چپتر 826: چون میخوای داستانت رو تعریف کنی

«این دومین باریه که با من غذا میخوره؟»

نه فقط هوا موگی، بلکه بقیه کسانی که دور میز بودند هم جا خوردند.

همه چشمها به گئوم موگوک دوخته شد.

«این چه اراجیفیه؟»

در پاسخ به واکنش سردرگم هوا موگی، رفتار گئوم موگوک با او محترمانه شد.

«خیلی وقت گذشته.»

وقتی گئوم موگوک با احترام تعظیم کرد، هوا موگی فهمید که این درود خطاب به او نیست.

«رهبر اتحاد، شما به من دروغ گفتید.»

همه متوجه شدند.

گئوم موگوک داشت با یکی از دو رهبر اتحادی صحبت میکرد که درون بدن هوا موگی ساکن بودند.

او سعی داشت با چه کسی حرف بزند؟

«سوالی که اون روز پرسیدم رو یادتون میاد؟»

البته، کسی که گئوم موگوک خطاب قرار داده بود، امپراتور شمشیر بود.

زمانی که گئوم موگوک به سیصد سال قبل بازگشته بود، از امپراتور شمشیر پرسیده بود.

«راهی هست که ما پیروز بشیم؟»

او هنوز گئوم موگوک را به یاد نمیآورد.

«اون زمان، شما اینطور جواب دادید: "روش خاصی وجود نداره. چارهای نداریم جز اینکه بجنگیم و پیروز بشیم."»

برای لحظهای، چشمان هوا موگی لرزید.

گئوم موگوک ضربهی نهایی را به خاطرات متزلزل او وارد کرد.

«شما قول داده بودید که توی عروسیِ سرجوخه سخنرانی تبریک بگید. گمانم نتونستید به اون قول هم عمل کنید.»

هوا موگی از جایش پرید.

نگاهش از پیش تغییر کرده بود.

کسی که ایستاده بود، امپراتور شمشیر بود.

«تو چطور...؟»

او بالاخره آن روز را به یاد آورد.

حوالیِ زمانِ پیش از نبرد نهایی، بعد از اینکه سخنرانیاش را تمام کرده و پایین آمده بود، جنگجوی جوانی بود که از او سوالی پرسید.

در آن فضای باوقار، او با جسارت پرسیده بود.

ـ راهی هست که ما پیروز بشیم؟

حالا که به چهرهاش نگاه میکرد، همهچیز را به وضوح به یاد میآورد.

همانطور که آن مرد جوان گفته بود، معلوم شد که او به او دروغ گفته است.

گفته بود روش خاصی وجود ندارد، اما فرقه اهریمنی و اتحاد نامتعارف را وارد میدان کرده بود.

آن جنگجوی آن زمان، رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی از سیصد سال در آینده است؟

امپراتور شمشیر از این حقیقت باورنکردنی، دستپاچه و شوکه شده بود.

گئوم موگوک به او نگاه کرد و با آرامش سخن گفت.

«لطفاً بشینید. بیاید امروز با هم غذا بخوریم، درست مثل همون موقع.»

امپراتور شمشیر که هنوز چهرهای شوکه داشت، به آرامی نشست.

بله، آنها با هم غذا خورده بودند.

هوا موگی میتوانست روح امپراتور شمشیر را به زور به عقب براند، اما او هم دربارهی این وضعیت کنجکاو بود و فقط اجازه داد اوضاع پیش برود.

«تو که سیصد سال پیش دیدمت، چطور الان اینجایی؟»

گئوم ووجین سرش را چرخاند تا به پسرش نگاه کند.

این اولین باری بود که میدید او چنین حالت متعجبی به خود گرفته است.

او حتی زمانی که ستاره کشتار آسمان ظاهر شد، اینقدر غافلگیر نشده بود.

برای بقیه هم همینطور بود.

گئوم موگوک در غافلگیر کردن مردم مهارت داشت، اما این فراتر از غافلگیری بود؛ یک شوک بود.

رهبر فرقه باد آسمان با خود فکر کرد: «میدونستم»، و به سختی جلوی خودش را گرفت تا شوخی نکند و نگوید: «من چون تو سیصد سالته ازت باختم.»

گئوم موگوک حقیقت را صادقانه فاش کرد.

«شاید باورش سخت باشه، اما ظرف اسرارآمیز، که یه عتیقه الهی از قصر اراده آسمانی هست، من رو به سیصد سال قبل فرستاد.»

تنها کسی که این حقیقت را میدانست، پادشاه شمشیر بود.

