چپتر 809: موقع نوشیدن بدقلق میشم
چپتر 809: موقع نوشیدن بدقلق میشم
در پاسخ به حرفهای ارباب قصر تاریکی که گفته بود تمام کسانی که گئوم موگوک میشناسد را خواهد کشت، فرمانروای اهریمنی روحخوار جواب داد:
«تو هم یکی از اونایی هستی که میشناسه، مگه نه؟»
همزمان با آشکار شدن نیتِ فرمانروای اهریمنی روحخوار، اهریمن مست و بودای اهریمنی نگاهی به یکدیگر انداختند.
آن دو میتوانستند حس کنند؛ فرمانروای اهریمنی روحخوار میخواست با ارباب قصر تاریکی بجنگد.
بودای اهریمنی به آرامی قدم برداشت و جلوی بانوی عمارت گل آسمانی ایستاد. این کار به این معنی بود که او از بانو محافظت میکند تا بقیه بتوانند بدون هیچ محدودیتی مبارزه کنند.
بانوی عمارت گل آسمانی به سمت گا یه رفت. گا یه در سکوت به بانوی عمارت گل آسمانی خیره شد. او میتوانست بفهمد؛ حتی در اینجا هم بانوی عمارت گل آسمانی سعی داشت نجاتش دهد.
از آنجایی که فرمانروایان اهریمنی در هر صورت از بانو محافظت میکردند، اگر او هم نزدیک بانو میماند، میتوانست به عنوان پاداش زنده بماند.
«چرا اینقدر برای نجات دادنم تلاش میکنی؟ من همونیام که تو رو توی تله انداخت.»
بانوی عمارت گل آسمانی حتماً احساساتِ درون چشمان او را خوانده بود، اما فقط با چهرهای نگران به ارباب قصر تاریکی و فرمانروایان اهریمنی نگاه کرد.
اهریمن مست و فرمانروای اهریمنی روحخوار شانه به شانه هم ایستادند.
«بیا یه مبارزه درستوحسابی دیگه داشته باشیم.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار از آن دو فرمانروای اهریمنی سپاسگزار بود. هرچقدر هم که سخت تمرین کرده بود، به دلیل جوانی، در مقایسه با سایر فرمانروایان اهریمنی تجربه مبارزه واقعی کمتری داشت. با این حال، آنها او را به عنوان یک فرمانروای اهریمنیِ همتراز پذیرفته بودند؛ حتی در مبارزه با ارباب قصر تاریکی.
او سرش را به نشانه احترام کمی برای اهریمن مست و سپس برای بودای اهریمنی که پشت سرشان ایستاده بود، تکان داد. این سفر داشت به موقعیتی تبدیل میشد که او را به عنوان یک فرمانروای اهریمنیِ واقعی تثبیت میکرد.
فرمانروای اهریمنی روحخوار بازدمش را به آرامی بیرون داد، انگار که نفسی را فوت میکند.
هووووش.
نفس او در تاریکی پخش شد. صدایی از نفسش به گوش میرسید؛ صدای آهِ انسان، فریاد کینه، نالهی غم، قهقههی خنده؛ انواع صداهای انسانی در نفس او نهفته بود.
همانطور که فضای ساکت با صداهای شادی، خشم، غم و لذت پر میشد، هوای اطراف تغییر کرد.
بودای اهریمنی نوری درخشان از بدنش ساطع کرد و فضای تاریک را روشن ساخت. با محو شدن تاریکی، ستارهها هم نورشان را از دست دادند.
اهریمن مست مستیِ قدرتمندی از خود رها کرد و آسمان شب را مستانه ساخت. با رها شدن همزمان هالهی انرژیِ سه فرمانروای اهریمنی، جوِ آن مکان دگرگون شد.
اما ارباب قصر تاریکی، انگار که بخواهد بگوید او ارباب اینجاست، انگشت اشارهاش را رو به آسمان گرفت. در آن لحظه، موقعیت ستارههای اطراف تغییر کرد.
گویی با تغییر موقعیت ستارهها، موقعیت خودِ آنها هم طبیعتاً باید تغییر میکرد؛ انرژیای که فرمانروایان اهریمنی با زحمت تغییر داده بودند، کاملاً ناپدید شد. آنها در جای دیگری ایستاده بودند.
