزهای از وحشت بر اندامش نشست.
دیگران شاید نمیدونستن، اما اون میدونست.
میدونست اون موجود چقدر ترسناکه.
اون به تنهایی مهر آرایش مهرکننده روح هفتاد و دو ستاره رو شکسته بود؛ مهری که میگفتن انسانها هرگز نمیتونن باطلش کنن.
و اون کسی بود که شاهد این اتفاق در لحظه بود.
قبل از اومدن به اینجا، گا یه اون روز رو به خاطر آورد.
در اون مکانی که نور ستارهها بر سقفش میدرخشید، اون وحشت واقعی رو حس کرده بود.
«باید همین الان بری.»
تنها یک صورت فلکی روی سقف خاموش مونده بود.
اگه اون آخرین صورت فلکی روشن میشد، اون مهر رو میشکست و بیرون میاومد.
اما ارباب قصر تاریکی چهارزانو نشسته بود و بیحرکت بود، مثل کسی که از همه چیز دست کشیده باشه.
حتی تاریکیای که اطراف بدنش پرسه میزد، انگار امروز انرژی همیشگی رو نداشت.
«میدونم یه راهی هست که جلوی بیرون اومدنش رو بگیریم.»
گا یه میدونست.
میدونست که اگه آرایش مهرکننده روح هفتاد و دو ستاره کاملاً نابود بشه، شخصی که داخلش گیر افتاده دیگه هرگز نمیتونه بیرون بیاد.
ارباب قصر تاریکی این روش رو میدونست.
«مهر رو نابود کنم؟ پس تکلیف آرزوی سیصدساله قصر چی میشه؟»
«اما اگه قبل از اینکه انرژی بدوی شش مسیر رو به دست بیارید بیرون بیاد... اول شما رو میکشه، ارباب قصر.»
«شاید همینطور باشه.»
ارباب قصر تاریکی از همین حالا طوری به نظر میرسید که انگار تسلیم مرگ شده.
«مهر رو نابود کنید و یه راه دیگه پیدا کنید.»
بعد از وقفهای کوتاه، ارباب قصر تاریکی پرسید:
«فکر میکنی وقت دارم که دوباره از صفر شروع کنم؟»
گا یه نتونست به سوالش جواب بده.
ارباب قصر تاریکی هر چقدر هم که استاد بزرگی بود، در نهایت یه انسان بود.
چین و چروکهای ظریف روی صورتش از محدودیتهاش خبر میدادن.
«اول برو به دریاچه دونگتینگ و چیزهایی رو که گفتم آماده کن.»
«قصد دارید چیکار کنید؟»
ارباب قصر تاریکی حرف حیرتانگیزی زد.
«میخوام برم ببینمش.»
در حالی که حروف مرموز روی صورت ارباب قصر تاریکی نقش میبست، گا یه به واقعیت بازگشت.
بعد از اون، ارباب قصر تاریکی نمرده بود، بلکه به دریاچه دونگتینگ اومده بود.
اون هرگز به گا یه نگفت که آیا با مردی که مهر رو شکسته بود ملاقات کرده یا نه، و اگه ملاقات کرده بودن، درباره چی حرف زده بودن.
اگه دیده بودش، چطور زنده مونده بود؟ با التماس؟ یا با مذاکره؟ یا اصلاً بدون اینکه ببیندش به اینجا اومده بود؟
ارباب قصر تاریکی به گئوم موگوک خیره شد و گفت:
«حالا، تمام میزهای این دنیا در هم شکسته میشن.»
اون دقیقاً میدونست گئوم موگوک رویای چه نوع طریقت اهریمنی رو در سر داره.
«مسخرهست.»
گئوم موگوک با تمسخر به اون پیشگویی نفرینمانند خندید.
«دنیای رزمی جدیدی که توش شر تبدیل به خیر میشه و خیر تبدیل به شر؟ این اون دنیایی نیست که تو میخوای، مگه نه؟»
گوشه چشم ارباب قصر تاریکی پرید.
