چپتر 810: مستان تا سپیده‌دم می‌نوشند
چپتر 810: مستان تا سپیده‌دم می‌نوشند
اهریمن مست با آرامش او را پذیرفت.
او حدس زده بود که چرا فرمانروای اهریمنی روحخوار از هنر بلعیدن روح روی او استفاده کرده است.
او احتمالاً تنها کسی بود که در اینجا میتوانست بر این سرگیجه غلبه کند.
هنر بلعیدن روحی که فرمانروای اهریمنی روحخوار روی اهریمن مست به کار برد، با آنچه روی ارباب قصر تاریکی امتحان کرده بود، تفاوت داشت.
اگر هنر بلعیدن روح قبلی برای کنترل حریف از طریق تسلط بود، این یکی هنر بلعیدن روحی بود که آگاهی را با هدف به اشتراک میگذاشت و به آنها اجازه میداد مانند یک بدن واحد حرکت کنند.
تکنیک دو روح در یک بدن.
فرمانروای اهریمنی روحخوار در ذهن اهریمن مست مستقر شد.
«پس این قلبِ اهریمن مسته.»
آنجا، او آن را دید.
چیزی که در مرکز ذهن اهریمن مست بود.
آن چیز که هالهای مقدس از خود ساطع میکرد، ظرفی حاوی روح شراب بود که در اعماق منطقه ممنوعه جنگل بزرگ مستان قرار داشت.
اگرچه روح شراب واقعی در جنگل بزرگ مستان فاسد شده بود، اما روح شراب درون قلب او فاسد نشده بود.
آن، یک روح شراب بینهایت خالص بود.
او میتوانست تشخیص دهد که میل به فاسد نشدن روح شراب، هسته اصلی مردی به نام اهریمن مست است.
همانطور که فرمانروای اهریمنی روحخوار چشمانش را بست و وردی را زمزمه کرد، نویسههای ناشناختهای در اطراف او و روح شراب شکل گرفتند.
در آن لحظه، وقتی فرمانروای اهریمنی روحخوار جای خود را در ذهن او پیدا کرد، اهریمن مست تجربه شگفتانگیزی داشت.
دنیا که آنقدر گیجکننده بود که او به سختی میتوانست روی پاهایش بایستد، ناگهان آرام شد.
ذهنش پاک و قلبش آرام گشت.
احساس میکرد در یک روز فراغت که هیچ کاری برای انجام دادن ندارد، در عمارت رویای مستی دراز کشیده و به حرکت ابرها در آسمان نگاه میکند.
وقتی انرژی خدای شراب مست که از طریق اشکهای خونین آزاد شده بود، با انرژی منتقلشده توسط فرمانروای اهریمنی روحخوار ترکیب شد، اهریمن مست قدرتی را حس کرد که قویتر از هر چیزی بود که تا به حال شناخته بود.
«آشغال، کجایی! کجایی؟»
اهریمن مست به سمت ارباب قصر تاریکی تلوتلو خورد و دوباره روی زمین افتاد.
این یک نمایش بود تا تا جای ممکن به ارباب قصر تاریکی نزدیک شود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار که حالا با او یکی شده بود، از واکنش اهریمن مست در شگفت بود.
حتی با وجود اینکه انرژی تاریک قدرتمندی در دست ارباب قصر تاریکی جمع میشد، اهریمن مست عجله نکرد.
ستارههایی که به دور آنها میچرخیدند، حالا چنان سریع حرکت میکردند که به سختی دیده میشدند.
اهریمن مست دوباره به سمت ارباب قصر تاریکی هجوم برد، اما باز هم به جلو سقوط کرد.
«این دنیای دیوونه انگار از منم مستتره.»
با این کلمات، ارباب قصر تاریکی خندید و برای لحظهای کوتاه گاردش را باز کرد!
در آن دنیای دوار، اهریمن مست مانند پرتوی از نور فضا را شکافت.
وووش.
خنجر اهریمن مست درخشید و او در یک آن فاصله را با ارباب قصر تاریکی از بین برد.
اگرچه حریفش قبلاً از هنرهای تاریک برای تعویض جای خود با فرمانروای اهریمنی روحخوار استفاده کرده بود، اما اهریمن مست تردید نکرد.