زمانی که او از طریق ظرف اسرارآمیز بازگشته بود، حقیقت را به او گفته بود، چون او کسی بود که از آن محافظت میکرد.

با این کلمات، آهی از دهان امپراتور شمشیر خارج شد.

او میتوانست حرفهای گئوم موگوک را باور کند، چون همین عتیقهی الهی مرموز بود که آنها را جذب کرده بود.

«من هم اون روز اونجا بودم.»

گئوم موگوک به پدرش نگاه کرد.

بدون نیاز به توضیح بیشتر، گئوم ووجین تنها یک بار سر تکان داد و چهرهاش نشان میداد که متوجه شده چه اتفاقی افتاده است.

او درک کرد که گئوم موگوک فرصت باورنکردنی دیگری به دست آورده است.

دلیلی که هوا موگی احساس نمیکرد گئوم موگوک غریبه است، احتمالاً به خاطر خاطراتی بود که در ناخودآگاه امپراتور شمشیر باقی مانده بود.

امپراتور شمشیر که بیصدا به گئوم موگوک خیره شده بود، آه بلندی کشید که شبیه به یک مرثیه بود.

«از حرفی که بهت زدم پشیمونم.»

او واقعاً منظورش همین بود.

دروغ بود اگر میگفت تمام این سالها پشیمان بوده، اما آن مرد جوان هر از گاهی به ذهنش خطور میکرد.

او چنان شخص تأثیرگذاری بود که فراموش کردنش سخت بود، و بالاتر از همه، این حقیقت که به او دروغ گفته بود، روی ذهنش سنگینی میکرد.

«متأسفم.»

«نیازی نیست از من عذرخواهی کنید. من شخصی از سیصد سال در آینده هستم، و کسی از فرقه الهی اهریمن آسمانی.»

این حقیقت هم چیزی بود که درکش برای امپراتور شمشیر از همه سختتر بود.

«چرا سراغ من اومدی؟ انتخاب خودت بود؟»

«نه. ظرف اسرارآمیز من رو پیش شما فرستاد، رهبر اتحاد.»

اگر او از نوادگان فرقه الهی اهریمن آسمانی بود، نباید پیش ارباب قصر اراده آسمانی میرفت؟

آیا به این خاطر بود که او رهبر فرقه اهریمنی را وارد میدان کرده بود؟

«دلیلش رو من هم نمیدونم.»

احتمالاً به بازگشت او مربوط میشد، بنابراین چیزی نبود که بتواند اینجا دربارهاش صحبت کند.

«دلیلی که من رو صدا کردی حتماً اینه که درخواستی از من داری.»

نگاه امپراتور شمشیر به جین پهچئون افتاد که بیصدا نشسته بود.

رهبر آینده اتحاد رزمی، که حتی بیشتر از رهبر جوان فرقه به او احترام گذاشته بود، بیشتر بر ذهنش سنگینی میکرد.

او هنوز بدون کلمهای، به گفتگوی بین خودش و رهبر جوان فرقه گوش میداد.

امپراتور شمشیر احساس میکرد که باید کاری انجام دهد، حتی اگر فقط برای او باشد.

نگاه امپراتور شمشیر به گئوم موگوک بازگشت.

«از من چی میخوای؟»

این لحظهای بود که هوا موگی ممکن بود در گفتگو دخالت کند.

او میتوانست از او بخواهد که در مبارزه مداخله کند، یا راز ستاره کشتار آسمان را فاش کند.

اما هوا موگی این کار را نکرد.

انگار مطمئن بود که آنها هر کاری کنند، فرقی نمیکند.

با این حال، آنچه گئوم موگوک میخواست، کاملاً انتظارات آنها را در هم شکست.

«من شما رو نه به عنوان ستاره کشتار آسمان، بلکه برای صرف غذا به عنوان رهبر اتحاد رزمی صدا کردم.»

«در هر صورت شکم ستاره کشتار آسمان رو سیر میکنه، اما خواهش میکنم، به عنوان رهبر اتحاد غذا بخورید.»

مردمکهای امپراتور شمشیر لرزید.

«فقط همین؟»

«بله، فقط همین.»

نه فقط گئوم ووجین، بلکه تمام کسانی که گوش میدادند میدانستند که این کلمات احساسات واقعی گئوم موگوک هستند.

قلبهای خودشان هم از آن صداقتی که تقریباً شبیه به دروغ به نظر میرسید، به لرزه درآمده بود.

اما راهی نبود که امپراتور شمشیر چنین احساساتی را بداند.