«مگه رویای یه دنیای رزمی رو نداشتی که همه چیز توش عادی کار کنه؟ دنیایی که زیردستات توش حکومت کنن و تو به عنوان حاکم سایهها بر اونا فرمانروایی کنی، درسته؟»
ارباب قصر تاریکی نمیتونست بگه نه.
رهبر جوان فرقه چطور این رو میدونست؟ این واقعاً همون زندگیای بود که آرزوش رو داشت.
«اگه دنیا کاملاً با تاریکی پوشیده بشه، دیگه تاریکی تو معنایی داره؟»
«...»
اون هم باید این رو میدونست.
که در چنین دنیایی، وجود ارباب قصر تاریکی دیگه خاص نخواهد بود.
اون فقط به یکی از چندین و چند شرور تبدیل میشد.
«یا من میمیرم، یا تو. یکی از ما امروز میمیره. قبل از اون، میخوام از زبون خودت بشنوم.»
گئوم موگوک میدونست.
میدونست که این ارباب قصر تاریکی رابطه عمیقی با هوا موگی داره.
قبل از مبارزه با اون، باید تا جایی که میتونست درباره هوا موگی اطلاعات به دست میآورد.
برای کسی که با چنین سرنوشت عمیقی به هم گره خورده بودن، آیا وسوسه نمیشد که برای یک بار هم که شده، قبل از نبرد نهایی، حقیقت رو به کسی بگه؟
«چطور با اون آدم آشنا شدی؟»
***
بک جا-گانگ وقتی با عجله به اینجا اومده بود، هرگز فکر نمیکرد جو اینطوری باشه.
انتظار داشت با صحنهای به غایت سنگین و جدی روبرو بشه.
در اون وضعیت، چطور باید با رهبر فرقه اهریمنی سلام و احوالپرسی میکرد؟ اصلاً اون باور میکرد که بک جا-گانگ برای کمک اومده؟
باید میگفت برای کمک اومده؟ یا باید کمی بیتفاوتتر رفتار میکرد؟
«اومدم ببینم ستاره کشتار آسمان چه شکلیه.»
اون با انواع و اقسام فکرها به اینجا رسیده بود.
«غذا خوردی؟»
با جواب بک جا-گانگ، سر گئوم ووجین که از آشپزخونه بیرون اومده بود، دوباره به داخل برگشت.
«پس، لطفاً یه لحظه صبر کن.»
از لای شکاف دیوار آشپزخونه، میتونست ببینه که اون داره گوشت خرد میکنه.
چشمش به نیمرخ شخصی که همراهش بود افتاد.
اونقدر جوون بود که فکر کرد حتماً آشپز یا شاگرد میخانهست.
بعد، چشم بک جا-گانگ به کیسههایی افتاد که به کمر اون مرد بسته شده بود.
وقتی سلاح اون یکی رو چک کرد، چیزی که اونجا آویزون بود بیشتر از هر شمشیر یا تیغه گرانبهایی قلبش رو به لرزه انداخت.
و دوازده تا از اونا وجود داشت.
بک جا-گانگ متوجه شد شخصی که داره پیاز پوست میکنه، پادشاه سمه.
«پادشاه سم داره پیاز پوست میکنه؟»
پادشاه سم حتی نگاهی هم به رهبر اتحاد نامتعارف که تازه رسیده بود ننداخت و کاملاً غرق در کمک کردن به گئوم ووجین بود.
بک جا-گانگ میدونست پادشاه سم مردی نیست که به آداب و معاشرت معمول پایبند باشه، برای همین اهمیتی نداد.
نکته شوکهکننده این بود:
«رهبر فرقه اهریمنی داره آشپزی میکنه و پادشاه سم داره بهش کمک میکنه؟»
برای یه لحظه حتی این فکر به سرش زد:
«نکنه میدونستن من دارم میام و دارن با کمک پادشاه سم یه غذای سمی درست میکنن؟»
آیا این شک منطقیتر از این نبود که اهریمن آسمانی و پادشاه سم شخصاً براش غذا بپزن و سرو کنن؟
البته، بک جا-گانگ خوب میدونست که اینطور نیست.