او مطمئن بود که این حمله سریع قابل مسدود کردن نیست و علاوه بر این، ارباب قصر تاریکی در میانه جمعآوری انرژی تاریک در دستانش بود.
پلانج!
خنجر اهریمن مست در سینهاش فرو رفت و خون فوران کرد.
«قلبش رو از دست دادم!»
درست همانطور که اهریمن مست پیشبینی کرده بود، او نتوانست از هنر تعویض موقعیت آسمان تاریک استفاده کند.
انرژی تاریک در دستانش بیشتر به مانعی تبدیل شده بود تا بخواهد با اهریمن مستی که درست مقابلش بود مقابله کند.
وووش.
انرژی تاریک که انگار دور انداخته شده بود، به هدف اصابت نکرد.
وووش.
دومین حمله اهریمن مست بار دیگر به بدن ارباب قصر تاریکی ضربه زد.
اهریمن مست قصد داشت با این حمله کار را تمام کند.
تاد.
اما متأسفانه، این بار اگرچه ضربه دقیق بود، اما عمق کمی داشت.
وووش.
ارباب قصر تاریکی فوراً فاصله بینشان را زیاد کرد و در دوردستها ناپدید شد.
ارباب قصر تاریکی با چهرهای درهمکشیده، جلوی خونریزی زخم روی سینهاش را گرفت.
هر دو حمله واقعاً تهدیدآمیز بودند.
اگر در واکنش نشان دادن حتی ذرهای شکست میخورد، قلبش سوراخ میشد.
آن حمله باعث شد ستارههایی که به سرعت میچرخیدند، متوقف شوند.
تکنیک ستارههای دوار آسمان تاریک به دلیل جراحت ارباب قصر تاریکی مختل شده بود.
ارباب قصر تاریکی با چهرهای متعجب به اهریمن مست نگاه کرد.
«چطور ممکنه؟»
سپس نگاهش به فرمانروای اهریمنی روحخوار افتاد که هنوز بیصدا در پشت سر ایستاده بود.
با دیدن او، متوجه شد که فرمانروای اهریمنی روحخوار وارد بدن اهریمن مست شده است.
«از هنر بلعیدن روح استفاده کردی.»
در همین حال، اهریمن مست او را در حالی که فرار میکرد تعقیب نکرد.
تعقیب کسی که میتوانست با یک گام ساده فضا را در هم بپیچد و باز کند، غیرممکن بود.
در عوض، او نیروی درونیاش را بالا برد و به سمت نزدیکترین دیوار تاریکی هجوم برد.
«ببینم میتونی طاقت بیاری و اینجا نیای یا نه.»
اهریمن مست خنجرش را به سمت دیوار پرتاب کرد.
شهریاران اهریمنی معتقد بودند که در این فضای تاریکِ آسمانِ شب، هیچ شانسی برای پیروزی ندارند.
آنها باید به هر طریقی که شده، این فضا را میشکستند.
اهریمن مست تمام نیروی درونیاش را جمع کرد و آن را روی خنجرش متمرکز نمود.
اما دیوار تاریکی به راحتی سوراخ نمیشد.
درست در همان لحظه، پرتویی از نور به نقطهای که او با خنجرش ضربه میزد، شلیک شد.
فوووش.
بودای اهریمنی که از سرگیجهاش بهبود یافته بود، نوری از دستش ساطع کرد.
درخشش طلایی بودای اهریمنی، هاله تاریکی را ضعیف کرد.
در آن لحظه، فرمانروای اهریمنی روحخوار ظاهر شد، خنجر را همراه با او گرفت و فشار داد.
او هنر بلعیدن روح را متوقف کرده و از بدن اهریمن مست خارج شده بود.
با رهایی از ستارههای دوار آسمان تاریک که باعث سرگیجه میشد، دیگر نیازی نبود در بدن او بماند.
اسکریچ.
با ترکیب قدرت سه فرمانروای اهریمنی، خنجر شروع به نفوذ در دیوار تاریکی کرد.
«فقط یه ذره، یه ذره دیگه!»
درست در همان لحظه بود.
وووش.
ستارهای مانند پرتوی از نور سقوط کرد و مستقیماً به سمت اهریمن مست رفت.
