چپتر 824: چون فقط وقتی فحش میدم پیدات میشه!
چپتر 824: چون فقط وقتی فحش میدم پیدات میشه!
جو اطراف هوا موگی تغییر کرده بود.
نبودِ کاملِ نیت کشتارش حالا وحشتناکتر از زمانی حس میشد که مهارگسیخته بود.
این حقیقت که او در برابر حملهی مشترک اهریمن مشت و بک جا-گانگ دوام آورده و حتی در این میان نیروی درونیاش را بازیابی کرده بود، برای در هم شکستن روحیهی هر کسی کفایت میکرد.
این اهریمن مشت بود که سکوت سنگین را شکست.
«عذر میخوام. باید زودتر متوجه میشدم.»
وقتی اهریمن مشت کمی قبلتر با مشتش به بدن هوا موگی ضربه زده بود، انرژی محافظی را تجربه کرده بود که شبیهاش را در تمام زندگیاش ندیده بود.
باید همان موقع متوجه میشد.
در پاسخ به ملامتِ خویشتنِ اهریمن مشت، گئوم ووجین با قاطعیت گفت:
«تشخیصش حتی برای یه ناظر هم سخت بود. غیرممکن بود که وسط چنین نبرد دشواری متوجهش بشی.»
رهبر فرقه باد آسمان سرش را به نشانهی تایید تکان داد.
«هیچکدوم از ما هم که قبلش جنگیدیم، متوجهش نشدیم.»
چه کسی میتوانست تصور کند چنین هنر رزمی عظیمی وجود داشته باشد؟
به همین دلیل بود که رهبر فرقه باد آسمان نتوانست جلوی خودش را بگیرد و گفت:
«اگه برای به پا کردن یه فاجعه خونین باید در این سطح بود، من تا آخر عمرم هم نمیتونم یکی راه بندازم.»
هوا موگی، گویی که لایهای از رویش کنار رفته و چهرهی واقعیاش را نشان میداد، دیگر لبخند نمیزد.
«فرقه های راستین، اهریمنی، نامتعارف و حتی سرزمینهای بیرونی، همگی جمع شدید و منتظر من موندید. شما آدمها اصلاً عقل تو سرتون هست؟»
همانطور که قبلاً گفته بود، کلماتش این معنا را میرساند: «این شما بودید که مرا خلق کردید.»
در حالی که نگاه سرد هوا موگی روی او سنگینی میکرد، جین پهچئون با خود فکر کرد که کار خوبی کرده که به اینجا آمده است.
اگر برای کمک به رهبر فرقه اهریمنی نیامده بود چه میشد؟
آیا فرقه الهی اهریمن آسمانی میتوانست به تنهایی با آن موجود هیولاصفت روبرو شود؟
و اگر آن ستاره کشتار آسمان که فرقه اهریمنی را درنوردیده بود به اتحاد رزمی میآمد چه؟ آیا او میتوانست متوقفش کند؟
او به خاطر نوهاش آمده بود، اما در نهایت...
«ها-گون، تو منو فرستادی اینجا تا پدربزرگت رو نجات بدی.»
آن هم با شمشیر جوانمرد.
گئوم ووجین از بک جا-گانگ پرسید:
«به مبارزه ادامه میدی؟»
اگرچه راز انرژی محافظ فاش شده بود، اما مبارزه همچنان بین بک جا-گانگ و اهریمن مشت بود.
این به آن دو بستگی داشت که تصمیم بگیرند مبارزه را متوقف کنند یا نه.
بک جا-گانگ قبل از پاسخ دادن، به اهریمن مشت نگاه کرد.
او قبل از گرفتن تصمیم خودش، نظر اهریمن مشت را میپرسید.
این احترامی بود به مردی که در کنارش جنگیده بود.
در حالت عادی، اهریمن مشت پاسخ میداد که البته که میجنگد.
پایان دادن به مبارزه آن هم درست بعد از اینکه فقط باعث شده بود نیروی درونی حریف بازگردد؟ این تحقیری تحملناپذیر بود.
با این حال، دیدن اینکه بک جا-گانگ انتخاب کرده بود در کنار او بجنگد، باعث شده بود چیزی حس کند.
او مردی بود که سود منطقی را به غرور یا افتخار ترجیح میداد.