گئوم ووجین هرگز مسمومش نمیکرد.
اون از اون آدمهایی بود که ترجیح میداد همون چاقوی آشپزخونه رو پرت کنه تا بکشتش، نه اینکه به سم متوسل بشه.
علاوه بر این، پادشاه سم در حالی که اشک از چشماش جاری بود، داشت پیاز پوست میکنده.
اون نمیتونست از سر دلسوزی برای رهبر اتحاد نامتعارف که قرار بود با سم کشته بشه، گریه کنه.
«اگه نمیخواد مسمومم کنه، پس قضیه چیه؟»
نکنه ستاره کشتار آسمان از قبل رسیده، گئوم ووجین رو کشته و حالا پوست اون رو به تن کرده؟
چقدر باید شوکه شده باشه که چنین فکرهای پوچی به سرش بزنه؟
اهریمن مشت بهش نزدیک شد و با ادب سلام کرد.
«حتماً از سفر طولانیتون خسته شدید. بفرمایید، اینجا بشینید.»
بک جا-گانگ هم دستهاش رو به نشانه احترام گره کرد و به اهریمن مشت سلام داد.
«ممنونم.»
بک جا-گانگ با رهبر فرقه باد آسمان هم احوالپرسی کرد.
از اونجایی که از قبل همدیگه رو میشناختن:
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون.»
«اوضاع چطوره؟»
با اینکه اون از مقامش به عنوان رهبر فرقه باد آسمان کنارهگیری کرده بود، بک جا-گانگ هنوز اون رو به عنوان بزرگترین استاد سرزمینهای بیرونی میشناخت.
رهبر فرقه باد آسمان اومدن بک جا-گانگ رو واقعاً غیرمنتظره دید.
فرقه الهی اهریمن آسمانی با یه بحران روبرو بود و رهبر اتحاد نامتعارف برای کمک اومده بود؟ این رو چطور باید تعبیر میکرد؟
«تنها اومدی؟»
«تنها اومدم.»
حتی خودش به تنهایی اومده بود؟ این هم به اندازه اصلِ اومدنش غافلگیرکننده بود.
اگه به دست رهبر فرقه اهریمنی کشته میشد چی؟
رهبر فرقه باد آسمان طاقت کنجکاوی رو نداشت، برای همین به آرامی شروع کرد به محک زدن نیت اون.
«وقتی رهبر اتحاد بک از در وارد شد، یه فکری از ذهنم گذشت. نکنه رهبر اتحاد بک همون ستاره کشتار آسمان باشه؟»
بک جا-گانگ که میدونست رهبر فرقه باد آسمان به شوخیهای پوچ علاقه داره، لبخندی زد و جواب داد:
«وقتی نمیتونم اعصابم رو کنترل کنم، گاهی اوقات اینطوری دربارم سوءتفاهم پیش میاد.»
اون شوخی رهبر فرقه باد آسمان رو با شدتی پنج برابر به خودش برگردوند.
«با این منطق، مگه همین الان پنج تا ستاره کشتار آسمان توی این میخانه نیست؟»
مگه اون تنها ستاره کشتار آسمان بود؟ با این شوخی که اونا بیشتر شبیه ستارههای کشتار آسمان هستن، رهبر فرقه باد آسمان بلند خندید.
حق با اون بود.
اگه هر کدوم از اونا میخواستن وارد دنیای رزمی بشن و دردسر درست کنن، بدترین حادثه تاریخ رقم میخورد.
«اگه ستاره کشتار آسمان نیستی، پس چرا اومدی اینجا؟»
اهریمن مشت که از کنار داشت گوش میداد و پادشاه شمشیر که در گوشهای بود، با کنجکاوی منتظر جواب بک جا-گانگ موندن.