فقط از همین یک حرکت، آنها میتوانستند حس کنند که ارباب قصر تاریکی در این فضا چقدر قدرتمند است. البته، فرمانروایان اهریمنی از آن دستهای نبودند که با چنین چیزی مرعوب شوند.
«توی مبارزه قبلی، روحخوار، تو هوای پشت من رو داشتی، پس این بار من پشتیبانی میکنم.»
وقتی اهریمن مست اجازه داد اولین حمله را او انجام دهد، ارباب قصر تاریکی شروع به تحریک کردن فرمانروای اهریمنی روحخوار کرد:
«اون تو رو میفرسته جلو چون خودش از مردن میترسه.»
این تحریک هیچ اثری روی فرمانروای اهریمنی روحخوار نداشت. در عوض، فرصتی برای یک پاتک به او داد:
«تو خودت مگه بهتری؟ تویی که کلی از زیردستهات رو قربانی کردی تا بالاخره الان خودت رو نشون بدی؟»
حرفهای او مستقیم و تند بود. او دوست داشت آشکارا به حریفانش دشنام بدهد تا تحریکشان کند.
«پیرمرد زشت. وقتشه بهخاطر اینکه با وقار پیر نشدی، مجازات بشی.»
چشمان ارباب قصر تاریکی سرد شد. او قصد داشت با ظرافت بجنگد و اقتدار و ترس را در برابر فرمانروایان اهریمنی به نمایش بگذارد. اما یک چیز را فراموش کرده بود.
«همه شما فرمانروایان اهریمنیِ لعنتی دقیقاً مثل اون هستید.»
«این رو به عنوان تعریف میپذیرم.»
درخشش.
یکی از ستارههایی که در آن نزدیکی شناور بود درخشید و با سرعتی وحشتناک به سمت او سقوط کرد.
شووووویک.
این یک صاعقه از نیرو بود که قدرت داشت در اولین حمله، اهریمن مست را چندین قدم به عقب براند. درست زمانی که صاعقه میخواست به او برخورد کند...
شپپپپ.
نمادی در هوا ظاهر شد و صاعقه ورودی را بلعید. این تکنیک معکوسسازی منشأ روحِ فرمانروای اهریمنی روحخوار بود که حملات را به جای دیگری هدایت میکرد.
در همان لحظه، نمادی در کنار ارباب قصر تاریکی ظاهر شد و صاعقه نیرو از آن بیرون جهید.
بوم!
ارباب قصر تاریکی دستش را جلو آورد و حملهای را که خودش پرتاب کرده بود، مسدود کرد. بدنش فقط از ضربه تکان خورد؛ ارباب قصر تاریکی حتی یک قدم هم جابهجا نشد. این نشاندهنده عمق نیروی درونی او بود.
شوووووووک!
این بار، سه ستاره همزمان به سمت او پرواز کردند. دوباره نمادی در هوا شکل گرفت. اما در حالی که سه ستاره در حال پرواز بودند، فقط یک نماد وجود داشت.
کابوم! بوم! کابوم!
سه انفجار پیدرپی شنیده شد. فرمانروای اهریمنی روحخوار یکی را برگرداند و این اهریمن مست و بودای اهریمنی بودند که دو ستاره دیگر را مسدود کردند. آنها هر کدام با یک ضربه کف دست، دو حمله دیگر را دفع کردند.
فرمانروای اهریمنی روحخوار هنگام استفاده از تکنیک معکوسسازی منشأ روح، فریاد نزد که آن دو فرمانروای دیگر بقیه صاعقهها را مسدود کنند. او ایمان داشت که آنها طبیعتاً جلویشان را میگیرند و اهریمن مست و بودای اهریمنی هم مطابق با آن ایمان عمل کردند.
علاوه بر این، اهریمن مست یک قدم فراتر رفت. به محض اینکه صاعقه را مسدود کرد، به سمت ارباب قصر تاریکی یورش برد. وقتی نوبت به هجوم میرسید، هیچکس نمیتوانست با اهریمن مست برابری کند.
در یک چشمبههمزدن، اهریمن مست خنجرش را به سمت ارباب قصر تاریکی پرتاب کرد.
هویک.
