چپتر 814: کی ظرفها رو میشوره؟
چپتر 814: کی ظرفها رو میشوره؟
همه کسایی که توی کابینها بودن، روی عرشه کشتی اومدن.
مه تاریکی که کشتی رو پوشونده بود و سد روی دریاچه اطرافش، هر دو از بین رفته بودن.
بعد از اون شب طولانی، سپیده دم در حال دمیدن بود.
گئوم موگوک قایقها رو در دوردست دید که قماربازها رو با خودشون میبردن.
قایقهای کوچیک بیشماری قماربازها رو از کشتی بخت و اقبال به ساحل منتقل میکردن.
اعضای شاخه سایه شبح توی قایقها بودن و گئوم موگوک برای قایقی که لی آن رو حمل میکرد، دست تکون داد.
«لی آن!»
وقتی گئوم موگوک دست تکون داد، لی آن هم از روی شادی فریاد زد:
«رهبر جوان فرقه!»
با دیدن اینکه گئوم موگوک سالمه، با وجود اینکه زیردستهاش داشتن نگاهش میکردن، از خوشحالی بالا و پایین میپرید.
رهبر جوان فرقه براش خیلی مهمتر از وقارش بود.
از قایقهای اطراف، فریادهای شادی و پیروزی به یکباره بلند شد.
نه فقط گئوم موگوک، بلکه تمام شهریاران اهریمنی که وارد کشتی شده بودن، خودشون رو روی عرشه نشون دادن.
سوار بر قایقهای کوچیک، چهار فرمانده جوخه شاخه سایه شبح حضور داشتند: نقاب آبی، چا ایران، سو جین و جیهان.
اونها هم با خوشحالی به گئوم موگوک و شهریاران اهریمنی نگاه میکردن.
نگاه نقاب آبی که روی گئوم موگوک بود، به سمت اهریمن خندان پلیددل چرخید.
حرفهایی رو که اهریمن خندان پلیددل بهش زده بود، به یاد آورد.
— اگه بخوای، میتونی برگردی.
چه برمیگشت و چه نه، فقط شنیدن اون حرفها باعث شده بود این ماموریت برای نقاب آبی فوقالعاده پرمعنا بشه.
«خوشحالم که سالمی.»
با اینکه خیلی دور بودن و دیده نمیشد، نقاب آبی با احترام سرش رو برای هر دوی اونها خم کرد.
چا ایران میدونست.
اونها به سلامت از این نبرد نهایی بیرون اومده بودن.
«ارباب قصر تاریکی مرده.»
این لحظهای بود که تاریکیای که همیشه دنبالش بود، برای همیشه ناپدید شد.
«واقعاً انجامش دادی.»
اگه گئوم موگوک رو انتخاب نکرده بود، اسمش الان توی لیست قربانیها بود.
سو جین و جیهان هورا میکشیدن و پایان موفقیتآمیز و امن اولین ماموریت شاخه سایه شبح رو جشن میگرفتن.
«داشتم اون دست رو میبردم! همهش تقصیر شماهاست!»
جیهان پسگردنیای به قماربازی که چشماش از خون سرخ شده بود، زد.
«به خاطر ماست که الان زندهای!»
اونها الان زنده بودن، اما اگه نمیتونستن از عادت قماربازیشون دست بکشن، در نهایت با نابودی روبرو میشدن.
یانگ دونگ، ارباب کشتی بخت و اقبال، که توی یه قایق کوچیک دیگه بود، درونی شگفتزده شده بود.
وقتی از توطئه وحشتناکی که توی کشتیش در حال شکلگیری بود باخبر شد، واقعاً فکر میکرد که میمیره.
اما در کمال تعجب، پیروان اهریمنی از جون اونها گذشتن.
«حتماً به اتحاد نامتعارف میگم که شما ما رو نجات دادید.»
لی آن که توی همون قایق بود، سر تکون داد.
خب، حتی اگه اون هم حرفی نمیزد، کسی بود که بیوقفه پیش رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف لاف میزد، پس اون حتماً باخبر میشد.
نگاه لی آن به گئوم موگوک در دوردست افتاد.
حتی توی یه جمعیت شلوغ هم گئوم موگوک به زیبایی میدرخشید.