گئوم ووجین در حالی که به گفتگویشان گوش میداد، در سکوت مشغول آشپزی شد.
رهبر فرقه باد آسمان با لبخند این سؤال را پرسید، اما سؤالی نبود که بشود با لبخند به آن پاسخ داد.
سؤال نسبتاً مستقیم و بیادبانهای بود، اما بک جا-گانگ در واقع از رهبر فرقه باد آسمان ممنون بود.
بهتر بود اینطور از او سؤال شود تا اینکه در دلشان به او شک کنند. حداقل این کار به او فرصتی برای پاسخ دادن میداد.
البته، بک جا-گانگ به این راحتی افکار درونیاش را فاش نکرد.
«حوصلم سر رفته بود، واسه همین زدم بیرون تا یه کم بازی کنم.»
همه از حرف او جا خوردند. فکر کردند شاید شوخی میکند، اما او این کلمات را بدون ذرهای لبخند به زبان آورد.
«اگه اتفاقی به این بزرگی نبود، دلیلی نداشتم که تنهایی واسه بازی بیام بیرون؛ واسه همین با خودم گفتم "این همون فرصتیه که منتظرش بودم" و با عجله اومدم اینجا.»
بک جا-گانگ نمیتونست دلیل واقعی را با صدای بلند بگوید.
او آمده بود چون نگران بود مبادا رهبر فرقه بمیرد. در موقعیتی بود که اگر فرقه اهریمنی ضعیفتر میشد، باید خوشحال میشد و نگران جاهطلبی رهبر فرقه برای اتحاد جهان رزمی بود، اما با این حال، امیدوار بود که او نمیرد.
نمیتونست بگوید دلیلش این است که اگر لبها نباشند، دندانها سرمای سختی میخورند، و نه میتونست بگوید که اگر پدر بهترین دوستش بمیرد، شاگرد خودش به شدت دلشکسته میشود.
نمیتونست بگوید که دلش میخواد با این رهبر فرقه پیر شود و با هم به فرزندانشان افتخار کنند.
بک جا-گانگ نمیتونست دلیلش را توضیح دهد.
در همین لحظه، گئوم ووجین از داخل آشپزخانه بک جا-گانگ را صدا زد.
«رهبر اتحاد، بک.»
وقتی بک جا-گانگ نگاه کرد، گئوم ووجین سرش را از آشپزخانه بیرون آورده بود.
درست در حالی که تنش سنگینی فضا را پر کرده بود و همه منتظر بودند ببینند چه کلماتی از دهان گئوم ووجین خارج میشود.
«تو هم غذای تند خوب میخوری؟»
بک جا-گانگ از نگاه گئوم ووجین میتونست حسش کند. او میدانست که چرا بک جا-گانگ به اینجا آمده است.
بک جا-گانگ لبخندی زد و گفت:
«غذای تند خیلی دوست دارم.»
گئوم ووجین سری تکان داد و دوباره در آشپزخانه ناپدید شد. سپس صدایش شنیده شد:
«چندتا فلفل دیگه هم خرد کن.»
پادشاه سم که هنوز رد اشکهای ناشی از پیازها را پاک نکرده بود، حالا شروع به خرد کردن فلفلها کرد.
حالا دیگر رهبر فرقه باد آسمان نپرسید که او چرا آمده است.
«منم غذای تند خیلی دوست دارم. بهترین چیز در مورد اومدن به سرزمینهای مرکزی این بود که اینجا کلی غذای تند پیدا میشه.»
«این شگفتانگیزه. این تصمیمی نیست که هر کسی بتونه بگیره.»
منظور او رها کردن جایگاه رهبر فرقه باد آسمان و آمدن به سرزمینهای مرکزی بود.
«گمانم زندگی منم خستهکننده شده بود.»
سپس، چون بحث به اینجا کشیده شد، پادشاه شمشیر را معرفی کرد.
«راستی، اون مردی که اونجا نشسته هم وضعیتی شبیه به من داره.»