بوم!
بودای اهریمنی که نور را فراهم میکرد، با دست دیگرش ضربه کف دستی زد و انرژی تاریکی را که به اهریمن مست حمله میکرد، منحرف کرد.
درست زمانی که خنجر اهریمن مست در شرف سوراخ کردن دیوار تاریکی بود!
ششک.
صورتهای فلکی اطراف تغییر کردند.
«لعنتی.»
نفسی از لبان اهریمن مست خارج شد.
آنها تقریباً دیوار را شکسته بودند، اما موقعیتشان تغییر کرده بود.
دیواری که مقابلشان بود، حالا یک دیوار جدید بود.
در این میان، ارباب قصر تاریکی نزدیکتر شده بود.
به طور معمول، هر چقدر هم که نیروی درونی ارباب قصر تاریکی عمیق باشد، او نمیتوانست به طور مداوم از چنین هنرهای تاریک قدرتمندی استفاده کند.
هر تکنیکی که او به کار میبرد، به مقدار عظیمی از نیروی درونی نیاز داشت.
اما همانطور که گا یه گفته بود، نابودی بزرگ طمع منبعی بیپایان از نیروی درونی را برای او فراهم میکرد.
اهریمن مست تسلیم نشد.
«ببینم تا کی میتونی مدام تغییرش بدی!»
فرمانروای اهریمنی روحخوار پیامی تلهپاتیک برای اهریمن مست فرستاد.
ـ یک بار دیگه وارد میشم.
اهریمن مست به او پاسخ داد:
-امروز این بدن مال توئه، روحخوار.
این بار، هنر بلعیدن روحی فعال شد که پتانسیل هدف را تا حد مطلقش بیرون میکشید.
بیداری قلب و روح.
این یک هنر بلعیدن روح بود که میتوانست هم به بدن خودش و هم به بدن اهریمن مست فشار زیادی وارد کند، اما او چاره دیگری نداشت.
الگوی جدیدی در اطراف بدن اهریمن مست شروع به شکلگیری کرد و مستیِ دیوانهوار و قدرتمندتری از چشمانش جاری شد.
«مستها از اون آدمهایی هستن که همه چیز رو میشکنن و پاره میکنن. من حتماً این فضا رو پاره میکنم!»
با آن تکانه عظیم، ارباب قصر تاریکی آماده حمله به اهریمن مست شد.
او مطمئن بود که اگر او را به حال خود رها کند، دیوار را خواهد شکست.
درست در همان لحظه، بودای اهریمنی به سمت ارباب قصر تاریکی هجوم برد.
«حریف تو منم!»
او در حالی که درخشش طلایی از خود ساطع میکرد، به سمت ارباب قصر تاریکی یورش برد.
از نظر سازگاری هنرهای رزمی، بودای اهریمنی یک ضدِ قوی برای ارباب قصر تاریکی بود.
اگرچه او باید از بانوی عمارت گل آسمانی محافظت میکرد، اما متوجه شد که اگر از این مبارزه دور بماند، هیچ شانسی برای پیروزی ندارند.
او باید بیوقفه فشار میآورد تا حریفش نتواند به اهریمن مست یا بانوی عمارت گل آسمانی دست بزند.
وووش!
بوم!
ضربات کف دست ارباب قصر تاریکی و بودای اهریمنی با هم برخورد کردند.
شدت برخورد هر دوی آنها را به عقب پرتاب کرد.
کسی که بیشتر به عقب رانده شد، بودای اهریمنی بود که نیروی درونی ضعیفتری داشت.
در حالی که او به عقب رانده میشد، دستان بودای اهریمنی از قبل در حال شکل دادن مهرهای دستی بودند.
هنر اهریمنی آرهات زرین بزرگ!
مهر کشتار تابان!
انرژی طلایی به سمت ارباب قصر تاریکی هجوم برد.
هووووف!
دیواری از تاریکی مثل دیوار یه دژ، جلوی ارباب قصر تاریکی قد علم کرد.
هووووف!
دیوار بهطرز باورنکردنیای طولانی بود و تا فاصلهای دور امتداد داشت.
