چپتر 81: بیا سعی کنیم زندگی متفاوتی داشته باشیم.
چپتر 81: بیا سعی کنیم زندگی متفاوتی داشته باشیم.
رهبر فرقه باد آسمان از دیدن من و گو وول تعجب نکرد.
«میتونیم بهتون ملحق بشیم؟»
او منتظر ما بود، با این حال باز هم نیش و کنایهای به سمتم پرتاب کرد.
«اومدی اینجا که به خاطر مرد جدیدت پز بدی؟»
«مگه به این امید اینجا غذا نمیخوردید که من بیام و پز بدم؟»
من و گو وول روبروی او نشستیم.
رهبر فرقه باد آسمان نگاهی به گو وول انداخت.
او مدام به گو وول خیره میشد، انگار نمیتوانست به ظاهر او که بعد از چند روز استراحت کمی وزن اضافه کرده بود و سالمتر به نظر میرسید، عادت کند.
«انگار ارباب جدیدت حسابی بهت میرسه.»
«خوب خوردم و خوب خوابیدم.»
«فکر کنم متوجه نیستی که اون فقط داره برای ضیافت چاقت میکنه؟»
«اگه اینطوره، امیدوارم ضیافت باشکوهی باشه.»
معتقدم که زمان، رابطه بین این دو نفر را هم ترمیم خواهد کرد.
یک روز، رهبر فرقه باد آسمان با خودش فکر میکند: چرا اون موقع اونقدر وسواس به خرج میدادم؟ الان که بهش نگاه میکنم، چیز خاصی نبود.
یا شاید هم این اتفاق به زخمی فراموشنشدنی و منبعی برای کینهای ابدی تبدیل میشد؟
حتی با وجود اینکه یک عمر کامل زندگی کرده بودم، نمیتوانستم درباره چیزهایی که خودم تجربه نکرده بودم، یعنی درباره قلب دیگران، با اطمینان نظر بدهم.
به هر حال، قبل از اینکه او بیشتر از این بدخلق شود، موضوع را عوض کردم.
«با پدرم ملاقات کردید؟»
«آره، دیدمش.»
«بهش گفتید؟ اینکه قراره فرمانروای اهریمنی روحخوار جدید رو حتی قویتر بار بیارید.»
«گفتم. همونطور که گفتی، خیلی خوشحال شد.»
«چیز دیگهای نگفت؟»
«چرا، پرسید آموزش هنرهای رزمی چئونگ سئون چقدر طول میکشه. به نظر میرسید امیدوار بود که من زودتر برگردم.»
«و شما چی گفتید؟»
«بهش گفتم که هنوز آثار الهی دیگهای برای پیدا کردن و چیزهای زیادی برای یاد دادن باقی مونده.»
«خوب کاری کردید.»
«حالا باید چیکار کنم؟»
«من دنبال یه راه میگردم.»
«نکنه میخوای به عنوان دستمزد، یه اثر الهی دیگه ازم بخوای؟»
«اون بخش رو با استراتژیست اعظمم در میون میذارم.»
برای لحظهای، چهره رهبر فرقه باد آسمان درهم رفت.
«این چیزیه که الان باید به من بگی؟»
با آرامش با رهبر فرقه باد آسمان صحبت کردم.
«رهبر فرقه.»
«دارم میشنوم.»
«شما به فرقه اصلی ما اومدید و یه نفر رو از دست دادید، اما مگه یه نفر دیگه رو به دست نیاوردید؟ اگه بخواید همینطور با نگاه کردن به گذشته به زندگی ادامه بدید، اون آدم رو هم از دست میدید.»
چهره رهبر فرقه باد آسمان حتی سختتر از قبل شد، اما نمیتوانست عصبانی شود.
چئونگ سئون که حالا فرمانروای اهریمنی روحخوار شده بود، کسی نبود که بتوان به سادگی با او برخورد کرد.
«دوشیزه چئونگ، کسی که به عنوان شاگرد پذیرفتید، آدم خیلی بلندپروازیه. روی اون تمرکز کنید.»
انگار نصیحت من کینهای غیرضروری را در او بیدار کرده بود، چون رهبر فرقه باد آسمان تلافیاش را سر گو وول درآورد.
«اگه این ارباب جوان دوم همون قهرمان بیهمتایی باشه که ادعا میکنی، در آینده آدمهای بیشماری دورش جمع میشن. آدمهای خیلی باهوشتری هم پیدا میشن. اون وقت تو فقط میشی یه چهره معمولی بین اون همه آدم. اون کی بود؟ آهان، همون مرد زنجیرپوش قبلی! تو هم دقیقاً مثل اون میشی.»