با این حال، به نظر نمیرسید که عزت نفس پایینی داشته باشد یا بیآبرو جلوه کند.
جنگیدن بیپروا وقتی هیچ ایدهای برای مقابله با حریف نداری؟ آن هم فقط به این دلیل که وسط مبارزه بودی؟
اهریمن مشت هم عملگرایی را به غرور ترجیح داد و یک قدم به عقب برداشت.
«مطابق ارادهی رهبر اتحاد عمل میکنم.»
بک جا-گانگ بلافاصله تصمیم نگرفت.
او رویش را برگرداند و از دیگران پرسید:
«کسی ایدهی خوبی داره؟»
او هیچ قصدی نداشت که جلوی کسی خودش را خوب نشان دهد، و همین موضوع او را قابلاعتمادتر میکرد.
جین پهچئون به آرامی گفت:
«هرچی تاثیرات یه هنر اهریمنی شدیدتر باشه، عوارض جانبیش هم بیشتره.»
جین پهچئون مطمئن بود از آنجایی که او نیروی درونی را جذب میکند، حتماً همزمان فداکاری و بهایی هم در کار است.
«باید اون نقطه ضعف رو پیدا کنیم.»
با این حرف، هوا موگی بار دیگر شروع به آشکار کردن نیت کشتارش کرد.
این نیت کشتاری کاملاً متفاوت با چیزی بود که قبلاً نشان داده بود.
این نیت کشتار واقعی او بود، و همچنین نیت کشتار روحهایی که در بدنش ساکن بودند.
آن نیت کشتار حاوی قدرت زمان بود.
نیت کشتاری که در طول سیصد سال انباشته شده بود، نیت کشتاری که باعث میشد نزدیک شدنِ قریبالوقوع مرگ را حس کنی، در هوا معلق شد.
آن نیت کشتار گویی میگفت: من هیچ نقطه ضعفی ندارم!
رهبر فرقه باد آسمان گویی که آه میکشد، گفت:
«آخه این رهبر جوان فرقه کدوم گوریه؟ با اون ذهن درخشانش، الان باید اینجا باشه و بهمون بگه: "این اینه و اون اونه! اینجوری باید با اون هیولا جنگید!" باید اینها رو بگه. هر وقت بهش نیاز داریم نیست، اما همیشه برای گرفتن گنجینههای الهی من پیداش میشه، حتی یه جمعیت رو با خودش آورد تا گو وول رو ببره! مگه همیشه هر وقت فحش میدادم و شکایت میکردم ظاهر نمیشدی؟ خودتو نشون بده، رهبر جوان فرقه!»
پادشاه شمشیر با حالتی که انگار دیگر امیدی به او ندارد، به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد.
در چنین موقعیتی شوخی کردن؟
رهبر فرقه باد آسمان حتی رویش را برگرداند تا پشت سرش را نگاه کند.
او با ناامیدی امیدوار بود که او را ببیند که از انتهای روستای خاندان اهریمنی در جاده قدم میزند، اما چنین اتفاقی نیفتاد.
«این دیگه چه انتظار مسخرهایه؟» با اینکه این فکرش بود، اما نگاه پادشاه شمشیر هم به دنبال نگاه رهبر فرقه باد آسمان به دوردستها رفت.
او هم میخواست گئوم موگوک را ببیند.
و فقط پادشاه شمشیر نبود.
احساسات جین پهچئون و بک جا-گانگ هم تفاوت چندانی نداشت.
چنین انتظاری به خاطر کارهای شگفتانگیزی به وجود آمده بود که گئوم موگوک تا به حال به آنها نشان داده بود.
رهبر جوان فرقه مطمئناً پاسخی برای این مبارزه پیدا میکرد.
در همان لحظه، نگاه جین پهچئون و بک جا-گانگ برای لحظهای با هم تلاقی کرد.
آنها فوراً متوجه شدند که به یک چیز فکر میکنند.
رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف منتظر مرد جوانی به سن نوه یا پسرشان بودند؟
ترس از اینکه کسی متوجه این موضوع شود، تنها فکری بود که در آن شریک بودند.
سپس، گئوم ووجین دهان باز کرد.