طولش خیلی بیشتر از موج انرژیای بود که به سمتش پرتاب میشد؛ طوری که آدم از خودش میپرسید چرا اون دیوار رو اینقدر بیدلیل طولانی ساخته.
بنگ!
انرژی زرینی که به دیوار برخورد کرد، در امتداد اون به سمت چپ و راست پخش شد.
تلاطم!
اون یه دیوار جامد نبود، بلکه ضربه رو به خودش جذب میکرد.
شوک مثل یه موج به لرزه دراومد و همونطور که به انتهای دوردست دیوار جریان پیدا میکرد، پراکنده میشد.
انرژی زرین با رسیدن به انتهاییترین نقطه، از بین رفت.
ضدحمله ارباب قصر تاریکی شروع شد.
اون که تشخیص داده بود نباید وقت رو تلف کنه، تکنیک قدرتمندی رو به کار گرفت که میتونست بودای اهریمنی رو با یه ضربه از پا دربیاره.
ستارههای آسمون روی سر بودای اهریمنی باریدن گرفتن.
شهابسنگهای ریزان آسمان تاریک.
بارش شهابسنگهایی که به سمتش هجوم میآوردن، حملهای نبود که بشه با روشهای معمولی جلوش رو گرفت.
هنر اهریمنی آرهات زرین بزرگ.
نیلوفر شکوفا.
درخشش زرینی از بدن بودای اهریمنی بیرون زد و یه گل نیلوفر شکوفا شد.
بوم! بنگ! تراق! بوم!
ستارهها پیدرپی روی گل نیلوفر میباریدن.
شدت ضربات طوری بود که انگار خودِ آسمون شب داره زیر و رو میشه.
وقتی حمله تموم شد، گل نیلوفر هم ناپدید شده بود.
باریکه خونی از گوشه لب بودای اهریمنی جاری شد.
با وجود اینکه با نیلوفر شکوفا جلوی حمله رو گرفته بود، اما دچار جراحت درونی شده بود.
اون بهوضوح از نظر نیروی درونی در سطح پایینتری قرار داشت.
اما بودای اهریمنی حملهش رو متوقف نکرد.
وارد نبرد تنبهتن شد و مجموعهای از ضربات جفتکفدست رو وارد کرد.
به نظر میرسید که داره با جنون و بیمهابا حمله میکنه، اما اینطور نبود.
اون تکنیکهای شدید کف دست، فقط یه فریب برای پنهان کردن این یه حرکت بودن.
هوووم.
نور زرینی از دست بودای اهریمنی ساطع شد و تودهای از انرژی به شکل کف دست شروع به بزرگ شدن کرد.
هوووووف!
با یه موج زرین، اون کف دست مستقیماً به پرواز دراومد.
این فرم جدیدی بود که بودای اهریمنی خلق کرده بود: کف دست اهریمنی مرد کوچک.
همونطور که کف دست زرین به سمتش میرفت، ارباب قصر تاریکی طیالارض کرد و فوراً عقب نشست.
اما کف دست غولآسای بودای اهریمنی متوقف نشد و همچنان به تعقیبش ادامه داد.
هوووف.
همون دیوار دژمانند قبلی دوباره بلند شد تا راهش رو سد کنه.
با این حال، ضربه کف دست اهریمنی مرد کوچک چیزی نبود که بشه اثرش رو پراکنده کرد.
قبل از اینکه انرژی پخش بشه، کف دست اهریمنی مرد کوچک دیوار رو در هم شکست و ازش عبور کرد.
تراق-تراق-تراق-تراق!
قدرت کف دست اهریمنی مرد کوچک عظیم بود.
ارباب قصر تاریکی بیوقفه فرار میکرد و کف دست بودای اهریمنی همچنان به پیشروی ادامه میداد.
اما نتونست تا انتها پیش بره.
کف دست اهریمنی مرد کوچک با تموم شدن قدرتش، بالاخره متوقف شد.
ارباب قصر تاریکی که درست مقابل اون ایستاده بود و ناپدید شدن کف دست زرین رو تماشا میکرد، فوراً فاصله رو کم کرد و به سمت بودای اهریمنی یورش برد.
چهره بودای اهریمنی کاملاً رنگپریده بود.
اون در حالی که از قبل جراحت درونی داشت، خودش رو مجبور کرده بود تا از کف دست اهریمنی مرد کوچک استفاده کنه.