بک جا-گانگ تعجب کرد که منظورش چیست.
«منظورم اینه که، اونم به خاطر رهبر جوان فرقه این همه راه رو تا این فرقه الهی اهریمن آسمانیِ دورافتاده اومده.»
البته که بک جا-گانگ پادشاه شمشیر را میشناخت. حتی بدون اینکه هاله رزمیاش را فاش کند، قدرتش حس میشد.
این یعنی فرقه الهی اهریمن آسمانی چنین دارایی قدرتمندی به دست آورده بود، که برای اتحاد نامتعارف خبر خوبی نبود.
«رزمیکار آک، اگه یه وقت از زندگی خسته شدی، لطفاً به جای اتحاد رزمی، یه نگاهی هم به اتحاد ما بنداز.»
پادشاه شمشیر در سکوت سرش را کمی تکان داد و رهبر فرقه باد آسمان به جای او پاسخ داد:
«متأسفانه واسه رهبر اتحاد، به نظر میرسه این مرد همین الانشم جواب این سؤال رو که وقتی از زندگی خسته بشه چیکار کنه، پیدا کرده.»
درست وقتی احوالپرسی با پادشاه شمشیر تمام شد، صدای سرخ شدن غذا از آشپزخانه بلند شد.
جیززز.
گئوم ووجین در حال تفت دادن گوشت و سبزیجات در یک وک داغ بود. پیازهایی که پادشاه سم با اشک چشم پوست کنده بود هم آنجا بودند.
بک جا-گانگ که از نشستنِ خالی خجالت میکشید، از جایش بلند شد و به سمت آشپزخانه رفت.
«کمکی از دست من برمیاد؟»
«نه، خوبه. دیگه تقریباً تمومه.»
بک جا-گانگ لحظهای جلوی آشپزخانه ایستاد و به پشت گئوم ووجین که مشغول آشپزی بود نگاه کرد.
او عمداً نمایش بازی نمیکرد. او در حال حاضر واقعاً در مورد آشپزی صادق و جدی بود.
«این روش تو واسه تسکین تنهاییِ زندگیه؟»
سرانجام، غذا آماده شد. همه دور میز جمع شدند و غذای دستپخت گئوم ووجین را چشیدند.
رهبر فرقه باد آسمان بقیه را زیر نظر داشت و خودش اول دست به چوبهای غذاخوری نزد.
فقط بعد از اینکه دید گئوم ووجین و اهریمن مشت اول شروع به خوردن کردند و حالشان خوب است، چوبهایش را برداشت. خوردن غذایی که مواد اولیهاش را پادشاه سم آماده کرده بود، کاری نبود که بدون قلبی قوی بشود انجام داد.
او با این فکر که "مگه چقدر میتونه خوشمزه باشه" لقمهای خورد، اما غذا به طرز غیرمنتظرهای، واقعاً لذیذ بود.
«اوه! این خیلی خوشمزهست.»
رهبر فرقه باد آسمان با تحسین فریاد زد. او این حرف را فقط برای چاپلوسیِ اهریمن آسمانی نمیگفت. گوشت و سبزیجات به خوبی پخته شده بودند و چاشنیاش فوقالعاده بود.
بک جا-گانگ هم از مهارت آشپزی گئوم ووجین غافلگیر شده بود.
«اگه میگفتی یه سرآشپز این رو درست کرده، باور میکردم. در حدی خوبه که اگه فرصتش بود، دلم میخواست یاد بگیرم.»
«زیادی تعریف میکنی.»
اهریمن مشت میتونست حسش کند. گئوم ووجین با وجود اینکه چهرهاش را بیتفاوت نگه داشته بود، اما در حال حاضر به شدت به خودش افتخار میکرد.
گئوم ووجین در حالی که با چوبهایش غذا میخورد، با بیخیالی گفت:
«ممنون که اومدین.»
هیچ لرزهای به تن کسی نیفتاد. بک جا-گانگ بخش بزرگی از غذا را با چوبهایش برداشت و خورد.