با صدای وزش باد، فاصله بین آن دو فوراً زیاد شد. ارباب قصر تاریکی که درست مقابلش بود، حالا دور شده و مثل یک نقطه کوچک به نظر میرسید. ارباب قصر تاریکی آزادانه فضای این آسمان شبی را که خلق کرده بود، منقبض و منبسط میکرد.
اهریمن مست دستهایش را دور دهانش حلقه کرد و فریاد زد:
«ارشد! اگه خیلی دور بری، گم میشیها!»
اهریمن مست او را مسخره کرد، اما چشمانش محتاط بود. حرکتی که او انجام داده بود، یک کلک ارزان نبود. او واقعاً طوری حرکت میکرد که انگار فضا را برای سفر کردن تا میزند.
بودای اهریمنی گفت: «ما اینجا هیچ شانسی برای پیروزی نداریم. باید راه خروجمون رو با قدرت باز کنیم.»
همه با حرف بودای اهریمنی موافق بودند. اما این کار به هیچ وجه آسان نبود. دیوار تاریکی به طرز باورنکردنیای محکم بود و حتی اگر میتوانستند با ترکیب قدرتشان آن را بشکنند، ارباب قصر تاریکی فقط نمیایستاد تا تماشا کند.
هویریک.
ارباب قصر تاریکی دوباره از فضا عبور کرد و تا فاصله ده قدمی نزدیک شد.
«شما فقط با مردن میتونید از اینجا برید.»
در همان لحظه، ارباب قصر تاریکی حس کرد بدنش از حالت طبیعی خارج شده است. نخهای سرخی به شکلی دستها، شانهها و پاهای او را بسته بودند. او شبیه خیمهشببازیای شده بود که با ریسمان کنترل میشود.
این تکنیک خیمهشببازی ریسمان روحِ فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
دستهای او بالا رفتند. یک دست بالا، دست دیگر پایین. ارباب قصر تاریکیِ بزرگ، مضحک به نظر میرسید.
فرمانروای اهریمنی روحخوار از تکنیک خیمهشببازی ریسمان روح برای تحقیر او استفاده نکرد و همچنین مطمئن نبود که بتواند او را برای مدت طولانی کنترل کند. با نیروی درونیِ ناکافی او، این کار غیرممکن بود.
دلیلی که او با این حال از آن استفاده کرد، این بود که به هوشِ کسی که همراهش میجنگید ایمان داشت.
در واقع، اهریمن مست از قبل به سمت او هجوم برده بود. اهریمن مست که در این ماموریت به درک بزرگی در فنون گامبرداری رسیده بود، حرکتی غیرقابل مقایسه با قبل از خود نشان داد.
اهریمن مست این فرصت را از دست نداد. این لحظه گذرا که او نمیتوانست بدنش را به درستی حرکت دهد.
شوووویک.
خنجر اهریمن مست از قبل به سمت قلب ارباب قصر تاریکی در پرواز بود.
پوااااک.
خون در هوا پاشید.
«آاااخ!»
کسی که فریاد زد، بانوی عمارت گل آسمانی بود که داشت مبارزه را تماشا میکرد. همه با چهرههایی شوکه شده خشکشان زده بود.
خونی که در هوا پخش شده بود، متعلق به فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
اهریمن مست و فرمانروای اهریمنی روحخوار به یکدیگر نگاه میکردند. خنجر، شانه فرمانروای اهریمنی روحخوار را بریده بود.
درست قبل از اینکه خنجر قلب را سوراخ کند، فرمانروای اهریمنی روحخوار و ارباب قصر تاریکی جایشان را با هم عوض کرده بودند.
ارباب قصر تاریکی جایی ایستاده بود که فرمانروای اهریمنی روحخوار قبلاً بود؛ او به این سمت نگاه میکرد و لبخند میزد. او از یکی از هنرهای رزمی شاخص خود، یعنی هنر تعویض موقعیت آسمان تاریک استفاده کرده بود.
اگر اهریمن مست در آخرین لحظه جهت خنجر را کج نکرده بود، خنجر به جای شانه، قلب او را سوراخ میکرد. در آن کسری از ثانیه، او نه ترس، بلکه وجد و لذت را در چشمان ارباب قصر تاریکی دیده بود، به همین خاطر غریزی مسیرش را تغییر داده بود.
قلب اهریمن مست هری ریخت.
واقعاً اولین باری بود که با چنین هنر اهریمنیای روبرو میشد.