چشمای ارباب قصر تاریکی با تندی درخشید و یه نیزه سیاه براق توی دستش ظاهر شد.
هوووف!
ارباب قصر تاریکی نیزه رو به سمت بودای اهریمنی پرتاب کرد.
اون نیزه شبح آسمان تاریک بود که برای همین لحظه انتظار میکشید.
درست وقتی بودای اهریمنی خواست به بغل بپره تا جاخالی بده، انرژی تاریکی از پایین اون رو گرفت.
این همون هاله تاریکی بود که دور ارباب قصر تاریکی میچرخید.
اون انرژی هر دو بازوش رو مهار کرد و مانع از این شد که بتونه مهرهای دست رو بسازه.
این تکنیک فقط پرتاب یه نیزه نبود.
حملهای بود که برای لحظهای هدف رو زمینگیر میکرد و بعد اون رو سوراخ میکرد.
نیزه با چنان سرعتی پرواز میکرد که زمانی برای رها شدن از انرژی تاریکی که نگهش داشته بود، وجود نداشت.
بودای اهریمنی انرژی محافظتیش رو به حد اعلا رسوند.
حس میکرد که حتی اگه درجا کشته نشه، زخم مرگباری برمیداره.
درست در لحظهای که نیزه شبح آسمان تاریک میخواست صورت بودای اهریمنی رو بشکافه...
تراق!
نیزه از کنار بودای اهریمنی رد شد و توی تاریکی پشت سرش ناپدید شد.
اهریمن مست جلوی بودای اهریمنی ایستاده بود.
اون دیواری رو که تقریباً شکسته بود رها کرده و خودش رو به جلو پرتاب کرده بود تا بودای اهریمنی رو نجات بده.
دستش که خنجر رو گرفته بود، بیحس آویزون بود.
بودای اهریمنی میتونست بفهمه.
بازوی اون به خاطر منحرف کردن اجباری نیزه شکسته بود.
«چرا منو نجات دادی؟ باید به تلاش برای شکستن دیوار ادامه میدادی.»
اهریمن مست در حالی که هنوز پشتش به اون بود، جواب داد:
«مگه قول ندادی برام یه نوشیدنی بخری؟ کاملاً قصد دارم اون نوشیدنی رو ازت بگیرم.»
برای لحظهای، دل بودای اهریمنی لرزید.
اما حتی اگه اون میمرد، اون دو نفر دیگه باید دیوار رو میشکستن و فرار میکردن.
این تنها شانسشون برای زنده موندن بود.
«هنوزم باید میرفتی!»
وقتی بودای اهریمنی فریاد زد، اهریمن مست با لحنی خجالتزده جواب داد:
«آدمای مست معمولاً قضاوت درستی ندارن.»
نگاه ارباب قصر تاریکی روی بازوی اهریمن مست افتاد.
«بازوت شکسته.»
اهریمن مست خنجرش رو به اون یکی دستش داد.
«باید تا وقتی خوب بشه بیخیال نوشیدن بشم. دیگه پیر شدم، زخما دیگه به این زودیا خوب نمیشن.»
با وجود اینکه ظاهر آرومش رو حفظ کرده بود، اما اهریمن مست برای یه چیز افسوس میخورد.
«کاش فقط یه بار دیگه میتونستم از اشکهای خونین استفاده کنم!»
انرژی اشکهای خونین از قبل محو شده بود.
فرصت آزاد کردن بزرگترین قدرتش از دست رفته بود.
برای اینکه بتونه دوباره ازش استفاده کنه، به زمان برای ریکاوری نیاز داشت.
فقط این نبود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار هم وضعیت خوبی نداشت.
شوک قدرتمندی که اهریمن مست دریافت کرده بود، به اون هم منتقل شده بود؛ چون در حال حفظ هنر بلعیدن روح بود.
هر سه نفرشون ایستاده بودن، اما هیچکدوم در وضعیت عادی نبودن.
ارباب قصر تاریکی با تماشای اونا، لبخند سردی روی لبش نشست.