«کمک من رو نمیخوای چون داری من رو حقیر میبینی؟»

«برعکس.»

نگاه و چهرهی گئوم موگوک کاملاً آرام و جدی بود.

«اون زمان، من حس کردم که شما واقعاً به زیردستهاتون اهمیت میدید، رهبر اتحاد. من همچنین غم و اندوه شما رو برای اینکه نتونستید جنگ رو زودتر تموم کنید، حس کردم.»

«اون موقع، هرگز تصور نمیکردم که دوباره اینطوری با شما ملاقات کنم، اما با دیدن شما در حال حاضر، میخواستم شما رو به یه وعده غذا مهمون کنم.»

گئوم موگوک نگاهی به بک جا-گانگ انداخت و اضافه کرد.

«این غذا که توسط رهبر اتحاد نامتعارف درست شده، لذیذه. لطفاً امتحانش کنید.»

امپراتور شمشیر بیصدا به غذای مقابلش خیره شد.

گئوم موگوک او را بیشتر تحت فشار قرار نداد و شروع به خوردن غذای جلوی خودش کرد.

بعد از مدتی، امپراتور شمشیر آنچه را که برای مدت طولانی در قلبش نگه داشته بود، بیرون ریخت.

این سخنی بود خطاب به گئوم موگوک، اما در عین حال، برای جین پهچئون.

«دلیلی که من جذب ظرف اسرارآمیز شدم، به خاطر بدشانسی نبود.»

این حقیقتی پنهان بود که برای سیصد سال او را آزار داده بود.

«من جذب شدم چون از همون نوع آدمهایی بودم که ارباب قصر اراده آسمانی، رهبر فرقه اهریمنی و رهبر اتحاد نامتعارف بودند.»

فکر کردن به آن هم باعث جریحهدار شدن غرور و خشم میشد، اما در نهایت، او باور داشت که این حقیقت است.

«لحظهای که انتخاب کردم اونها رو وارد میدان کنم، من هم یکی از اونها شدم. من هم یه شرورم.»

به همین خاطر بود که نمیتوانست چوبهای غذاخوریاش را بردارد.

«من لایق پذیرفتن غذای شما نیستم.»

گئوم موگوک لقمهای که در دهان داشت را فرو داد، جرعهای آب نوشید و با آرامش پرسید:

«چرا اینقدر تلاش میکنی که بینقص باشی؟»

این سؤال غیرمنتظره باعث شد شمشیر الهی امپراتور رزمی جا بخورد.

گئوم موگوک به جین پهچئون نگاه کرد.

«طبق استانداردهای شمشیر الهی امپراتور رزمی، رهبر اتحاد جین هم که اونجا نشسته، مرتکب اشتباه بزرگی شده. اون کاملاً تنها برای کمک به فرقه اهریمنی به اینجا اومد.»

«از نظر تو، شمشیر الهی، این باید اشتباه حتی بزرگتری باشه، مگه نه؟»

به همین خاطر بود که او در ابتدا به جین پهچئون گفته بود که معاشرت با آنها منجر به نابودی میشود.

این بار، گئوم موگوک از جین پهچئون پرسید:

«فکر میکنی اومدن به اینجا یه اشتباه بود؟»

جین پهچئون میتوانست حدس بزند نیت گئوم موگوک از پرسیدن این سؤال چیست. بله، مسئلهی شمشیر الهی امپراتور رزمی، مسئلهی خود او هم بود.

«یه اشتباه بود. یه اشتباه خیلی بزرگ.»

برخلاف کلامش، چهرهی جین پهچئون آسوده بود. جین پهچئون با نگاه کردن به شمشیر الهی امپراتور رزمی، گذشتهی خودش را میدید. احساس میکرد که او هم زمانی همینطور بوده است.

تبدیل شدن به یک رهبر اتحاد بینقص، زمانی تمام زندگیاش بود. اما حالا، کمی با آن زمان فرق داشت. او میتوانست چنین افکاری داشته باشد و آنها را به زبان بیاورد.

«منم فقط یه انسانم، خب که چی اگه اشتباه کنم؟ تمام عمرم رو بدون هیچ لغزشی زندگی کردم، پس ایرادی نداره اگه فقط یه بار اشتباه کنم.»

گئوم موگوک انگار که انتظار چنین پاسخی را داشت، لبخندی زد و جواب داد:

«زیردستهات اینطوری حتی بیشتر ازت خوششون میاد. با خودشون فکر میکنن: "پس رهبر اتحاد همیشه بینقص ما هم چنین جنبهای داره" و "اونم مثل ما اشتباه میکنه".»

