چپتر 827: بیا حرف بزنیم!
چپتر 827: بیا حرف بزنیم!
«تو واقعاً یه دیوونهای.»
این کلمات بهطور طبیعی از دهان هوا موگی خارج شدن.
گئوم موگوک مثل یه آدم مجنون، لبخند درخشانی زد.
«درسته، حداقل با گفتن یه چیزی شروع کن. تو، من و آدمهای توی بدنت. همهمون هر چی دلمون میخواد میگیم. امروز هیچ شبح مظلومی وجود نخواهد داشت که بدون گفتن حرفش بمیره.»
گئوم موگوک به افرادی که با او نشسته بودن، نگاهی انداخت.
«پدر، اگه حرفی دارید، لطفاً بگید.»
در آن لحظه، گئوم ووجین شوخی نادری کرد.
«واسه خانوادهمون وجود تو به تنهایی کافیه.»
گئوم موگوک با خوشرویی جواب داد:
«پس من به جای کل خاندان گئوم حرف میزنم!»
با تماشای گئوم موگوک، نگاه جین پهچئون فوقالعاده نرم بود.
اعتماد او به گئوم موگوک با دیدن صحبت کردن او با شمشیر الهی امپراتور رزمی عمیقتر شد.
او خودش قبلاً اولین کسی بود که با شمشیر الهی امپراتور رزمی صحبت کرده بود.
تمام تلاشش رو کرده بود، اما نتونسته بود قلبش رو تکون بده.
اما گئوم موگوک به درستی به او آرامش داده بود.
او صد مرتبه از خودِ قدیمیاش بهتر بود.
بک جا-گانگ از دیدگاه دیگری تحت تأثیر قرار گرفته بود.
در تمام مدتی که گئوم موگوک با او صحبت میکرد، حتی یک بار هم حرفهایش بوی فریب نمیداد.
صرفاً مایه حیرت بود که هر چه میگفت از صمیم قلب بود.
«رهبرهای اتحاد، شما هم لطفاً راحت صحبت کنید!»
همین که گئوم موگوک میخواست دوباره سرش رو بچرخونه، چهره ناراضی رهبر فرقه باد آسمان نظرش رو جلب کرد.
«چرا به من نمیگی حرف دلم رو بزنم؟»
«شما حتی اگه بهتون نگم هم این کار رو میکنید.»
«خب، اون که درسته، اما...»
«اول، یه کم اعتبار کسب کن.»
«ها؟»
گئوم موگوک طوری صحبت کرد که انگار اتفاقات قبل از رسیدنش رو دیده بود.
«مگه وقتی من نبودم، مسئولیت صحبت کردن از طرف ما به عهده شما نبود؟ به خاطر این آدمهای بداخلاق و ساکت، چقدر باید به زحمت افتاده باشید؟»
«تو واقعاً هیچچیزی رو از قلم نمیندازی.»
«ممکنه هر چیز دیگهای رو از دست بدم، اما چطور میتونم اجرای عالیِ رهبر فرقه رو نادیده بگیرم؟»
بعد از اینکه گئوم موگوک چهره رهبر فرقه باد آسمان رو غرق در احساسات کرد، دوباره به هوا موگی نگاه کرد.
«بهت گفتم، هر چی میخوای بگو.»
البته، هوا موگی حتی یک کلمه هم نگفت.
نگاهی تحقیرآمیز، انگار که میخواست بگوید «واقعاً فکر میکنی میتونی من رو به حرف بیاری؟»، در چهرهاش نمایان شد.
«خب، میگن حتی یه آدم پررو هم وقتی براش بساط پهن کنی نمیتونه اجرا کنه. اگه بگم "بیا حرف بزنیم"، حتی کلماتی که میخواستن بیرون بیان هم احتمالاً برمیگردن سر جاشون.»
البته گئوم موگوک در این کار مهارت داشت، چه بساط پهن باشد و چه نباشد.
«بهم گفتی دیوونه، نه؟ پس تو یه دیوونه بزرگتری.»
هوا موگی از حرفهای گئوم موگوک مبهوت شد.
اینکه توسط یه دیوونه، دیوونه خطاب بشی! اما چیزی که بعد از آن شنید، چندان بد به نظر نمیرسید.