«موندم رهبر جوان فرقه برای مرگ کدومتون بیشتر عزاداری میکنه؟»
فرمانروای اهریمنی روحخوار بود که جواب داد:
«فکر کنم برای تو. احتمالاً پشیمون میشه که چرا خودش نتونست تو رو بکشه.»
اهریمن مست حرفش رو ادامه داد:
«فکر میکنی فقط پشیمون میشه؟ اونقدر غر میزنه که بهتره از الان یه جفت گوشگیر آماده کنی.»
اهریمن مست و فرمانروای اهریمنی روحخوار به هم نگاه کردن و لبخند کمرنگی زدن.
هرچی بیشتر بلوف میزدن، بودای اهریمنی که پشت سرشون ایستاده بود، بیشتر حس میکرد که مرگشون نزدیکه.
حریفشون قویتر از اون بود که بشه فقط با روحیه بر اون غلبه کرد.
بودای اهریمنی نگاهی به بانوی عمارت گل آسمانی انداخت.
«متأسفم که نتونستم ازت محافظت کنم.»
چشماش پر از عذرخواهی بود.
بانوی عمارت گل آسمانی با آرامش سرش رو خم کرد.
چشماش حس دیگهای رو منتقل میکردن.
«اشکالی نداره.
لطفی رو که امروز در حقم کردی، هیچوقت فراموش نمیکنم.»
بودای اهریمنی برای اهریمن خندان پلیددل هم متأسف بود.
اون با باور داشتن به رهبر جوان فرقه و خودِ اونا، بانوی عمارت رو بهشون سپرده بود.
اون در سکوت عذرخواهی خودش رو به اهریمن خندان پلیددل رسوند.
«متأسفم که کار به اینجا کشید.»
بودای اهریمنی تمام نیروی درونیش رو جمع کرد.
حتی اگه قرار بود بمیره، نمیتونست بدون مبارزه تسلیم بشه.
«بودای خونین میگه دیگه هیچ رحمی نشون ندیم.»
بودای اهریمنی هم به جمع اونا برای آخرین مقاومت پیوست.
درست وقتی که میخواستن آخرین نبردشون رو شروع کنن...
چشمک، چشمک، چشمک، هوووم.
ستارههایی که محیط اطرافشون رو روشن کرده بودن، یکییکی شروع به خاموش شدن کردن.
سرعت این کار تند شد و طوری نشد که تقریباً تمام اون ستارههای درخشان بیشمار ناپدید شدن.
حالا فقط چند ده ستاره باقی مونده بود.
چهره ارباب قصر تاریکی در هم رفت و این گا یه بود که متوجه شد چه اتفاقی داره میافته.
«نابودی بزرگ طمع شکسته شده!»
این یعنی تمام قماربازهای توی کشتی پیاده شده بودن.
یعنی اون دیگه نمیتونست نیروی درونی بینهایت، یا قدرتی فراتر از توان خودش رو به کار بگیره.
اون سه شهریار اهریمنی میدونستن.
«اهریمن خندان پلیددل دستبهکار شده!»
اون حتماً اوضاع بیرون رو سر و سامون داده و وارد کشتی شده بود.
اما چطور تونسته بود به تنهایی در برابر سد دفاعی بیرون و مه تاریکی که دور کشتی رو گرفته بود نفوذ کنه؟
اون سه شهریار اهریمنی نگاهی به هم انداختن.
ذهنشون یکی شده بود.
-بیا یه امتحانی بکنیم.
ارباب قصر تاریکی که ذهنشون رو خونده بود، با سردی پوزخند زد.
«این چیزی رو در مورد سرنوشتتون عوض نمیکنه!»
اون دلیلی برای اعتمادبهنفس داشت.
نیروی درونیش هنوز دستنخورده بود، در حالی که اون سه شهریار اهریمنی مجروح بودن و تقریباً تمام توانشون رو مصرف کرده بودن.
ارباب قصر تاریکی به دهها ستارهای که دورشون شناور بودن نگاه کرد.
«همونطور که میبینید، هنوز ستارههای زیادی باقی مونده.»
اهریمن مست هم به ستارهها نگاه کرد.
توی چشماش هیچ نشونهای از تسلیم شدن نبود.
«تکتک اون ستارهها رو پایین میکشم. میدونی، آدمای مست تا وقتی صبح بشه مینوشن.»