«تو چی فکر میکنی؟»
چشمان همه به سمت گئوم ووجین چرخید.
او نمیتوانست بیاطلاع باشد که پرسیدن این سوال از هوا موگی پاسخی نخواهد داشت.
«فکر میکنی جوابت رو میدم؟»
هوا موگی هم فکر کرد که سوال خطاب به اوست.
«از تو نپرسیدم.»
نگاه گئوم ووجین از هوا موگی گذشت و به سمت پشتبامی در دوردست رفت.
وقتی چشمان همه به آن نقطه چرخید، کسی از روی پشتبامی بسیار دور، با خوشحالی برایشان دست تکان میداد.
او آنقدر دور بود که شبیه به یک نقطه به نظر میرسید.
«بیا اینجا.»
این یک دستور با صدای آرام بود، اما شخصی که دستش را تکان میداد، گویی که آن را شنیده باشد، خودش را به جلو پرتاب کرد.
در یک چشم به هم زدن.
او در یک لحظه پرواز کرد و آمد، گویی که در فضا جابهجا شده باشد.
به راستی، هیچکدام از استادان حاضر نمیتوانستند چنین هنر سبکبالیِ تند و تیزی را اجرا کنند.
و تا جایی که آنها میدانستند، تنها یک نفر بود که میتوانست چنین شکوه الهیای را به نمایش بگذارد.
«برگشتم، پدر.»
کسی که در مقابل گئوم ووجین فرود آمد، کسی نبود جز گئوم موگوک.
همه با چهرههایی غافلگیر شده به گئوم موگوک خیره شدند.
دهان رهبر فرقه باد آسمان باز ماند.
صورتش پر از شوک و شادی بود.
میخواست همانجا فریاد بزند.
«اومد، اومد! رهبر جوان فرقه واقعاً اینجاست!»
بالاخره گئوم موگوک که همه مشتاقانه منتظرش بودند، از راه رسیده بود.
«اونقدر با عجله اومدم که حتی نتونستم براتون کادو بخرم، پدر.»
اینکه در چنین موقعیتی حرفش را با نخریدن کادو شروع کند، قطعاً پسرِ او بود.
«خیلی وقته داری تماشا میکنی؟»
«وقتی مبارزه بیرون میخانه شروع شد، رسیدم.»
گئوم موگوک درست زمانی به روستای خاندان اهریمنی رسیده بود که رهبر اتحاد نامتعارف و اهریمن مشت مبارزهشان را با هوا موگی شروع کرده بودند.
«چرا مخفی شده بودی؟»
وقتی رسیده بود، نیروی درونیاش کاملاً تخلیه شده بود.
هر چقدر هم که وضعیت اضطراری بود، باید نیرویش را بازیابی میکرد، بنابراین از فاصلهای چنان دور که حتی هوا موگی یا پدرش هم نتوانند حسش کنند، از طریق گردش انرژی آن را بازیابی کرده بود.
در حالی که با تکنیک چشم الهیاش صحنه را تماشا میکرد، به محض اینکه گردش انرژیاش کامل شد، به پدرش خبر داد که رسیده است.
با استفاده از تکنیکی که وقتی برای اولین بار با پدرش از کوه بالا رفته بود، یاد گرفته بود.
او همان انرژیای را برای پدرش فرستاده بود که برای شناسایی گراز وحشی از دهها قدم دورتر استفاده میکرد.
«مخفی نشده بودم. خیلی وقت بود که نجنگیده بودید، برای همین باید مهارتهاتون رو نشون میدادید. اینجوری میتونید یه کم جلوی پسرتون پز بدید. پس دفعهی بعد هم بجنگید، پدر. چون پسر وظیفهشناسی هستم، میدون رو به شما واگذار میکنم.»
پوزخندی روی لبهای پدرش نقش بست.
گئوم موگوک با دیدن آن پوزخند برای اولین بار پس از مدتی، همراه او خندید.
«خوب کردی اومدی.»
«بله، پدر.»
حالا دیگه فقط با یه نگاه هم همدیگه رو درک میکردن.
گئوم موگوک هم خیالش راحت بود و هم خوشحال.
«بهموقع رسیدم!»
میترسید کسی کشته شده باشه.
میترسید کسی آسیبی دیده باشه که دیگه نشه جبرانش کرد.