حسش کردم.
او این حرف را به گو وول نمیزد، بلکه مخاطبش من بودم.
این هشدار رهبر فرقه باد آسمان بود که به من میگفت با گو وول چنین رفتاری نداشته باشم.
این مرد واقعاً نگران گو وول بود.
در همان لحظه، گو وول ناگهان لب به سخن گشود.
«ارباب جوان دوم بهم یه میلیون نیانگ داد.»
از ته دل غافلگیر شدم؛ هرگز تصور نمیکردم او در چنین موقعیتی بخواهد درباره پولی که از من گرفته پز بدهد.
«شما گفتید ارباب جوان دوم آدم متظاهریه، مگه نه؟ اگه کسی بخواد تظاهر کنه، باید در این سطح انجامش بده.»
اگر من غافلگیر شده بودم، طبیعی بود که رهبر فرقه باد آسمان هم شوکه شود.
البته، تعجب او به خشم تبدیل شد.
«نصیحتهات رو برای ارباب جدید عزیزت نگه دار!»
رهبر فرقه باد آسمان از جایش بلند شد و با عصبانیت بیرون رفت.
با دانستن اینکه گو وول آدم بیفکری نیست، با آرامش از او پرسیدم.
«چرا این کار رو کردی؟»
در واقع، حرکت او هدفی داشت.
«به عنوان استراتژیست اعظم شما، مایلم اولین پیشنهادم رو ارائه بدم.»
«چی هست؟»
گو وول به من خیره شد و گفت: «میخوام رهبر فرقه باد آسمان رو جذب کنم.»
حرف غیرمنتظرهاش باعث تعجبم شد.
«منظورت اینه که میخوای رهبر فرقه باد آسمان رو به سمت خودمون بیاری؟»
گو وول در پاسخ به سؤالم سر تکان داد.
«درسته.»
«مگه ممکنه؟»
«نمیتونم با اطمینان بگم، اما احتمالش هست.»
«پس چرا عصبانیش کردی؟»
«یه نقشه دارم.»
به نظر میرسید این یک حرکت مقدماتی برای کشاندن رهبر فرقه باد آسمان به سمت خودمان باشد.
«میتونم بپرسم چرا میخوای اون رو بیاری؟»
بعد از مکثی کوتاه، گو وول صحبت کرد.
دلیلش غیرمنتظره بود.
«چون میخوام رهبر فرقه باد آسمان رو نجات بدم.»
«اگه با من دست دوستی نده، میمیره؟»
«بله، پیشبینی میکنم که همین اتفاق بیفته.»
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
«به خاطر رهبر فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
«به خاطر پدرم؟ چرا؟»
از آنجایی که داشت از اهریمن آسمانی نام میبرد، گو وول صدایش را پایین آورد.
«تفاوت در سطح و اندازه دو رهبر فرقه خیلی زیاده. پدر شما، ارباب جوان، استعداد رزمیای داره که بین تمام اهریمنهای آسمانی گذشته کمنظیره. اون همچنین مردی با جاهطلبیهای بزرگه. در نهایت، فرقه باد آسمان توسط فرقه الهی اهریمن آسمانی بلعیده میشه.»
من با ارزیابی گو وول موافق بودم.
حالا که فرقه باد آسمان حتی گو وول را هم در اختیار نداشت، معلوم نبود اگر نتوانند یک استراتژیست اعظم مناسب پیدا کنند، چه بلایی سرشان میآمد.
«پس میخوای رهبر فرقه باد آسمان رو نجات بدی؟»
«بله، درسته. اگه اون به آدم شما تبدیل بشه، میتونه از اون فاجعه دوری کنه.»
به دست آوردن رهبر فرقه باد آسمان؟ نتیجه قطعاً مشکلات مختلفی به همراه داشت، اما حس میکردم این انتخاب به همان اندازه که ضرر دارد، سود هم خواهد داشت.
فراتر از هر چیز دیگری.
«این اولین پیشنهاد استراتژیست اعظم منه، پس باید قبولش کنم. خیلی خب، بیا سعی کنیم رهبر فرقه باد آسمان رو به سمت خودمون بیاریم.»
«ممنونم.»
گو وول با احترام سرش را خم کرد.
قصد داشتم با او به عنوان یک استراتژیست اعظم واقعی رفتار کنم، درست همانطور که پدرم با ساما میونگ رفتار میکرد.
«نگران نیستی که ممکنه خرابش کنم؟»
«چی رو خراب کنی؟»
«میدونی که من و رهبر فرقه باد آسمان از نظر احساسی خیلی با هم درگیریم، مگه نه؟ اگه اشتباه باهاش برخورد کنم، فرقه باد آسمان میتونه به دشمن ما تبدیل بشه.»