«تو تنهایی به اینجا حمله کردی، مگه نه؟ تو احتمالاً تنها کسی در تاریخ دنیای رزمی هستی که سعی کرده تنهایی با کل دنیا بجنگه. قبل از تو کسی نبوده و بعد از تو هم کسی نخواهد بود. تو یه رکورد بیسابقه و تکرارنشدنی ثبت کردی.»
البته هوا موگی کسی نبود که به راحتی تحت تأثیر قرار بگیرد.
«سعی نکن با تملق من رو خام کنی. حتی اگه این کار رو بکنی هم حرفی باهات ندارم.»
«تملق نمیگم. فقط دارم واقعیتها رو بیان میکنم.»
هوا موگی قصد داشت حتی یک مکالمه هم نداشته باشد، اما کلمات گئوم موگوک مدام او را تحریک میکرد.
«یه چیزی هست که در موردش کنجکاوم.»
سؤال کاملاً غیرمنتظرهای از طرف گئوم موگوک مطرح شد.
«چرا حمله کردی؟»
هوا موگی و بقیه طبیعتاً فکر میکردند سؤال این است:
چرا اول به فرقه الهی حمله کردی و نه به اتحاد رزمی یا اتحاد نامتعارف؟ اما موضوع این نبود.
«میتونستی زندگی متفاوتی داشته باشی، مگه نه؟ با اون هنرهای رزمی، میتونستی زندگی خیلی خوبی داشته باشی.»
هوا موگی نمیتوانست پاسخ دهد.
بهطور شگفتآوری، او حتی یک بار هم به داشتن یک زندگی متفاوت فکر نکرده بود.
چون او ستاره کشتار آسمان بود، چون ارواح را در اختیار داشت، چون مهر را شکسته بود.
فکر میکرد حمله کردن تنها کار طبیعی است.
فکر میکرد کشتن همه آنها و تصاحب این دنیای رزمی تنها راه ممکن است.
سؤال گئوم موگوک ادامه یافت.
«میتونستی فقط این رو بگی، مگه نه؟ "تقدیر آسمانی؟ من رو نخندون، من هرگز طبق اراده تو زندگی نمیکنم!"»
«اگه آسمان این همه قدرت به من داده، واسه این بوده که یه زندگی معمولی داشته باشم؟ اگه آسمان کسی مثل من رو فرستاده، همهش به خاطر شماست.»
همان حرفهایی که از زمان رسیدنش میگفت، دوباره تکرار شد.
اما آنها روی گئوم موگوک تأثیری نداشتند.
«این فکر خودته؟ یا چیزیه که ارباب قصر تاریکی یا ارواح درون بدنت گفتن؟»
هوا موگی نمیتوانست پاسخ دهد که این فکر خودش است.
آیا به خاطر این بود که گئوم موگوک دست روی نقطه حساسش گذاشته بود؟ نگاه هوا موگی سرد شد.
«تو میتونی به راحتی حرف بزنی چون این موضوع به تو ربطی نداره.»
«بابت اون متأسفم.»
«این باید هدف تو باشه. اینکه با اون زبون چرب و نرمت من رو گیج کنی.»
گئوم موگوک شرابی را که مقابلش گذاشته شده بود، نوشید.
«نمیتونم جلوی خودخواه بودنم رو بگیرم. چرا باید به خاطر تو پیشنهاد گفتگو بدم؟ این کار برای خودم و برای همه کساییه که اینجا هستن. برای اینه که تو رو بهتر بشناسم تا بتونم با اطمینان بیشتری بکشمت. پس اگه حرفهام یه کم آشفته شد، من رو ببخش.»
هوا موگی فکر کرد که بالاخره فهمیده است.
چرا از لحظه ورود گئوم موگوک، همه تغییر کرده بودند.
در این مدت کوتاه، او باعث شده بود مردم احساس خوبی داشته باشند، بعد عصبانی شوند و بعد گیج شوند؛ او آنها را چندین بار سوار بر ترن هواییِ احساسات کرده بود.
هوا موگی گفته بود که حرف نخواهد زد، اما قبل از اینکه بفهمد، درگیر یک گفتگوی پرتنش با او شده بود.