نگاه گئوم موگوک دوباره به سمت شمشیر الهی امپراتور رزمی برگشت. دلداری دادن به او، راهی برای نشان دادن احترامش به جین پهچئون نیز بود.

«میگی از همون قماش اونا هستی، شمشیر الهی؟ نه، من معتقدم تو کاملاً با اونا فرق داری.»

چشمان شمشیر الهی امپراتور رزمی لرزید.

«تو کسی هستی که تمام عمرش رو برای عدالت و حقطلبی زندگی کرده، کسی که خودش رو برای محافظت از صلح دنیای رزمی فدا کرده، مگه نه؟ از طرف دیگه، رهبر فرقه اهریمنی اون دوران به بیرحمی مشهور بود. آخه داری خودت رو با کی مقایسه میکنی!»

با وجود اینکه گئوم موگوک میدانست رهبر فرقه، هیوک دو-چئون، دارد به این گفتگو گوش میدهد، اما ملاحظه نکرد.

«اگه ظرف اسرارآمیز رهبر فرقه اهریمنی رو جذب نکرده بود، معتقدم تاریخ فرقه اصلی ما خیلی متفاوت میشد.»

«تاریخ فرقه اصلی قطعاً به سمت بدتری میرفت و با تغییر مداوم سرنوشت، شاید پدرم هیچوقت رهبر فرقه نمیشد. حتی شاید من الان اینجا مقابلت نبودم.»

این راه دیگری برای گفتن این بود که اتفاقات سیصد سال پیش و وقایع زمان حال، با یک سرنوشت بزرگ به هم گره خوردهاند.

شمشیر الهی امپراتور رزمی هرگز به چنین چیزهایی فکر نکرده بود. او حتی در خواب هم نمیدید که روزی با رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی ملاقات کند و چنین گفتگویی داشته باشد.

«با این حال، این چیزی از گناهِ وارد کردن فرقه اهریمنی و اتحاد نامتعارف کم نمیکنه. گفتم که این کار رو برای دنیای رزمی انجام دادم، اما در نهایت، انتخابی برای خودم بود.»

«اگه اون انتخاب رو برای خودت انجام نداده بودی، رهبر اتحاد، شاید جنگ خیلی طولانیتر میشد. حتی ممکن بود توی جنگ شکست بخورید. اونوقت آدمهای خیلی بیشتری کشته میشدن. طمع تو، رهبر اتحاد، دنیای رزمی رو نجات داد.»

مردمکهای شمشیر الهی امپراتور رزمی لرزیدند.

آن کلمات... او صدها، هزاران بار آنها را با خودش تکرار کرده بود. اما دلش میخواست این حرفها را از زبان کس دیگری بشنود. اینکه در نهایت، انتخابت درست بوده است.

او میخواست فکری را که بیشمار بار در ذهن خودش چرخیده بود، از زبان فرد دیگری بشنود. یک بار شنیدن از زبان دیگری، بهتر از هزار بار تکرار در ذهن خود بود.

و حالا، بعد از سیصد سال، بالاخره داشت آن را از زبان رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی میشنید.

«اگه واقعاً از قماش اونا بودی، الان این گفتگو رو با من نداشتی. اونا تا الان همه چیز رو فراموش کرده بودن. دقیقاً چون تو کسی هستی که این بار رو سیصد سال توی قلبت حمل کردی، داریم با هم حرف میزنیم. توی این مدت واقعاً سختی کشیدی.»

گئوم موگوک چوبهای غذاخوری را که روی میز بود برداشت و به سمت او گرفت.

«حالا، لطفاً خودت رو ببخش.»

شوقی ناشناخته در سینهی شمشیر الهی امپراتور رزمی جوشید. احساس کرد چیزی که در سیصد سال گذشته جایی در قلبش گیر کرده بود، بالاخره رها شده است.

شمشیر الهی امپراتور رزمی با دستی لرزان چوبهای غذاخوری را گرفت. جین پهچئون به او نگاه کرد و سری تکان داد. چشمانش هنوز لبریز از احترام نسبت به او بود.

درست زمانی که چوبهای غذاخوریاش میخواستند تکهای از غذا را بردارند...

*تلق.*

او ناگهان کاسهی جلوی رویش را برداشت و پرت کرد. کاسه به زمین خورد و تکهتکه شد.

نگاهش تغییر کرده بود. او دوباره به هوا موگی تبدیل شده بود.