«خب، ممکنه این اتفاق بیفته.»
«پس چرا اجازه دادی؟»
«اگه فقط همدیگه رو نادیده بگیریم، اوضاع بهتر میشه؟ فکر میکنم نفرت و کینه فقط وقتی رشد میکنه که طرف رو نبینی. ترجیح میدم با رهبر فرقه باد آسمان روبرو بشیم و تکلیف رو یه بار برای همیشه روشن کنیم. بیا به یه نتیجهای برسیم، حالا چه اون رو متحد خودمون کنیم و چه دشمن.»
درست مثل اهریمن تیغه آسمان خونین و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو.
با حرفهای من، چهره گو وول روشن شد.
دستم را به سمتش دراز کردم.
«بیا با هم دست بدیم.»
گو وول دستم را گرفت و گفت: «این دستی قویتر از هر زنجیریه.»
«منظورت دستی که میتونه آهن سرد دههزارساله رو خرد کنه؟ یا دستی مثل زنجیر که تو رو به بند میکشه؟»
«کدومش؟»
«برای من هر دوتاش یکیه.»
«من هر دو رو دوست دارم.»
محکم با هم دست دادیم.
بالاخره یک استراتژیست اعظم داشتم.
* * *
روز بعد، به دیدن رهبر فرقه باد آسمان رفتم.
«این یه چای عالی از سرزمینهای مرکزیه.»
رهبر فرقه باد آسمان به جای تشکر، پوزخندی زد.
«اومدی پز بدی که به استراتژیست اعظمت یه میلیون نیانگ دادی؟ لابد داشتن این همه پول حس خوبی داره.»
«فقط اومدم چون میخواستم ببینمتون. در ضمن، مگه شما صد برابر بیشتر از من پول ندارید، رهبر فرقه؟»
«صد برابر؟ بیشتر شبیه هزار برابره.»
«البته. من مردی هستم که حد و حدود خودش رو میدونه. واقعاً فکر کردید جلوی شما از پول پز میدم، رهبر فرقه؟»
«پس برای چی اینجایی؟»
«اومدم یه فنجون چای بنوشیم و گپی بزنیم.»
چشمای رهبر فرقه باد آسمان پر از شک و تردید بود.
واکنش طبیعیای بود، چون حس قربانی شدنش از دست من، حتی از اون عتیقه الهی پشت سرش هم بالاتر رفته بود.
«راستش، در مورد گو وول نگرانیای دارم.»
«چه نگرانیای؟»
«دیروز دیدیدش، مگه نه؟ چطور بیشرمانه جلوی شما به پولش مینازید.»
«داری میگی ناامید شدی؟»
چیزی نگفتم، اما اجازه دادم ردی از ناامیدی توی چهرهم نمایان بشه.
البته، همهی اینها بخشی از نقشهی گو وول بود.
اون دیروز عمداً به پولش نازیده بود تا دقیقاً همین موقعیت رو ایجاد کنه.
«من گو وول رو خیلی خوب نمیشناسم.»
«پس چرا اونقدر بهش فداکاری نشون دادی؟»
«برا همین، با دقت بهش فکر کردم...»
«خب؟»
«شاید نقش اون صرفاً این بوده که به عنوان یه سنگبنا، من و شما رو به هم وصل کنه، رهبر فرقه.»
«خودش میدونه؟ که داری اینطوری از پشت بهش خنجر میزنی؟»
«این تهمت یا خیانت نیست. صرفاً حقیقتیه که وجود داره.»
«خب، میخوای چی بگی؟»
«دارم فکر میکنم که آیا گو وول مردی هست که بتونم بهش اعتماد کنم یا نه.»
اثری از نارضایتی در چهرهی رهبر فرقه باد آسمان ظاهر شد.
«گوش کن، ارباب جوان دوم.»
«بله.»
«تا وقتی دارم با زبون خوش میگم، بهتره برا امروز بری.»
در مقابل رد کردن سردش، فقط تعظیم کردم و ایستادم.
«پس، دفعهی بعد میبینمتون.»
اینطوری بیرون انداخته شدن هم بخشی از پیشبینی گو وول بود.
* * *
روز بعد، گو وول به دیدن رهبر فرقه باد آسمان رفت.
«لعنتی! شما دوتا چه بازیای راه انداختید؟»
با این حال، گو وول نسبت به زمانی که گئوم موگوک اومده بود، بیشتر مورد استقبال قرار گرفت.
«من به عنوان یه مهمان اومدم، پس لطفاً کمی ادب نشون بدید.»