«خوشمزه و تنده.»
***
روز بعد، با فرا رسیدن تاریکی، رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، وارد روستای خاندان اهریمنی شد.
او نمیتونست بشمارد که در طول مسیر چند بار به فکر بازگشت افتاده بود. همهاش به خاطر این نگرانی بود که مبادا ستاره کشتار آسمان، به احتمالِ هر چند کم، به سمت اتحاد رزمی برود.
اما در نهایت، او به فرقه الهی اهریمن آسمانی آمد.
در برابر تلاشهای ناامیدانه استراتژیست اعظم، ژگال هیون، برای متوقف کردنش، جین پهچئون فقط یک چیز گفته بود. درست همان حرفی که نوهاش به او زده بود.
«این اولین و آخرین تصمیمی هست که به عنوان رهبر اتحاد، با گوش دادن به قلبم گرفتم.»
اگرچه سفر به فرقه اهریمنی دشوار بود، اما جین پهچئون هنوز نگرانیهای زیادی داشت.
رهبر فرقه به ملاقات او چطور نگاه میکرد؟ اولش مشکوک میشد، نه؟
شاید فکر میکرد او آمده تا با تماشای مبارزهاش با ستاره کشتار آسمان، اطلاعاتی درباره هنر اهریمنی نه مصیبت جمع کند. یا شاید شک میکرد که او در یک لحظه حساس به او خیانت کند و قصد جانش را داشته باشد.
جین پهچئون به شمشیر جوانمرد که به کمرش بسته بود نگاه کرد. با آوردنِ حتی برترین شمشیر تمام دوران، ممکن بود سوءظن بیشتری ایجاد کند. او باید به خوبی او را متقاعد میکرد تا از هرگونه سوءتفاهم غیرضروری جلوگیری کند.
همانطور که با قلبی سنگین و محتاط قدم میزد، دید که در خیابانِ تاریک، فقط یک جا چراغهایش روشن است.
«اونجاست؟»
این همان میخانهای بود که قبلاً جلسه سهجانبه در آن برگزار شده بود. هاله رزمی که از میخانه ساطع میشد، غیرعادی بود.
جین پهچئون نفس عمیقی کشید و با احتیاط درِ میخانه را باز کرد تا وارد شود.
چهار نفر که دور یک میز نشسته بودند به او نگاه کردند. اهریمن مشت و پادشاه سم در جلو نشسته بودند و کنارشان پادشاه شمشیر و رهبر فرقه باد آسمان قرار داشتند. آنها با چشمانی متعجب به او خیره شده بودند.
«یه فضای جدی! و رهبر فرقه هم اینجا نیست!»
نکنه خیلی دیر رسیدم؟
درست زمانی که قلب جین پهچئون فرو ریخت، صدای گفتگوی دو نفر از داخل آشپزخانه به گوش رسید.
«پس میگی باید اینطوری بچرخونمش تا چاشنی به طور مساوی به خوردِ گوشت بره.»
«لازم نیست اینطوری از نیروی درونیت استفاده کنی.»
«اگه باحال به نظر برسه، مزهش هم بهتر نمیشه؟»
«داشتی سعی میکردی باحال به نظر برسی، ولی همهش پاشید به در و دیوار.»
بعد از اینکه جین پهچئون فهمید صداها متعلق به کیست، چشمانش از شدت شوک گشاد شد. اگر اشتباه نشنیده بود!
«امکان نداره! نکنه تحت تأثیر یه هنر پلید قرار گرفته؟»
در همین لحظه، بک جا-گانگ سرش را از آشپزخانه بیرون آورد.
او طوری به نظر میرسید که انگار در آشپزخانه مشغول یک نبرد خونین بوده است؛ نه تنها لباسهایش، بلکه صورتش هم با چاشنی قرمز رنگی لکهدار شده بود.
او با چهرهای درخشان از جین پهچئون پرسید:
«غذا خوردی؟»