کنجکاوی او در مورد گئوم موگوک همینجا به پایان رسید.
درست زمانی که میخواست بلند شود و شمشیرش را بکشد.
«اوه، باید از آدمِ درون بدنت تشکر کنم.»
او طبیعتاً فکر کرد که منظور رهبر فرقه اهریمنی است.
اما آن شخص کاملاً غیرمنتظره بود.
«میشه رهبر اتحاد نامتعارف رو برام بیاری بیرون؟»
کسی که بیش از همه از این کلمات تعجب کرد، بک جا-گانگ بود.
او با شمشیر الهی امپراتور رزمی که سیصد سال پیش درگذشته بود ملاقات کرده بود، اما گئوم موگوک چه ارتباطی میتوانست با جو گازین داشته باشد؟
«به چه دلیلی؟»
«اگه تماشا کنی، میبینی.»
اگر او میخواست رهبر فرقه اهریمنی را بیرون بیاورد، هوا موگی هرگز طبق خواسته او عمل نمیکرد.
اما او هم کنجکاو بود که چرا گئوم موگوک باید از رهبر اتحاد نامتعارف تشکر کند.
«ما توافق کردیم که هیچ شبحی با حرفهای ناگفته نمیره!»
هوا موگی با درخواست گئوم موگوک موافقت کرد.
با ظاهر شدن جو گازین، نگاهش آرام شد.
او هم نمیدانست چرا گئوم موگوک به دنبال اوست.
«چرا دنبال من بودی؟»
این سؤالی بود که همه در موردش کنجکاو بودند.
«این سومین باریه که همدیگه رو میبینیم.»
با پاسخ گئوم موگوک، جو گازین چهرهای سردرگم به خود گرفت.
«سومین بار؟ اگه همدیگه رو سیصد سال پیش و الان دیده باشیم، این باید دومین بار باشه.»
«من شما رو توی مقبرهتون دیدم، رهبر اتحاد.»
در یک لحظه، نگاه جو گازین تیز شد.
«شما اونجا به من یه هدیه دادید.»
گئوم موگوک آخرین گوی را از جسد جو گازین به دست آورده بود.
اما گئوم موگوک نگفت که آن چیست.
دلیلی داشت که گئوم موگوک از انرژی بدوی شش مسیر صحبتی نکرد.
چون هوا موگی نباید از انرژی بدوی شش مسیر باخبر میشد.
ارباب قصر تاریکی هرگز در مورد تنها قدرتی که میتوانست او را کنترل کند، چیزی به او نمیگفت.
تا قبل از دیدن وقایع آن روز، او فکر میکرد که رهبر فرقه و رهبران اتحادهای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف که آن روز جمع شده بودند، انرژی بدوی شش مسیر را بین خود تقسیم کرده بودند.
بخشی از آن به دلیل شرایط مختلف به قصر یخی و فرقه باد آسمان سرازیر شده بود.
اما آن روز، همه آنها جذب ظرف اسرارآمیز شده و در گویهای شفاف گرفتار شده بودند که سپس به دست ارباب قصر تاریکی افتاده بود.
آیا شش گوی بعد از آن از ظرف اسرارآمیز خارج شده بودند؟ یا از ابتدا در جای دیگری بودند؟ از آنجایی که او بدون دیدن اتفاقات بعدی به واقعیت بازگشته بود، گئوم موگوک نمیتوانست بداند.
حداقل یک چیز قطعی بود.
توزیع انرژی بدوی شش مسیر توسط کسی غیر از کسانی که آن روز حضور داشتند، انجام شده بود.
«بنابراین، غذایی که شمشیر الهی امپراتور رزمی نمیتونست داشته باشه، رهبر اتحاد نامتعارف باید به جاش داشته باشه.»
«میدونی من چه جور آدمی هستم که این غذا رو به من تعارف میکنی؟»
او چیز زیادی در موردش نمیدانست.
فقط یک چیز را حدس میزد.
«آیا شما کسی نیستید که هنوز رویای خودش رو رها نکرده؟»
نگاه جو گازین تیزتر شد.