میترسید وقتی میرسه، ببینه همه چی نابود شده.
بهخاطر همین نگرانیها بود که بدون حتی لحظهای استراحت، بهجز زمانهایی که برای بازیابی نیروی درونی لازم داشت، تمام مسیر رو دویده بود.
نه خوابیده بود و نه چیزی خورده بود.
گئوم موگوک که همیشه نگران بود، توی راه انواع و اقسام سناریوهای بد رو توی ذهنش تصور کرده بود.
اما یه نفر بود که تمام اون فکرهای پراکنده رو از هم میدررید.
«پدر اینجاست، پس همهچی درست میشه.»
و در کمال تعجب، آدمهای غیرمنتظرهای هم اینجا بودن.
«رهبر اتحاد!»
گئوم موگوک در حالی که پشتش به هوا موگی بود، به احوالپرسیهاش ادامه داد.
هوا موگی در سکوت تماشاش میکرد.
هوا موگی از این نادیده گرفته شدنِ عمدی و کامل، عصبانی نشد.
او با نگاهی محتاطانه که تا حالا هرگز از خودش نشون نداده بود، به گئوم موگوک خیره شد.
گئوم موگوک با احترام به جین پهچئون سلام کرد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمتون!»
نگاه گئوم موگوک به زخم جین پهچئون و بعد به شمشیر جوانمرد روی کمرش افتاد.
فقط با دیدن همونها میتونست بفهمه که او با چه نیتی اومده و چه اتفاقاتی افتاده.
«ممنونم که اومدید.»
جین پهچئون در حالی که به شمشیر جوانمردش نگاه میکرد، گفت:
«میتونی از ها-گون تشکر کنی.»
«توی دورهمی بعدیمون، ها-گون رو بالای سفره مینشونم. البته، بهعنوان جریمهی پز دادنش، باید پول نوشیدنیها رو هم خودش بده.»
این بار با احترام به بک جا-گانگ سلام کرد و با یه شوخی ادامه داد:
«سا-این چیزی بهتون نداد؟»
«بهم گفت نرم، چون نگران بود آسیب ببینم.»
«پس باید اون رو پایین سفره بنشونیم.»
در کمال ناباوری، گئوم موگوک در حالی که هوا موگی درست پشت سرش بود، داشت دربارهی دورهمی دوستانهشون حرف میزد.
حتی شوخیهای بیمزه هم میکرد.
و بعد نوبت به یه قول رسید.
«لطفی رو که هر دوی شما امروز با اومدنتون بهم کردید، هیچوقت فراموش نمیکنم. اگه روزی برسه که به من نیاز داشته باشید، من اولین نفری هستم که خودم رو میرسونم!»
برای جین پهچئون و بک جا-گانگ، پاداشی بزرگتر از این وجود نداشت.
این قولی بود که این رهبر جوان فرقه میداد؛ که اگه روزی جین ها-گون یا بی سا-این توی خطر باشن، او برای نجاتشون میاد.
«اول بیا سمت ما.»
جین پهچئون هم به شوخیِ بک جا-گانگ خندید.
با دیدن آرامشِ این دو رهبر اتحاد، چشمهای هوا موگی با تندی درخشید.
اون آدمهایی که تا همین چند لحظه پیش اونقدر جدی بودن...
«دارن میخندن؟»
بهمحض رسیدن گئوم موگوک، جو کاملاً عوض شده بود.
میدان نبردِ دلگیر، بهطرز عجیبی روشنتر به نظر میرسید.
او میتونست کلمهای به هوا موگی بگه، اما گئوم موگوک بدون اینکه به پشت سرش نگاه کنه، به احوالپرسیهاش ادامه داد.
هوا موگی هیچوقت نمیفهمید که گئوم موگوک، از زندگی قبلیش قبل از بازگشت تا الان، چقدر به او فکر کرده.
هیچکس اینجا نمیتونست بفهمه که این ملاقات چقدر سرنوشتساز و مهمه.
اینکه چقدر از این لحظه میترسیده و در عین حال، چقدر منتظرش بوده.
اما گئوم موگوک حتی یه نگاه هم بهش ننداخت.
چون آدمهای اینجا، مهمتر از هوا موگی بودن.