«این اراجیف رو تحویلم نده.»
رهبر فرقه باد آسمان رویش را برگرداند.
گو وول به سمت میز کنار او رفت و خودش چای را آماده کرد.
رهبر فرقه باد آسمان بهندرت اجازه میداد خدمتکارها وارد اقامتگاهش بشن و چون فقط خودشون دو نفر بودن، معمولاً خودش چای درست میکرد.
«میخوای مسمومش کنی؟»
«از مسموم کردن شما چی گیرم میاد، رهبر فرقه؟»
«میتونی توی دنیایی بدون من، با ارباب جوان دوم خوش و خرم زندگی کنی، مگه نه؟»
«شما باید زنده باشید تا بتونم براتون کلاس بذارم، رهبر فرقه. درست مثل قضیه پولِ دیروز.»
«مرتیکهی دیوونه.»
گو وول چای را آورد.
«لطفاً بنوشید. حالا که فکر میکنم، این اولین باریه که با دستای خودم براتون چای درست میکنم.»
هرچند قیافهش ناراضی بود، اما رهبر فرقه باد آسمان به چای فوت کرد و اون رو نوشید.
«چطوره؟»
«افتضاحه.»
«بعد از این یه فنجون، میرم.»
«هر کاری میخوای بکن.»
آن دو در سکوت چایشان را نوشیدند.
بعد، رهبر فرقه باد آسمان ناگهان لب به سخن باز کرد.
«ارباب جوان دوم کاملاً بهت اعتماد نداره.»
در حالت عادی، اون هیچوقت چنین چیزی نمیگفت.
حس واقعیش این بود که بذاره گئوم موگوک درسش رو از راه سخت یاد بگیره.
اما وقتی با گو وول رو در رو شد، فهمید که نمیتونه این کار رو بکنه.
«میخواید بین ما تفرقه بندازید؟»
بعد از اینهمه تلاش برای گفتن حقیقت، این جوابش بود؟ رهبر فرقه باد آسمان نزدیک بود از کوره در بره، اما فقط پوزخندی زد.
«هر جور میخوای فکر کن.»
تازه اون موقع بود که گو وول لبخندی زد و گفت: «تحت تأثیر قرار گرفتم. فکرشم نمیکردم چنین چیزی رو بهم بگید.»
«مگه همین الان نگفتی تفرقهاندازیه؟»
«میدونم که نیست.»
«از کجا؟»
«چون این یه نقشهست.»
با شنیدن کلمهی «نقشه»، رهبر فرقه باد آسمان جا خورد.
«نقشه؟ چه نقشهای؟»
«نقشهای برای جذب شما، رهبر فرقه. این نقشهایه که توش ارباب جوان دوم با شک کردن به من، من رو توی تنگنا قرار میده و بعد ما از قلب رئوف شما استفاده میکنیم تا شما رو به سمت خودمون بکشونیم.»
«چی؟»
رهبر فرقه باد آسمان بعد از لحظهای خیره موندن، صداش رو بالا برد.
«فکر کردی من خامِ چنین نقشهی رقتانگیزی میشم؟»
«اگه من توی تنگنا قرار بگیرم، فقط میایستید و تماشا میکنید؟»
«البته! تو دیگه رفتی، چرا باید برام مهم باشه؟»
«پس چرا الان اینقدر آشفتهاید؟»
«من آشفته نیستم. بهت گفتم که نیستم!»
اما رهبر فرقه باد آسمان کاملاً آشفته بود.
«اما چرا داری این رو به من میگی؟»
«چون نمیخوام با فریب دادن، شما رو به سمت خودمون بیارم.»
«!»
درست وقتی که رهبر فرقه باد آسمان مردد بود و نمیدونست چی بگه، گو وول دوباره صحبت کرد.
«حتی همین حرف زدنِ الانم هم بخشی از نقشهست. استراتژیای برای اینکه شما حتی بیشتر به من اعتماد کنید.»
«آخه تو داری در مورد چی حرف میزنی؟ ای حرومزادهی شبحصفت، حتی بعد از رفتنت هم دست از سرم برنمیداری و عذابم میدی! کیش! برو گمشو!»
«حالا شدید مثل همون خودِ همیشگیتون، رهبر فرقه.»
«فکر میکنی داد زدن یعنی خودِ همیشگیم بودن؟ داری مسخرهم میکنی؟ آره؟ اونقدر برات داد میزنم که گلو پاره بشه، پس هر چقدر میخوای مسخرهم کن!»
رهبر فرقه باد آسمان بعد از یه فریاد حسابی، احساس آرامش کرد.