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
«چون درگیر شدن شما در وقایع سیصد سال پیش، حتماً به این خاطر بوده که رویای اتحاد جهان رزمی رو در سر داشتید.»
بک جا-گانگ با شنیدن این حرفها، در دلش تحت تأثیر قرار گرفت.
او میدانست که جو گاسین هنوز از رؤیایش دست نکشیده، چون پیشنهادش را شنیده بود. اما گئوم موگوک بدون شنیدن چنان حرفهایی، بهدرستی قلب او را میخواند.
«چنین اتفاقی نمیافته. پس اگه حرفی توی دلت داری، همهاش رو بگو. اگه الان نگی، دیگه فرصت دیگهای نخواهی داشت.»
لحنش طوری بود که انگار میگفت قرار است هوا موگی را بکشد، پس او نباید هیچ حسرتی باقی بگذارد.
جو گاسین پس از لحظهای خیره شدن به گئوم موگوک، با قاطعیت رد کرد.
«من حرفی با تو ندارم.»
درست زمانی که جو گاسین میخواست ناپدید شود، گئوم موگوک ناگهان به موجودی غیرمنتظره اشاره کرد.
«توی اون مقبره، رد فنگ رو دیدم؛ همون موجودی که قبلاً نگه میداشتی.»
«!»
«آه، البته خودش رو از نزدیک ندیدم، توی یه نقاشی دیدمش. واقعاً زیبا و باابهت بود.»
با شنیدن نام رد فنگ، برای اولین بار، احساسی در چشمان جو گاسین درخشید؛ احساس دلتنگی بود.
«فقط با دیدن اون نقاشی که با هم بودید، میتونستم بفهمم چقدر برات عزیز بوده.»
جو گاسین سر تکان داد.
«تنها کسی که...»
جو گاسین جملهاش را تمام نکرد.
تنها کسی که مرا درک میکرد.
آیا نمیخواست چنین چیزی بگوید؟
«بیا به سلامتی رد فنگ بنوشیم. اون حتماً از مرگت خیلی غمگین شده، ارباب اتحاد.»
گئوم موگوک جام شراب مقابلش را بلند کرد. او مردی نبود که بیدلیل جامش را برای کسی بالا ببرد.
جو گاسین جام شرابش را بلند کرد. و آن را به سمت بک جا-گانگ هم گرفت.
این حرکتی بود تا او را هم به نوشیدن دعوت کند. او هنوز امیدوار بود که بک جا-گانگ پیشنهادش را بپذیرد؛ اینکه به شکلی جانش را نجات دهد و اجازه دهد زندگیای داشته باشد که پس از یک نفر، بالاتر از همه باشد.
بک جا-گانگ جامش را بلند کرد و در سکوت، در میان هوا به سلامتی آنها زد.
درست زمانی که جو گاسین میخواست جام را به لبهایش نزدیک کند...
*تلنگ.*
جام به زمین افتاد و دوباره تکهتکه شد.
چشمانش در یک لحظه تغییر کرد. و کسی که این بار بازگشته بود، هوا موگی نبود.
«انسانهای حقیر.»
او کسی نبود جز رهبر سابق فرقه، هیوک دو-چئون.
«طریقت راستین و طریقت نامتعارف، همهشون مثل هم هستن. مگه وارد کردن چندتا نیروی خارجی چه مسئلهی بزرگیه که سیصد سال براش احساس گناه میکنید؟ توی این وضعیت، دلت برای یه حیوون تنگ شده؟»
گئوم موگوک به او گفت:
«اول بذار دوتا چیز رو اصلاح کنم. اونها "چندتا نیروی خارجی" نیستن، اونها فرقه الهی اهریمن آسمانی و اتحاد نامتعارف هستن. و اون هم "یه حیوون" نیست، اون یه گرگه. یه گرگِ بسیار زیبا به اسم رد فنگ.»
هیوک دو-چئون با چشمانی شعلهور به گئوم موگوک خیره شد.
«داری میگی اگه من جذب ظرف اسرارآمیز نمیشدم، وضعیت فرقه بدتر میشد؟»
نگاه هیوک دو-چئون به سمت گئوم ووجین چرخید. او در اولین ملاقاتشان هم از گئوم ووجین خوشش نیامده بود.