این ذهنیتی بود که او از زمان بازگشتش حفظ کرده بود.
«من برای این برنگشتم که تو رو بکشم. برگشتم تا با این آدمها زندگی شادی داشته باشم.»
حتی توی این لحظهی نهایی، گئوم موگوک داشت به اون اصل پایبند میموند.
نفر بعدی که گئوم موگوک باهاش احوالپرسی کرد، اهریمن مشت بود.
«استاد، شاگردتون برگشته.»
«خوب کردی که اومدی.»
او خبری رو داد که اهریمن مشت از شنیدنش بیشتر از هر چیزی خوشحال میشد.
«فرمانده شاخه لی هم مأموریتش رو با موفقیت تموم کرده. اون بعداً با زیردستهاش میرسه.»
با شنیدن خبر سلامتی دخترش، برقی از شادی توی چشمهای اهریمن مشت درخشید.
و چهرهی بشاشِ گئوم موگوک به این معنی بود که شهریاران اهریمنی و پیروان اهریمنی که به اون سمت رفته بودن، همگی سالم هستن.
مبارزه با ارباب قصر تاریکی نمیتونست کار راحتی بوده باشه.
اهریمن مشت در سکوت، با دست بزرگش یک بار روی شونهی گئوم موگوک زد.
«خسته نباشی.»
هوا موگی که تماشا میکرد، با صدای آرومی گفت:
«هرکی ببینه فکر میکنه مبارزه همین الان تموم شده.»
اصلاً فکرش رو نمیکرد که اولین ملاقاتش با گئوم موگوک، با دیدن پشت سرِ او باشه.
گئوم موگوک بدون اینکه برگرده، گفت:
«دارم حسابی ازت تعریف میکنم، مگه نه؟»
«چی؟»
«حتی اگه قرار باشه بمیرم، باید قبل از رفتنم سلام و احوالپرسیهام رو بکنم.»
«دارم احوالپرسی میکنم چون ممکنه به دست تو کشته بشم.» از اونجایی که حرفش در واقع داشت از مهارت هوا موگی تعریف میکرد، هوا موگی نتونست چیزی در ردش بگه.
گئوم موگوک به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد.
«خب، دیگه نوبت منه، نه؟»
صورت رهبر فرقه باد آسمان پر از انتظار بود.
گئوم موگوک به شوخی گلایه کرد:
«ای بابا، رهبر فرقه، شما حتی وسط چنین مبارزه مهمی هم دارید بهم فحش میدید!»
«چون فقط وقتی بهت فحش میدم پیدات میشه!»
نگاهشون توی هوا به هم گره خورد.
او هیچوقت به اندازهی امروز از دیدن گئوم موگوک خوشحال نشده بود.
انگار اون عتیقهی الهی داشت جادوش رو نشون میداد.
فقط کافی بود دعا کنه تا او ظاهر بشه.
«همونطور که ازتون انتظار میرفت، رهبر فرقه. شما همیشه توی لحظات بحرانی کنار فرقه اصلی هستید.»
«مجبور شدم بیام. اگه میخوام همچنان از سفرهی شما نون بخورم، باید خودم رو نشون بدم.»
در مقابل گئوم موگوک، چنین شوخیهایی بهطور طبیعی به زبون رهبر فرقه باد آسمان میاومد.
هوا موگی با خودش فکر میکرد: «واقعاً میخواد با تکتکِ این آدمها احوالپرسی کنه؟» و گئوم موگوک انگار برای اثبات حرف او، دقیقاً همین کار رو کرد.
ارواحِ درون ذهن هوا موگی شروع به غوغا کردن.
بله، چطور میتونستن با دیدن این صحنه ساکت بمونن؟
حالا هم بیرون شلوغ بود و هم داخل ذهنش.
نفر بعدی پادشاه سم بود.
پادشاه سم ساکت پشت بقیه ایستاده بود.
«عجب، چرا اون پشت فقط دارید تماشا میکنید؟ باید با سم ذوبش میکردید.»
پادشاه سم با نگاهی که میگفت «مگه من چه قدرتی دارم؟»، به گئوم ووجین نگاه کرد.
تنها زمانی که او میتونست چنین حسِ نیمهشوخی و نیمهجدیای رو به رهبر فرقه منتقل کنه، وقتی بود که کنار گئوم موگوک ایستاده بود.