از دور، فریاد گئوم موگوک شنیده میشد:
«همگی خسته نباشید!»
فریادهای جنگجوهای شاخه سایه شبح بلندتر شد.
صدای طنینانداز سپاه اهریمنی هم که در دوردست منتظر بودن، شنیده میشد.
گئوم موگوک بعد از بالا بردن روحیه زیردستهاش، با شهریاران اهریمنی خداحافظی کرد.
«من اول به فرقه اصلی برمیگردم.»
شهریاران اهریمنی سر تکون دادن.
هیچکس نمیتونست به گرد پای هنرهای سبکی گئوم موگوک برسه، پس اگه تنهایی میدوید، زودتر از همه میرسید.
«ما هم با بیشترین سرعتی که بتونیم دنبالت میایم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن خندان پلیددل تصمیم گرفتن با استفاده از هنرهای سبکیشون دنبال گئوم موگوک برن.
بودای اهریمنی، فرمانروای اهریمنی روحخوار و اهریمن مست به خاطر جراحتهاشون مجبور بودن با کالسکه برگردن.
اونها با تمام سرعتی که میتونستن میرفتن، اما با سرعت حرکت با هنرهای سبکی قابل مقایسه نبود.
گا یه روی عرشه نشسته بود و خیره به دریاچه نگاه میکرد.
نه برای مرگ ارباب قصر تاریکی غمگین بود و نه احساس پیروزی میکرد.
ذهنش آشفته بود.
حالا چه بلایی سرش میاومد؟
«یعنی رهبر جوان فرقه همینطوری میذاره و میره؟»
باید قبل از رفتن اون، سوال میکرد و مطمئن میشد.
«میخوای بذاری زنده بمونم؟»
«من قبلاً از جونت گذشتم.»
گئوم موگوک قبل از اینکه وارد اتاقی بشن که ارباب قصر تاریکی اونجا بود، بهش فرصت داده بود که بره.
«بدون انرژی بدوی شش مسیر، نمیتونی کنترلش کنی.»
گئوم موگوک سر تکون داد.
«میدونم.»
«نگران نیستی؟ انرژی بدوی شش مسیر پیش شماست، رهبر جوان فرقه.»
«البته که نگرانم. تا حد جنون نگرانم.»
نگاهی سردرگم در چهره گا یه ظاهر شد.
«پس چطور انقدر وقت داری که با من صحبت کنی؟»
جواب غیرمنتظرهای از لبهای گئوم موگوک خارج شد:
«چون کارم با تو هم به همون اندازه مهمه.»
«!»
فکری به ذهن گا یه خطور کرد.
آره، حتماً به خاطر اینه که اون چنین آدمیه که پیوندهای محکمی با شهریاران اهریمنی داره.
احساس کرد حالا میفهمه چرا ارباب قصر تاریکی هیچوقت نمیتونست این رهبر جوان فرقه رو شکست بده.
برای شکست دادن چنین شخصی... آره، اون دیگه زیادی شبیه یه فسیل سنگی شده بود.
«با این حال، یه چیزی هست که بهش باور دارم. توی مسیر به دست آوردن انرژی بدوی شش مسیر، نه تنها من، بلکه پدرم و شهریاران اهریمنی همگی قویتر شدیم. و همهشون خیلی تغییر کردن. من به قدرت اون تغییر همونقدر باور دارم که به قدرت انرژی بدوی شش مسیر.»
گا یه احساس کرد انگار تقدیرش اینه که این حرفها رو بزنه:
«از این به بعد، فرمولی رو که میخوام بهت بگم حفظ کن. دقیقاً نمیدونم این فرمول چطور کار میکنه. این فرمولیه که نسل به نسل در رابطه با انرژی بدوی شش مسیر منتقل شده.»
شاید چیزی که ارباب قصر تاریکی بیش از همه ازش میترسید، این بود که اون این فرمول رو به گئوم موگوک بده.
گئوم موگوک فرمولی رو که گا یه زمزمه میکرد، کاملاً حفظ کرد.
فرمول خیلی طولانی نبود، اما غریزی میتونست حس کنه که این دقیقاً همون فرمولیه که برای کنترل هوا موگی بهش نیاز داره.