«این بچهی گستاخ دقیقاً مثل پدرشه.»
البته برای گئوم موگوک، این تعریف بزرگی بود.
«شنیدن اینکه شبیه پدرم هستم، بهترین تعریفیه که دوست دارم بشنوم. ممنون از کلمات محبتآمیزت.»
هیوک دو-چئون که فکر میکرد مسخره شده، چهرهاش در هم رفت. نیت کشتن همراه با انرژی اهریمنیاش بالا گرفت.
«چطور جرئت میکنی به یه رهبر سابق فرقه توهین کنی؟»
گئوم موگوک با آرامش به او گفت:
«اهریمن آسمانیای که من میشناسم، جامی رو که بعد از سیصد سال با جانشینش مینوشید، نمیشکست. پس، هر کسی که هستی، لطفاً برگرد اون تو و به اهریمن آسمانی واقعی بگو بیاد بیرون.»
هیوک دو-چئون بدون کلامی به گئوم موگوک خیره شد.
«تو قطعاً آدم معمولیای نیستی!»
دلیلی داشت که جو گاسین را به عقب رانده و خودش بیرون پریده بود.
«با نگاه کردن به تو، ناگهان فکری به ذهنم رسید.»
برای او، این موضوع بسیار مهمتر از احساس گناه یا یک گرگ بود.
«مستقیم ازت میپرسم. میتونی من رو از این بدن بکشی بیرون؟»
همه از این سؤال شوکه شدند. هیچکس انتظار نداشت او ناگهان بیرون بیاید و چنین چیزی بپرسد.
«چرا این رو از من میپرسی؟»
«اگه ظرف اسرارآمیز سیصد سال پیش تو رو به اون مکان برده، حتماً تو رو خاص دونسته.»
این تنها دلیل نبود. ارباب قصر تاریکی گفته بود که همه چیز به خاطر رهبر جوان فرقه فرو ریخته است. فقط تماشای اینکه او چطور ستاره کشتار آسمان را کنترل میکند و او را پشت میز نشانده، نشان میداد که او فرد معمولیای نیست.
هیوک دو-چئون با چشمانی درخشان پرسید:
«راهی سراغ داری؟»
چشمان همه روی گئوم موگوک متمرکز شد. هر چقدر هم که او گئوم موگوک باشد، فکر نمیکردند اینجا جواب مثبت بدهد.
پاسخی غافلگیرکننده از دهان گئوم موگوک خارج شد.
«احتمالاً میتونم از اون بدن بکشمت بیرون.»
البته، نه به آن شکلی که او میخواست.
چشمان هیوک دو-چئون گشاد شد. این حقیقت که او گفت «احتمالاً میتونم» و نه «میتونم»، باعث شد حرفش حتی قابلاعتمادتر به نظر برسد.
دیگرانی که گوش میدادند، همگی شوکه شدند. هوا موگی احتمالاً شوکه شده بود و روحهای دیگر هم همینطور. بک جا-گانگ که گوشهایش با دروغ به صدا در نمیآمد، از همه بیشتر شوکه شده بود.
طولی نکشید که هیوک دو-چئون با صدای بلند خندید. صدای خندهاش طنینانداز شد. سپس ناگهان خندهاش را قطع کرد و دوباره به گئوم موگوک خیره شد.
«واقعاً؟»
همین یک کلمه آمیزهای از غافلگیری، تردید، انتظار و هیجان بود.
«اگه دروغ گفته باشی، زنده زنده تیکهتیکهات میکنم!»
گئوم موگوک به پیالهی شکسته روی زمین نگاه کرد و گفت:
«اما باید چنین سؤال مهمی رو قبل از شکستن جام شراب میپرسیدی.»
هیوک دو-چئون نیمی باور داشت و نیمی تردید، اما با امید به اینکه حقیقت داشته باشد، پیشنهادی به گئوم موگوک داد.
«اگه فقط بتونی من رو بیرون بیاری، هر چی بخوای بهت میدم!»
او با صدایی هیجانزده اضافه کرد، با اطمینان از اینکه این همان چیزی است که او میخواهد:
«کمکت میکنم به اتحاد جهان رزمی برسی.»