«چرا اینهمه به خودتون زحمت میدید تا من رو بکشونید سمت خودتون؟»
«چون با این وضعیتی که پیش میره، میترسم از رهبر فرقه الهی اهریمن آسمانی شکست بخورید.»
گو وول از اول تا آخر با رهبر فرقه باد آسمان صادق بود.
«من شکست نمیخورم! به محض اینکه برگردم، یه استراتژیست اعظم جدید پیدا میکنم.»
«من خوب میدونم چه کسایی توی فرقه باد آسمان ممکنه جای من رو بگیرن، مگه نه؟ اونا کافی نیستن.»
«یه نفر رو پیدا میکنم. همونطور که تو رو پیدا کردم.»
«یعنی چنین شانسی دوباره درِ خونهتون رو میزنه؟»
«لعنتی! نفرین بهت! ای احمقِ گستاخ!»
«من الان تمام ورقهام رو رو کردم. حالا نوبت شماست که دستتون رو رو کنید، رهبر فرقه.»
«... انگار که همین الانشم همهی ورقهای من رو نمیدونی.»
رهبر فرقه باد آسمان آه بلندی کشید.
«ارباب جوان دوم هر چی دارم رو ازم میگیره.»
«اون وقت، شما هم باید هر بار، هر چی که دلتون میخواد رو از اون بگیرید، رهبر فرقه. وقتی یه چیز رو از دست میدید، یه چیز دیگه به دست بیارید تا جاش رو پر کنه.»
«مغز من که اینطوری کار نمیکنه، مگه نه؟»
«من کمکتون میکنم.»
«برو به داد خودت برس. یه وقت اونجا بیپول و زنجیر شده نمونی. آدما با وجود تمام ادعاهای خوب و بزرگ بودنشون، آخرش همهشون لنگه همدیگهان.»
«درسته. چون همهمون مثل همیم، بیاید کنار هم بمونیم.»
«واقعاً میتونم بهت اعتماد کنم؟»
«مضطربید؟»
«اگه جای من بودی، نمیشدی؟»
در آن لحظه، حالت چهرهی گو وول تغییر کرد و ناگهان لحنش را عوض کرد.
«رهبر فرقه.»
رهبر فرقه باد آسمان با چهرهای که ترکیبی از استقبال و تعجب بود، به او خیره شد.
«دروغ نگید. شما حتی یه روز هم توی زندگیتون مضطرب نبودید، مگه نه؟ حتی یه بار، درسته؟ چون هیچوقت هیچچیزی واقعاً شما رو تهدید نکرده. میگید فقط با فکر کردن به پیشروی در سرزمینهای مرکزی مضطرب میشید؟ دروغ نگید. شما آواز پیشروی در سرزمینهای مرکزی رو سر دادید، اما حتی یه بار هم جدی بهش فکر نکردید، مگه نه؟ اینکه چه معنایی داشت، چه عواقبی داشت. راستش رو بخواید، برای شما، این فقط یه دردسر بود، مگه نه؟»
«!»
نمیتوانست انکارش کند.
برای پدربزرگش، برای پدرش، این آرزوی همیشگیشون بود، پس آرزوی اون هم شده بود.
اون فقط به این دلیل میخواست به سرزمینهای مرکزی پیشروی کنه که حس میکرد اگه ردش کنه، به عنوان خائن به فرقه باد آسمان شناخته میشه.
«زندگیای که توش بتونی با یه کلمه یه نفر رو به کشتن بدی، کلی زیبارو رو در آغوش بگیری و هر روز غذاهای لذیذ بخوری، خوبه. زندگیای هست که همه آرزوش رو دارن. اما رهبر فرقه، شما اون زندگی رو به کمال تجربه کردید، مگه نه؟ دیگه هیچ هیجان و شادیای توی اون زندگی برای شما نمونده، درسته؟ رهبر فرقه، بیاید یه زندگی متفاوت رو امتحان کنیم. زندگیای که پر از تنش و هیجان باشه، زندگیای که دل آدم رو هُری بریزه پایین. هنرهای رزمی شما داره توی طوفانهای شن زنگ میزنه؛ باید به دنیا نشون بدید یه طوفان خونین واقعی چیه. زندگیای که اگه شانستون تموم بشه، ممکنه با یه نفسِ آخر، درجا بیفتید و بمیرید. حداقلش اینه که کسی رو داریم که یه شاخه گل سرِ مزار اون یکی بیاره، مگه نه؟»
نگاههایشان در میان هوا به هم گره خورد.
سرانجام، رهبر فرقه باد آسمان با صدایی پایین گفت:
«ارباب جوان دوم رو صدا بزن.»