«پدر، از این به بعد فقط پادشاه سم رو بفرست. بقیهتون میتونید توی فرقه بمونید و نوشیدنی بخورید.»
این حرفی بود که پادشاه سم رو بهعنوان بهترین ستایش میکرد.
در حقیقت، هرچند به روی خودش نمیآورد، اما خوشحالترین فرد از دیدن گئوم موگوک، پادشاه سم بود.
اگه قرار بود این مبارزه اولین قربانی رو داشته باشه، او قصد داشت بیسروصدا از معرکه فرار کنه.
این کار برای اطاعت از دستور مطلقِ رهبر فرقه مبنی بر محافظت از گئوم موگوک بود.
او غرق در اضطرابِ این بود که مجبور بشه بدون جنگیدن میدان نبرد رو ترک کنه، اون هم در حالی که رهبر فرقه رو پشت سرش تنها میذاره.
برای او، ظهور گئوم موگوک واقعاً شادیای مثل کشفِ پشتسرهمِ حشرات سمیِ کمیاب داشت.
حدود سه تا از اونا.
در آخر، گئوم موگوک برگشت تا به پادشاه شمشیر نگاه کنه.
«حالتون خوبه؟»
هر کسی میتونست ببینه که زخمیترین آدم اونجا، پادشاه شمشیر بود.
«برادر آک، اصلاً چرا اومدید بیرون؟ باید یه جای عمیق قایم میشدید.»
«همونطور که میدونی، قیافهم خیلی تو چشمه. نتونستم بهموقع قایم بشم.»
البته که شادیِ دیدار دوباره یه چیز بود، اما گئوم موگوک این فرصت طلایی رو برای دست انداختنش از دست نداد.
«آه، راستی، سرپرست جوخه چا هم سالمه.»
پادشاه شمشیر با شنیدن خبر سلامتی چا ایران دستپاچه شد.
توی این وضعیت داشت دربارهی چا ایران سر به سرش میذاشت؟
اون هم جلوی رهبر فرقه و رهبرهای اتحاد؟
«چرا این رو به من میگی؟»
فقط بعد از چنین دیدارِ پرشور و شلوغی بود که گئوم موگوک بالاخره به سمت هوا موگی برگشت.
«حالا بالاخره بهم نگاه میکنی؟»
هوا موگی حس میکرد تبدیل به یه سیاهیلشکرِ بینامونشان شده.
البته، احتمالاً هدف رهبر جوان فرقه هم همین بود.
هوا موگی نمیدونست.
در حقیقت، گئوم موگوک آرزو میکرد که او حتی موجودِ بیاهمیتتری میبود.
گئوم موگوک خوابِ چنین لحظهای رو با هوا موگی دیده بود.
آرزو میکرد کاش میتونست در حالی که با پدرش تختهنرد بازی میکنه، بگه «الان برمیگردم»، بره او رو بکشه و برگرده.
اینکه طوری برگرده که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده و بپرسه: «نوبت منه، مگه نه؟»
با این حال، هوا موگی زودتر از چیزی که او انتظار داشت وارد دنیا شده بود و سرنوشتشون از هم جدا شده بود.
گئوم موگوک با چشمهایی که عمق پیدا کرده بود، به هوا موگی نگاه کرد.
«تو هیچوقت نمیفهمی من از کجا اومدم تا ببینمت، تا جلوت رو بگیرم.
هیچوقت نمیفهمی چه راه طولانیای رو پیاده اومدم.»
اما هوا موگی هم با چشمهایی که زمانِ بسیار طولانیای رو دیده بود، به گئوم موگوک خیره شد.
«عجیبه، اصلاً برام ناشناس به نظر نمیای.»
«وقتی یه صورت خوشتیپ میبینی، معمولاً همینطوری میشه.»
کمی بعد، گئوم موگوک لبخندی زد و درخواستی کرد.
«تمام راه رو بدون اینکه چیزی بخورم دویدم، دارم از گشنگی میمیرم. ازت خواهش میکنم.»
این لحظهای بود که نبردِ امروز به مرحلهی بعدی خودش رفت.
«بیا اول غذا بخوریم، بعد بجنگیم.»