«خیلی ممنونم.»
بانوی عمارت گل آسمانی که از کنار داشت تماشا میکرد، بهش گفت:
«آسمان تو رو رها نکرده.»
جمله غافلگیرکنندهای از لبهای بانوی عمارت گل آسمانی خارج شد:
«این نسخه از تو، همون پیشگوییای بود که دیده بودم.»
«!»
«دیده بودم که داری فرمول رو به رهبر جوان فرقه میدی.»
اون که پیشگویی خنجر زدن اهریمن خندان پلیددل به قلب گئوم موگوک رو دیده بود، این بار این صحنه رو به عنوان یه پیشگویی دیده بود.
چشمان گا یه از تعجب گشاد شد و به بانوی عمارت گل آسمانی خیره موند.
«پس برای همین بود که منو نجات دادی.»
بانوی عمارت گل آسمانی سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد.
درسته که به شهریاران اهریمنی گفته بود از جونش بگذرن و این هم درسته که به خاطر اون زنده مونده بود، اما...
«من نبودم که نجاتت دادم. معتقدم تقدیرت این بود که زنده بمونی.»
گا یه با حسی وصفناپذیر، به خورشید در حال طلوع در دوردست خیره شد.
به ذهنش رسید که شاید آسمان یه فرصتِ آخر بهش داده بود.
یه امتحان برای اینکه ببینه آیا فرمول رو به گئوم موگوک میده یا نه.
سایه خودش رو توی نور آفتاب دید.
ناگهان حرفی رو که گئوم موگوک به ارباب قصر تاریکی زده بود، به یاد آورد.
اینکه فقط وقتی آدم پشت به نور میکنه، میتونه واقعاً تاریکی خودش رو ببینه.
نگاه گا یه بعد به سمت آسمان چرخید.
بعد از مدتهای خیلی طولانی، به آسمان نگاه کرد.
اون همیشه فقط از آسمان کینه داشت؛ خیلی وقت بود که اینطوری به بالا نگاه نکرده بود.
با تماشای نوری که تاریکی رو کنار میزد، این حس به طور طبیعی توی قلبش جوونه زد.
«بقیه عمرم رو با قلبی سرشار از توبه، صرف کمک به بقیه میکنم.»
از گفتگوی این دو زن، گئوم موگوک میتونست بفهمه که انرژی بدوی شش مسیر چقدر مهمه که حتی باعث یه پیشگویی شده.
وقت برگشتن بود.
گئوم موگوک برای همه تعظیم کرد.
«من اول به فرقه اصلی میرم. بعداً همهتون رو میبینم.»
گئوم موگوک با جهشی به هوا، فوراً به یه نقطه تبدیل و ناپدید شد.
«سریعتر شده.»
با فریاد تعجبآمیز اهریمن تیغه آسمان خونین، همه با چهرههایی شگفتزده سر تکون دادن.
این واقعاً هنر سبکیای بود که حتی دهان یه شهریار اهریمنی رو هم از تعجب باز میگذاشت.
با نیروی درونی خالصش که با قدرت مرموز انرژی بدوی شش مسیر آمیخته شده بود و بدنی که تحت بازسازی و تولد دوباره قرار گرفته بود، گام تندروِ گئوم موگوک هوا رو با سرعتی فوقالعاده میشکافت.
«پدر، دارم میام!»
***
روز بعد از اینکه رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، به میخانه می روان رسید، بعد از صبحانه ناگهان سوالی پرسید.
«راستی، اینجا کی ظرفها رو میشوره؟»
دیروز توی اون گیرودار بهش فکر نکرده بود، اما حالا ناگهان کنجکاو شده بود.
به جز اونها کسی اینجا نبود، پس یکیشون باید ظرفها رو میشست.
هر جور که نگاه میکرد، هیچکس به نظر نمیرسید که اهل ظرف شستن باشه.
پادشاه سم؟ با توجه به ظاهرش، طبیعی به نظر میرسید که او باید این کار را انجام دهد.
یا شاید اهریمن مشت؟ اصلاً میتوانست با آن دستهای بزرگ ظرف بشوید؟ نه، احتمالاً تمام بشقابها را خرد میکرد.