اگه اون مرد میتونست آزادانه از این هنر اهریمنی استفاده کنه، چطور ممکن بود بتونن بکشنش؟
«روحخوار، حالت خوبه؟»
«آره.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار با حالتی که نشون میداد واقعاً حالش خوبه، سرش رو برای اهریمن مست تکون داد و نقاط فشار شونهاش رو فشار داد تا خونریزی رو متوقف کنه.
اهریمن مست رو به ارباب قصر تاریکی کرد و خندید.
«پس اونجا بودی؟ که در حال مستی به سمت جبهه خودمون حمله کنم! واسه همینه که میگم آدمای دائمالخمر به درد نمیخورن.»
گا یه با تماشای این صحنه، با صدای آرومی گفت:
«تا وقتی که نابودی بزرگ طمع فعاله، نیروی درونی اون مرد عملاً نامحدوده.»
صدای اون به گوش همه رسید.
«یه نفر از بیرون باید کاری کنه که همه از این کشتی پیاده بشن و نابودی بزرگ طمع رو متوقف کنه. اون وقت، شاید شانسی برای پیروزی وجود داشته باشه.»
حالا دیگه ارباب قصر تاریکی حتی اون رو خائن هم صدا نمیکرد.
انگار این بیتفاوتی، بزرگترین مجازاتی بود که میتونست به اون تحمیل کنه.
گا یه بعد از تموم شدن حرفش، بیتفاوت سر جاش ایستاد.
ایستادن به این شکل، به عنوان دشمنِ کسی که تمام عمرش ازش پیروی کرده بود.
مگه سرنوشت یه آدم میتونه توی یه روز اینقدر تغییر کنه؟ اصلاً درسته که اینطور تغییر کنه؟
در حالی که گا یه حرف میزد، هنر رزمی دیگهای به کار گرفته شد.
این هنر رزمیِ فرمانروای اهریمنی روحخوار بود که همین چند لحظه پیش از مرگ جسته بود.
اونها چنان استادانی بودن که هنر رزمیشون رو در یک چشمبههمزدن اجرا میکردن.
اطراف فرمانروای اهریمنی روحخوار و ارباب قصر تاریکی پر از نمادهای مختلف شد.
اون نمادها دور اون زن، دور ارباب قصر تاریکی و در فواصل بینشون مثل یه مسیر ظاهر شدن.
لحظهای بعد.
هوک.
اون جلوی یه درِ تنها ایستاده بود.
اتصال مستقیم قلب و روح.
اون از هنر بلعیدن روحی استفاده کرده بود که بهش اجازه میداد مستقیماً وارد ذهن حریف بشه.
استفاده مستقیم از هنر بلعیدن روح روی استادی مثل ارباب قصر تاریکی، تلاشی بینهایت خطرناک بود.
اما قدرتمندترین هنر رزمی اون، در نهایت همون هنر بلعیدن روحی بود که ذهن حریف رو کنترل میکرد.
برای پیروزی در این نبرد، چاره دیگهای نداشت.
فرمانروای اهریمنی روحخوار در رو باز کرد و وارد شد.
اونجا یه اتاق خالی بود.
وارد درِ بعدی توی اون اتاق شد.
اتاق بعدی هم خالی بود.
این اتاقها جاهایی بودن که میشد خاطرات شخصی رو که تحت تأثیر هنر بلعیدن روح قرار گرفته، دید.
نه هر خاطرهای، بلکه خاطرات بهترین لحظات زندگیشون.
آدم از اون بهترین لحظات برای کنترل حریف استفاده میکنه.
هر بار که دری رو باز میکرد و وارد میشد، در زمان به عقب سفر میکرد.
اتاق بعدی هم خالی بود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار بیشمار بار هنر بلعیدن روح رو اجرا کرده بود، اما این اولین باری بود که با چنین اتاقهای خالیای روبرو میشد.
اون از دوران پیری اون مرد به میانسالیاش گذشت و درِ مربوط به دوران جوانیاش رو باز کرد.
اما حتی خاطرات خوب جوانی اون هم خالی بود.
چطور چنین چیزی ممکنه؟
وقتی به همین ترتیب آخرین اتاق رو باز کرد، یه تکخاطره اونجا بود.