این بار، گئوم موگوک بود که با صدای بلند خندید. هیوک دو-چئون فکر کرد این خندهی شادی است، اما...
«اتحاد دنیای خودم به اندازهی کافی برام سخته. راستش رو بخوای، از هر چیزی که شماها باهاش درگیرید سختتره!»
هیوک دو-چئون نتوانست منظور او را بفهمد. از طرف دیگر، بقیه افراد آنجا حالات متفاوتی داشتند. برخی لبخند ملایمی زدند، در حالی که برخی دیگر کمی آشفته به نظر میرسیدند. فقط چهرهی گئوم ووجین بدون تغییر باقی ماند.
«اگه فقط بتونم خارج بشم...»
هیوک دو-چئون که داشت به حرفهای امیدوارانهاش ادامه میداد، دهانش را بست. قبل از اینکه بفهمد، دوباره به هوا موگی تبدیل شده بود. او میتوانست به بقیه چیزها گوش دهد، اما گفتگو در این مورد را قطع کرد.
«همونطور که انتظار میرفت! تو ذرهای از پیشبینیهای من منحرف نمیشی. میتونی اونها رو از بدنم خارج کنی؟ سعی داری با چنین اراجیفی اهریمن آسمانی رو فریب بدی؟»
گئوم موگوک که در سکوت او را تماشا میکرد، ناگهان پرسید:
«ازت متنفر نیستن؟»
«چی؟»
«دارم میپرسم برات مشکلی نداره که اون آدمها توی بدنت باشن؟ افکارت رو بخونن، احساساتت رو بفهمن. از این متنفر نیستی؟»
چهرهی هوا موگی در هم رفت. رابطهی بین این روحها و خودش چیزی نبود که بتوان در یک یا دو کلمه توضیح داد، و نه چیزی بود که به راحتی بتوان به نتیجه رساند.
گئوم موگوک از او پرسید:
«اونها برای تو چی هستن؟»
هوا موگی پاسخی نداد. او به آرامی از جایش بلند شد و شمشیر اهریمن سیاه خود را بیرون کشید و آن را به سمت گئوم موگوک گرفت.
نیت کشتنِ بهشدت قدرتمندی، از آن نوع که هرگز تجربه نکرده بود، بر او هجوم آورد، اما گئوم موگوک خونسرد بود.
«خیلی خب، مبارزه هم یه جور گفتگوعه، گمانم. با این حال، من حرف زدن رو ترجیح میدم. و هنوز کسایی هستن که حرف نزدن.»
اما نیت کشتن هوا موگی فقط عمیقتر شد. او دیگر قصد نداشت بازیچهی زبان چرب و نرم گئوم موگوک شود.
گئوم موگوک مبارزه را پذیرفت.
«باشه، بیا بجنگیم. وقتی حسابی کتک خوردی، اون حرفها خودشون میان بیرون. "لطفاً، بیا فقط حرف بزنیم!"»
اگرچه او طوری صحبت کرد که انگار میخواهد بلافاصله ضربه بزند، اما گئوم موگوک نشسته باقی ماند. دلیل خوبی برای این کار وجود داشت.
گئوم موگوک به یک نفر نگاه کرد و سخن گفت. این چیزی بود که هیچکس در این مکان انتظارش را نداشت.
«پدر، اون عوضی رو تا حد مرگ بزن و دوباره بنشونش جلوی من.»
رهبر فرقه باد آسمان فکر کرد گئوم موگوک به این دلیل چنین شوخیای میکند که هنوز ندیده حریفش چقدر قدرتمند است.
«رهبر جوان فرقه، اون عوضی حریف معمولیای نیست. اون حتی تمام انرژی درونیاش رو با تکنیکی به اسم هنر جذب اهریمنی نافرمان از آسمان بازیابی کرده!»
اما گئوم موگوک به شوخی حرف نزده بود.
«برای همینه که دارم از پدرم خواهش میکنم.»
چشمان گئوم موگوک سرشار از ایمان مطلق به پدرش بود.
گئوم ووجین که در سکوت پسرش را تماشا میکرد، به آرامی از جایش بلند شد.
«حالا که غذامو خوردم، فکر کنم وقتشه یه تکونی به خودم بدم.»