در همان لحظه، پادشاه شمشیر رو به جین پهچئون کرد و گفت:
«من چون کوچکترین فرد گروهم، مسئولیت شستن ظرفها با منه.»
«تو کوچکترین فردی؟»
«بله، درسته.»
جین پهچئون با خودش فکر کرد که پادشاه سم واقعاً چهره جوانی دارد.
«امروز کمکت میکنم.»
همه با چهرههایی متعجب به جین پهچئون نگاه کردند.
رهبر اتحاد رزمی میخواست ظرف بشوید؟
جین پهچئون که متوجه نگاههای متعجب آنها شده بود، نگاهی به اطراف انداخت و گفت:
«این یه قانون نانوشتهست که نباید مزاحم بزرگترین و کوچکترین فرد شد.»
جین پهچئون به هر دلیلی که بود، به پادشاه شمشیر کمک کرد، ظرفهای کثیف را جمع کرد و به سمت پشت میخانه رفت.
بک جا-گانگ کاملاً متوجه نیت جین پهچئون شد.
«واقعاً که بعضیها خیلی طماعن. چشمش دنبال رزمیکار آکه.»
منظورش این بود که جین پهچئون برای خودشیرینی نزد آک گون-هاک این کار را انجام میدهد.
خود او هم دلش میخواست آک گون-هاک را به اتحاد نامتعارف بیاورد.
داشتن چنین استاد برتری در کنار خود، چقدر میتوانست مایه اطمینان باشد؟
رهبر فرقه باد آسمان، در حالی که از لای درِ باز به پشت میخانه نگاه میکرد، گفت:
«فکر میکنی رهبر جوان فرقه اون مرد رو رها میکنه؟ حتی اگه شمشیر جوانمرد رو هم بده، اون رو نمیده. اصلاً امکان نداره.»
«هیچوقت نمیشه فهمید؛ شاید اگه رهبر اتحاد جین تلاش کنه، فرجی بشه.»
با حرف بک جا-گانگ، رهبر فرقه باد آسمان سرش را به نشانه تایید تکان داد.
«درسته، اون مرد به نظر میرسه خلقوخوش به طریقت راستین نزدیکتر باشه.»
در همان لحظه، گئوم ووجین، اهریمن آسمانی، با قاطعیت گفت:
«همچین اتفاقی نمیافته.»
او از قبل با آک گون-هاک پیمان بسته بود تا از گئوم موگوک محافظت کند.
بک جا-گانگ با درک اینکه رهبر فرقه اهریمنی از قبل دستبهکار شده است، سرش را تکان داد.
«آدم طماع واقعی همینجا بود.»
نگاه آنها دوباره به سمت جین پهچئون برگشت که در کنار پادشاه شمشیر چمباتمه زده بود و ظرف میشست.
احتمالاً این اولین بار در تمام زندگیاش بود که چنین کاری انجام میداد.
بک جا-گانگ زیر لب گفت: «رهبر اتحاد جین، اگه تمام ظرفهای دنیا رو هم بشوری، بازم فایدهای نداره.»
رهبر فرقه باد آسمان با لبخند گفت:
«با این حال، این صحنهایه که دیگه هیچوقت در تاریخ دنیای رزمی تکرار نمیشه، پس بیا با دقت تماشا کنیم.»
***
چندین روز از زمانی که جین پهچئون در میخانه می روان به آنها ملحق شده بود، میگذشت.
در این مدت، ستاره کشتار آسمان هنوز نیامده بود.
وقتی جین پهچئون برای اولین بار به آنجا رسید، هرگز تصور نمیکرد که روزهای متوالی را در یک فضای مشترک با این افراد سپری کند.
از زمانی که رهبر اتحاد رزمی شده بود، آیا هرگز در چنین فضای محدودی با دیگران زندگی کرده بود؟
آن هم با افرادی مثل رهبر فرقه اهریمنی و رهبر اتحاد نامتعارف؟
آیا چیزی ناراحتکنندهتر از این در دنیا وجود داشت؟
او میتوانست در کنار آنها بجنگد! اما غذا خوردن، شستوشو و خوابیدن در یک مکان با آنها، چیزی بود که صد برابر دشوارتر و ناخوشایندتر تصورش میکرد.