تصویر ارباب قصر تاریکی در دوران کودکی، در کنار شخص دیگهای دیده میشد.
ارباب قصر تاریکیِ خردسال در حالی که به اون شخص نگاه میکرد، لبخند درخشانی به لب داشت.
پشت اون شخص به این طرف بود، برای همین اون از جایی که ایستاده بود نمیتونست ببینه اون کیه.
در تمام طول زندگیاش، این تنها خاطره خوشایند توی قلبش بود.
این فکر به ذهنش خطور کرد که شاید این اولین و آخرین باری بوده که اون توی زندگیاش اینطور درخشان لبخند زده.
درست وقتی فرمانروای اهریمنی روحخوار میخواست نزدیکتر بره تا ببینه اون کسی که پشتش به اونهاست کیه.
چشمای ارباب قصر تاریکیِ خردسال، که داشت به اون مرد نگاه میکرد، چرخید و به اون خیره شد.
«!»
این اولین باری بود که شخصیتی توی یه خاطره، خودش داوطلبانه حرکت میکرد.
لحظهای که حسی شوم وجودش رو فرا گرفت، فرمانروای اهریمنی روحخوار بهسرعت از همون راهی که اومده بود برگشت.
هر بار که از اتاقی که قبلاً واردش شده بود میگذشت، در خودش به خودیِ خود بسته میشد.
تپ! تپ!
اون حس میکرد که اگه توی یکی از اتاقها گیر بیفته، دیگه نمیتونه فرار کنه.
و این به معنای انحراف درونی به خاطر شکست در هنر بلعیدن روح بود.
تپ! تپ! تپ!
درها یکی پس از دیگری بسته میشدن.
لحظهای که اون با تمام توانش دوید و به سختی از آخرین اتاق خارج شد.
چشماش با شتاب باز شدن.
چینگ-چانگ.
نمادهایی که فرمانروای اهریمنی روحخوار و ارباب قصر تاریکی رو به هم وصل میکردن، خرد شدن و شکستن.
اون با سختی خونی رو که از درونش بالا اومده بود، قورت داد.
هنر بلعیدن روح شکست خورده بود.
«اون آدم کی بود؟»
با سوال فرمانروای اهریمنی روحخوار، صورت ارباب قصر تاریکی منقبض شد.
آیا به خاطر خشمی بود که از دیده شدن درونیترین افکارش داشت؟ انرژی تاریک قدرتمندی از بدنش بیرون زد.
هفت ستاره در آسمان شب شروع به درخشش کردن.
فاجعه نابودی هفتاورنگ.
هفت ستاره فضا رو پر کردن و بر سر فرمانروای اهریمنی روحخوار باریدن.
سوووووووووواک!
این حملهای با قدرتی غیرقابلقیاس با حملات قبلی بود.
اونقدر گسترده و سریع بود که فضایی برای جاخالی دادن وجود نداشت.
اون انرژی محافظتیاش رو تا حد اعلا بالا برد، اما در وضعیتی بود که باید خودش رو برای یه جراحت درونی سنگین آماده میکرد.
درست همون موقع، صدای بودای اهریمنی از پشت سرش اومد.
«اینجا جای خوب و وسیعیه.»
انگشتای بودای اهریمنی از قبل در حال شکل دادن به یه نشانِ دست بودن.
مهر نابودی کف دست اهریمنی!
یه بودای خونین غولپیکر در میان آسمان شب برخاست.
هفت صاعقه نیروی مهاجم به بودای خونین برخورد کردن.
بوم! کا-بوم! کا-کوانگ! کا-بوم! کوانگ! کوانگ! کا-بوم!
بودای خونین با بدنش تمام صاعقههایی رو که به سمت فرمانروای اهریمنی روحخوار میرفتن، مسدود کرد.
یه کف دست غولآسا به سمت ارباب قصر تاریکی فرود اومد.
کوواااااانگ.
در حالت عادی، اون نمیتونست از کف دست بودای خونین توی اون فضا جاخالی بده، اما ارباب قصر تاریکی فضا رو منبسط کرد و به دوردستها گریخت.
اهریمن مست تصمیم گرفت که دیگه نباید این نبرد رو طولانی کنه.
باید قبل از اینکه نیروی درونیشون بیشتر از این تحلیل بره، کار رو تموم کنن.