گئوم موگوک از دست او عصبانی نشد. اگرچه شمشیر الهی امپراتور رزمی نتوانسته بود غذا بخورد، اما او معتقد بود که احساساتش به اندازه کافی منتقل شده است.

«حالا که رهبر اتحاد رو دیدیم، به بقیه هم بگو بیان بیرون.»

هوا موگی پوزخندش را پنهان نکرد.

«چرا؟ میخوای یه مشت اراجیف تحویلشون بدی تا مثل کاری که با شمشیر الهی امپراتور رزمی کردی، بقیه رو هم خام کنی؟ فکر میکنی اونا نظرشون عوض میشه و سعی میکنن به من صدمه بزنن؟»

گئوم موگوک در مقابل، آرام بود.

«دلیلش این نیست.»

«پس چیه؟»

دلیلش چیزی بود که هوا موگی حتی تصورش را هم نمیکرد.

«چون همهشون میخوان حرف بزنن.»

«چی؟»

«شنیدم که برای مدت طولانی مهر و موم شده بودی. اون تو، همیشه فقط با اونا حرف میزدی، مگه نه؟ پس یعنی اونا هم به جای شنیدن حرفهای تکراریِ همون آدمهای خستهکننده، چیزی ندارن که بخوان به بقیه، به نوادگانشون بگن؟»

هوا موگی به این راحتی کوتاه نیامد.

«تو فقط داری سعی میکنی فریبشون بدی تا به چیزی که میخوای برسی.»

بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک از هوا موگی پرسید:

«میدونی چرا بیرون نجنگیدی و مطیعانه اومدی تو تا غذا بخوری؟»

دلیلش این بود که گئوم موگوک کنجکاوی او را برانگیخته بود.

«چون هر وقت بخوام میتونم همهتون رو بکشم.»

اما گئوم موگوک دلیل دیگری آورد.

«چون تو هم میخوای داستانت رو تعریف کنی.»

«...»

«نه برای اون آدمهای خستهکنندهی توی بدنت، نه برای ارباب قصر تاریکی که سعی کرد ازت استفاده کنه. تو چیزی داری که میخوای به من، به پدرم و به آدمهای اینجا بگی. حالا چه تعریف از خودت باشه یا یه خشم فروخورده، هر چی که هست.»

چشمان گئوم موگوک روشن و عمیق بود.

«واقعاً نمیتونه توی قلبت فقط نیت یه ستاره کشتار آسمان باشه که میخواد همه رو تا سر حد مرگ بزنه.»

بعد از مکثی کوتاه، هوا موگی با تندی گفت:

«اگه تمام چیزی که توی قلبمه همین باشه چی؟»

گئوم موگوک به سمت آشپزخانه رفت، کاسهی کوچکی آورد، دوباره مقداری غذا در آن ریخت و جلوی او گذاشت.

«بخور، و بعد دوباره توی قلبت جستجو کن. وقتی آدم گرسنه باشه، نمیتونه درست ببینه. بیا اول بخوریم و بعد حرف بزنیم. منم هنوز غذام تموم نشده.»

گئوم موگوک دوباره شروع به غذا خوردن کرد. هوا موگی با دیدن این صحنه، بیرحمانه دستش را روی میز کوبید.

*فووووونگ!*

میز باید کاملاً خرد میشد. اما میز سالم ماند.

کف دست گئوم موگوک از قبل روی میز بود. او نیروی درونیاش را برای محافظت از آن آزاد کرده بود.

«دست از لجبازی بردار. مهمونهای محترمون هنوز دارن غذا میخورن.»

هوا موگی نیروی درونیاش را افزایش داد و دوباره دستش را کوبید.

*فوووووونگ!*

اما میز نشکست. نیروی درونی عظیمی بود، اما نیروی درونی گئوم موگوک هم دستکمی از آن نداشت.

«آسمان یه اسم دهنپرکن بهت داده و بهت گفته بکشی و زنده بمونی. حتماً سرنوشتت اینه که تا وقتی جونت به لبت برسه، بکشی و زنده بمونی. پس برای چی اینقدر عجله داری؟»

«این مبارزه به هر حال امروز تموم میشه. پس بذار هر چی میخوان بگن. بعد از این همه سال که با هم بودید، حداقل باید اینقدر نزاکت از خودت نشون بدی.»

هوا موگی حداقل بخش آخر حرف او را نمیتوانست رد کند.

«من فقط نمیخوام داستان اونا رو بشنوم...»

گئوم موگوک به چشمان هوا موگی نگاه کرد و اضافه کرد:

«میخوام داستان تو رو هم بشنوم.»