اما در کمال تعجب، همه چیز خوب بود.
واقعاً بد نبود.
فکر میکرد هرگز نمیتواند با این شرایط سازگار شود، اما قابل تحمل بود.
کسی که برای مدت کوتاهی ملاقات میکنید با کسی که چندین روز را با او میگذرانید، قطعاً متفاوت است.
برای او، گئوم ووجین همیشه فردی بهشدت سرد و متکبر به نظر میرسید.
«بهتره اینجا بخوابی. اینجا کمتر باد سرد میاد.»
گئوم ووجین جای خودش را به او داده بود.
آیا این مرد چنین جنبهای هم داشت؟
«من راحتم.»
«خواهش میکنم، از این جا استفاده کن.»
سوزِ باد برای کسی با سطح هنرهای رزمی جین پهچئون اصلاً مسئلهای نبود.
با این حال، این حرکتی از سر ملاحظه از سوی گئوم ووجین برای جین پهچئون بود که از همه بزرگتر بود.
«ممنونم.»
و گئوم ووجین بیش از آنچه او فکر میکرد، اهل صحبت بود.
تصور میکرد او مردی است که کلمهای حرف نمیزند، اما نه تنها با او، بلکه با رهبر اتحاد نامتعارف، دو فرمانروای اهریمنی و پادشاه شمشیر هم بهخوبی گفتگو میکرد.
او با خودش فکر کرد که چرا چنین پیشفرضی داشت که او مردی ساکت است، و بعد متوجه شد: او فقط هرگز بیهوده حرف نمیزد.
چون فقط آنچه را که کاملاً ضروری بود میگفت، مردی کمحرف به نظر میرسید.
نفر بعدی بک جا-گانگ بود.
این مرد در آشپزی جدی بود.
«غذای خاصی هست که دوست داشته باشی؟»
«من همه چیز میخورم.»
«بازم حتماً چیزی هست که ازش لذت ببری. من از رهبر فرقه گئوم یاد میگیرم و برات درستش میکنم.»
وقتی جین پهچئون برای اولین بار این حرف را شنید، با خودش فکر کرد که نکند او قصد دارد در یک لحظه حساس، غذا را مسموم کند.
اگر پادشاه سم اینجا نبود، او هر وعده غذایی را با همین سوءظن میخورد.
فکرش را بکنید، او به جای سمِ پادشاه سم، باید نگران سمِ رهبر اتحاد نامتعارف میبود!
اما بعد از گذشت چند روز، دید که او واقعاً از آشپزی لذت میبرد.
«آشپزی برات جالبه؟»
امروز هم بک جا-گانگ در آشپزخانه مشغول درست کردن چیزی بود.
او در حال پختن خورشتی بود که از گئوم ووجین یاد گرفته بود.
«انجام دادن کاری که تو تمام عمرم نکردم، لذت خاصی داره. شما هم باید یاد بگیرید، رهبر اتحاد.»
«من استعدادی در آشپزی ندارم. ترجیح میدم همون ظرفها رو بشورم.»
در این هنگام، رهبر فرقه باد آسمان که پشت پیشخوان نشسته بود، گفت:
«میتونیم همگی با هم یه مسافرخونه باز کنیم.»
رهبر فرقه باد آسمان یک مسافرخانه فرضی را تجسم کرد.
«رهبر فرقه گئوم و رهبر اتحاد بک میتونن آشپزخونه رو اداره کنن، رزمیکار آک و پادشاه سم میتونن شاگرد میخانه باشن، اهریمن مشت مسئول برخورد با مستهای بدقلق باشه و رهبر اتحاد جین هم ظرفها رو بشوره.»
وقتی رهبر فرقه باد آسمان خودش را کنار گذاشت، جین پهچئون پرسید:
«اون وقت خودت چیکار میکنی، رهبر فرقه؟»
مردی که رهبر فرقه اهریمنی و رهبر اتحاد نامتعارف را به آشپزخانه و رهبر اتحاد رزمی را به ظرفشویی فرستاده بود، با بیشرمی گفت:
«خب، من طبعاً باید پشت پیشخوان بشینم. با این هیکلم، شبیه صاحب میخانه نیستم؟»
همه کسانی که گوش میدادند، لبخند زدند.