در حالی که فاصله بینشون بیشتر میشد، اهریمن مست اشکهای خونین، سلاح نمادینش رو از کمرش بیرون کشید.
این اولین باری بود که از زمان سوار شدن به کشتی، اشکهای خونین رو بیرون میآورد.
«مراقب باش. من وقتی مینوشم، شر به پا میکنم.»
وقتی نیروی درونی منحصربهفردش رو به اشکهای خونینِ کدو-شکل تزریق کرد، اون شروع به لرزیدن کرد و نوری سفید و خالص از خودش ساطع کرد.
هنر رزمی نمادین اهریمن مست، هنر خدای شراب.
جام آخر، خدای شراب مست.
اهریمن مست درِ اشکهای خونین رو باز کرد و شراب داخلش رو سر کشید.
مستیِ سیاهی از بدن اهریمن مست شروع به درخشش کرد و مستیِ سفید و خالصی از چشماش جاری شد.
«اوخ، دارم مست میشم!»
اهریمن مست خنجرش رو بیرون کشید و اون رو توی هوا تکون داد و مثل آدمای مست رفتار کرد.
«کی راه منو سد کرده؟ برو کنار!»
ارباب قصر تاریکی با دیدن این صحنه، هنر رزمی جدیدی رو اجرا کرد.
«حتی گیجترت میکنم!»
ستارگان دوار آسمان تاریک.
این بار، ستارگان از تمام جهات شروع به چرخش به دور اونها کردن.
ستارهها طوری میچرخیدن که انگار خودِ آسمان دیوانه شده.
هویییییییییی.
این صحنه چنان سرگیجهآور بود که بانوی عمارت گل آسمانی و گا یه همونجا روی زمین افتادن.
اهریمن مست که میخواست به سمت ارباب قصر تاریکی حمله کنه، تلوتلو خورد و به سمت دیگهای دوید.
این فقط یه سرگیجه ناشی از چرخش محیط نبود.
به خاطر تلاطم روحیای بود که همراه با اون میچرخید و عقل آدم رو میربود.
«من مستم؟ یا دنیا مسته؟ دنیا داره از کنترل خارج میشه!»
اون با فراغبالِ ساختگی حرف میزد، اما قلب اهریمن مست در اضطراب بود.
باید قبل از اینکه اثر اشکهای خونین، یعنی قدرتمندترین حرکتش، از بین بره، خودش رو به اون شریر میرسوند.
بودای اهریمنی کف دستهاش رو به هم چسبوند و ذهنش رو آروم کرد، اما با این حال، نمیتونست از این سرگیجه عبور کنه تا به ارباب قصر تاریکی حمله کنه.
با شدت گرفتن قدرت ستارگان دوار آسمان تاریک، ستارهها حتی سریعتر چرخیدن.
در میان تمام اینها، صدای ارباب قصر تاریکی طنینانداز شد.
«چیزی که شما رو میکشه، خودتون هستید. این غرور شماست که با علم به تله بودن، واردش شدید.»
انرژی سیاهی در دستهای ارباب قصر تاریکی شروع به جمع شدن کرد.
«به رهبر جوان فرقه نشون میدم. مرگ شما رو!»
درست وقتی که همه اونقدر گیج بودن که نمیتونستن حواسشون رو جمع کنن، یه استثنا وجود داشت.
فرمانروای اهریمنی روحخوار تظاهر به سرگیجه میکرد، اما چشماش با تیزبینی میدرخشید.
«چطور جرئت میکنی وقتی من اینجا هستم، دنیا رو بچرخونی؟»
نماد گرداب، نشانِ فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
همین سرگیجه بود که اون رو قویتر میکرد.
توی این سرگیجه دیوانهوار، اون احساس آرامش و راحتی میکرد.
اون نیروی درونیاش رو تا حد مطلق بالا برد.
اون حتی انرژی ستارگان دوار آسمان تاریک رو به درون خودش کشید و اون رو به قدرت خودش تبدیل کرد.
بعد از جمع کردن اون قدرت.
هوک.
هنر بلعیدن روحش اجرا شد.
هدفِ هنر بلعیدن روح، ارباب قصر تاریکی نبود.
هدف هنر بلعیدن روح اون، در کمال تعجب، اهریمن مست بود.
— در برابر من مقاومت نکن.