در این جمع خطرناک که هر لحظه ممکن بود جنگی در آن در بگیرد، هیچکس نمیتوانست منکر شود که جوِ خوبِ حاکم، به لطف رهبر فرقه باد آسمان حفظ شده است.
البته، دو رهبر اتحاد هم حد و مرز خود را حفظ میکردند.
آنها موضوعات بهشدت جدی را پیش نمیکشیدند و سعی میکردند به گفتگوهای سبک و لذتبخش بسنده کنند.
در مدتی که اینجا بودند، همه بهطور موقت بار سنگینِ به دوش کشیدن دنیا را زمین گذاشته بودند.
احتمالاً به خاطر حرفی بود که گئوم ووجین زده بود.
ـ بذارید این مبارزه با نسل ما تموم بشه.
این مبارزهای برای افتخار خودشان نبود، و نه مبارزهای برای صلح دنیای رزمی.
این مبارزهای برای فرزندانشان بود.
آن آرمان از هر چیز دیگری قدرتمندتر بود، بنابراین حداقل اینجا، در این مکان، خودشان را در یک جبهه میدیدند.
آنها اینطور باور داشتند.
رهبر فرقه باد آسمان یک قدم فراتر رفت.
«بیاید دنیای رزمی رو به جانشینهای باهوش و جوونمون بسپریم و همگی مثل دوست زندگی کنیم. مگه چقدر دیگه قراره زنده بمونیم؟ بیاید دست از چشمغره رفتن به همدیگه برداریم.»
جین پهچئون به گئوم ووجین و بک جا-گانگ نگاه کرد.
در حقیقت، او میتوانست به شکلی تصور کند که با رهبر فرقه باد آسمان دوست باشد.
او آدم شادی بود که میدانست چطور حال و هوا را عوض کند.
اما دوست شدن با آن دو نفر؟ اصلاً چنین چیزی ممکن بود؟
با این حال، همین که او داشت چیزی را تصور میکرد که در گذشته حتی به آن فکر هم نمیکرد، نشان میداد که رابطهشان واقعاً پیشرفت زیادی کرده است.
اهریمن مشت برای گئوم ووجین و جین پهچئون که روبروی هم نشسته بودند، چای آورد.
بک جا-گانگ سرش را از آشپزخانه بیرون آورد و گفت:
«یه فنجون چای بخورید. غذا به زودی حاضر میشه! منتظر غذای امروز باشید!»
اهریمن مشت فنجانهای چای را جلوی آن دو مرد گذاشت.
دست گئوم ووجین که میخواست فنجان چای را بردارد، در میان زمین و آسمان متوقف شد.
ارتعاشی روی سطح چای شکل گرفت.
یک ارتعاش بسیار ضعیف.
لحظهای بعد.
ارتعاش بزرگتری ایجاد شد.
سومی، چهارمی؛ ارتعاشها بهتدریج بزرگتر شدند.
گئوم ووجین میدانست.
ماهیت این ارتعاشها که مانند ضربان قلب ظاهر میشدند.
کسی داشت به این سمت میآمد.
ارتعاشها هماهنگ با قدمهای او شکل میگرفتند.
این ارتعاشی نبود که بر اثر قدمهای سنگین و پرقدرت کسی ایجاد شده باشد.
او بدون هیچ صدایی راه میرفت، اما این ارتعاشی بود که صرفاً به خاطر «حضور» او ایجاد میشد.
جین پهچئون که روبروی او نشسته بود و اهریمن مشت که چای را آورده بود نیز با چشمانی جدی به ارتعاشها خیره شده بودند.
آیا آنها هرگز در زندگیشان چنین حضور شدیدی را حس کرده بودند؟
پادشاه شمشیر که در همان نزدیکی مشغول پاک کردن میزی بود، دستمالش را زمین گذاشت و صدای خرد کردن از آشپزخانه قطع شد.
چشمان پادشاه سم که از دنیای خودش بیرون آمده بود، عمیقتر و سردتر از همیشه بود.
بدون اینکه ذرهای حضورش را پنهان کند.
کسی داشت به سمت این مکان قدم برمیداشت.